En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

One of the most shameful episodes in journalistic history Jeden z najbardziej wstydliwych epizodów w historii dziennikarstwa.
Author: Charles Thomson(2010) Autor: Charles Thomson(2010)
Huffington Post - June 13, 2010
It was five years ago today that twelve jurors unanimously acquitted Michael Jackson on various charges of child molestation, conspiracy and providing alcohol to a minor. It is difficult to know how history will remember the Michael Jackson trial. Perhaps as the epitome of western celebrity obsession. Perhaps as a 21st century lynching. Personally, I think it will be remembered as one of the most shameful episodes in journalistic history.

It's not until you find yourself digging through newspaper archives and re-watching hours of TV coverage that you truly understand the magnitude of the media's failings. It was industry-wide. No doubt, there were certain reporters and even certain publications and TV stations that overtly favored the prosecution, but many of the media's shortcomings were institutional. In a media obsessed with soundbites, how to you reduce eight hours of testimony into two sentences and remain accurate? In an era of rolling news and instant blogging, how do you resist the temptation to dash out of the courtroom at the earliest opportunity to break news of the latest salacious allegations, even if it means missing a slice of the day's testimony?

Looking back on the Michael Jackson trial, I see a media out of control. The sheer amount of propaganda, bias, distortion and misinformation is almost beyond comprehension. Reading the court transcripts and comparing them to the newspaper cuttings, the trial that was relayed to us didn't even resemble the trial that was going on inside the courtroom. The transcripts show an endless parade of seedy prosecution witnesses perjuring themselves on an almost hourly basis and crumbling under cross examination. The newspaper cuttings and the TV news clips detail day after day of heinous accusations and lurid innuendo.

It was November 18th 2003 when 70 sheriffs swooped on Michael Jackson's Neverland Ranch. As soon as news of the raid broke, news channels abandoned their schedules and switched to 24 hour coverage. When it emerged that Jackson was accused of molesting young cancer survivor Gavin Arvizo, the boy who famously held the singer's hand in Martin Bashir's 'Living With Michael Jackson', the media went into overdrive. Networks were so obsessed by the Jackson scandal that a terrorist attack in Turkey went almost entirely unreported, with only CNN bothering to broadcast George Bush and Tony Blair's joint press conference about the disaster.

All three major networks immediately set about producing hour-long specials on the Jackson case, apparently undeterred by the fact that nothing was yet known about the allegations and prosecutors weren't answering questions. CBS dedicated an episode of 48 Hours Investigates to the arrest, while NBC's Dateline and ABC's 20/20 also rushed out Jackson specials. Within two days of the Neverland raid, and before Jackson had even been arrested, VH1 announced a half-hour documentary called 'Michael Jackson Sex Scandal'.

Daily Variety described the Jackson story as "a godsend for... media outlets, particularly cable news channels and local stations looking to pump up Nielsen numbers in the final week of the all-important November sweeps."

Daily Variety was right. Celebrity-oriented news shows saw figures spike when the Jackson story hit. Viewing figures for Access Hollywood were up 10% on the previous week. Entertainment Tonight and Extra both achieved season best audience numbers and Celebrity Justice also enjoyed an 8% rise.

Newspapers reacted just as hysterically as TV stations. 'Sicko!' shrieked the New York Daily News. 'Jacko: Now Get Out Of This One' goaded the New York Post.

The Sun - Britain's biggest newspaper - ran an article titled 'He's Bad, He's Dangerous, He's History'. The piece branded Jackson an 'ex-black ex-superstar', a 'freak' and a 'twisted individual' and called for his children to be taken into care. "If he weren't a pop idol with piles of cash to hide behind," it said, "he would have been picked up years ago."

Encouraged by the audience boosts the Jackson scandal had produced, media outlets made it their mission to milk the case for all that they could. Entertainment Weekly's Tom Sinclair wrote, "Media mavens, from the tackiest tabloid reporter to the nattiest network news anchor, are in overdrive scrambling to fill column inches and airtime with Jacko scoops and talking heads."

"Pressure on news people is enormous," attorney Harland Braun told Sinclair. "So lawyers you've never heard of wind up on television talking about cases that they have no connection to."

Sinclair added, "And not just lawyers. Everyone from doctors, writers, and psychiatrists to convenience-store clerks who once waited on Jackson are weighing in on TV and in print."

While the media was busy badgering a host of quacks and distant acquaintances for their views on the scandal, the team of prosecutors behind the latest Jackson case was engaging in some highly questionable behavior - but the media didn't seem to care.

During the Neverland raid District Attorney Tom Sneddon - the prosecutor who unsuccessfully pursued Jackson in 1993 - and his officers breached the terms of their own search warrant by entering Jackson's office and seizing hoards of irrelevant business papers. They also illegally raided the office of a PI working for Jackson's defense team and lifted defense documents from the home of the singer's personal assistant.

Sneddon also appeared to be tampering with fundamental elements of his case whenever evidence came to light which undermined the Arvizo family's claims. For instance, when the DA found out about two taped interviews in which the entire Arvizo family sang Jackson's praises and denied any abuse, he introduced a conspiracy charge and claimed they'd been forced to lie against their will.

In a similar instance, Jackson's lawyer Mark Geragos appeared on NBC in January 2004 and announced that the singer had a 'concrete, iron-clad alibi' for the dates on the charge sheet. By the time Jackson was re-arraigned in April for the conspiracy charge, the molestation dates on the rap sheet had been shifted by almost two weeks.

Sneddon was later caught seemingly trying to plant fingerprint evidence against Jackson, allowing accuser Gavin Arvizo to handle adult magazines during the grand jury hearings, then bagging them up and sending them away for fingerprint analysis.

Not only did the majority of the media overlook this flurry of questionable and occasionally illegal activity on the part of the prosecution, it also seemed perfectly content to perpetuate damning propaganda on the prosecution's behalf, despite a complete lack of corroborative evidence. For example, Diane Dimond appeared on Larry King Live days after Jackson's arrest and spoke repeatedly about a 'stack of love letters' the star had supposedly written to Gavin Arvizo.

"Does anyone here... know of the existence of these letters?" asked King.

"Absolutely," Dimond replied. "I do. I absolutely know of their existence!"

"Diane, have you read them?"

"No, I have not read them."

Dimond admitted that she'd never even seen the letters, let alone read them, but said she knew about them from "high law enforcement sources". But those love letters never materialized. When Dimond said she 'absolutely knew' of their existence she was basing her comments solely on the words of police sources. At best, the police sources were parroting the Arvizos' allegations in good faith. At worst, they'd concocted the story themselves to sully Jackson's name. Either way, the story went around the world with not a shred of evidence to support it.

It was over a year between Jackson's arrest and the beginning of his trial and the media was forced to try to pad the story out for as long as they could in the interim. Aware that Jackson was bound by gag order and therefore powerless to respond, prosecution sympathizers started leaking documents such as Jordan Chandler's 1993 police statement. The media, hungry for scandal and sensationalism, pounced on them.

At the same time, allegations sold to tabloid TV shows by disgruntled ex-employees in the 1990s were constantly re-hashed and presented as news. Small details of the Arvizo family's allegations would also periodically leak.

While most media outlets reported these stories as allegations rather than facts, the sheer amount and frequency of stories connecting Jackson to ugly sexual abuse, coupled with his inability to refute them, had a devastating effect on the star's public image.

The trial began in early 2005 with jury selection. Asked by NBC about prosecution and defense jury selection tactics, Dimond said the difference was that prosecutors would be looking for jurors who had a sense of 'good versus evil' and 'right and wrong'.

No sooner had the jurors been selected than Newsweek was trying to undermine them, claiming that a middle class jury would be unable to fairly judge a family of lower class accusers. In an article titled 'Playing the Class Card' the magazine said, "The Jackson trial may hinge on something other than race. And we don't mean the evidence."

As the trial kicked into gear, it became quickly apparent that the case was full of holes. The prosecution's only 'evidence' was a stack of heterosexual porn magazines and a couple of legal art books. Thomas Mesereau wrote in a court motion, "The effort to try Mr. Jackson for having one of the largest private libraries in the world is alarming. Not since the dark day of almost three quarters of a century ago has anyone witnessed a prosecution which claimed that the possession of books by well known artists were evidence of a crime against the state."

Gavin Arvizo's brother, Star, took the stand early in the trial and claimed to have witnessed two specific acts of molestation but his testimony was completely inconsistent. Regarding one alleged act, he claimed in court that Jackson had been fondling Gavin, but in a previous description of the same incident he told a wildly different story, claiming Jackson had been rubbing his penis against Gavin's buttocks. He also told two different stories about the other alleged act on two consecutive days in court.

During cross examination Jackson's lawyer, Thomas Mesereau, showed the boy a copy of Barely Legal and repeatedly asked if it was the specific edition Jackson had shown him and his brother. The boy insisted that it was, only for Mesereau to reveal that it was published in August 2003; five months after the Arvizo family had left Neverland.

But this information went almost entirely unreported, the media focusing on the boy's allegations rather than the cross examination which undermined them. Allegations make good soundbites. Complex cross examination does not.

When Gavin Arvizo took the stand, he claimed that Jackson had instigated the first act of molestation by telling him that all boys had to masturbate or else they would turn into rapists. But Mesereau showed under cross examination that the boy had previously admitted his grandmother made that comment, not Jackson, meaning that the whole molestation story was predicated on a lie.

Under cross examination the boy severely undermined the prosecution's conspiracy charge by claiming he'd never felt afraid at Neverland and he'd never wanted to leave. His accounts of the alleged molestation also differed from his brother's.

Unfortunately for Jackson, Gavin Arvizo's cross examination was all but ignored as newspapers giggled and gossiped about what became known as 'pajama day'. On the first day of the boy's direct examination Jackson slipped in his shower, bruised his lung and was rushed to hospital. When Judge Rodney Melville ordered a bench warrant for Jackson's arrest unless he arrived within an hour, the singer sped to the courthouse in the pajama trousers he'd been wearing when he was rushed to hospital.

The photographs of Jackson in his pajamas went all over the word, often with no mention of Jackson's injury or the reason he was wearing them. Many journalists accused Jackson of faking the entire event in order to gain sympathy, although sympathetic is the last word you'd use to describe the media's reaction.

The incident didn't stop the media from sending Gavin Arvizo's lurid allegations around the world the following day. Some outlets even ran the boy's testimony as fact rather than conjecture. "He Said If Boys Don't Do It They Might Turn Into Rapists - Cancer Boy Gavin Tells Court of Jacko Sex," wrote The Mirror.

But the boy's cross examination was another story. It went almost completely unreported. Instead of stories about Gavin Arvizo's lies and the two brothers' contradictory allegations, newspaper pages were filled with snarky opinion pieces about Jackson's pajamas, even though 'pajama day' had been days previously. Thousands of words were dedicated to whether or not Jackson wore a wig and the Sun even ran an article attacking Jackson for the accessories he pinned to his waistcoats every day. It seemed like the press would write anything to avoid discussing the boy's cross examination, which severely undermined the prosecution's case.

This habit of reporting lurid allegations but ignoring the cross examination which discredited them became a distinct trend throughout Jackson's trial. In an April 2005 interview with Matt Drudge, Fox columnist Roger Friedman explained, "What's not reported is that the cross examination of these witnesses is usually fatal to them." He added that whenever anybody said anything salacious or dramatic about Jackson, the media 'went running outside to report on it' and missed the subsequent cross examination.

Drudge agreed, adding, "You're not hearing how witness after witness is disintegrating on the stand. There is not one witness, at least lately, that hasn't admitted to perjuring themselves in previous proceedings either in this case or in some other case."

This alarming trend of ignoring cross examination was perhaps most apparent in the media's coverage of Kiki Fournier's testimony. Under direct examination by the prosecution, Fournier - a Neverland housekeeper - testified that when at Neverland children often became unruly and she had sometimes seen children so hyperactive that they could, feasibly, have been intoxicated. The media scurried outside to report this apparent bombshell and missed one of the most significant pieces of testimony in the entire trial.

Under cross examination by Thomas Mesereau, Fournier said that during the Arvizo family's final weeks at Neverland - the period during which the molestation supposedly happened - the two boys' guest room had been constantly messy, leading her to believe they'd been sleeping in their own quarters all along - not Michael Jackson's bedroom.

She also testified that Star Arvizo had once pulled a knife on her in the kitchen, explaining that she did not feel it had been intended as a joke and that she thought he'd been 'trying to assert some sort of authority'.

In a devastating blow to the prosecution's increasingly hilarious conspiracy charge, Fournier laughed at the idea that anybody could be held prisoner at Neverland Ranch, telling the jurors that there was no high fence around the property and the family could have walked out at any time 'with ease'.

When Gavin and Star's mother Janet Arvizo took the stand Tom Sneddon was seen with his head in his hands. She claimed that a videotape of herself and her children praising Jackson had been scripted word for word by a German man who barely spoke English. In outtakes she was seen singing Jackson's praises then looking embarrassed and asking if she was being recorded. She said that had been scripted too.

She claimed she'd been held hostage at Neverland even though log books and receipts showed that she'd left the ranch and returned on three occasions during the period of 'captivity'. It became apparent that she was currently under investigation for welfare fraud and had also been falsely obtaining money on the back of her son's illness, holding benefits to pay for his cancer treatment when he was already covered by insurance.

Even the most ardent prosecution supporters had to admit that Janet Arvizo was a disastrous witness for the state. Except Diane Dimond, who in March 2005 seemed to use Janet Arvizo's welfare fraud (she was convicted in the wake of Jackson's trial) as roundabout proof of Jackson's guilt, signing off a New York Post article with the gob smacking line, "Pedophiles don't target kids with Ozzie and Harriet parents."

Watching their case crumble before their eyes, the prosecution applied to the judge for permission to admit evidence of 'prior bad acts'. Permission was granted. Prosecutors told the jury they would hear evidence of five former victims. But those five prior cases turned out to be even more laughable than the Arvizos' claims.

A parade of disgruntled security guards and housekeepers took the stand to testify that they had witnessed molestation, much of it carried out on three boys; Wade Robson, Brett Barnes and Macauley Culkin. But those three boys were the defense's first three witnesses, each of them testifying that Jackson had never touched them and they resented the implication.

Moreover, it was revealed that each of these former employees had been fired by Jackson for stealing from his property or had lost a wrongful termination suit and wound up owing Jackson huge amounts of money. They'd also neglected to tell the police when they supposedly witnessed this molestation, even when questioned in connection with Jordy Chandler's 1993 allegations, but subsequently tried to sell stories to the press - sometimes successfully. The more money on the table, the more salacious the allegations became.

Roger Friedman complained in an interview with Matt Drudge that the media was ignoring the cross examination of the 'prior bad acts' witnesses, resulting in skewed reporting. He said, "When Thursday started, that first hour was with this guy Ralph Chacon who had worked at the Ranch as a security guard. He told the most outrageous story. It was so graphic. And of course everybody went running outside to report on it. But there were ten minutes right before the first break on Thursday when Tom Mesereau got up and cross examined this guy and obliterated him."

The fourth 'victim', Jason Francia, took the stand and claimed that when he was a child, Jackson had molested him on three separate occasions. Pushed for details of the 'molestation', he said Jackson had tickled him three times outside his clothes and he'd needed years of therapy to get over it. The jury was seen rolling their eyes but reporters including Dan Abrams heralded him as 'compelling', predicting that he could be the witness who put Jackson behind bars.

The media repeatedly claimed that Francia's allegations had been made in 1990, leading audiences to believe that the Jordy Chandler allegations were predated. In actuality, although Jason Francia claimed that the acts of molestation occurred in 1990, he didn't report them until after the media storm over Chandler's claims, at which point his mother, Neverland maid Blanca Francia, promptly extracted $20,000 from Hard Copy for an interview with Diane Dimond and another $2.4million in a settlement from Jackson.

Moreover, transcripts from police interviews showed that the Francia had repeatedly changed his story and had originally insisted that he'd never been molested. Transcripts also showed that he only said he was molested after police officers repeatedly overstepped the mark during interviews. Officers repeatedly referred to Jackson as a 'molester'. On one occasion they told the boy that Jackson was molesting Macauley Culkin as they spoke, claiming that the only way they could rescue Culkin was if Francia told them he'd been sexually abused by the star. Transcripts also showed that Francia had previously said of the police, "They made me come up with stuff. They kept pushing. I wanted to hit them in the head."

The fifth 'victim' was Jordy Chandler, who fled the country rather than testify against his former friend. Thomas Mesereau said in a Harvard lecture later that year, "The prosecutors tried to get him to show up and he wouldn't. If he had, I had witnesses who were going to come in and say he told them it never happened and that he would never talk to his parents again for what they made him say. It turned out he'd gone into court and got legal emancipation from his parents."

June Chandler, Jordy's mother, testified that she hadn't spoken to her son in 11 years. Questioned about the 1993 case, she seemed to suffer from a severe case of selective memory. At one point she claimed she couldn't remember being sued by Michael Jackson and at another she said she'd never heard of her own attorney. She also never witnessed any molestation.

When the prosecution rested, the media seemed to lose interest in the trial. The defense case was given comparatively little newspaper space and air time. The Hollywood Reporter, which had been diligently reporting on the Jackson trial, missed out two whole weeks of the defense case. The attitude seemed to be that unless the testimony was graphic and salacious - unless it made a good sound bite - it wasn't worth reporting.

The defense called numerous fantastic witnesses; boys and girls who had stayed with Jackson time and again and never witnessed any inappropriate behavior, employees who had witnessed the Arvizo boys helping themselves to alcohol in Jackson's absence and celebrities who had also been targeted for handouts by the accuser. But little of this testimony was relayed to the public. When DA Tom Sneddon referred to black comic Chris Tucker as 'boy' during his cross examination, the media didn't bat an eyelid.

When both sides rested jurors were told that if they found reasonable doubt, they had to acquit. Anybody who had been paying attention to proceedings could see that the doubt was so far beyond reasonable it wasn't even funny. Almost every single prosecution witness either perjured themselves or wound up helping the defense. There wasn't a shred of evidence connecting Jackson to any crime and there wasn't a single credible witness connecting him to a crime either.

But that didn't stop journalists and pundits from predicting guilty verdicts, CNN's Nancy Grace leading the way. Defense attorney Robert Shapiro, who had once represented the Chandler family, stated with certainty on CNN, "He's going to be convicted." Ex-prosecutor Wendy Murphy told Fox News, "There is no question we will see convictions here."

The hysteria of the fans outside the courthouse was mirrored by that of the reporters who secured seats inside, who were so excitable that Judge Rodney Melville ordered them to 'restrain themselves'. Thomas Mesereau commented retrospectively that the media had been "almost salivating about having [Jackson] hauled off to jail."

When the jury delivered 14 'not guilty' verdicts, the media was 'humiliated', Mesereau said in a subsequent interview. Media analyst Tim Rutten later commented, "So what happened when Jackson was acquitted on all counts? Red faces? Second thoughts? A little soul-searching, perhaps? Maybe one expression of regret for the rush to judgment? Naaawww. The reaction, instead, was rage liberally laced with contempt and the odd puzzled expression. Its targets were the jurors... Hell hath no fury like a cable anchor held up for scorn."

In a post-verdict news conference Sneddon continued to refer to Gavin Arvizo as a 'victim' and said he suspected that the 'celebrity factor' had impeded the jury's judgment - a line many media pundits swiftly appropriated as they set about undermining the jurors and their verdicts.

Within minutes of the announcement, Nancy Grace appeared on CourtTV to allege that jurors had been seduced by Jackson's fame and bizarrely claim that the prosecution's only weak link had been Janet Arvizo.

"I'm having a crow sandwich right now," she said. "It doesn't taste very good. But you know what? I'm also not surprised. I thought that celebrity is such a big factor. When you think you know somebody, when you have watched their concerts, listened to their records, read the lyrics, believed they were coming from somebody's heart... Jackson is very charismatic, although he never took the stand. That has an effect on this jury.

"I'm not gonna throw a stone at the mom, although I think she was the weak link in the state's case, but the reality is I'm not surprised. I thought that the jury would vote in favor of the similar transaction witnesses. Apparently the defense overwhelmed them with the cross-examining of the mother. I think it boils down to that, plain and simple."

Grace later stated that Jackson was 'not guilty by reason of celebrity' and was seen attempting to hound jury foreman Paul Rodriguez into saying he believed Jackson had molested children. One of Grace's guests, psychoanalyst Bethany Marshall, leveled personal attacks towards one female juror, saying, "This is a woman who has no life."

Over on Fox News, Wendy Murphy branded Jackson 'the Teflon molester' and said that the jurors needed IQ tests. She later added, "I really think it's the celebrity factor, not the evidence. I don't think the jurors even understand how influenced they were by who Michael Jackson is... They basically put targets on the backs of all, especially highly vulnerable, kids that will now come into Michael Jackson's life."

Legal analyst Jeffrey Toobin told CNN that he thought the 'prior bad acts' testimony had been 'effective evidence', even though various boys at the heart of that testimony had taken the stand as defense witnesses and denied ever being molested. He also claimed that the defense had won because "they could tell a story, and juries, you know, always understand stories rather than sort of individual facts."

Only Robert Shapiro was dignified in the face of the verdicts, telling viewers that they should accept the jurors' decision because the jurors were from "a very conservative part of California and if they had no doubt, none of us should have any doubt."

The following day on Good Morning America, Diane Sawyer upheld the notion that the verdict had been influenced by Jackson's celebrity status. "Are you sure?" she pleaded. "Are you sure that this gigantically renowned guy walking into the room had no influence at all?"

The Washington Post commented, "An acquittal doesn't clear his name, it only muddies the water." Both the New York Post and the New York Daily News ran with the snide headline 'Boy, Oh, Boy!'

In her final New York Post article about the trial, Diane Dimond bemoaned the not guilty verdict, saying that it left Michael Jackson untouchable. She wrote, "He walked out of court a free man, not guilty on all counts. But Michael Jackson is so much more than free. He now has carte blanche to live his life any way he wants, with whomever he wants, because who would ever try to prosecute Michael Jackson now?"

In Britain's Sun newspaper, celebrity rent-a-gob and talking head extraordinaire Jane Moore penned an article titled 'If the jury agree Janet Arvizo is a bad mum (and she IS)... How did they let Jackson off?' It began: "Michael Jackson is innocent. Justice has been done. Or so the loony tunes gathered outside the courthouse would have us believe." She went on to question the jurors' mental capacity and dismiss the American legal system as 'half-baked'. "Nothing and no one truly emerges as a winner from this sorry mess," she finished, "least of all what they laughably call American 'justice'."

Sun contributor Ally Ross dismissed Jackson's fans as 'sad, solitary dick-wits'. Another Sun article, penned by daytime TV presenter Lorraine Kelly, titled 'Don't forget the kids still at risk... Jacko's own', overtly labeled Jackson a guilty man. Kelly - who never attended Jackson's trial - bemoaned the fact that Jackson 'got away with it', complaining that "instead of languishing in jail, Jackson is now back home in Neverland." Jackson, she concluded, was "a sad, sick loser who uses his fame and money to dazzle the parents of children he takes a shine to."

After the initial outrage, the Michael Jackson story slipped out of the headlines. There was little analysis of the not guilty verdicts and how they were reached. An acquittal was considered less profitable than a conviction.

Indeed, Thomas Mesereau said in later years that if Jackson had been convicted it would have created a 'cottage industry' for the media, generating a story a day for years to come. Long-running sagas like custody of Jackson's children, control of his financial empire, other 'victims' filing civil suits and the long-winded appeals process would have generated thousands of stories each for months, years, perhaps even decades.

Jackson's imprisonment would have created a never ending supply of gratuitous headlines; Who is visiting? Who isn't? Is he in solitary confinement? If not, who are his cellmates? What about his prison wardens? Does he have a prison pen-pal girlfriend? Can we fly a helicopter over the prison yard and film him exercising? The possibilities were endless. A bidding war was raging over who would get the first leaked images of Jackson in his cell before the jury even began its deliberations.

A not guilty verdict was not quite so lucrative. In an interview with Newsweek, CNN boss Jonathan Klein recalled watching the not guilty verdicts come in and then telling his deputies, "We have a less interesting story now." The Hollywood Reporter noted that hastily assembled TV specials about Jackson's acquittal performed badly and were beaten in the ratings by a re-run of Nanny 911.

The story was over. There were no apologies and no retractions. There was no scrutiny - no inquiries or investigations. Nobody was held to account for what was done to Michael Jackson. The media was content to let people go on believing their heavily skewed and borderline fictitious account of the trial. That was that.

When Michael Jackson died the media went into overdrive again. What drugs had killed him? How long had he been using them? Who had prescribed them? What else was in his system? How much did he weigh?

But there was one question nobody seemed to want to ask: Why?

Why was Michael Jackson so stressed and so paranoid that he couldn't even get a decent night's sleep unless somebody stuck a tube full of anesthetic into his arm? I think the answer can be found in the results of various polls conducted in the wake of Michael Jackson's trial.

A poll conducted by Gallup in the hours after the verdict showed that 54% of White Americans and 48% of the overall population disagreed with the jury's decision of 'not guilty'. The poll also found that 62% of people felt Jackson's celebrity status was instrumental in the verdicts. 34% said they were 'saddened' by the verdict and 24% said they were 'outraged'. In a Fox News poll 37% of voters said the verdict was 'wrong' while an additional 25% said 'celebrities buy justice'. A poll by People Weekly found that a staggering 88% of readers disagreed with the jury's decision.

The media did a number on its audience and it did a number on Jackson. After battling his way through an exhausting and horrifying trial, riddled with hideous accusations and character assassinations, Michael Jackson should have felt vindicated when the jury delivered 14 unanimous not guilty verdicts. But the media's irresponsible coverage of the trial made it impossible for Jackson to ever feel truly vindicated. The legal system may have declared him innocent but the public, on the whole, still thought otherwise. Allegations which were disproven in court went unchallenged in the press. Shaky testimony was presented as fact. The defense's case was all but ignored.

When asked about those who doubted the verdicts, the jury replied, "They didn't see what we saw."

They're right. We didn't. But we should have done. And those who refused to tell us remain in their jobs unchecked, unpunished and free to do exactly the same thing to anybody they desire.

Now that's what I call injustice.
Dzisiaj minęło 5 lat od dnia, w którym dwunastu przysięgłych jednogłośnie uniewinniło Michaela Jacksona od ciążących na nim zarzutów molestowania dzieci, spisku i podawania alkoholu nieletnim. Trudno przewidzieć, jak historia zapamięta proces Michaela Jacksona. Być może jako typowy przykład zachodniej obsesji na punkcie sławnej osoby. Być może, jako lincz XXI wieku. Osobiście uważam, że zostanie zapamiętany jako jeden z najbardziej wstydliwych epizodów w historii dziennikarstwa.

Nie stanie się tak, dopóki sam nie zabierzesz się do przekopywania przez archiwa prasowe i nie obejrzysz ponownie wielogodzinnych relacji telewizyjnych, wtedy faktycznie zrozumiesz ogrom niedociągnięć mediów. To było zakrojone na szeroką skalę. Nie ulega wątpliwości, że byli pewni dziennikarze i pewne publikacje, a także stacje telewizyjne, które jawnie sprzyjały oskarżycielom, ale wiele popełnionych przez media błędów było czysto formalnych. Jak możesz w mediach, mających obsesję na punkcie sloganów, zawęzić osiem godzin zeznań do dwóch zdań i pozostać dokładnym? Jak możesz w erze natłoku informacji i szybkiego dostępu do strony internetowej oprzeć się pokusie, by wybiec z sali rozpraw przy najbliższej okazji i przekazać najświeższe wiadomości o najnowszych lubieżnych zarzutach, nawet jeśli oznacza to brak porcji zeznań z tego dnia?

Patrząc na proces Michaela Jacksona z perspektywy czasu, widzę media poza wszelką kontrolą. Ogrom propagandy, uprzedzeń, wypaczeń i dezinformacji przechodzi ludzkie pojęcie. Czytając protokoły sądowe i porównując je z wycinkami prasowymi, widoczne jest, że proces, który relacjonowały nam media, w niczym nie przypominał procesu, który toczył się na sali sądowej. Protokoły sądowe pokazują niekończącą się paradę podejrzanych świadków oskarżenia, dopuszczających się krzywoprzysięstwa i prawie rozpadających się w krzyżowym ogniu pytań obrony. Wycinki prasowe i wiadomości telewizyjne uderzają codziennymi, szczegółowo opisywanymi haniebnymi oskarżeniami i szokującymi insynuacjami.

To było 18 listopada 2003 roku, kiedy 70 oficerów policji najechało na ranczo Neverland Michaela Jacksona. Wieści o tym nalocie rozeszły się szybko, kanały informacyjne przerwały swoje programy i przestawiły się na 24 godzinną relację z tego wydarzenia. Kiedy okazało się, że Jackson został oskarżony o molestowanie młodego Gavin’a Arvizo, chłopca, który zwalczył nowotwór, chłopca znanego z tego, że trzymał piosenkarza za rękę w "Living With Michael Jackson" Martina Bashira, w mediach zawrzało. Sieci miały taką obsesję na punkcie skandalu z Jacksonem, że atak terrorystyczny w Turcji minął prawie bez echa, jedynie stacja CNN zadała sobie trud transmitowania wspólnej konferencji prasowej George’a Bush’a i Tony’ego Blair’a na temat tej tragedii.

Wszystkie trzy główne sieci telewizyjne niezwłocznie wprowadziły godzinny program specjalny, skupiający się na sprawie Jacksona, najwyraźniej niezrażone faktem, że nic nie było jeszcze wiadomo na temat zarzutów, a prokuratorzy nie odpowiadali na żadne pytania. Stacja CBS poświęciła odcinek "48 Hours Investigates" aresztowaniu, a NBC w "Dateline" i ABC w "20/20" również pospieszyły z programami o Jacksonie. Nie później niż dwa dni po najeździe na Neverland, jeszcze przed aresztowaniem Jacksona, VH1 ogłosiła emisję półgodzinnego programu dokumentalnego zatytułowanego "Michael Jackson Sex Scandal".

Dziennik 'Daily Variety' opisał historię Jacksona jako "mannę z nieba... dla mediów, szczególnie dla kablowych kanałów informacyjnych i lokalnych stacji, poszukujących materiałów mogących podnieść wyniki oglądalności w ostatnim tygodniu listopadowego pomiaru popularności stacji telewizyjnych".

'Daily Variety' miał rację. Programy informacyjne skupiające się na pokazywaniu życia znanych osób zanotowały szczytowe wyniki oglądalności, historia Jacksona była przebojem. Access Hollywood zdobyła o 10% więcej widzów w porównaniu do poprzedniego tygodnia. Entertainment Tonight i Extra osiągnęły najlepsze wyniki w tym sezonie, a Celebrity Justice również cieszyła się 8% wzrostem oglądalności.

Prasa zareagowała tak samo histerycznie, jak stacje TV. "Chory!" - krzyczał 'New York Daily News'. "Jacko: Wybrnij z tego teraz" - podjudzał 'New York Post'

'The Sun' - największy brytyjski dziennik - zamieścił artykuł zatytułowany "On jest zły, on jest niebezpieczny, on jest historią". Przyczepił Jacksonowi etykietkę "byłego czarnego, byłej supergwiazdy", "dziwaka" i "psychicznie skrzywionej jednostki" i nawoływał do zaopiekowania się jego dziećmi. "Gdyby to nie był popowy idol z kupą kasy, żeby to ukrywać" - napisano, "mógłby być dorwany lata temu".

Zachęcone zwiększonym zainteresowaniem widzów i czytelników, spowodowanym skandalem Jacksona, media postawiły sobie za cel, żeby wyciągnąć z tej sprawy tyle korzyści, ile mogły. Tom Sinclair z 'Entertainment Weekly' napisał: "Eksperci medialni, od bezkompromisowych, tabloidowych reporterów do najbardziej eleganckich prezenterów wiadomości w telewizji, rzucili się, żeby zapełnić całe szpalty i czas antenowy sensacyjnymi materiałami na temat Jacko i gadającymi głowami".

"Presja na ludzi mediów jest ogromna," powiedział Sinclair’owi adwokat Harland Braun. "Więc prawnicy, o których nigdy nie słyszałeś pojawiają się w telewizji i mówią o sprawach, które nie mają z tą żadnego związku".

Sinclair dodał: "I nie tylko prawnicy. Wszyscy, począwszy od lekarzy, pisarzy i psychiatrów, po sprzedawców ze spożywczego, którzy kiedyś czekali na Jacksona, mają swoje pięć minut w telewizji i prasie".

Kiedy media był zajęte zadręczaniem wielu szarlatanów i dalekich znajomych o ich opinie na temat skandalu, zespół prokuratorów zajmujący się sprawą Jacksona angażował się w jakieś bardzo wątpliwe działania, ale media nie wydawały się tym przejmować.

Podczas najazdu na Neverland prokurator okręgowy Tom Sneddon - prokurator, który bezskutecznie ścigał Jacksona w 1993 roku - i jego oficerowie, naruszyli własne warunki nakazu przeszukania wchodząc do biura Jacksona i konfiskując dokumenty biznesowe nie mające związku ze sprawą. Również nielegalnie urządzili nalot na biuro PI - ludzi pracujących dla zespołu obrońców Jacksona i zabrali dokumenty obrony piosenkarza z domu jego asystenta osobistego.

Okazało się również, że Sneddon manipulował istotnymi dowodami w jego sprawie, gdy wychodził na jaw dowód, który podważał roszczenia rodziny Arvizo. Na przykład, kiedy okazało się, że DA (prokurator okręgowy) dowiedział się o dwóch nagranych wywiadach, w których cała rodzina Arvizo wychwala Jacksona i zaprzecza jakiemukolwiek wykorzystywaniu, on przedstawił zarzut spisku i twierdził, że byli zmuszani do kłamstwa wbrew ich woli.

Podobny przykład - prawnik Jacksona Mark Geragos pojawił się w stacji telewizyjnej NBC w styczniu 2004 roku i ogłosił, że piosenkarz ma "niepodważalne, żelazne alibi" na czas zarzucanego mu molestowania. Zanim Jackson został ponownie, w kwietniu postawiony w stan oskarżenia, z zarzutem spisku, daty molestowania zostały przesunięte o prawie dwa tygodnie.

Sneddon został ponoć później przyłapany na próbie umieszczenia odcisku palca, jako dowodu przeciwko Jacksonowi, pozwalając oskarżycielowi Gavinowi Arvizo dotykać magazynów dla dorosłych podczas przesłuchania przed ławą przysięgłych, a następnie spakował je do worka i wysłał do analizy daktyloskopijnej.

Większość mediów nie tylko pominęła ten zalew wątpliwości, a czasami nielegalnych działań ze strony prokuratury, ale wydawała się również całkowicie zadowolona, że może kontynuować propagandę potępienia w imieniu prokuratury, mimo zupełnego braku potwierdzających dowodów. Na przykład, Diane Dimond pojawiła się w programie "Larry King Live" po aresztowaniu Jacksona i mówiła o "stercie listów miłosnych", które gwiazdor rzekomo napisał do Gavina Arvizo.

"Czy ktokolwiek tutaj ... wie o istnieniu tych listów?" spytał King.

"Oczywiście", odpowiedziała Dimond. "Ja wiem. Oczywiście, że wiem o ich istnieniu!"

"Diane, czy ty je czytałaś?"

"Nie, nie czytałam ich".

Dimond przyznała, że nigdy nawet nie widziała tych listów, nie mówiąc już o ich czytaniu, ale powiedziała, że dowiedziała się o nich z "ważnych źródeł egzekwujących prawo". Jednak te miłosne listy nigdy się nie zmaterializowały. Kiedy Dimond mówiła, że "oczywiście wiedziała” o ich istnieniu, opierała swoje komentarze wyłącznie na słowach ze źródeł policyjnych. W najlepszym przypadku, źródła policyjne – w dobrej wierze - powtarzały jak papuga zarzuty Arvizo. W najgorszym, to oni sami wymyślili tę historię, żeby splamić dobre imię Jacksona. Tak czy inaczej, ta historia obiegła świat bez jednego skrawka dowodu na jej poparcie.

Minął ponad rok od aresztowania Jacksona, zanim rozpoczął się jego proces i media zostały zmuszone w tym przejściowym okresie do podtrzymywania zainteresowania tą historią tak długo, jak tylko mogły. Mając świadomość, że Jackson był związany nakazem milczenia i w związku z tym bezsilny, nie mógł zareagować, sympatyzujący z prokuraturą zaczęli ujawniać dokumenty, takie jak zeznanie Jordana Chandlera z 1993 roku. Media, głodne skandalu i sensacji, rzuciły się na nie.

W tym samym czasie, oskarżenia niezadowolonych byłych pracowników z lat 90-tych sprzedawano plotkarskim programom telewizyjnym, były ciągle odświeżane i przedstawiane jako newsy. Drobne szczegóły dotyczące oskarżeń rodziny Arvizo również okresowo wyciekały.

Chociaż większość mediów przedstawiała te doniesienia jako insynuacje, a nie fakty, ich niezliczona ilość i częstotliwość, historie łączące Jacksona z paskudnym molestowaniem seksualnym, w połączeniu z jego brakiem możliwości, by je odeprzeć, miały ogromny, niszczycielski wpływ na publiczny wizerunek gwiazdy.

Proces rozpoczął się na początku 2005 roku wyborem ławy przysięgłych. Zapytana przez NBC o taktykę prokuratury i obrony przy wyborze przysięgłych, Dimond powiedziała, że była różnica, że prokuratorzy zechcą szukać jurorów, którzy potrafią "odróżnić dobro od zła" i wiedzą, co to "dobro i zło".

Wkrótce po wyborze przysięgłych, Newsweek próbował ich zdyskredytować twierdząc, że przedstawiciele klasy średniej, stanowiący skład ławy przysięgłych, nie będą w stanie rzetelnie osądzić rodziny oskarżycieli, wywodzącej się z niższej klasy społecznej. W artykule zatytułowanym "Grając Klasową Kartą" magazyn twierdził: "Proces Jacksona może zależeć od czegoś innego niż pochodzenie. I nie mamy na myśli zeznań".

Kiedy proces ruszył, szybko wyszło na jaw, że w sprawie było pełno słabych punktów. Jedynym dowodem, jakim dysponowała prokuratura był stos heteroseksualnych magazynów pornograficznych i kilka legalnych książek o sztuce. Thomas Mesereau napisał we wniosku sądowym "Starania, aby oskarżać pana Jacksona za posiadanie jednej z największych prywatnych bibliotek na świecie, są zatrważające. Od niemal siedemdziesięciu pięciu lat brak jest jakichkolwiek informacji na temat oskarżenia, które by stwierdzało, że posiadanie książek przez znanych artystów jest dowodem przestępstwa przeciwko państwu".

Brat Gavina Arvizo, Star, zeznawał na początku procesu i twierdził, że był świadkiem dwóch konkretnych aktów molestowania, ale jego zeznanie było całkowicie niespójne. W odniesieniu do jednego rzekomego aktu molestowania, twierdził w sądzie, że Jackson pieścił Gavina, ale we wcześniejszym opisie tego samego zdarzenia przedstawił skrajnie inną historię, twierdząc, że Jackson pocierał swoim penisem o pośladki Gavina. Opowiedział też dwie różne historie o innym rzekomym akcie molestowania w ciągu dwóch kolejnych dni rozprawy sądowej.

Podczas przesłuchania adwokat Jacksona, Thomas Mesereau, pokazał chłopakowi egzemplarz 'Barely Legal' i kilkakrotnie pytał, czy dokładnie to wydanie magazynu Jackson pokazał jemu i jego bratu. Chłopiec potwierdził, że to było ten, dopiero wtedy Mesereau ujawnił, że ten egzemplarz został wydany w sierpniu 2003 roku, pięć miesięcy po tym, jak rodzina Arvizo opuściła Neverland.

Ale ta wiadomość przeszła prawie całkowicie niezauważona, media bardziej koncentrowały się na oskarżeniach chłopca niż na przesłuchaniu, które je podważało. Oskarżenia tworzą dobre nagłówki gazet. Całe przesłuchanie już nie.

Podczas składania zeznań Gavin Arvizo twierdził, że Jackson przed pierwszym aktem molestowania namawiał go do masturbacji mówiąc mu, że wszyscy chłopcy się masturbują, jeśli nie, staną się gwałcicielami. Jednak Mesereau udowodnił w trakcie przesłuchania, że chłopiec wcześniej przyznał, iż tę opinię stworzyła jego babcia, nie Jackson, co oznacza, że cała historia molestowania opierała się na kłamstwie.

W ogniu pytań obrony, chłopiec poważnie podważył zarzut prokuratury o spisek, twierdząc, że nigdy nie bał się będąc w Neverland i że nigdy nie chciał go opuszczać. Jego zeznania odnośnie rzekomego molestowania również różniły się od zeznań jego brata.

Na nieszczęście dla Jacksona, przesłuchanie Gavina Arvizo zostało całkowicie zignorowane przez gazety, naśmiewające się i plotkujące o tym, co stało się znane jako "dzień piżamowy”. W pierwszym dniu przesłuchania chłopca, Jackson poślizgnął się pod prysznicem, odbił sobie płuco i został przewieziony do szpitala. Kiedy sędzia Rodney Melville zarządził wydanie nakazu aresztowania Jacksona, jeżeli nie zjawi się w sądzie w ciągu godziny, piosenkarz szybko przybył w spodniach od piżamy, które miał na sobie, kiedy został odwieziony do szpitala.

Fotografie Jacksona w piżamie obiegły cały świat, często bez wzmianki o urazie Jacksona czy powodzie, dla którego miał ją na sobie. Wielu dziennikarzy oskarżało Jacksona o sfingowanie całego zdarzenia, żeby zyskać współczucie, choć "współczucie" jest ostatnim słowem, jakiego możesz użyć do opisania reakcji mediów.

Incydent ten nie powstrzymał media przed rozesłaniem w następnym dniu szokujących zarzutów Gavina Arvizo na cały świat. Niektóre z nich zagalopowały się nawet, przedstawiając zeznania chłopca jako fakt, a nie domniemanie. "On powiedział, że jeśli chłopcy tego nie robią, stają się gwałcicielami – chory na raka Gavin opowiada w sądzie o seksie z Jacko", napisał 'The Mirror'.

Jednak przesłuchiwanie chłopca przez obronę było inną historią. Przeszła prawie całkowicie niezauważona. Zamiast opowieściami o kłamstwach Gavina Arvizo i sprzecznych zeznaniach obu braci, szpalty gazety zapełnione były artykułami oceniającymi piżamę Jacksona, chociaż "dzień piżamowy" był kilka dni wcześniej.Tysiące słów poświęcono temu, czy Jackson nosi perukę, czy nie, a 'The Sun' opublikował nawet artykuł atakujący Jacksona za dodatki przypięte codziennie do jego kamizelki. Wydawało się, że prasa pisała o wszystkim, omijając jedynie temat przesłuchania chłopca, które poważnie podważyło zarzuty prokuratury.

Ten zwyczaj relacjonowania szokujących oskarżeń, z ignorowaniem przesłuchań, które je dyskredytowały, stał się wyraźnym trendem podczas całego procesu Jacksona. W kwietniu 2005 roku w wywiadzie z Matt’em Drudge, felietonista 'Fox' Roger Friedman wyjaśnił: "To, o czym się nie informuje, to to, że przesłuchania tych świadków przez obronę zazwyczaj kończą się dla nich fatalnie". Dodał, że gdy ktoś powiedział coś sprośnego lub wstrząsającego o Jacksonie, przedstawiciele mediów "biegli, żeby to obwieścić" i opuszczali kolejne przesłuchania.

Drudge zgodził się z tym, dodając: "Nie słysząc, jak świadek, jeden po drugim wykłada się w trakcie zeznań. Nie ma ani jednego świadka, przynajmniej ostatnio, który nie przyznał się do krzywoprzysięstwa we wcześniejszym postępowaniu, w tej sprawie czy w innej".

Ten niepokojący trend ignorowania przesłuchań przez media był chyba najbardziej widoczny w relacjonowaniu zeznań Kiki Fournier. Podczas przesłuchiwania przez prokuraturę, Fournier - gospodyni w Neverland - zeznała, że w czasie pobytu w Neverland, dzieci były często nieposłuszne i odnosiła czasem wrażenie, że tak nadmiernie ruchliwe, iż mogły prawdopodobnie być pod wpływem alkoholu. Przedstawiciele mediów wybiegli na zewnątrz, żeby ogłosić tę sensacyjną wiadomość i opuścili jeden z najważniejszych dla całego procesu fragment zeznań.

Przesłuchiwana przez obrońcę Thomasa Mesereau, Fournier powiedziała, że w ostatnich tygodniach pobytu rodziny Arvizo w Neverland – w okresie, w którym miało mieć miejsce rzekome molestowanie - w pokoju gościnnym obydwu chłopców panował wieczny bałagan, utwierdzający ją w przekonaniu, że spali wszyscy razem w swoim pokoju - nie w sypialni Michaela Jacksona.

Zeznała również, że Star Arvizo raz w kuchni skierował nóż w jej kierunku, po czym wyjaśniła, że nie potraktowała tego jako żart, pomyślała, że on "próbował udowodnić, że ma jakiś rodzaj władzy nad nią".

Druzgocącym ciosem dla prokuratury było odniesienie się do komicznego zarzutu spisku, Fournier wyśmiała pomysł, że ktoś mógłby być więziony na ranczo Neverland, mówiąc przysięgłym, że wokół posiadłości nie było wysokiego ogrodzenia i rodzina mogła wyjść "z łatwością" w każdej chwili.

Kiedy Janet Arvizo, matka Gavina i Stara zaczęła zeznawać, Tom Sneddon złapał się za głowę. Twierdziła, że tekst w nagraniu, w którym ona sama i dzieci wychwalają Jacksona został napisany - słowo w słowo - przez Niemca, który bardzo słabo mówił po angielsku. W poszczególnych ujęciach widać, jak wyśpiewuje hymny pochwalne na część Jacksona, następnie patrzy zawstydzona i pyta, czy była nagrywana. Powiedziała, że to też było zaaranżowane wcześniej.

Twierdziła, że była przetrzymywana jako zakładniczka w Neverland, chociaż z zapisów i paragonów wynika, że w okresie "zniewolenia" trzykrotnie opuszczała ranczo i wracała. Okazało się, że w tym czasie prowadzone było przeciwko niej dochodzenie w sprawie oszustwa i wyłudzenia z opieki społecznej pieniędzy na leczenie nawrotu choroby nowotworowej syna, podczas gdy wszystkie wydatki z tym związane pokrywało już ubezpieczenie, którym był objęty.

Nawet najbardziej zagorzali zwolennicy prokuratury musieli przyznać, że Janet Arvizo był katastrofalnym świadkiem dla oskarżenia. Poza Diane Dimond, która w marcu 2005 roku zdawała się wykorzystywać, w pośredni sposób, sprawę oszustwa Janet Arvizo (została skazana po procesie Jacksona), jako dowód winy Jacksona, pisząc artykuł dla 'New York Post' z rzucającym się w oczy tytułem, "Celem pedofilów nie są dzieci, które mają rodziców takich jak Ozzie i Harriet". [Bohaterowie amerykańskiego sitcomu "The Adventures of Ozzie and Harriet" z lat 50-tych i 60-tych]

Widząc, jak sprawa rozpada się na jej oczach, prokuratura zwróciła się do sędziego o wydanie zgody na dopuszczenie dowodu "wcześniejszych złych czynów". Zgoda została udzielona. Prokuratorzy powiedzieli przysięgłym, żeby wysłuchali zeznań pięciu byłych ofiar. Ale te wcześniejsze przypadki okazały się jeszcze śmieszniejsze niż roszczenia rodziny Arvizo.

Pochód niezadowolonych ochroniarzy i gospodyń domowych przemaszerował, by złożyć zeznania, że wszyscy oni byli świadkami molestowania, większość z nich dotyczyła trzech chłopców: Wade’a Robsona, Bretta Barnes’a i Macauley’a Culkin’a. Jednak tych trzech chłopców było trzema pierwszymi świadkami obrony, każdy z nich zeznał, że Jackson nigdy ich nie dotknął i czuli się urażeni tym domysłem.

Co więcej, okazało się, że każdy z tych byłych pracowników był wyrzucony z pracy przez Jacksona za kradzież jego mienia lub przegrał proces o bezprawne zwolnienie i był z tego powodu winien Jacksonowi ogromne kwoty pieniędzy. Oni również zaniedbali poinformować policję, gdy byli świadkami rzekomego molestowania, nawet wtedy, kiedy byli przesłuchiwani w związku z zarzutami Jordy’ego Chandlera w 1993 roku, ale później próbowali sprzedać swoje historie prasie - czasem z powodzeniem. Im więcej pieniędzy było do zgarnięcia, tym bardziej sprośne stawały się zarzuty.

Roger Friedman narzekał w rozmowie z Matt’em Drudge, że media ignorują przesłuchania świadków tych "wcześniejszych złych czynów", w wyniku czego relacje z procesu są wypaczane. Powiedział: "W czwartek proces rozpoczął się od zeznań Ralpha Chacona, faceta, który pracował na ranczo jako ochroniarz, zeznawał przez pierwszą godzinę. Opowiedział najbardziej skandaliczną historię. To było bardzo obrazowe. I oczywiście wszyscy wybiegli, żeby to zrelacjonować. Jednak tam, na sali sądowej, na dziesięć minut przed pierwszą przerwą, Tom Mesereau przesłuchał tego faceta i zniszczył go".

Czwarta "ofiara", Jason Francia zeznał, że gdy był dzieckiem, Jackson trzykrotnie go molestował. Naciskany przez obronę o szczegóły tego "molestowania", powiedział, ze Jackson połaskotał go trzy razy przez ubranie i on z tego powodu musiał latami poddawać się terapii, żeby wyjść z traumy. Widać było jak przysięgli z politowaniem wznoszą oczy do nieba, ale reporterzy, włącznie z Danem Abramsem ogłosili, że jest on "istotnym" świadkiem przewidując, że on może być tym, który pośle Jacksona za kratki.

Media wielokrotnie twierdziły, że zarzuty Franci pojawiły się w 1990 roku, zmierzając do tego, żeby opinia publiczna uwierzyła, iż były wcześniejsze zarzuty, wyprzedzające oskarżenia Jordy’ego Chandlera. W rzeczywistości, chociaż Jason Francia twierdził, że do aktów molestowania doszło w 1990 roku, nie zgłosił ich, dopiero po burzy medialnej wywołanej roszczeniami Chandlera, w ten sposób jego matka, Blanca Francia, pokojówka z Neverland od razu wyciągnęła 20.000 dolarów od 'Hard Copy' za wywiad z Diane Dimond i kolejne 2,4 milliona dolarów rekompensaty od Jacksona.

Co więcej, protokoły z przesłuchań policyjnych pokazują, że Francia wielokrotnie zmieniał swoją historię i początkowo twierdził, że nigdy nie był molestowany. Protokoły wykazały również, że powiedział o tym, iż był molestowany dopiero wtedy, gdy policjanci wielokrotnie przekroczyli granice swoich uprawnień podczas przesłuchania. Funkcjonariusze policji wielokrotnie przedstawiali Jacksona jako "molestującego". Pewnego razu powiedzieli chłopcu, że Jackson molestował Macauley’a Culkina, twierdzili, że jedynym sposobem uratowania Culkin’a było poświadczenie Franci, że był wykorzystywany seksualnie przez gwiazdora. Protokoły pokazują również, że Francia wcześniej powiedział o policji: "Kazali mi coś wymyślić. Naciskali. Chciałem uderzyć ich w głowę".

Piątą "ofiarą" był Jordy Chandler, który wolał uciec z kraju, niż zeznawać przeciwko swojemu byłemu przyjacielowi. Thomas Mesereau powiedział rok później, podczas wykładu na Harvardzie: "Prokuratorzy próbowali zmusić go, by się pojawił, ale on nie chciał. Gdyby to zrobił, ja miałem świadków, którzy zamierzali przyjść i powiedzieć, że mówił im, iż to (molestowanie) nigdy się nie wydarzyło i że nie rozmawia ze swoimi rodzicami po tym, jak nakłonili go do oskarżenia. Okazało się, że poszedł do sądu i dostał akt prawny uwalniający go od opieki rodziców".

Matka Jordy’ego, June Chandler zeznała, że nie rozmawiała ze swoim synem od 11 lat. Pytana o sprawę z 1993, sprawiała wrażenie cierpiącej na ciężki przypadek wybiórczej pamięci. W jednej chwili twierdziła, że nie może przypomnieć sobie, iż pozwała Michaela Jacksona, a w innej powiedziała, że nigdy nie słyszała o swoim własnym adwokacie. Nigdy też nie była świadkiem molestowania.

Kiedy prokuratura zakończyła przesłuchanie, media zdawały się tracić zainteresowanie procesem. Części procesu dotyczącej obrony poświęcono stosunkowo niewiele miejsca w gazetach i czasie antenowym. 'The Hollywood Reporter', który uważnie śledził i relacjonował proces Jacksona, pominął całe dwa tygodnie przesłuchań obrony. Nastawienie wydawało się być takie: Jeżeli zeznania nie były obrazowe i sprośne – jeżeli nie nadawały się na nagłówki – nie warto było ich relacjonować.

Obrona powołała wielu fantastycznych świadków, chłopców i dziewczęta, którzy od czasu do czasu przebywali z Jacksonem i nigdy nie byli świadkami jego niewłaściwego zachowania, pracowników, którzy poświadczyli, że chłopcy Arvizo sami raczyli się alkoholem pod nieobecność Jacksona i znane osoby publiczne, które również stały się celem dziennikarskich publikacji w związku z oskarżeniami Arvizo. Ale niewiele z tych zeznań było przekazywanych do publicznej wiadomości. Kiedy prokurator okręgowy Tom Sneddon, zwracał się do czarnego komika Chrisa Tuckera "chłopcze" podczas przesłuchania, media nie mrugnęły nawet okiem.

Kiedy obydwie strony zakończyły przesłuchania, przysięgli zostali pouczeni, że jeśli znaleźli jakąś uzasadnioną wątpliwość, musieli uniewinnić. Każdy, kto uważnie śledził proces, mógł zobaczyć, że wątpliwości były bardziej niż uzasadnione, nie było to wcale zabawne. Prawie każdy świadek oskarżenia, albo dopuszczał się krzywoprzysięstwa, albo atakowany pytaniami, pomagał obronie Nie było cienia dowodu łączącego Jacksona z jakimkolwiek przestępstwem i nie było ani jednego wiarygodnego świadka łączącego go z przestępstwem.

Ale to nie powstrzymało dziennikarzy i ekspertów od przepowiadania przyszłości, z Nancy Grace z CNN na czele, że wyrok będzie jeden – winny. Obrońca Robert Shapiro, który kiedyś reprezentował rodzinę Chandlerów, utrzymywał CNN w tym przeświadczeniu: "On zostanie skazany". Była prokurator Wendy Murphy powiedziała 'Fox News': "Nie ma wątpliwości, zobaczymy tu skazanie".

Histeria fanów na zewnątrz budynek sądu była odzwierciedleniem histerii reporterów, którzy siedzieli wewnątrz, byli tak podekscytowani, że sędzia Rodney Melville nakazał im "powstrzymać się" (od ferowania przedwczesnego wyroku). Thomas Mesereau skomentował to z perspektywy czasu, że media "prawie śliniły się na samą myśl, że [Jackson] będzie wleczony do więzienia".

Gdy ława przysięgłych wydała 14 werdyktów "niewinny", media były "upokorzone", powiedział Mesereau w kolejnym wywiadzie. Analityk medialny Tim Rutten skomentował później: "Więc, co się stało, kiedy Jackson został uniewinniony od wszystkich zarzutów? Czerwone twarze? Refleksje? Być może trochę wyrzutów sumienia? Może wyrażenie skruchy za pospieszny osąd? Nieeee. Zamiast tego, reakcją była wściekłość, hojnie zaprawiona pogardą i dziwnymi, intrygującymi wyrazami twarzy. Jej celem stali się przysięgli... Piekło nie wpada w taką furię, jak zlekceważony i upokorzony prezenter telewizji kablowej".

Na konferencji prasowej, po ogłoszeniu werdyktu, Sneddon nadal przedstawiał Gavina Arvizo jako "ofiarę" i powiedział, że podejrzewał, iż "status sławnej osoby" utrudnił przysięgłym osąd – wielu ekspertów medialnych szybko podchwyciło ten tekst i zaczęło podważać wiarygodność przysięgłych i ich werdykt.

W ciągu kilku minut po ogłoszeniu wyroku, Nancy Grace pojawiła się w CourtTV insynuując, że przysięgli byli uwiedzeni sławą Jacksona i dziwnie twierdzić, że jedynym słabym ogniwem oskarżenia była Janet Arvizo.

"Połknęłam właśnie żabę", powiedziała. "To nie smakowało dobrze. Ale wiesz co? Nie jestem również zaskoczona. Wiedziałam, że status sławnej osoby jest takim ważnym czynnikiem. Kiedy myślisz, że znasz kogoś, kiedy oglądałeś jego koncerty, słuchałeś jego płyt, czytałeś teksty, wierzyłeś, że pochodzą z czyjegoś serca ... Jackson jest bardzo charyzmatyczny, chociaż nie składał zeznań. To miało wpływ na ławę przysięgłych".

"Nie mam zamiaru rzucać kamieniem w mamę, chociaż sądzę, iż była słabym ogniwem przesłuchania, ale prawdą jest, że nie jestem zdziwiona. Myślałam, że przysięgli będą głosować na korzyść świadków podobnych spraw. Najwidoczniej obrona przytłoczyła ich przesłuchaniem matki. Myślę, że wszystko sprowadza się do tego, jasne i proste".

Grace twierdziła później, że Jackson został "uniewinniony gdyż był sławną osobą" i była widziana, jak nękała przewodniczącego ławy przysięgłych Paula Rodrigueza by powiedział, że wierzył, iż Jackson molestował dzieci. Jeden z gości Grace, psychoanalityk Bethany Marshall, skierowała imienny atak w kierunku jednej z kobiet przysięgłych, mówiąc: "To jest kobieta, która nie ma życia".

Na koniec, w 'Fox News', Wendy Murphy przypięła Jacksonowi etykietkę "teflonowego molestującego" i powiedziała, że przysięgli potrzebowali testów na inteligencję. Później dodała: "Naprawdę myślę, że to status sławnej osoby, a nie dowody. Nie sądzę, żeby przysięgli nawet rozumieli, jak wpłynęło na nich to, kim jest Michael Jackson... W zasadzie, umieścili tarcze strzelnicze na plecach wszystkich, szczególnie bezbronnych dzieci, które pojawią się w życiu Michaela Jacksona".

Analityk prawa Jeffrey Toobin powiedział CNN, że sądził, iż zeznania dotyczące "poprzednich złych czynów " były "wystarczającym dowodem", mimo że kilku z tych chłopców było świadkami obrony i zaprzeczali by kiedykolwiek byli molestowani. Twierdził także, że obrona wygrała, ponieważ "opowiedzieli historię, a przysięgli, wiesz, zawsze lepiej rozumieją opowieści niż oddzielnie poszczególne fakty".

Tylko Robert Shapiro zachował się z godnością odnośnie werdyktu, mówiąc widzom, że powinni oni zaakceptować decyzję przysięgłych, ponieważ pochodzą oni z "bardzo konserwatywnej części Kalifornii i jeśli oni nie mieli wątpliwości, nikt z nas nie powinien mieć żadnych wątpliwości".

Następnego dnia w Good Morning America, Diane Sawyer podtrzymała pogląd, że na werdykt miał wpływ status gwiazdy Jacksona. "Jesteście pewni?" apelowała. "Czy jesteście pewni, że ten znany na całym świecie facet, wchodząc do sali nie miał wpływu na wszystkich?"

'The Washington Post' skomentował: "Uniewinnienie nie oczyściło jego nazwiska, to tylko zmąciło wodę". Zarówno 'New York Post' jak i 'New York Daily News' ukazały się z szyderczymi nagłówkami "O rany, chłopcze!".

W swoim ostatnim artykule na temat procesu w 'New York Post' Diane Dimond ubolewała nad uniewinniającym werdyktem mówiąc, że Michael Jackson pozostał nietykalny. Napisała: "Wyszedł z sądu jako wolny człowiek, uniewinniony z każdego zarzutu. Jednak Michael Jackson jest bardziej niż wolny. On ma teraz carte blanche (czystą kartę), żeby żyć własnym życiem w taki sposób, w jaki chce, z kim chce, bo kto teraz chciałby próbować oskarżyć Michaela Jacksona? "

W brytyjskim dzienniku 'The Sun', obgadująca sławne osobistości gadająca głowa Jane Moore napisała artykuł zatytułowany "Jeśli przysięgli zgadzają się, że Janet Arvizo jest złą mamą (a JEST)... Jak mogli puścić Jacksona wolno?". Zaczynał się: "Michael Jackson jest niewinny. Sprawiedliwości stało się zadość, albo tak zbzikowani fani, zebrani przed budynkiem sądu chcieliby nam wmówić..." Podważała kompetencje przysięgłych,ich inteligencję i krytykowała amerykański system prawny jako "nieprzemyślany". "Nikt tak naprawdę nie wyszedł zwycięsko z tego bałaganu", zakończyła, "najmniej ze wszystkich, coś śmiesznie nazywane amerykańskim wymiarem sprawiedliwości".

Współpracująca z 'The Sun' Ally Ross określiła fanów Jacksona jako "żałosnych, ograniczonych umysłowo samotników". Inny artykuł w 'The Sun', napisany przez prezenterkę telewizyjną Lorraine Kelly, pod tytułem "Nie zapominaj, dzieci wciąż są zagrożone...dzieci Jacko" jawnie określał Jacksona, jako człowieka winnego. Kelly - która nigdy nie uczestniczyła w procesie Jacksona - ubolewała nad faktem, że Jackson "wywinął się z tego", narzekała, że "zamiast gnić w więzieniu, Jackson jest teraz z powrotem w domu, w Neverland". Jackson, podsumowała, jest "żałosnym, chorym nieudacznikiem, który wykorzystuje swoją sławę i pieniądze, by olśnić rodziców dzieci, które też na to bierze".

Po początkowym oburzeniu, historia Michaela Jacksona zniknęła z nagłówków gazet. Niewiele było analiz uniewinniającego werdyktu i tego, w jaki sposób go osiągnięto. Uznano, że uniewinnienie przynosi mniej zysków niż skazanie.

Faktycznie, Thomas Mesereau mówił w późniejszych latach, że gdyby Jackson został skazany, stworzyłoby to dla mediów "rękodzielnictwo" – stałe zyski, codziennie, przez wiele lat tworzyłyby historię. Wieloodcinkowe sagi, takie jak opieka nad dziećmi Jacksona, kontrola nad jego imperium finansowym, pozwy cywilne innych "ofiar" i ciągnące się procesy apelacyjne dostarczałyby tematów na tysiące opowieści każdego miesiąca, roku, może nawet dziesięciolecia.

Pozbawienie Jacksona wolności przyczyniłoby się do powstania niekończącego się źródła tematów na pierwsze strony gazet: Kto go odwiedza? Kto nie? Czy ma osobną celę? Jeśli nie, kim są jego współtowarzysze z celi? Co z jego strażnikami więziennymi? Czy ma w więzieniu przyjaciółkę, z którą koresponduje? Czy możemy przylecieć helikopterem nad dziedziniec więzienia i sfilmować go, kiedy się gimnastykuje? Możliwości były nieograniczone. Licytowano się na całego, kto mógłby zdobyć pierwsze zdjęcie Jacksona w celi, zanim jeszcze ława przysięgłych rozpoczęła obrady.

Werdykt uniewinniający nie był tak lukratywny. W wywiadzie dla Newsweeka, szef CNN Jonathan Klein przypomniał, że widząc werdykt "niewinny", powiedział swoim zastępcom: "Mamy teraz mniej ciekawą historię". 'The Hollywood Reporter' zauważył, że szybko zmontowane programy telewizyjne o uniewinnieniu Jacksona były marnie zrobione i miały mniejszą oglądalność niż powtórka reality show "Nanny 911".

Historia się skończyła. Nie było ani przeprosin ani odwołań. Nie było analizy żadnego śledztwa czy przesłuchania. Nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności za to, co stało się z Michaelem Jacksonem. Media były zadowolone, że ludzie uwierzyli w ich mocno wypaczone i graniczące z fikcją relacje z procesu. To było to.

Kiedy Michael Jackson zmarł, w mediach ponownie zawrzało. Jakie leki go zabiły? Jak długo je zażywał? Kto je przepisywał? Co jeszcze było w jego organizmie? Ile ważył?

Ale było jedno pytanie, którego wydaje się, nikt nie chce zadać: Dlaczego?

Dlaczego Michael Jackson był tak zestresowany i miał taką paranoję, że nie mógł nawet przespać nocy, jeżeli ktoś nie wstrzyknął mu w ramię pełnego zestawu anestetyków? Myślę, że odpowiedź można znaleźć w wynikach różnych sondaży przeprowadzonych tuż po procesie Michaela Jacksona.

Z sondażu przeprowadzonego przez Instytut Gallupa w kilka godzin po ogłoszeniu wyroku wynika, że 54% białych Amerykanów i 48% całej populacji nie zgodziło się z decyzją ławy przysięgłych "niewinny". Badanie wykazało również, że 62% osób uważało, iż status "znanej osoby" Jacksona, miał wpływ na werdykt. 34% ankietowanych powiedziało, że są "zasmuceni" wyrokiem, a 24% stwierdziło, że są "oburzeni". W sondażu 'Fox News' 37% ankietowanych powiedziało, że wyrok był "zły" a kolejne 25% stwierdziło, że "znane osoby kupują sobie sprawiedliwość". Sondaż przeprowadzony przez 'People Weekly' ujawnił, że aż o 88% czytelników nie zgadza się z decyzją ławy przysięgłych.

Media wyrządziły krzywdę zarówno opinii publicznej jak i Jacksonowi. Po stoczeniu tej walki, przejściu przez ten wyczerpujący i przerażający proces, usiany ohydnymi oskarżeniami i zabijający godność, Michael Jackson powinien być zrehabilitowany, kiedy przysięgli jednogłośnie wydali 14 wyroków uniewinniających. Jednak nieodpowiedzialne relacje mediów z procesu uczyniły niemożliwym to, żeby Jackson kiedykolwiek poczuł się naprawdę zrehabilitowany. System prawny może uznał go za niewinnego, ale opinia publiczna, ogólnie rzecz biorąc, ciągle myśli inaczej. Zarzuty, które zostały obalone w sądzie, były niekwestionowaną prawdą dla prasy. Niewiarygodne zeznania były prezentowane jako fakty. Wszystkie działania obrony zostały zignorowane.

Kiedy pytano przysięgłych o tych, którzy powątpiewają w werdykt, odpowiadali: "Oni nie widzieli tego, co my widzieliśmy".

Mają rację. Nie widzieliśmy. Jednak powinniśmy byli działać. I ci, którzy nie chcieli nam mówić o tym, pozostali na swoich posadkach, niekontrolowani, bezkarni i wolni, mogą zrobić dokładnie to samo każdemu, komu zapragną.

To jest to, co ja nazywam teraz niesprawiedliwością.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

28/06/11 12:28 ♥ Jolanta ♥
czytałam już ten artykuł i nie mogę do dzisiaj uwierzyć,że można tak przeinaczać prawdę,nie mieści się to w mojej głowie; Thompson za ten artykuł powinien dostać własnie nagrodę PULITZERA ; NIESTRUDZONA -KATO- DZIĘKUJĘ

28/06/11 12:14 Hania
Czytać******

28/06/11 12:13 Hania
Dzięki Kato, to jest straszne, dziesięć razy zaczynałam to czitać i nie mogę skończyć:((((((

27/06/11 22:33 juka
I ani jednej pozytywnej informacji w mediach? Nic? Nie do wiary.Mam nadzieję, że kiedys powstaną prace naukowe na ten temat i że będą one wykorzystywane w procesie kształcenia dziennikarzy.(Wiem, że ktoś , kto do nas tu zagląda pisze mogisterkę o tych wydarzeniach). Dzięki kato.

27/06/11 22:28 Jadzia
Czytałam to tłumaczenie ok. południa i po prostu poległam, niesprawiedliwe, bolesne i tragiczne. Bardzo dziękuję kato...

27/06/11 22:21 Dorota
--kato-- dziękuję Ci bardzo. Tak mi przykro.

27/06/11 20:08 gość B.
bolesna prawda...

27/06/11 20:05 IS
kato - dziękuję z całego serca!

27/06/11 15:04 ♥ Jolanta ♥
-gościu- proszę - http://www.charles-thomson.net/ - http://charlesthomsonjournalist.blogspot.com/ -

27/06/11 11:06 gość
kto to jest charles thompson?