En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

The Way He Made Me Feel On sprawił, że właśnie tak się czuję
Author: Tatiana Yvonne Thumbtzen(2005) Autor: Tatiana Yvonne Thumbtzen(2005)
Fragmenty z książki "The Way He Made Me Feel". Jest to autobiografia Tatiany z 2005 roku, którą napisała wspólnie z Tonim Ryan'em w formie wywiadu. W poniższych fragmentach Tatiana opisuje swoje spotkanie z Michaelem, wspólną pracę przy teledysku "The Way You Make Me Feel", wizytę u Michaela na planie filmu muzycznego "Leave Me Alone", słynny pocałunek i jego konsekwencje.
What year did you return to New York City?

I returned in 1984 and while going on one of many casting calls , who did I find pounding the pavements of New York City at just a mere five feet away from me? It was Michael Jackson! This was before he had taken on the title ”The King Of Pop” I could not believe it! I just could not believe my luck. I kept following him and checking him out. He was dressed in jeans and a t-shirt with a cap pulled down low on his face but I could tell it was Michael Jackson. I wanted so bad to stop and talk to him but I just could not figure out what to say. I was thinking of a way to stop and talk, I thought that maybe I could pretend to ask him for directions, but then I thought what to do after that? I just could not do it! I got shy and froze at the thought of talking to him. I followed him for about five blocks before it hit me that I was going to be late for my audition.

In 1987 I signed with a new agency, Joseph, Heldfond and Rix, at the time a fairly powerful group. Julie, my agent, sent me on an audition for a Michael Jackson video, “The Way You Make Me Feel.” I wasn’t told, though, whose video this was for. But I discovered later that two hundred other hopeful young actresses tested for that part. When they called me, I was told to walk and show some attitude. The scene took place on a street in a rough area. A bunch of guys start hassling the character I was reading for, taunting her with lines like. “Hey baby, what’s up?” Coincidentally, the very same thing had happened to me as I was on my way to the audition. Some guys had hassled me on the street, so you might say I was prepared. I ran through the scene a few times, and my audition was put on videotape. A few days later I was summoned to a small dress rehearsal. It was the first time I learned that the video was with Michael Jackson. I was brought into a room by the video’s choreographer, Vince Patterson. Michael was there but I was too shy to even look at him at first. Patterson directed me to go through some moves, which I followed perfectly. Finally I glanced up at Michael. He was sitting there in a red shirt, bopping to the music with this big, happy grin on his face. I saw him turn to the person next to him and say something. I later found out from David Banks, one of the video’s writers, that Michael had said, “She’s the one. The rest are extras.” I will never forget when my agent called to tell me that I had the job. I screamed so loud that all of Hollywood must have heard me. It was such a milestone accomplishment for me. I felt like I had finally made it, and my career would soon be taking off. The shoot lasted five days, with the fifth day devoted to outtakes and close-ups of me. [...]

The time had come when a slim Michael came walking out through an alley. this particular alley is the one that I run down in the video that is a ‘dead end’. I stood trying to control myself and keep my cool. I could not look directly at him, but I could feel his presence within the group of people that surrounded him. His manager Frank Dileo, was to his left, and his photographer, Sam Emerson, was to his right. Michael stopped and stood five feet away from me. I could not believe the artist I most admired and loved stood just before me. It was more than a professional moment: he was the only one for me whom I secretly held a big crush. I just could not bring myself to look up at him! Instead, I focused on Vince Patterson who stood to my left. Vince greeted Michael and they shared a few words. I didn’t know for a fact but sensed that the two had a rapport. Vince turned to me and introduced me to Michael. He said, ” Michael, this is Tatiana, and Tatiana this is Michael.” Michael extended his hand to me, and I extended mine. I looked into his eyes and managed a quick nervous smile. For some reason, I could not look into his eyes longer than a split second or two. His stare was so intense. His eyes were piercing right through my soul. Michael’s presence was more powerful than words could ever express. […]

The stylist and director had me go through the wardrobe. Although we agreed on the look the previous day, we tested other looks just to make sure we were satisfied with the wardrobe. We agreed on the black dress. [...]

The boots were mine, and the bracelets were too. I created my own look for the video and I was proud of that creative control, and that Michael liked what he saw. The only thing they added was something that I did not considered. It was a track of hair weaves to add more length to my own hair. They told me it was Michael’s idea.

What was Michael planning to wear?

I remember asking him “What are you going to wear?” He said in a sweet and soft voice, “This is what I’m wearing.” I felt so embarrassed because I appeared to be very overdressed compared to his costume. I thought, how silly, I am dressed up like a working girl and here he is dressed casually. I did not get it and I felt that someone needed to change. Since I liked my outfit, it should be him. However, when I was around Michael, I soon forgot about costumes, hair, or make-up. I did not care. I was in bliss. I assume that this boy genius knew what was right. After all, he had that video Midas touch. [...]

How did the routine play out?

In the beginning of the routine Vince went over the scene with me saying, ”Now Michael is going to sing live and when he sings his part you are to walk in this direction.” I agreed and I knew my cue, but when the time came, no such luck. I went into shock. Michael is very powerful live. All I could think of was that he was so small and thin so where the hell does that voice come from? How did he do that? As I stood in shock wondering all of this, Vince was screaming his, his head off at me, saying, ”Tatiana, Go! React, Go, Go, Now!” Finally, something snapped and I woke up. I thought, I have to perform as well. I had a look on my face that reminded me of that Pepsi commercial. It is the commercial with little Alfonzo Ribeiro. It came out around 1986 or 1987. In the commercial, Alfonzo turns around and finds Michael standing behind him. He is full of shock, surprise and his mouth drops open. After the initial shock, I was able to get on with my character. Then Michael yelled ”Hey” to get my attention. Then he starts singing ”You knock me off my feet, now baby.” I start walking off ignoring him, but then a gang that did not let me pass through stops me. Michael follows me from behind continuing his pursuit.

What happened at the end of your first day on the set? Did you talk to Michael before you left?

Before going home he said, “Drive safe.” I told him that I do not drive, I do not know how to. Someone drove me here.” He said, “Tell the driver to be safe.” I said, “Okay, I’ll tell him.”

What did you do when you get home?

When I got home, I was so wired mentally that sleep was far off my mind. For those four days, sleep and food were not a big part of my agenda. I was running on excitement and adrenaline. My normal weight of one hundred and one pounds was down to only ninety-eight pounds. Not such a big difference, but on my small frame a few pounds does make a difference. I looked forward to the next day as I had the first.

Were you less nervous then you were the first day?

Unfortunately, by next morning my nerves had not improved any. [...]I got up, dressed myself, did my hair and make-up and I was off to the set. I could not wait to see Michael again. I never wanted this job to end.

What did you and Michael talk about the second day of shooting? Did you talk to the rest of the cast?

With both of us being extremely shy, we did not talk much at first. We did smile and stare at each other many times though. The whole crew was great and the writer David Banks was wonderful. Even the real gang members that he hired were pleasant. [...]

The one person that I became close to on the set was Michael’s stand-in Craig Parks. We sat and talked about how awesome the set was and how wild it was-being such a perfect replica of New York. We also talked about how the guys were real gang members. I told him how excited I was to work with my idol. Craig had worked with Michael several times before. He told me about his experiences with Michael and how he loved practical jokes. The last days of the shoot with Michael for me had gotten better. Everyone became more relaxed and natural. That is when Michael and I shared a special moment. The icebreaker. This was the same morning that the director, treated me a way that I would have never expected. He took me by total surprise.

What did the director do that surprise you?

I reported to the set. I stood across from Joe waiting for his direction as he yelled at one of the grips. I remember thinking, my God, this is how he treats his people? That is terrible. I had no idea that mine was coming soon. As I started my routine, he snapped! I do not even know what I did to receive such treatment, not even this day. He started yelling, “You stupid fucking bitch! What’s your fucking problem? Didn’t you have your fucking coffee yet?” My eyes got big. my ears grew red and my heart became pained. I could not believe that he was treating me like this. I stood frozen in my footsteps. I felt tears welling up in my eyes and I was chocked up with so many emotions that I couldn’t control the tears that were about to flow from my eyes. I heard him say ”Let me know when you are ready to work.” I became determined not to let his negative aura get the best of me. I replied ”No, let me know when you’re ready to work” and I ran off the set. I ran into the dressing room and I cried for about five minutes. I poured out all the pain his words caused. A few of the guys and the stylists asked me what was wrong, and why I was crying. My emotions took over so I could not reply. I just could not speak at all. I was balling my eyes and heart out to the extreme. Joe Pytka is known for this behavior, and I was slowly learning this. Someone told me he had a lawsuit against him because of it. [...] He was physically abusive towards a grip. It was amazing to me that he treated me this way, and I could not believe that he worked with such negative energy. I mean people noted him to be the best at his craft.

Did you get back to the set?

Yes and when I reported on the set I was willing to forget about it. Just for the sake of professionalism, but I will never forget it. It was surprising that Joe’s attitude changed suddenly once I returned. He was a bit kinder.

Why do you think her change his attitude? Do you think he realized what he did?

I later learned that Sam Emerson watched him yell at me and went back to Michael to report it. Frank Dileo, was the one who spoke to Joe. Whatever he said, it helped, Joe never openly attacked me again. There were little comments like, “You’re not a star! Tatiana Petitze, the model is a star”. Tatiana Petitze was a famous supermodel at that time. He whispered that in my ear. I thought this must be his way of making me stay humble or something.

Did Michael say anything to you about what had happened?

By this time, Michael arrived on the set and seemed concerned about me. I could see it in his eyes. He even brought it up. He asked ”Are you okay?” I expressed that I did not understand why Joe used that language. It was not so much him yelling at me as much as the language and tone he used. I told Michael that I was a lady and I did not expect treatment like that from anyone. We soon forgot about it. I was just happy that Michael arrived. A bit later La Toya, Michael’s sister, and mother Katherine arrived. I wanted to meet them. The thought of meeting more Jacksons was exciting. I remember thinking how close LaToya were in size. She disagreed and said I was even smaller. I did not learn until a year later that we both shared the same middle name, Yvonne. We talked a bit and I discovered that our favorite vegetable was brocoli as we waited to shoot our group shots. I met Michael’s mother at lunchtime

How did you met his mother?

There I was standing near the end of the buffet line waiting for it to move. I saw Mrs. Jackson at a distance with a friend, Janet seems who later became my hairdresser. They started walking towards me. I remember thinking Oh my God! She is coming towards me. Michael’s mother and is coming towards me. What do I say? I just could not help but be start struck by her.

As she stood next to me, I only mustered up a shy smile. Janet introduced us. She said, ” Mrs. Jackson this is the girl Michael’s working with Tatiana. ” I said, ” ¸Hi nice to meet you. ” Then she went to look at the buffet but never walked away with anything. To be honest, I could not help but to think that she was checking me out. She wanted to see the girl she had heard about. The girl that had captivated Michael’s interest or tweaked Michael’s curiosity, and I eventually found out I was correct about her suspicion. She admitted it to me later.

Michael talked about you to his mother?

Yes and later in the day, there as an incident that has become a fond memory. We were shooting the scene in which I run from Michael by going through this beat-up car, and he follows me. It was the second take and by that time I was having much fun with the scene. I made faces at him in the car and then ran out leaving him stunned. By our fourth take, the heel of my boot was caught in the cars upholstery and Michael put his hand on my leg to help pull it out. It blew my mind that he had actually touched my leg, which I pulled away and began to tumble out of the car falling on my butt and hard too! Michael started laughing hysterically as Joe Pytka yelled, “Get up, keep it going, keep it going, and don’t stop.” As I did, Michael got out of the car and started wiping my butt off. I could not believe it! Michael was flirting with me. I thought if anyone questioned his manhood, here was his or her answer. This was a guy who didn’t care about expressing his likeness or attraction to me in front of others. It broke the ice of our shyness between each other and it gave me a rush. We laughed about that one for a while. The fall caused a run in my stockings and the stylist wanted me to change. I started walking of the set and Michael asked, ” Where are you going?” I explained that she wanted me to change my stockings. He disapproved by saying. “No, I like it. I think the run is neat. It’s sexy.” I found that comment was a masculine statement, and personally, I did not think the run would matter. However, that one moment was the most memorable of the shoot except for the final scene when we hug. It made me realize that my dreams had come true. Michael also said that he loved my walk and that it was very sexy. This I felt for sure was a compliment from a heterosexual male. Between the break, I admitted to him that I saw him years ago in New York walking ahead of me and that I followed him a few blocks. He said, ”Oh really? Why didn’t you say something? You should have said something.” Because I was too shy and couldn’t think of what to say. This was truly ironic: I had followed him several years before on the streets of New York and now here he was chasing me in his video.

What happened the rest of the day on the set?

As we continued shooting the car scene, I was choreographed to run towards my girls, while we laughed and made gestures at them: making fun of Michael and the guys. I then walked off, like ”Yeah right,” and walked around to another car: a Volkswagen where Michael started a game of hide-and-seek. Next I walked up to a street bench and sat down while he tried to get my attention I tried not to focus on the fact that we were coming close toward the end of the video and I kept trying not to think about it.

How were you feeling that night knowing that the following day would be the last day of the shoot and maybe the last day you would see Michael?

That night as I was lying in bed. It was very sad for me. All I could think about was that tomorrow would be my last, I fell asleep with much sadness in my heart. The morning sun came and I awoke with excitement of seeing Michael’s face again.

So how did the last day go?

We began a scene in which I run up to an apartment building, avoiding him again, and then I run back down stairs. Michael told me, “Whatever you do, don’t fall down the stairs or I will start cracking up.” I was thinking what a brat. During a quick break from the scene, Michael pointed out two birds high above us perched on a ledge — they were making love. He said, “Look,” while pointing up. I became embarrassed and shy and I looked away blushing. Michael stood gazing at me with this sweet smirk on his face that was somehow naughty.

What was it like watching Michael dance live and up close?

Watching Michael dance with his group was one of the most beautiful sights I have ever experienced, My dance experience gave me a deep level of appreciation for the opportunity to have been part of all this. I had already seen some of the greatest acclaimed dancers ever-Rudolph Nureyev, Mikhail Baryshnikov. Michael was a perfectionist. I admired how he emulated the mood of the legendary work West Side Story but in his original and completely fresh version. [...]

Didn’t realize it then but I was falling for him. My heart was growing and my emotions were becoming wrapped up in him. [..]

What happened as you approached the last scene?

Michael had requested a closed set for the final scene in which we hugged, no one was allowed other than people necessary to the shoot. No dancers, visitors, or extras. It was quietly rumored that we were supposed to kiss at the end of the video scene but Joe came up to me and whispered in my ear, ”Don’t kiss him, he’s too shy for that, don’t kiss him!” Therefore, of course I respected his direction. I would never question an order from the director. As I stood and turned to my right, I looked out to see Michael. He approached me we stared deeply into one another’s eyes. I felt as though he could see my sadness and could hear my heart. He placed his arms around me and mine around him. I remember him stroking my back up and down as to say, ”I care for you too.” You can see this in the video. I felt it was all happening too quickly. The weirdest thing about that scene was the way the light hits the water. It actually made the shape of a heart behind us. Between the scenes, Michael said to me, ”I heard you wanted to dance in this video.” I admitted it was true and I said ”I thought I would get the opportunity to dance with you.” Michael replied in a soft and sweet voice, “Don’t worry, we’ll work together again.” Suddenly I felt content and confident that his words were true, and my heart felt with joy. However, it did not linger in my mind for long after his promise. I settled for what I got. I mean, how many people even get that close to a dream? I was fortunate, in starring side by side with him. It was the Fred and Ginger of the 80′s as far as videos are concerned. I was thankful to Jesus a million times over, and I knew then that dreams do come true. I have lived a few and I hope many more to come.

Did anyone on the set notice there was something going on between the two of you?

One of the actors said to me, ”You like him don’t you? I can tell you both like each other. Bet you’ll end up married and have ten kids.”- I remember thinking,… with my little body I don’t think so!… One of Michael’s own security guards even asked me during a break if I had a boyfriend. He asked as if he was asking for Michael. Michael stood by doing some out takes and I waited around and watched with my new buddy Craig

How did you feel at the end of the day?

When his final shot came I was sad and a bit depressed knowing the end was near. As we walked Michael off to his trailer, he thanked me for being so professional and I remember being a bit surprised. Those were golden words to my ear as I expressed how great it had been working with him and then he asked me if his team had my number. I floated out of the trailer. As I left, I could hear Michael say to Frank : ”Aren’t you going to give it to her?” Frank replied, “No, why don’t you give it to her? It’s from you.” They were bickering like kids and before I knew it Frank tossed one of Michael’s hats to me. A black fedora with his name embroidered in gold inside the rim that he used in the Bad Tour. I caught the hat as if on cue and as I walked off I recall saying ”I love you Michael” I guess the fan was coming out of me. Or maybe I could just not admit that my comment was much more personal. I did not own one Michael Jackson album or tape at that time so my feelings were based on respect for him as an artist and what I came to know of him as a person rather than being a fan. [...]

Of course. I owned the Bad LP when we finished the project. I was honored to have been a part of the history and the making of the video. Several days later, I finally got my appetite and my sleep back on schedule but working with Michael been the greatest natural highs that I ever experienced.[...]

Did you see or talk to Michael after you shot the video with him?

Not long after the video production was over, Michael’s stand-in, Craig, who had become a friend of mine, called and said, “You know, Michael talks about you all the time. He asks me how you are and told me to tell you hello. I think he really likes you. He says stuff like how incredibly beautiful you are and how sweet you are.” In January, Michael was shooting a new video entitled Leave Me Alone. To my utter surprise, Craig called to say that Michael invited me to come and visit him but that I would need to clear my visit with Michael’s personal secretary. I was ecstatic at the thought of seeing Michael again. My heart raced with the warmest and happiest of feelings. The location was in Culver City and I only had forty dollars with me which I knew wasn’t enough to get there and back but I figured I would worry about that later. I just could not pass up the opportunity to see Michael again especially since he had invited me.

When I arrived I was just so nervous and excited to see him. I remember taking a big breath as I pulled open the studio door. To my left, Michael stood on a platform that was about four to five feet off the ground. He wore a yellow Hawaiian print shirt with a ball and chain wrapped around his leg. It was the funniest site. I had arrived between takes and Michael seemed genuinely pleased to see me. For the rest of my visit he was full of smiles.. Craig (Michael’s stand in) and I hung out whole Michael did his scenes and for a short break. Sam Emerson, Michael’s photographer, asked that Michael and I pair up and so some photos. He took a full roll of film and they gave me two of the Polaroids as a gift. In one of the shots Michael was cuddling me and in another I was wearing his long black coat. [...]

He told me that The Way You Make Me Feel had charted number one that day and Michael complimented on the earrings I was wearing. They were of a little boy and girl engaged in a kiss. As we finished the photos, Michael’s manager Frank Dileo arrived. Michael joined him in his trailer and a few minutes later they asked me to join them. When I stepped into the trailer Frank took control, as Michael seemed to be a little uncomfortable and at a loss for words. He kindly asked me to have a seat and join them for some pie. Michael sat next to the window and I sat beside him as Dileo took the containers out of the bag. Michael impatiently, like a kid, opened his up and started to chow down. Frank asked ”So, how is it going?” I started telling them about my interview for Hour magazine. Michael was inquisitive and seemed to know nothing about it. Frank, on the other hand, was aware of the interview and began to explain the scenario to Michael. Frank then offered me some of his banana cream pie which I later learned is one of Michael’s favorite. When I dove in to get a piece somehow I ended up with a larger slice than Frank and I jokingly remarked that I needed more of it than he did anyway. Frank was taken aback by my comment and his face turned red. After a few minutes of small chitchat, Frank told me that he and Michael needed to discuss business

Did you think that Frank’s statement was to dismiss you because of your comment?

I wished I had not made the remark but I had not said it with any bad intent.

Michael just kept laughing like a kid. In fact, Frank laughed it off too as well. Nevertheless, I do not think he said he had to discuss business because of my comment. They left soon after. Frank was always rushing off somewhere. It was not long after that Frank approached me about representing me. So I don’t think he was offended by my pie remark.

What happened next?

I returned to the studio to hang out with Craig while Michael continued his shots, Craig and I stood nearby with Michael’s makeup artist Karen Faye. Michael and Craig were laughing about something between them, like a private joke as I stood next to Karen. She asked me what was going on — why were they laughing? I replied that I did not know, and I didn’t. I was simply smiling from the joy of being there. I was on cloud nine. I could feel Karen’s negative energy – probably because she felt I was holding something back from her. The rumor floating around was that Karen had feelings for Michael so it would complete the sense that she despised me and she did not try to hide it. You can feel a person’s heart when you look into their eyes. Anyone could tell that Michael and I had chemistry when we were together. It was obvious to the eye and there was talk of his feelings about me going around. Craig was constantly telling me that Michael was asking about me and Michael would ask him to relay hellos to me. It was fun being there and seeing Michael again. At the end of the day I realized I didn’t have a ride home. Still a recent transplant from New York, I didn’t drive yet. The cab to the studio had cost more than I had expected, and I didn’t have enough cash for a cab home. Craig pushed me to ask Michael for a ride. Too shy to go to Michael directly, I explained my situation to Miko Brando, Marlon Brando’s son and Michael’s right-hand man, and asked if he could lend me a few bucks or give me a ride. Miko offered to check it out with Michael but thought it would be no problem to give me a ride in the limo. A few minutes later I was on my way home, sitting next to Michael in his black stretch Mercedes, which Miko was driving. At first Michael seemed nervous and jittery like a kid. We talked a lot, mostly about our families. I asked Michael why he always wore tape wrapped around his fingertips during his performances. He explained that the tape gives an illusion of extension for dramatics. I thought how ingenious and I told him “You are a genius!” Michael loved this compliment and he smiled from ear to ear. He sweetly said “Oh thank you.” I placed my hand on top of one of his hands and then I picked it up and put it in both of my hands holding it gently. I could feel his nervousness. Then suddenly he picked up the phone as a call came in from his secretary Jolie. I let go of his other hand so that he could manage the phone. He remarked that my hand has a roughness to it like his sister’s or members in his family. He didn’t say this in a bad or insulting way and it’s true. My hands are of an old soul, and other people have noticed this before. I felt that Michael liked me touching him but that somehow he just did not know how to deal with it. When he me off, I thanked him and said I hoped to see him again. He said, “Oh, you will.” [...]

March 2nd, we performed for the 1988 Grammy awards at the famed Radio City Music Hall. Now I really felt on top of the world. This was history in the making. When we ran through the rehearsal I was so happy to see Michael again since it had been six days since the last time I had seen him. [...]

So what happened during the rehearsal?

Our routine was going to be different for this special performance. Michael started singing, The Way You Make Me Feel, then he went in The Man In The Mirror, combining the two songs. During a short break, Quincy Jones played a practical joke on Michael. He placed a photo of Prince on the seat next to him. Michael nodded his head as to say, “No Way!” While the rehearsal continued, I had some off time so I sat in Michael’s seat watching. I caught Michael smiling at me with approval and a gleam in his eye. At one point, as I was powdering my face, I realized that he was watching me. Before I blushed or even had a chance to get embarrassed, he asked if he could use some. I could not believe he was asking me this, but I was honored to share it with him and we were going on stage so it was a natural thing. I watched him use it and it was a site to see. He was going to town with the stuff. I almost cracked up about it, but of course, I did not for fear that he would take offense. I treasured that compact with sweet memories. Unfortunately, a so-called friend of mine stole it from me.[...]

We had decided during rehearsal that I was going to catch his black fedora hat but ultimately the idea was nixed, instead, I walked off the stage and I blew him a kiss. […]

Strutting back and forth across the stage, I stopped, grabbed his collar and said, “Come on Mr. Big Shot.” I was calling his bluff, changing up the routine a bit. As I grabbed his collar, I landed a big wet one on his cheek. I kissed him. I did not think anything of it, and I did not think he would be ticked off. I just thought that it would add some excitement to our performance.

The fans went berserk! They loved it. After I left the stage, I heard a laugh in every note Michael sang. I figured from his laughter that he enjoyed the surprise. The dancers told me that he was happy and excited about the kiss. Telling me, “OOHHH, Boy! You just made Michael’s day! He was happy!” I pretty much thought it was a good thing.[...]

The next day was the last day I was scheduled to perform, and I called Michael’s secretary to ask her if I could talk to him. She gave me his number but told me not to keep him on the phone for too long because he was very tired. As I dialed his number, I felt like I had the worlds winning lotto digits. When I called him, Michael answered the phone, not Bill Bray. It was as if Michael had been expecting my call. I asked him how was he doing and he answered; “Oh fine, I’m just a little tired.” I told him to take it easy and to take care of himself. I brought up our last show together. I apologized to him because I had kissed him on the cheek. I said, “I am sorry if I threw you off in any way,” Mike intervened by saying, “OH! NO! NO! It was fine! It was great! I liked it!.” Then I asked him, “Well would it be all right then if I did it again, and perhaps take it a step further?” He said “Oh sure! That’ll be great!” After all, he would sometimes pull a girl out of the audience and embrace her. Why would a kiss from someone you like be a big deal? I explained to him that fans were always asking, “Why does Michael chase you through this entire video only for a hug?” I then said to Michael, “Well thank you so much for inviting me to be a part of the shows. It has been so exciting. I love being out there with you. It’s a blast.”

When I stepped on-stage, there was that roar from the audience again, they were fired up. They truly liked me too, I thought. When I approached Michael, my heart was fluttering. For a few brief seconds, I thought about whether or not I should follow through on the kiss. For some reason I was questioning myself. As I stepped up to him and put my arms around his collar, he looked deep into my eyes, almost as though he was challenging me. Then he did this sexy little thing where he bit his bottom lip. I placed my arm around his waist, and I landed a kiss right on his smacker! Never for a moment did I feel this was one-sided, as he at this point put his left hand on my rear. Anyone witnessing this historical event saw that this was a mutual effort. I nearly fell off the stage because of the adrenaline rush in my body.

I walked towards the dressing room and down the hallway afterwards and I ran into Frank Dileo. He had this expression of hard disappointment on his face. His eyes said to me, you have done it now. It was an evil look. Until this day, I bare a scar on my soul from this look, and from the entire experience. He did not say one word to me, and in the past he always said, “Great show kid,” and gave me a pat on the back. I stood frozen. knowing that something was wrong. Then I reminded myself about the conversation that we had, and that Michael agreed to the kiss. The next person to greet me was Michael’s mother Katherine. She walked towards me and gave me a big bear hug. I was so touched by this and, for the moment, I forgot about Frank’s cold evil stare. She actually hugged me. Katherine Jackson put both her arms around me and very warmly hugged me. This meant a lot to me. She later admitted to me that she saw absolutely nothing wrong with us kissing. She approved.[...]

At the hotel after the show, John Draper, the tour coordinator, approached me about signing some forms for the bill and told me that I was to rejoin the tour later. I was standing with John and Miko came at me from no where. He was yelling at the top of his lungs. John and I stood frozen and in shock. Miko was in a rage. He yelled, “How dare you f****** take advantage of him like that! You f****** b****! Who the f*** do you think you are? I cannot believe you are f****** took advantage of him like that in front of all those people.” He kept on and on, and I could hardly get a word in but finally I said as calmly as possible, “Michael and I spoke about it over the phone before the concert. He said it was okay.” He eased up a bit. Then I said, “I would never take advantage of him. It take two to tango you know!” I ran to the elevator, choking up and about to explode in tears. I had never, been so humiliated and embarrassed in my entire life. He showed no diplomacy or class by approaching me in the manner he did. I guess he yelled at me because he thought it was my fault. I could not believe the tabloids did not write about this incident. They love this stuff. Miko apologized to me later that night ans asked me to give him a call before my flight that evening. [...]

When I returned to L.A., I received a phone call from John Draper. He wished me a happy birthday and then said, “I’m sorry about what happened to you.” I had no idea what he meant, so I asked “What do you mean what happened to me?” I sensed he was caught off guard. He continued saying I was a sweet girl and he wished me good luck. I still had no idea what he was trying to say to me. I started to worry and think about it every day. I kept calling Frank Dileo, but he never returned my calls. I called MJJ productions, and they did not return my calls either. He was basically saying “sorry, you’re fired” without fully coming out and saying it to me. He thought somebody else had already told me. He thought that I knew. [...]

This not only devastated me, I felt as if a knife went through my heart. To think that my idol would do something so cruel was impossible to believe. Could he really be responsible? Would he do something that would damage my life and my career forever? Could it have been people from his camp? Was he aware of what they were doing? I pondered these thoughts for so many months. Of course, I wondered if I had lost other jobs or possible clients like the clothing line without even knowing it. What could I do? What had I done to deserve this? Yet, I could not ignore some of the rumors that floated my way. Someone told me they heard that I was being blackballed. That one really played with my mind. [...]

Later that evening, the telephone rang again. This time I was really surprised. It was the matriarch of the Jackson family. Yes. Michael’s mother called me saying she was very interested and concerned about me. I first spoke with Rebbie for a few minutes and she said that they were concerned about me. They wanted to know why I was fired from Michael’s tour and she stated that her mother wanted to speak with me herself. Mrs. Jackson got on the line and her voice and sweet yet: it was filled with an enormous amount of concern and anger about the situation. She told me she and the family were going to investigate some things with Michael’s camp. She comforted me and reassured me that she was going to look into this and some other things. She invited me to her home in Encino. [...]

When I finally went to the Jackson family home, I could barely believe that I was there. I had seen photos in magazines like Ebony and Life, and now I was actually there! I was hanging out in the kitchen with Michael’s mother and his sister Rebbie telling them how lonely I was and how I only saw Michael onstage. Then I told them how Frank and Miko had treated me after the kiss. I expressed everything I had endured and I told them some of the things that I thought were odd. Katherine listened to me with great interest. She said that she knew her son had real feelings for me because he told her so when we were making our video together. She said that one morning, before the shoot, she found Michael sitting on his bed. He looked troubled about something. She asked him what was wrong. Michael told her he had real feelings for me and he wanted to know what he should do about it. Katherine said to him, ”Just tell her, and let her know.” She asked me if he had ever told me anything about this or his feelings for me. I told her no, but everyone told me that he had feelings for me. It was clear to me that she was sad about the situation. She felt that Frank Dileo had something to do with it all. I brought up the fact that Michael had sent a request to my agency for me to audition for the Dirty Diana video, and that Frank discouraged me from doing so. Her response was of more or less ”Ah, ha, you see! You are a threat to him. If Michael falls in love and wants to marry you, then Dileo fears the person Michael is close to could have more value and credibility than he does with Michael.” [...]

I loved their son. [...] Michael was the one who held the key to my heart....
W którym roku wróciłaś do Nowego Jorku?

Wróciłam w 1984 roku i kiedy szłam na jeden z wielu castingów, kogo zobaczyłam kroczącego chodnikami Nowego Jorku, w odległości zaledwie pięciu metrów ode mnie? To był Michael Jackson! To było zanim on zyskał tytuł "Króla Popu". Nie mogłam w to uwierzyć! Po prostu nie mogłam uwierzyć w moje szczęście. Szłam za nim i obserwowałam go. Ubrany był w dżinsy i koszulkę z kapturem naciągniętym nisko na twarz, ale poznałam, że to był Michael Jackson. Chciałam tak bardzo zatrzymać go i porozmawiać z nim, ale nie miałam pojęcia, co powiedzieć. Zastanawiałam się, w jaki sposób go zatrzymać i porozmawiać, myślałam, że być może mogłabym udać, że pytam go o drogę, ale później pomyślałam, co dalej? Po prostu nie mogłam nic zrobić! Jestem nieśmiała i zamierałam na myśl o rozmowie z nim. Szłam za nim przez jakieś pięć przecznic zanim uderzyło mnie, że spóźnię się na mój casting.

W 1987 roku podpisałam kontrakt z nową, liczącą się w tamtym czasie agencją, Joseph, Heldfond i Rix. Moja agentka, Julie wysłała mnie na casting do filmu muzycznego Michaela Jacksona, "The Way You Make Me Feel". Nie powiedziano mi jednak, do czyjego to było wideoklipu. Odkryłam tylko później, że dwieście innych obiecujących, młodych aktorek testowano do tej roli. Kiedy mnie wezwali, powiedziano mi że mam chodzić i pokazać jakąś pozę. Ta scena miała miejsce na ulicy, w niebezpiecznej okolicy. Banda facetów zaczyna dokuczać postaci, do której się przygotowywałam, zaczepiając ją tekstami, w stylu: "Hej mała, co z tobą?" Przypadkiem, to samo przydarzyło mi się, kiedy byłam w drodze na casting. Jacyś faceci dokuczali mi na ulicy, więc można powiedzieć, że byłam przygotowana. Powtarzałam tę scenę kilka razy, a moja próba była filmowana. Kilka dni później zostałam wezwana na małą próbę generalną. To wtedy pierwszy raz usłyszałam, że film był z Michaelem Jacksonem. Choreograf, Vince Patterson wprowadził mnie do pokoju. Był tam Michael, ale ja byłam początkowo zbyt onieśmielona, żeby nawet spojrzeć na niego. Patterson polecił mi wykonać kilka kroków, które wykonałam idealnie. W końcu zerknęłam na Michaela. Siedział tam w czerwonej koszuli, wybijając rytm w takt muzyki, z takim wielkim, radosnym, szerokim uśmiechem na twarzy. Widziałam jak odwraca się do osoby obok niego i coś mówi. Później dowiedziałam się od Davida Banksa, jednego ze scenarzystów, że Michael powiedział: "Ona jest jedyna. Reszta to statyści." Nigdy nie zapomnę chwili, kiedy moja agentka zadzwoniła do mnie, żeby mi powiedzieć, że mam tę pracę. Krzyczałam tak głośno, że całe Hollywood musiało mnie słyszeć. To było takie osiągnięcie, kamień milowy dla mnie. Czułam, że w końcu mi się udało i moja kariera wkrótce nabierze rozpędu. Zdjęcia filmowe trwały pięć dni, piąty dzień poświęcono na odrzuty i moje zbliżenia. [...]

Nadszedł czas, kiedy pojawił się smukły Michael, wychodząc nagle z zaułka. Ta specyficzna uliczka jest tą, w którą wbiegam na filmie, jest jednokierunkowym "ślepym zaułkiem". Stałam, próbując kontrolować siebie i zachować spokój. Nie mogłam patrzeć mu prosto w oczy, ale czułam jego obecność w grupie osób, które go otaczały. Jego menedżer Frank Dileo, było po jego lewej stronie, a jego fotograf, Sam Emerson, po prawej. Michael zatrzymał się i stał półtora metra ode mnie. Nie mogłam uwierzyć, że artysta, którego podziwiałam i kochałam najbardziej, stał tuż przede mną. To było coś więcej niż profesjonalny moment: on był jedynym dla mnie, na którego skrycie czekałam w tym wielkim tłumie. Nie mogłam tylko zmusić się, żeby spojrzeć na niego! Zamiast tego skupiałam się na Vince’u Pattersonie, który stał po mojej lewej stronie. Vince przywitał się z Michaelem i zamienili parę słów. Nie wiedziałam na pewno, ale wyczułam, że obaj mieli ze sobą dobry kontakt. Vince odwrócił się do mnie i przedstawił mnie Michaelowi. Powiedział: "Michael, to jest Tatiana i - Tatiana to jest Michael." Michael wyciągnął do mnie rękę, a ja wyciągnęłam swoją. Spojrzałam mu w oczy i udało mi się szybko, nerwowo uśmiechnąć. Z jakiegoś powodu, nie mogłam patrzeć mu w oczy dłużej niż sekundę, czy dwie. Jego spojrzenie było tak intensywne. Jego oczy przeszywały na wskroś moją duszę. Aparycja Michaela działała silniej niż słowa mogłyby kiedykolwiek wyrazić. [...]

Stylista i reżyser kazali mi przejść do garderoby. Mimo że uzgodniliśmy wygląd poprzedniego dnia, przetestowaliśmy inne, po prostu żeby upewnić się, iż byliśmy zadowoleni z kostiumu scenicznego. Zgodziliśmy się na czarną sukienkę. [...]

Buty były moje i bransoletki też. Stworzyłam swój własny wizerunek do tego filmu i byłam z tego dumna, z wpływu na tę kreację, która spodobała się Michaelowi, kiedy ją zobaczył. Jedną rzecz jaką dodali było coś, czego ja nie brałam pod uwagę. To było wplecione pasmo włosów, żeby przedłużyć moje własne włosy. Powiedzieli mi, że to był pomysł Michaela.

Co Michael zaplanował założyć?

Pamiętam, że zapytałam go: "Co masz zamiar założyć?" On powiedział melodyjnym i delikatnym głosem: "To co mam na sobie." Poczułam się taka zażenowana, bo zdawałam się być zbyt wystrojona w porównaniu do niego. Pomyślałam, jak głupio, jestem ubrana jak ulicznica, a on jest ubrany zwyczajnie. Nie postarałam się o to, a czułam, że ktoś musi się zmienić. Ponieważ lubiłam mój strój, to powinien być on. Jednakże, kiedy byłam w pobliżu Michaela, szybko zapominałam o strojach, włosach, czy makijażu. Nie obchodziło mnie to. Byłam szczęśliwa. Zakładałam, że ten genialny chłopak wiedział, co było dobre. Ostatecznie, ten videoklip był jego wielkim sukcesem. [...]

Jak przebiegało nagranie?

Na początku Vince towarzyszył mi na planie, mówiąc: "Teraz Michael będzie śpiewał na żywo, a kiedy on śpiewa swoją partię ty masz iść w tym kierunku." Przytaknęłam i wiedziałam, co mam zrobić, ale gdy nadszedł czas, nie poszczęściło mi się. Byłam w szoku. Głos Michaela jest bardzo mocny na żywo. Wszystko, o czym myślałam, to, że on był taki drobny i szczupły, więc skąd do cholery pochodzi ten głos? Jak on to robił? Kiedy stałam w szoku, zastanawiając się nad tym wszystkim, Vince krzyczał mu nad głową na mnie, mówiąc: "Tatiana, Idź! Reaguj! Idź! Idź! Teraz!" Wreszcie coś zaskoczyło i obudziłam się. Pomyślałam, że muszę odegrać w miarę dobrze swoją rolę. Moja mina przypominała mi tę z reklamy Pepsi. To była reklama z małym Alfonzo Ribeiro. Była emitowana w 1986 lub 1987 roku. W tej reklamie Alfonzo odwraca się i natrafia na stojącego za nim Michaela. Jest całkowicie zszokowany, zaskoczony, a jego usta pozostają otwarte. Po początkowym szoku, byłam w stanie wejść w moją rolę. Wtedy Michael wrzasnął: "Hej", żeby zwrócić moją uwagę. Później zaczyna śpiewać: „"Zwalasz mnie teraz z nóg, skarbie". Ja zaczynam iść, ignorując go, ale wtedy gang, który nie pozwolił mi przejść, zatrzymuje mnie. Michael idzie za mną, z tyłu, kontynuując swój pościg.

Co się stało pod koniec twojego pierwszego dnia na planie? Rozmawiałaś z Michaelem zanim odeszłaś?

Przed powrotem do domu, on powiedział: "Jedź ostrożnie." Powiedziałam mu, że ja nie prowadzę samochodu, nie potrafię. Ktoś przywiózł mnie tutaj. Powiedział: "Powiedz kierowcy, żeby był ostrożny." Odpowiedziałam: "Dobrze, powiem mu."

Co zrobiłaś, gdy wróciłaś do domu?

Kiedy wróciłam do domu, byłam tak podekscytowana duchowo, że sen nie był mi w głowie. Przez te cztery dni, sen i jedzenie nie były ważną częścią moich codziennych zajęć. Żyłam emocjami i adrenaliną. Moja normalna waga ze stu jeden funtów spadła do dziewięćdziesięciu ośmiu funtów. Nie jest to tak wielka różnica, ale na moim drobnym ciele kilka funtów czyni różnicę. I oczekiwałam na następny dzień tak, jak na pierwszy.

Czy byłaś mniej zdenerwowana niż w pierwszym dniu?

Niestety, następnego ranka moje nerwy nie uległy poprawie. [...] Wstałam, ubrałam się, ułożyłam włosy i zrobiłam makijaż, byłam przygotowana do zdjęć. Nie mogłam się doczekać, żeby zobaczyć Michaela ponownie. Nie chciałam kończyć tej pracy.

O czym rozmawialiście, ty i Michael, w drugim dniu zdjęć? Rozmawiałaś z resztą obsady?

Oboje jesteśmy bardzo nieśmiali, na początku nie rozmawialiśmy dużo. Uśmiechaliśmy się i gapiliśmy się na siebie nawzajem przez długi czas. Cała obsada była wspaniała, a scenarzysta David Banks był cudowny. Nawet prawdziwi członkowie gangu, których on zatrudnił, byli sympatyczni. [...]

Jedyną osobą, która stała mi się bliska na planie był dubler Michaela, Craig Parks. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy o tym, jaka to była wspaniała grupa ludzi i jakie to było fantastyczne, taka doskonała kopia Nowego Jorku. Rozmawialiśmy także o tym, jak prawdziwi byli chłopcy, jako członkowie gangu. Powiedziałam mu, jak byłam podekscytowana pracą z moim idolem. Craig wcześniej pracował z Michaelem kilka razy. Opowiedział mi o swoich doświadczeniach z Michaelem i jak on uwielbiał robić kawały. Ostatnie dni zdjęciowe z Michaelem były dla mnie lepsze. Każde z nas stało się bardziej zrelaksowane i naturalne. Jest szczególny moment, kiedy Michael i ja przełamaliśmy się. Lodołamacz. To było tego samego ranka, kiedy reżyser potraktował mnie w sposób, którego nigdy bym się nie spodziewała. On mnie kompletnie zaskoczył.

Co zrobił reżyser, że zaskoczył ciebie?

Zameldowałam się na planie.Stałam naprzeciwko Joe’go czekając na jego wskazówki, kiedy on wrzeszczał na jednego z członków zespołu. Pamiętam, że pomyślałam, mój Boże, jak on traktuje swoich ludzi? To jest straszne. Nie miałam pojęcia, że wkrótce mnie to czekało. Kiedy zaczęłam swoje, on warknął! Nie wiem nawet, co zrobiłam, żeby zostać tak potraktowaną, nawet dzisiaj nie wiem. Zaczął wrzeszczeć: "Ty głupia pieprzona dziwko! Jaki jest twój pieprzony problem? Czy nie piłaś jeszcze swojej pieprzonej kawy?" Moje oczy zrobiły się wielkie, moje uszy poczerwieniały i zrobiło mi się przykro. Nie mogłam uwierzyć, że potraktował mnie w ten sposób. Zamarłam, znieruchomiałam. Czułam łzy tryskające z mich oczu i byłam wypełniona takimi emocjami, że nie mogłam kontrolować tych łez, które płynęły z moich oczu. Słyszałam, jak on mówi: "Daj mi znać, kiedy będziesz gotowa do pracy." Byłam zdecydowana nie pozwolić jego negatywnemu nastrojowi odbijać się najbardziej na mnie. Odpowiedziałam: "Nie, ty daj mi znać, kiedy będziesz gotowy do pracy" i uciekłam z planu. Pobiegłam do garderoby i płakałam przez jakieś pięć minut. I wylałam cały ból spowodowany jego słowami. Kilku chłopaków i styliści pytali mnie, co się stało i dlaczego płakałam. Moje emocje przyjęłam na siebie, więc nie odpowiedziałam. Nie mogłam w ogóle mówić. Moje oczy i serce były w nieopisanym stanie. Joe Pytka znany jest z takiego zachowania, a ja powoli uczyłam się tego. Ktoś powiedział mi, że złożył pozew przeciwko niemu z tego powodu. [...] On znieważał fizycznie członków zespołu. To było dla mnie zdumiewające, że potraktował mnie w ten sposób i nie mogłam uwierzyć, że on pracował z taką negatywną energią. To znaczy, że ludzie uznali go za najlepszego w swoim fachu.

Czy wróciłaś na plan?

Tak i kiedy zgłosiłam się na planie byłam gotowa zapomnieć o tym. Tylko ze względu na profesjonalizm, ale nigdy tego nie zapomnę. Zaskakujące było to, że nastawienie Joe’go zmieniło się nagle, kiedy wróciłam. Był trochę łagodniejszy.

Jak myślisz, dlaczego on zmienił swoje nastawienie? Czy uważasz, że zdał sobie sprawę, co zrobił?

Dowiedziałam się później, że Sam Emerson obserwował go, jak wrzeszczy na mnie i wrócił do Michaela, żeby go o tym powiadomić. Frank Dileo, był tym, który rozmawiał z Joe. Cokolwiek powiedział, to pomogło, Joe nigdy otwarcie nie zaatakował mnie ponownie. Było trochę komentarzy w stylu: "Ty nie jesteś gwiazdą! Tatiana Petitze, ta modelka jest gwiazdą." Tatiana Petitze była w tym czasie słynną supermodelką. Szeptał, mi to do ucha. Sądziłam, że to musi być jego sposób, żebym pozostała pokorna, czy coś.

Czy Michael mówił tobie coś o tym, co się wydarzyło?

W tym czasie, Michael przyjechał na plan i wydawał się martwić o mnie. Widziałam to w jego oczach. Nawet to okazał. Zapytał: "Dobrze się czujesz?" Wyjaśniłam, że nie rozumiałam, dlaczego Joe używał takiego języka. Nie chodziło tak bardzo o to że wrzeszczał na mnie, jak o język i ton, którego używał. Powiedziałam Michaelowi, że jestem kobietą i nie spodziewałam się takiego traktowania od nikogo. Wkrótce zapomnieliśmy o tym. Byłam po prostu szczęśliwa, że Michael przyjechał. Nieco później przyjechały La Toya, siostra Michaela, i matka, Katherine. Chciałam się z nimi spotkać. Myśl o spotkaniu z kolejnymi Jacksonami była ekscytująca. Pamiętam, pomyślałam, że La Toya była podobnego wzrostu. Ona nie zgodziła się i powiedziała, że ja byłam nawet mniejsza. Dopiero rok później dowiedziałam się, że obydwie nosiłyśmy to samo drugie imię, Yvonne. Rozmawiałyśmy trochę, kiedy czekałyśmy na nasze zdjęcia grupowe i odkryłam, że naszym ulubionym warzywem był brokuł. Matkę Michaela zobaczyłam w porze lunchu.

Jak spotkałaś jego matkę?

Stałam niedaleko końca kolejki do bufetu czekając na jej ruch. Widziałam panią Jackson w pewnej odległości, z przyjaciółką, zdaje się Janet, która później została moją fryzjerką. Zaczęły iść w moim kierunku. Pamiętam, że pomyślałam: Och mój Boże! Ona zbliża się do mnie. Matka Michaela - i zbliża się do mnie. Co mam powiedzieć? Po prostu nic nie mogłam poradzić, od początku wywarła na mnie wrażenie. Kiedy stanęła obok mnie, ja zdobyłam się jedynie na nieśmiały uśmiech. Janet przedstawiła nas. Powiedziała: "Pani Jackson to jest ta dziewczyna, Michael pracuje z Tatianą." Ja powiedziałam: "Cześć, miło panią poznać." Potem ona popatrzyła na bufet, ale odeszła z niczym. Szczerze mówiąc, nie mogłam się powstrzymać od myśli, że ona sprawdzała mnie. Chciała zobaczyć dziewczynę, o której słyszała. Dziewczynę, która zauroczyła Michaela, zainteresowała czy podkręciła ciekawość Michaela i ostatecznie, okazało się, że miałam rację co do podejrzewania jej. Przyznała mi się do tego później.

Michael rozmawiał o tobie ze swoją matką?

Tak, a później w tym dniu, było wydarzenie, które stało się bardzo miłym wspomnieniem. Kręciliśmy scenę, w której uciekam przed Michaelem przechodząc przez ten poobijany samochód, a on podąża za mną. To było drugie ujęcie i w tym czasie miałam dużo zabawy z tą sceną. Stroiłam miny do niego w samochodzie, a następnie wybiegłam, zostawiając go oszołomionego. Podczas naszego czwartego ujęcia, obcas mojego buta zaczepił o tapicerkę w samochodzie i Michael położył swoją rękę na mojej nodze, żeby pomóc go wyciągnąć. Zszokowało mnie to, że on naprawdę dotknął mojej nogi, którą wyciągałam i zaczęłam miotać się wypadając z samochodu na tyłek i ciężko na dodatek! Michael zaczął się śmiać histerycznie kiedy Joe Pytka wrzasnął: "Wstawaj, kontynuuj, kontynuuj, nie zatrzymuj się." Kiedy wstawałam, Michael wyszedł z samochodu i zaczął wycierać mój tyłek. Nie mogłam w to uwierzyć! Michael flirtował ze mną. Pomyślałam, że jeśli ktokolwiek kwestionował jego męskość, oto była dla niego czy dla niej odpowiedź. To był facet, który nie dbał o wyrażanie swojego upodobania czy pociągu do mnie w obecności innych. To przełamało lody naszej wzajemnej nieśmiałości i to spowodowało u mnie nagły przypływ uczuć. Śmialiśmy się z tego przez chwilę. Upadek spowodował, że poleciało oczko w moich pończochach i stylistka chciała mi je zmienić. Zaczęłam schodzić z planu, a Michael zapytał: "Dokąd idziesz?" Wyjaśniłam, że ona chciała zmienić mi pończochy. On nie zgodził się, mówiąc. "Nie, mi się podoba. Myślę, że lecące oczko jest doskonałe. To jest seksowne.” Stwierdziłam, że ta uwaga była męskim punktem widzenia, a osobiście, nie sądziłam, że lecące oczko miało znaczenie. Jednakże, ta jedna chwila była najbardziej pamiętna z czasu kręcenia filmu, z wyjątkiem sceny finałowej, kiedy przytulaliśmy się. To uświadomiło mi, że moje marzenia spełniły się. Michael powiedział również, że uwielbia mój chód i że on jest bardzo seksowny. Czułam, że to był na pewno komplement od heteroseksualnego mężczyzny. W przerwie, przyznałam mu się, że widziałam go lata temu w Nowym Jorku spacerującego przede mną i że ja szłam za nim kilka przecznic. On powiedział: "Och, naprawdę? Dlaczego się nie odezwałaś? Powinnaś była coś powiedzieć”. Ponieważ byłam zbyt nieśmiała i nie myślałam o tym, co powiedzieć. To było naprawdę ironiczne: Podążałam za nim kilka lat wcześniej ulicami Nowego Jorku, a teraz on był tutaj, uganiając się za mną w swoim wideo.

Co się działo cały dzień na planie?

Kontynuowaliśmy kręcenie sceny z samochodem, przygotowywałam się do sceny, w której podbiegałam do moich dziewczyn, śmiałyśmy się i pokazywałyśmy im gesty: żartując z Michaela i chłopaków. Potem odchodziłam, coś jak "Tak, dobrze" i szłam w pobliżu innego samochodu: volkswagena, gdzie Michael zaczynał zabawę w chowanego. Następnie podchodziłam do ławki na ulicy i siadałam, kiedy on próbował zwrócić moją uwagę, starałam się nie skupiać na tym, że zbliżyliśmy się pod koniec filmu i próbowałam nie myśleć wciąż o tym.

Jak się czułaś tej nocy, wiedząc, że następny dzień będzie ostatnim dniem zdjęciowym i być może ostatnim dniem, kiedy będziesz widziała Michaela?

Tej nocy, kiedy leżałam w łóżku. To było bardzo smutne dla mnie. Wszystko, o czym myślałam to, że jutro będzie moim ostatnim, zasypiałam z uczuciem dużego smutku w moim sercu. Poranne słońce przyszło i obudziłam się podekscytowana zobaczeniem twarzy Michaela raz jeszcze.

Jak więc przebiegł ostatni dzień?

Zaczęliśmy sceną, w której wbiegam do budynku mieszkalnego, unikając go ponownie, a następnie zbiegam z powrotem po schodach. Michael powiedział mi: "Cokolwiek robisz, nie spadnij w dół po schodach, bo zacznę parskać śmiechem." Pomyślałam, co za dzieciuch. Podczas krótkiej przerwy w scenie, Michael wskazał na dwa ptaki wysoko nad nami siedzące na gzymsie – one kochały się. Powiedział: "Spójrz," wskazując w górę. Byłam zakłopotana i onieśmielona i odwróciłam wzrok rumieniąc się. Michael stał wpatrując się we mnie z tym słodkim uśmieszkiem na twarzy, który był w jakiś sposób nieprzyzwoity.

Jak to było oglądać Michaela tańczącego na żywo i z bliska?

Oglądanie Michaela tańczącego ze swoją grupą było jednym z najpiękniejszych widoków, jakich kiedykolwiek doświadczyłam. Moje doświadczenie taneczne dało mi gruntowny poziom docenienia możliwości bycia częścią tego wszystkiego. Widziałam już niektórych z największych, uznanych tancerzy - Rudolfa Nuriejewa, Michaiła Barysznikowa. Michael był perfekcjonistą. Podziwiałam jak on naśladował atmosferę legendarnego dzieła "West Side Story", jednak w jego oryginalnej i zupełnie nowej wersji. [...]

Nie zdawałam sobie z tego sprawy, ale zakochałam się w nim. Moje serce rosło i moje uczucia były skupione na nim. [...]

Co się wydarzyło, kiedy przystąpiłaś do ostatniej sceny?

Michael poprosił o zamknięty plan zdjęciowy do końcowej sceny, w której objęliśmy się, nikt inny oprócz osób niezbędnych do filmowania nie dostał pozwolenia. Bez tancerzy, gości czy statystów. Krążyły ciche plotki, że mieliśmy przypuszczalnie pocałować się na koniec sceny filmowej, ale Joe podszedł do mnie i szepnął mi do ucha: "Nie całuj go, on jest na to zbyt nieśmiały, nie całuj go!" Zatem, oczywiście uszanowałam jego wskazówkę. Nigdy nie kwestionowałam poleceń reżysera. Kiedy stałam i odwróciłam się w prawo, rozglądałam się, żeby zobaczyć Michaela. On podszedł do mnie, spojrzeliśmy sobie głęboko w oczy. Czułam się tak, jakby on widział mój smutek i słyszał moje serce. Otoczył mnie ramionami i ja objęłam jego. Pamiętam, że on pogłaskał mnie po plecach, z góry na dół, jakby mówił: "Też mi na tobie zależy." Można to zobaczyć w filmie. Czułam, że to wszystko dzieje się zbyt szybko. Najdziwniejszą rzeczą w tej scenie był sposób w jaki światło, padało na wodę. To rzeczywiście utworzyło kształt serca za nami. Między ujęciami, Michael powiedział do mnie: "Słyszałem, że chciałaś tańczyć w tym filmie." Przyznałam, że to była prawda i powiedziałam: "Myślałam, że będę miała okazję zatańczyć z tobą". Michael odpowiedział delikatnym i melodyjnym głosem: "Nie martw się, będziemy pracować znowu razem." Nagle poczułam zadowolenie i pewność, że jego słowa były prawdziwe, a moje serce czuło radość. Jednak to nie pozostało w mojej głowie na długo, po jego obietnicy. Zadowoliłam się tym, co mam. Mam na myśli, jak wielu osobom jeszcze spełniają się marzenia? Ja miałam szczęście wystąpić w głównej roli obok niego. To byli Fred i Ginger z lat 80-tych, jeśli chodzi o filmy muzyczne. Byłam wdzięczna Jezusowi milion razy i wiedziałam wtedy, że marzenia się spełniają. Żyłam kilkoma i mam nadzieję, że o wiele więcej się spełni.

Czy ktoś na planie zauważył, że coś dzieje się między wami?

Jeden z aktorów powiedział do mnie: "Lubisz go, czyż nie? Mogę ci powiedzieć, że oboje lubicie siebie nawzajem. Założę się z tobą, że w końcu ożeni się i będzie miał dziesięcioro dzieci." – Pamiętam, że pomyślałam ... z mojego małego ciała, nie sądzę ! ... Jeden z ochroniarzy Michaela nawet zapytał mnie podczas przerwy, czy miałam chłopaka. Zapytał tak, jakby pytał w imieniu Michaela. Michael stał niedaleko zajmując się jakimiś niewykorzystanymi ujęciami, a ja czekałam i obserwowałam z moim nowym kolegą Craig’em.

Jak się czułaś na koniec tego dnia?

Kiedy przyszło do końcowego ujęcia byłam smutna i trochę przygnębiona wiedząc, że koniec jest bliski. Gdy szliśmy z Michaelem do jego przyczepy, on dziękował mi za profesjonalizm i pamiętam, że byłam nieco zaskoczona, kiedy mówiłam, jak to było wspaniale pracować z nim, a on zapytał mnie, czy jego zespół miał mój numer. Wtedy to był miód na moje uszy. Unosiłam się w powietrzu przy przyczepie. Kiedy odchodziłam, usłyszałam jak Michael mówi do Franka: "Nie zamierzasz jej go dać?" Frank odpowiedział: "Nie, dlaczego ty jej go nie dasz? To od ciebie ." Sprzeczali się jak dzieci i zanim dowiedziałam się co to, Frank rzucił do mnie jeden z kapeluszy Michaela. Czarną fedorę z jego nazwiskiem wyhaftowanym złotem wewnątrz na otoku, którą on używał na trasie Bad Tour. Złapałam kapelusz, jakby na zawołanie i kiedy szłam przywołałam powiedzonko "kocham cię Michael" Myślę, że wychodził ze mnie fan. Ponieważ, być może, nie przyznawałam się po prostu, że mój głos był dużo bardziej osobisty. W tym czasie, nie posiadałam żadnego albumu czy kasety Michaela Jacksona, więc moje uczucia bazowały na szacunku dla niego jako artysty i kiedy poznałam go - jako osoby, a nie na byciu fanem. [...]

Oczywiście. Byłam w posiadaniu płyty Bad, kiedy skończyliśmy ten projekt. Miałam zaszczyt być częścią historii i tworzenia filmu. Kilka dni później, w końcu wrócił mi i unormował się apetyt i sen, ale pracując z Michaelem żyłam na najwyższych obrotach, jakich kiedykolwiek doświadczyłam. [...]

Czy widziałaś się lub rozmawiałaś z Michaelem po nakręceniu filmu z nim?

Niedługo po wyprodukowaniu wideoklipu, dubler Michaela, Craig, który stał się moim przyjacielem, zadzwonił i powiedział: "Wiesz, Michael mówi o tobie cały czas. Pyta mnie, jak się czujesz i powiedział, żebym przekazał ci pozdrowienia. Myślę, że bardzo mu się podobasz. Mówi coś w stylu, jak niewiarygodnie piękna jesteś i jaka jesteś słodka." W styczniu, Michael kręcił nowy film muzyczny zatytułowany "Leave Me Alone." Ku mojemu kompletnemu zaskoczeniu, Craig zadzwonił, żeby powiedzieć, iż Michael zaprosił mnie do odwiedzenia go, jednakże będę musiała uzgodnić tę wizytę z sekretarzem osobistym Michaela. Byłam zachwycona na myśl że ponownie zobaczę Michaela. Moje serce biło przyspieszonym rytmem od najcieplejszych i najszczęśliwszych uczuć. Zdjęcia plenerowe miały miejsce w Culver City, a ja miałam tylko czterdzieści dolarów przy sobie, wiedziałam, że nie wystarczą one, żeby dotrzeć tam i wrócić z powrotem, ale doszłam do wniosku, że będę się o to martwić później. Po prostu nie mogłam przepuścić okazji, żeby zobaczyć ponownie Michaela, zwłaszcza, że on mnie zaprosił. Kiedy przyjechałam, byłam tak poruszona i podekscytowana, że go zobaczę. Pamiętam, że wzięłam głęboki oddech, kiedy otwierałam drzwi do studia. Po mojej lewej stronie, Michael stał na platformie, która znajdowała się około 4-5 stóp nad ziemią. Miał na sobie żółtą hawajską koszulę z nadrukami i kulę z łańcuchem owiniętym wokół jego nogi. To była najzabawniejsza pozycja. Przyjechałam pomiędzy ujęciami i Michael wydawał się autentycznie zadowolony, że mnie widzi. Przez cały czas mojej wizyty wciąż się uśmiechał. Craig (dubler Michaela) i ja przysiedliśmy razem, podczas krótkiej przerwy, kiedy Michael kręcił swoje sceny. Sam Emerson, fotograf Michaela, poprosił, żebym dołączyła do Michaela, żeby zrobić parę zdjęć. Założył całą rolkę i robił zdjęcia i dali mi dwa zdjęcia w prezencie. Na jednym z ujęć Michael przytulał mnie, na drugim byłam ubrana w długi czarny płaszcz. [...]

On [Craig] powiedział mi tego dnia, że "The Way You Make Me Feel" było na pierwszym miejscu listy przebojów, a Michael chwalił kolczyki, które nosiłam. Były w kształcie małego chłopca i dziewczynki zaabsorbowanych pocałunkiem. Kiedy skończyliśmy zdjęcia, przyjechał Frank Dileo, menedżer Michaela. Michael dołączył do niego w jego przyczepie i kilka minut później poprosił mnie, żebym się do nich przyłączyła. Kiedy weszłam do przyczepy, Frank przejął kontrolę, podczas gdy Michael wydawał się być trochę skrępowany i mniej rozmowny. Grzecznie poprosił mnie, żebym usiadła i razem z nimi zjadła trochę ciasta. Michael usiadł przy oknie, ja usiadłam obok niego kiedy Dileo wyciągał pojemniki z torby. Michael niecierpliwie, jak dziecko, otworzył swój i zaczął wcinać. Frank zapytał: "No więc, co zamierzasz?" Zaczęłam opowiadać im o moim wywiadzie dla magazynu "Hour". Michael był zaciekawiony i wydawało się, że nic o tym nie wie. Frank wiedział o tym wywiadzie z drugiej ręki i zaczął objaśniać Michaelowi scenariusz. Następnie Frank zaproponował mi trochę swojego ciasta z kremem bananowym, które, jak dowiedziałam się później, jest jednym z ulubionych ciast Michaela. Kiedy sięgnęłam po kawałek, jakoś skończyło się na większym, niż miał Frank i skomentowałam żartobliwie, że ja tak czy owak, potrzebuję go więcej niż on. Frank był zaskoczony moim komentarzem, a jego twarz zrobiła się czerwona. Po kilku minutach pogawędki, Frank powiedział mi, że on i Michael muszą podyskutować o interesach.

Czy sądziłaś, że wypowiedź Franka była po to, żeby ciebie odprawić, z powodu twojej uwagi?

Żałowałam, że poczyniłam tę uwagę, ale powiedziałam to bez żadnych złych intencji. Michael po prostu nie przestawał się śmiać jak dziecko. W rzeczy samej, Frank również się z tego śmiał. Jednak, nie sądzę, że powiedział, iż ma do omówienia sprawy biznesowe ze względu na mój komentarz. Wyszli zaraz po mnie. Frank zawsze gdzieś pędził. Nie trwało to długo, po czym Frank podszedł do mnie. Nie sądzę więc, że był obrażony moim komentarzem o ciastku.

Co później się wydarzyło?

Wróciłam do studia, żeby posiedzieć z Craig’em, kiedy Michael kontynuował swoje nagranie. Craig i ja staliśmy w pobliżu z Karen Faye, charakteryzatorką Michaela. Michael i Craig śmiali się z czegoś, jakiegoś ich prywatnego żartu, gdy ja stałam obok Karen. Zapytała mnie, co się dzieje - dlaczego oni się śmieją? Odpowiedziałam, że nie wiem i nie wiedziałam. Po prostu uśmiechałam się z radości bycia tam. Byłam w siódmym niebie. Wyczuwałam negatywną energię Karen - prawdopodobnie dlatego, że on czuła, iż ja przytrzymałam coś należącego do niej. Krążyła plotka, że Karen była zakochana w Michaelu, więc to było całkiem zrozumiałe, że gardziła mną i nie starała się tego ukryć. Można wyczuć co jest w sercu ludzi, kiedy patrzy się im w oczy. Każdy mówił, że między Michaelem i mną była chemia, kiedy byliśmy razem. To rzucało się w oczy i krążyły pogłoski o jego uczuciach do mnie. Craig stale mówił mi, że Michael pytał o mnie i Michael prosił go, żeby przekazywał mi pozdrowienia. To była radość, być tam i widzieć znów Michaela. Pod koniec dnia uświadomiłam sobie, że nie miałam jak wrócić do domu. Do tej pory jeszcze, po niedawnym przeniesieniu się z Nowego Jorku, nie kierowałam. Taksówka do studia kosztowała więcej niż się spodziewałam i nie miałam wystarczającej ilości gotówki na taksówkę do domu. Craig nakłaniał mnie, żebym poprosiła Michaela o podwiezienie. Zbyt onieśmielona, żeby podejść bezpośrednio do Michaela, wyjaśniłam moją sytuację Miko Brando, synowi Marlona Brando i prawej ręce Michaela i zapytałam czy mógłby mi pożyczyć kilka dolarów lub zorganizować powrót. Miko zaproponował, żeby uzgodnić to z Michaelem, ale sądził, że nie byłoby problemem podwiezienie mnie limuzyną. Kilka minut później byłam w drodze do domu, siedząc obok Michaela w jego czarnym długim Mercedesie, którym kierował Miko. Początkowo Michael wydawał się poruszony i stremowany jak dziecko. Dużo rozmawialiśmy, głównie o naszych rodzinach. Zapytałam Michaela dlaczego zawsze nosił plastry owinięte wokół koniuszków palców podczas swoich występów. Wyjaśnił, że plaster daje złudzenie, dobudowuje dramaturgię. Pomyślałam, jakie pomysłowe i powiedziałam mu: "Jesteś geniuszem!" Michael uwielbiał ten komplement i uśmiechnął się od ucha do ucha. Powiedział słodko: "Och, dziękuję." Ja położyłam rękę na wierzchu jednej z jego rąk, a potem podniosłam ją i włożyłam w moje dłonie, trzymając ją delikatnie. Wyczuwałam jego nerwowość. Nagle podniósł słuchawkę kiedy zadzwonił telefon od jego sekretarza. Puściłam jego drugą rękę, żeby mógł poradzić sobie z telefonem. Napomknął, że moja ręka jest szorstka, tak jak jego sióstr czy członków jego rodziny. Nie powiedział tego w sposób przykry lub obraźliwy i to prawda. Moje ręce są jak u starej osoby i inni ludzie zauważyli to już wcześniej. Czułam, że Michael lubił mój dotyk, jednakże, w jakiś sposób, on po prostu nie wiedział, jak sobie z tym poradzić. Kiedy podwiózł mnie, podziękowałam mu i powiedziałam, że miałam nadzieję zobaczyć go ponownie. On powiedział: "Och, zobaczysz". [...]

02 marca 1988 roku wystąpiliśmy na rozdaniu nagród Grammy w słynnym Radio City Music Hall. Byłam teraz na szczycie świata. To była historia w trakcie tworzenia. Kiedy przeprowadzaliśmy próby byłam taka szczęśliwa, że widzę Michaela ponownie, ponieważ minęło już sześć dni, kiedy widziałam go ostatni raz.

Więc co się wydarzyło podczas próby?

Nasz rutynowy występ miał być inny na ten specjalny koncert. Michael zaczął śpiewać "The Way You Make Me Feel", a następnie przeszedł do "The Man In The Mirror", łącząc dwie piosenki. Podczas krótkiej przerwy, Quincy Jones spłatał psikusa Michaelowi. Położył zdjęcie Prince’a na siedzeniu obok niego. Michael kiwnął głową, aby powiedzieć: "Nie ma mowy!" Podczas prób miałam trochę wolnego czasu, więc usiadłam na miejscu Michaela przypatrując się. Złapałam Michaela uśmiechającego się do mnie z aprobatą i błyskiem w oku. W pewnym momencie, kiedy pudrowałam twarz, uświadomiłam sobie, że on mnie obserwował. Zanim poczerwieniałam, czy nawet miałam szansę poczuć się zażenowana, on zapytał, czy mógłby trochę użyć. Nie mogłam uwierzyć, że on pytał mnie o to, ale byłam zaszczycona dzieleniem się z nim, a szliśmy na scenę, więc to było rzeczą naturalną. Obserwowałam go jak nakłada puder i to było miejsce, żeby to zobaczyć. Zamierzał jechać w tym [ makijażu]do miasta. Ja z tego powodu prawie gruchnęłam śmiechem, ale oczywiście nie zrobiłam tego, ze strachu, że mógłby się obrazić. Zachowałam tę puderniczkę ze słodkimi wspomnieniami. Niestety, tak zwany przyjaciel ukradł mi ją. [...]

Zdecydowaliśmy podczas prób, że złapię jego czarny kapelusz, ale ostatecznie ten pomysł nie został zrealizowany, zamiast tego, weszłam na scenę i musnęłam go pocałunkiem. [...]

Krocząc dumnie tam i z powrotem po scenie, zatrzymałam się, chwyciłam go za kołnierz i powiedziałam: "Chodź, Panie Ważniaku". Zmusiłam go do ujawnienia myśli zmieniając nieco rutynę. Kiedy złapałam go za kołnierz, trafiłam na coś wielkiego i mokrego na jego policzku. I pocałowałam go. Nie zastanawiałam się nad tym i nie myślałam, że on byłby wkurzony. Pomyślałam tylko, że to dodałoby trochę emocji do naszego występu. Fani wpadł w szał! Byli zachwyceni. Po opuszczeniu sceny, słyszałam śmiech w każdej nucie śpiewanej przez Michaela. Wnioskowałam z jego śmiechu, że cieszył się z niespodzianki. Tancerze, powiedzieli mi, że on był szczęśliwy i podekscytowany pocałunkiem. Mówili mi, "OOOO Rany! Przed chwilą urządziłaś dzień Michaela! Był szczęśliwy!" W pewnym stopniu sądziłam, że to było coś dobrego. [...]

Następny dzień był ostatnim dniem kiedy miałam zaplanowany występ i zadzwoniłam do sekretarki Michaela, żeby zapytać ją, czy mogę z nim porozmawiać. Dała mi jego numer, ale powiedziała mi, żebym nie trzymała go zbyt długo przy telefonie, bo był bardzo zmęczony. Kiedy wybierałam jego numer, czułam się tak jakbym miała cyfry wygrywające w światowej loterii. Kiedy zadzwoniłam do niego, telefon odebrał Michael, nie Bill Bray. To było tak, jakby Michael spodziewał się mojego telefonu. Zapytałam go, co u niego, a on odpowiedział "Och dobrze, jestem trochę zmęczony". Powiedziałam mu, żeby się nie przejmował i zadbał o siebie. Nawiązałam do naszego ostatniego wspólnego występu. Przeprosiłam go, ponieważ pocałowałam go w policzek. Powiedziałam: "Przepraszam, jeśli wprawiłam cię w jakiś sposób w zakłopotanie". Mike wpadł mi w słowo, mówiąc: "OCH! NIE! NIE! To było świetne! To było wspaniałe! Podobało mi się to!". Później zapytałam go: "Więc to byłoby w porządku, gdybym później zrobiła to jeszcze raz, a być może posunęła się o krok dalej?". On powiedział:" Och, pewnie! To będzie wspaniałe!" W końcu, on czasami wyciągał dziewczynę z publiczności i obejmował ją. Dlaczego pocałunek od kogoś, kogo lubisz miał być wielkim problemem? Wyjaśniłam mu, że fani zawsze pytali: "Dlaczego Michael ugania się za tobą przez cały ten film tylko dla przytulenia się?" Później powiedziałam do Michaela: "Cóż, bardzo ci dziękuję za zaproszenie mnie, żeby być częścią tych występów. To było takie ekscytujące. Uwielbiałam być tam z tobą. To eksplozja."

Kiedy wyszłam na scenę, znowu był ten ryk na widowni, oni wybuchali. Myślałam, że naprawdę też mnie polubili. Kiedy zbliżyłam się do Michaela, moje serce trzepotało. Przez kilka krótkich sekund myślałam o tym, czy powinnam zakończyć pocałunkiem, czy nie. Z jakiegoś powodu pytałam samą siebie. Kiedy podeszłam do niego i zarzuciłam ramiona wokół jego szyi, on spojrzał mi głęboko w oczy, niemal tak, jakby mnie prowokował. Potem zrobił tę seksowną drobną rzecz, przygryzł dolną wargę. Otoczyłam ręką jego talię i trafiłam pocałunkiem prosto na jego całus! Nigdy, ani przez chwilę nie czułam, że to było jednostronne, bo on w tym momencie położył lewą rękę na moim tyłku. Każdy, kto był świadkiem tego historycznego wydarzenia widział, że to był obopólny wyczyn. Ja prawie spadłam ze sceny z powodu adrenaliny buzującej w moim ciele.

Poszłam do garderoby, następnie na dół do holu i wpadłam na Frank Dileo. Jego twarz wyrażała wielkie rozczarowanie. Jego oczy powiedziały mi, zrobiłaś to teraz. To było złe spojrzenie. Aż do dzisiaj odkrywam pozostawione blizny na mojej duszy od tego spojrzenia i od całego doświadczenia. On nie powiedział jednego słowa do mnie, a dawniej zawsze mówił: "Wspaniałe przedstawienie dziecko" i chwalił mnie. Zamarłam, wiedząc, że coś jest nie tak. Wtedy przypomniałam sobie o rozmowie, którą mieliśmy i że Michael zgodził się na pocałunek. Kolejną osobą witającą mnie była matka Michaela, Katherine. Podeszła do mnie i uściskała mnie mocno. Byłam tak tym poruszona i na chwilę, zapomniałam zimne, złe spojrzenie Franka. Ona rzeczywiście przytuliła mnie. Katherine Jackson otoczyła mnie ramionami i przytuliła mnie bardzo serdecznie. To znaczyło dla mnie bardzo wiele. Później przyznała mi się, że nie widziała absolutnie nic złego w naszym pocałunku. Ona to zaakceptowała. [...]

W hotelu po koncercie, John Draper, koordynator trasy, podszedł do mnie w celu podpisania jakichś formularzy do wypisania rachunku i powiedział mi, że mam przyłączyć się do trasy później. Stałam z Johnem, a Miko podszedł znienacka do mnie. Wrzeszczał na całe gardło. John i ja zastygliśmy w szoku. Miko był w furii. Wrzeszczał: "Jak śmiesz k ****** wykorzystywać go w taki sposób! Jesteś k ****** dziwką! Za kogo ty się k ***** uważasz? Nie mogę uwierzyć, że ty k ****** wykorzystałaś go w taki sposób przed tymi wszystkimi ludźmi. "Wciąż wrzeszczał, a ja nie mogłam dojść do słowa, ale w końcu powiedziałam, tak spokojnie, jak to było możliwe: " Michael i ja rozmawialiśmy o tym przez telefon przed koncertem. On powiedział, że to jest w porządku ". On trochę złagodniał. Później powiedział: "Ja nie mógłbym nigdy go wykorzystać. Do tanga potrzeba dwojga, wiesz!" Pobiegłam do windy, dławiąc się łzami i wybuchłam płaczem. Nigdy nie byłam tak upokorzona i zawstydzona w całym moim życiu. On nie okazał się dyplomatą, nie pokazał klasy, podchodząc do do mnie w sposób w jaki to zrobił. Sądzę, że wrzeszczał na mnie, bo myślał, że to moja wina. Nie mogłam uwierzyć, że brukowce nie napisały o tym incydencie. Kochają takie rzeczy. Miko przeprosił mnie później tej nocy i poprosił mnie, żebym zadzwoniła do niego przed moim wieczornym odlotem. [...]

Kiedy wróciłam do Los Angeles, zadzwonił do mnie John Draper. Złożył mi życzenia urodzinowe, a następnie powiedział: "Przykro mi w związku z tym, co ci się przydarzyło." Nie miałam pojęcia, o co mu chodzi, więc zapytałam: "Co masz na myśli, co mi się przydarzyło?" Czułam, że był zaskoczony. Kontynuował mówiąc, że byłam słodką dziewczyną i życzył mi powodzenia. Ja nadal nie miałam pojęcia, co próbował mi powiedzieć. Zaczęłam się martwić i myśleć o tym codziennie. Dzwoniłam ciągle do Franka Dileo, ale on nigdy nie oddzwonił. Zadzwoniłam do produkcji MJJ, ale oni także nie oddzwonili. On w zasadzie mówiąc to do mnie, powiedział: "Przykro mi, że jesteś zwolniona" bez wdawania się w szczegóły. Myślał, że ktoś inny już mi powiedział. Myślał, że wiedziałam. [...]

To nie tylko zniszczyło mnie, czułam się tak, jakby nóż przebił moje serce. Myśleć, że mój idol zrobił coś tak okrutnego, niemożliwym było żeby w to uwierzyć. Czy on naprawdę był odpowiedzialny? Czy on zrobiłby coś, co wyrządziłoby na zawsze krzywdę mojemu życiu i karierze? Czy to byli ludzie z jego obozu? Czy był świadomy tego, co robią? Rozmyślałam nad tym przez wiele miesięcy. Oczywiście, zastanawiałam się, czy straciłam inne prace lub potencjalnych klientów, takich jak linia ubrań, nawet nie wiedząc o tym. Co mogłam zrobić? Co zrobiłam, żeby na to zasłużyć? Jednak nie mogłam zignorować niektórych plotek, które rozchodziły się na mój temat. Ktoś powiedział mi, że słyszano, że byłam bojkotowana. To naprawdę mnie wykańczało. [...]

Wieczorem telefon zadzwonił ponownie. Tym razem byłam naprawdę zaskoczona. To była głowa rodziny Jacksonów. Tak. Matka Michaela zadzwoniła do mnie mówiąc, że była bardzo zainteresowana mną i martwiła się o mnie. Po raz pierwszy rozmawiałam kilka minut z Rebbie, powiedziała, że oni martwili się o mnie. Chcieli wiedzieć, dlaczego zostałam zwolniona z trasy Michaela i oświadczyła, że jej matka chciała rozmawiać ze mną osobiście. Pani Jackson przejęła rozmowę i jej miły głos był przepojony wielką troską i gniewem z powodu tej sytuacji. Powiedziała mi, że ona i rodzina zamierzali zbadać niektóre sprawy w obozie Michaela. Pocieszała mnie i zapewniła mnie, że zbada tę i kilka innych rzeczy. Zaprosiła mnie do swojego domu w Encino. [...]

Kiedy w końcu przyszłam do domu rodziny Jacksonów, ledwo mogłam uwierzyć, że tam jestem. Widziałam zdjęcia w czasopismach, takich jak Ebony i Life, a teraz naprawdę tam byłam! Siedziałam w kuchni z matką Michaela i jego siostrą Rebbie opowiadając im, jaka byłam samotna i że widziałam Michaela tylko na scenie. Później powiedziałam im, jak Frank i Miko potraktowali mnie po tym pocałunku. Wyrzuciłam z siebie wszystko, co wycierpiałam i powiedziałam im o kilku rzeczach, które uważałam za dziwne. Katherine słuchała mnie z wielkim zainteresowaniem. Powiedziała, że wiedziała, iż jej syn żywił do mnie prawdziwe uczucia, bo powiedział jej o tym, kiedy kręciliśmy razem nasz film muzyczny. Powiedziała, że pewnego ranka, przed sesją zdjęciową, znalazła Michaela siedzącego na łóżku. Wyglądał na zmartwionego czymś. Zapytała go, co się stało. Michael powiedział jej, że żywi do mnie prawdziwe uczucia i chciał wiedzieć, co powinien z tym zrobić. Katherine powiedziała do niego: "Po prostu powiedz jej, daj jej znać." Zapytała mnie, czy on kiedykolwiek mówił mi coś o tym, czy o swoich uczuciach do mnie. Powiedziałam jej, że nie, ale wszyscy mówili mi, że on żywi do mnie uczucia. To było dla mnie jasne, że ona była zasmucona tą sytuacją. Czuła, że Frank Dileo miał coś wspólnego z tym wszystkim. Nawiązałam do faktu, że Michael wysłał do mojej agencji zapotrzebowanie dla mnie na casting do video "Dirty Diana" i że Frank zniechęcił mnie do tego. Jej reakcją było mniej więcej: "Ach, ha, widzisz! Jesteś zagrożeniem dla niego. Jeśli Michael zakochał się i chciał się z tobą ożenić, Dileo bał się, że wtedy osoba bliska Michaelowi mogłaby mieć większą wartość i wiarygodność dla Michaela niż on ma." [...]

Kochałam ich syna. [...] Michael był tym, który trzymał klucz do mojego serca....

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

06/03/16 02:22 ♥ Jolanta ♥
Kiedy w końcu przyszłam do domu rodziny Jacksonów, ledwo mogłam uwierzyć, że tam jestem. Widziałam zdjęcia w czasopismach, takich jak Ebony i Life, a teraz naprawdę tam byłam! Siedziałam w kuchni z matką Michaela i jego siostrą Rebbie opowiadając im, jaka byłam samotna i że widziałam Michaela tylko na scenie. Później powiedziałam im, jak Frank i Miko potraktowali mnie po tym pocałunku. Wyrzuciłam z siebie wszystko, co wycierpiałam i powiedziałam im o kilku rzeczach, które uważałam za dziwne. Katherine słuchała mnie z wielkim zainteresowaniem. Powiedziała, że wiedziała, iż jej syn żywił do mnie prawdziwe uczucia, bo powiedział jej o tym, kiedy kręciliśmy razem nasz film muzyczny. Powiedziała, że pewnego ranka, przed sesją zdjęciową, znalazła Michaela siedzącego na łóżku. Wyglądał na zmartwionego czymś. Zapytała go, co się stało. Michael powiedział jej, że żywi do mnie prawdziwe uczucia i chciał wiedzieć, co powinien z tym zrobić. Katherine powiedziała do niego: "Po prostu powiedz jej, daj jej znać." Zapytała mnie, czy on kiedykolwiek mówił mi coś o tym, czy o swoich uczuciach do mnie. Powiedziałam jej, że nie, ale wszyscy mówili mi, że on żywi do mnie uczucia. To było dla mnie jasne, że ona była zasmucona tą sytuacją. Czuła, że Frank Dileo miał coś wspólnego z tym wszystkim. Nawiązałam do faktu, że Michael wysłał do mojej agencji zapotrzebowanie dla mnie na casting do video "Dirty Diana" i że Frank zniechęcił mnie do tego. Jej reakcją było mniej więcej: "Ach, ha, widzisz! Jesteś zagrożeniem dla niego. Jeśli Michael zakochał się i chciał się z tobą ożenić, Dileo bał się, że wtedy osoba bliska Michaelowi mogłaby mieć większą wartość i wiarygodność dla Michaela niż on ma." [...] Kochałam ich syna. [...] Michael był tym, który trzymał klucz do mojego serca....

23/11/11 12:35 marjol
Ja też przyłäczam się do " analizy " nad Michaelem każdej z Was po trochę , ale najbardziej do tego co napisała fanM . Michael mógł Je , Lisę , Tatianę kochać na swój sposób i One kochały Go bezinteresownie , bo w miłości nie liczą się zaszczyty, w tej którą znam ja * Natomiast myślę że problem ogromny tkwił w samym MJu ! To Jego dzieciństwo było problemem przez całe Jego życie i do tego doszła ta piep.....na choroba vitiligo i rumień różowaty ! Mimo że chorobę można czasem ukryć pod makijażem , czy ubraniem ! z MÓZGU BARDZO TRUDNO JÄ WYPLENIĆ ! Wiem w tym wypadku coś o tym z własnego podwórka . Osoby takie prawie NIGDY nie zakładajä trwałych zwiäzków , a u MJ'a doszedł jeszcze Jego perfekcjonizm . W każdej chwili gdy Go słyszę w słuchawkach czy widzę w filmach .... rozmyšlam jak się czuł w danej chwili , co przeżywał , dlatego baaardzo , baaardzo Mu współczuję i wydaje mi się , że rozumiem Jego postépowanie . Co do miłości Tych pań ??? może Tatiana była / czuła się zbyt małą myszką żeby walczyć o tę miłość ? Lisa ... dla mnie też była zbyt mało wytrwała , ale o tym już pisałam *** Z innej strony analizując , to pamiętam z życia Elvisa chociaż by , że tak naprawdé Oni ni ewiele mają do powiedzenia i często nie o wszystkim wiedzä , a dbają o to ludzie od wizerunku . Jestem skłonna przyznać rację ... kato , że gdyby nie pewne wydarzenia Michael by się nie ożenił tak wcześnie i w taki sposób , bo mówił o tym ***

23/11/11 12:25 fanM
aga Zgadzam się, że on swoja karierę traktował jak misję. To nie była kariera dla kariery. To była jego misja, która jak wierzył i jak ja wierzę otrzymał do Boga. Tak samo był z dziećmi. Michael żył dla dzieci. Zgadzam się tez z opiniami dotyczącymi Lisy. To sprawa z 1993 roku była bodźcem do zawarcia tego małżeństwa.

23/11/11 09:36 aga
Spróbuje i ja przeprowadzić analizę spotkania Michaela i Tatiany, choć z reguły jestem przeciwna takiemu analizowaniu, ale nie mogę się powstrzymać. Myślę że coś mogłoby być między nimi, gdyby nie ten nieszczęsny pocałunek. Dla Michaela kariera była ważniejsza wtedy niż cokolwiek innego (bo później były dzieci), kobiety były dość daleko. Nie potępiam tego u Michaela, bo wiem że bardzo wierzył w swoją misję. Wierzę, że było tak, jak mówił. Dla niego to co robił było jak służenie Bogu, tak to postrzegał, a nie jak parcie na szkło. (tak naprawdę każde zachowanie człowieka, dokładnie każde, można rozpatrywać w kategoriach jego intencji, a to są zawsze spekulacje)Wierzył w swoje posłannictwo i dlatego to, co robił musiało być najlepsze, perfekcyjne, tylko takie. A miarą tego perfekcjonizmu były dla Michaela wszelkie rekordy. Jak napisała Kato, jego perfekcja doprowadziła go do zguby. Nie powiedziałabym, że doprowadziła go do zguby. Perfekcjonizm był początkiem i końcem, nie można tego potępiać. Perfekcjonizm stworzył Michaela takim, jakim był jeśli chodzi o muzykę. Gdyby nie to, Michael może by był, ale być może nic by nas nie obchodził. To zależności, których raczej nie pojmiemy, nie kłóćmy się z nimi. No ale... Tatiana. Myślę, że mówi wiele prawdy, ma takie odczucia. Mogła czuć zainteresowanie Michaela. mam nutę wątpliwości, co do tego przyzwolenia na te pocałunki, ale całkiem możliwe... w końcu później wpuszczał fanki na scenę i pozwalał na różne rzeczy, ale tylko tyle, stop, zaraz wkraczał ochroniarz. Tak się zastanawiam, bo nie znam chronologii, kiedy on zaczął wpuszczać te fanki na scenę? Czy to nie był jakiś oddźwięk tego wydarzenia? Myślę, że gdyby tatiana nie pozwoliła sobie na te pocałunki, mogłaby mieć z nim cichy romans, związek taki ja Brooke czy Debbie. Ale niestety, postanowiła się uzewnętrznić, i to nie tylko przed Michaelem. No i się pogrążyła. A wiedziała, że Michael jest inny, ktoś wcześniej mówił, żeby go nie całowała. A tak sobie myślę, niestety, że owszem, była zakochana, to na pewno, ale że była w tym jakaś kalkulacja, wizja tego co mogło ją czekać z Michaelem przy boku - była przecież młodą, piękną, początkującą modelką. I Michael to zobaczył... może sam, może Frank Dileo mu pomógł. No i na pewno niejeden będzie mówił, co w tym złego, skoro sam Michael... itd. jasne. Ale trzeba wiedzieć czym dla Michaela była kariera. Ja wierzę, że tym, co mówił. Ot i cała historia. Nie sądzę by Michael jakąkolwiek kobietę w swoim życiu kochał tak, jak my chciałybyśmy, żeby nas kochano. Nie sądzę też, żeby jakoś specjalnie cierpiał z tego powodu. Nie postrzegam tego jako jego wady. Taki był, bo czuł się stworzony do służenia wszystkim swoją muzyką. To, co się stało w 1993 roku zmusiło go do małżeństwa. I znowu - muzyka i dzieci były ważniejsze. Lisa tego nie zaakceptowała. Tak było, ale ja nie wiem, czy to wada. Powtórzę za, zdaje się, LaToyą (choć nigdy bym nie pomyślała, że mogę ją cytować) - "Michael nigdy w życiu nie zrobił nic złego". I tego w swoim uwielbieniu będę się trzymała:)

22/11/11 23:36 kato
@neta -> uśmiałam się z Twojego komentarza:D Masz rację, z Michaela pozującego na niewiniątko z tymi sarnimi oczyskami i anielskim uśmiechem było niezłe ziółko. Nabierał wszystkich jak chciał, a my łykaliśmy wszystko jak młode pelikany, ale i tak Go kochamy, czyż nie? Też mogłam tylko ślinić Jego plakaty i zazdrościć Tatianie, że mogła Go chociaż pocałować, poczuć Jego zapach, dotyk, że o ręce na tyłku nie wspomnę:D, bez względu na to, jak to się skończyło. Chętnie bym się z nią zamieniła na tę jedną noc, a później niech się dzieje co chce:))))gość KF1 -> doceniam Jego profesjonalizm, ale gdyby pozwalał sobie na nieco więcej luzu i nie starał się być naj za wszelką cenę, dziś byśmy Go mieli. Przeklinam tę Jego perfekcję, która doprowadziła Go do zguby i to dosłownie. Nie twierdziłam też, że między Nim i Lisą nie było miłości, odniosłam się tylko do okoliczności zawarcia małżeństwa:)

22/11/11 23:04 gość KF1
Michael,był za wielkim perfekcjonistą ,aby nawet ukochanej kobiecie pokazać ślady swojej niedoskonałości i nie sadzę ,ze wynikało to z braku obopólnej miłości jak napisała Kato .....wszystko co robił ....i jego wygląd nawet w intymnych sytuacjach miał być perfekcyjny .....bo to polepszało mu samopoczucie ... nie lubił swojej ...twarzy ....i dlatego nie chciał pokazywać jej równiez Lisie .....Lisa ..widziała go z bardzo bliska ..w rożnych sytuacjach ...nawet ....jego na czerwono umalowane usta jej nie przeszkadzały i sztuczne rzęsy ....i zapewne widziala ślady vitilgo,na jego ciele dużo wczesniej ......a kwestia akceptacji.... pokazania ich zalezała od samopoczucia ..i akceptacji wlasnego ciala ....przez Michaela,a nie Lisy ..... była tak na jego punkcie opętana ,ze żadne braki ..w Michaela urodzie jej nie przeszkadzały.

22/11/11 22:47 @neta
ojtam ojtam niech się cieszy ze zagrała u niego w teledysku i w trasie na scenie i trzymał ją za tyłek i stopę:) ja go kocham i nic oprócz ślinienia plakatu mi nie było dane a też fajna laska ze mnie :):DDDD a jej współczuje 25% fanek wyobrażając sobie Michaela w kolejnej historii miłosnej.No cóż gdyby była wiecznym 13letni chłopcem, który nigdy nie rośnie miałaby go na własność na stałe (żart oczywiście). Biedna Mama Michaela musiała pocieszać te biedaczki a siostry miały sporo nowych przyjaciółek.Michael to niezłe ziółko był ale muzykę robił odlotową i tak strrrrrasznie kochał wszystkie fanki i fanów, że głupio było mu się żenić:)

22/11/11 22:41 Ada
Ja też uważam ,że Tatiana się zakochała (nie ma się co dziwić), czy Michael też (trudno zgadnąć, być może tak), ale z pewnością w tym czasie dla niego najważniejsza była kariera i wizerunek (wolny facet, o którym może śnić i marzyć każda fanka). W tym też z pewnością utwierdzali go jego ludzie, a szczególnie F. Dileo. Jeśli chodzi o vitiligo i jego samopoczucie wierzę, że mógł się czuć skrępowany w kontaktach z kobietami. Miłość miłością, ale zawsze chcemy podobać się tej drugiej osobie (w tej kwestii rozumiem go doskonale, bo zrozumie tylko ten, kto przeżywa podobne problemy). Możemy sobie myśleć, że "jeśli mnie kocha to akceptuje, to nie przeszkadza jej/jemu mój wygląd, bo kocha się pomimo wszystko itd." jednak podświadomość podpowiada coś innego. Pamiętajmy również ,że Michael był perfekcjonistą, a jest się nim zawsze i w każdej kwestii.

22/11/11 22:33 cicha
I posłuchajmy jeszcze emocjonalnej wypowiedzi Tatiany, gdyż bohaterką tego wątku jest tylko Ona ;] => http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=3GFTZbsJQLc

22/11/11 22:33 cicha
Ja tak, jak średnia ważona, każdemu (z tu polemizujących) przyznałabym cząstkę racji :) Czy ktoś już porównywał tę historię do filmu "Pretty Woman" ale bez szczęśliwego zakończenia? I posłuchajmy jeszcze emocjonalnej wypowiedzi Tatiany, gdyż bohaterką tego wątku jest tylko Ona ;] http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=3GFTZbsJQLc

22/11/11 22:29 gość
Artykuł, w którym Tatiana wypiera się kontaktów z Michaelem http://www.femalefirst.co.uk/celebrity/Tatiana+Thumbtzen-2355.html

22/11/11 22:04 kato
Nie podpisałam się z rozpędu pod dwoma swoimi komentarzami, za co przepraszam:) fanM , jeszcze raz nawiążę do Twojej wypowiedzi. Nie chcę być odebrana jako złośliwiec, czy antyfan, uwielbiam Michaela od lat wielu, jako artystę i jako człowieka, ze wszystkimi Jego wadami i zaletami, chociaż czasem zastanawiam się, czy tych wad nie było więcej niż zalet. No,ale przecież kochamy nie za coś, tylko pomimo czegoś, z całym dobrodziejstwem wad i zalet. Potrafię jednak spojrzeć na Michaela chłodnym okiem i dostrzec Jego egocentryzm. Pomyślmy teraz, czy Michael zdecydowałby się ożenić w najbliższej przyszłości, gdyby nie ten koszmar z 1993 roku? Myślę, że nie. Być może zakochał się w Lisie, być może, ale czy nie był to doskonały chwyt marketingowy, żeby odbudować swój nadszarpnięty oskarżeniem wizerunek? Dlaczego stało się to właśnie wtedy? Dlaczego raptem po 20 dniach od rozwodu Lisy? Czy gdyby nie znalazł się wtedy w tarapatach, tak szybko i potajemnie ożeniłby się z nią, czy kimkolwiek innym? Nie twierdzę, że nie związałby się z Lisą, ale czy tak szybko i bez rozgłosu? Michael uwielbiał być w centrum zainteresowania, więc Jego ślub powinien być medialny, a tu tak szybko i cichaczem. Mój szósty zmysł mi podpowiada, że tylko te nieprzyjemne okoliczności, w jakich się znalazł spowodowały ten ożenek. Ten związek miał pokazać, że Michael jest 100% hetero, pełnokrwistym facetem, zmyć ten brud po oskarżeniu, odbudować, jak wspomniałam, Jego wizerunek, nie dopuścić do załamania się Jego kariery. Na dodatek, Michael liczył, że będą z tego upragnione dzieci i to z córką Elvisa, co też połechtało Jego ego. Kariera była najważniejsza i Michael zrobiłby w tym czasie wszystko, żeby nie doznała uszczerbku. Nie mógł sobie pozwolić na zaprzepaszczenie tylu lat pracy, które doprowadziły Go na szczyt, a teraz zaczynał z niego spadać. Rozumiem Go doskonale, też zrobiłabym wszystko, co możliwe będąc na Jego miejscu. Dlatego dla mnie okoliczności zawarcia tego małżeństwa były przemyślanym zabiegiem w wiadomym celu. A czy chował się przed Lisą? Nie mam pojęcia. Jeśli tak, to tym bardziej potwierdza moją teorię, bo nie ukrywamy niczego przed ukochaną osobą, nie wstydzimy się jej, ona kocha w nas wszystko, nawet vitiligo:)

22/11/11 21:27 fanM
Jeżelii chodzi o Lise, mysle, że nie wyleczyła go z komleksów, skoro sie przed nia ukrywał. Był z nia jak mezczyzna a jednak nie chciał by go widziała gdy był niepomalowany. To swiadczy, że nie byli dla siebie bratninimi duszami. Ona go nie rozumiała, nie mówie tylko o chorobie ale o wszystkim, ale to juz było mówione tyle razy.

22/11/11 21:11 Gosiaczek
Gość 20:38 -100% popieram Ciebie ,też mam takie zdanie.

22/11/11 21:07 fanM
Zgadzma się,że kobiety nie były na pierwszym planie, na pierwszym planie były dzieci. Dla niego dzieci były najwazniesze. Myslę,że choroba miała wpływ na jego relacje z kobietami, nawet z Lisa. Ukrywał sie przed nia, zamykał w łazience, by nie zobaczyła go bez makjażu. Michael ożenił się z Lisa w trudnym okresie, wtedy przezywał koszmar. Wiem ,ze choroba Michaela nie obchodziłaby zadnej kobiety, ale może on patrzył na to inaczej. Kobieta otoczyłaby go czuła opieka i troską i nie obchodziłaby ja choroba. On był tak piekny, uroczy ze to nie miało znaczenia dla kobiet, ale dla niego miało.

22/11/11 20:38 gość
@neta, nie sądzę, żeby Tatianą kierowała się wyrachowaniem i traktowała Michaela jako odskocznię do kariery. Ta nieszczęsna dziewczyna autentycznie zakochała się w Nim jako w człowieku, nie artyście. Podziwiała Go jako artystę, ale kochała człowieka. O tym, że darzyła go prawdziwym uczuciem może świadczyć fakt, że nigdy nie ułożyła sobie z nikim życia, bo nikt nie mógł zastąpić Michaela, a spotykała się z innymi tuzami rozrywki, choćby Prince'em, czy Robertem de Niro. Oni w równym stopniu mogli pomóc jej w karierze jak Michael, gdyby tylko o to chodziło. Przez całe swoje życie pielęgnowała uczucie do Michaela, we wszystkich wywiadach wspominała o tej miłości, właśnie do Niego, nie do innych wielkich świata rozrywki. Wszystkie książki, których jest autorką, czy współautorką ("Once More With Feeling", "The Way He Made Me Feel", czy ostatnia autobiografia "King of My Heart", napisana i wydana już po śmierci Michaela)traktują o jej uczuciu do Niego. Nie sądzę więc, że miała "parcie na karierę" i dlatego zależało jej na związku z Michaelem. Po prostu zakochała się na swoje nieszczęście w niewłaściwym człowieku, ale cóż, miłość nie wybiera. Natomiast Michael wybrał karierę za żonę i kochankę. Każdy ma jakieś priorytety, Michael też. W Jego hierarchii, kobiety były daleko za muzyką, karierą i dziećmi. Trudno to pojąć przeciętnemu Kowalskiemu, Tatianie też pewnie trudno było to zrozumieć. fanM , vitiligo nie miało tu nic do rzeczy. Przyznajmy w końcu, że Michael nie był tak doskonały, jak chcemy Go widzieć. Choroba nie przeszkodziła Mu związać się z Lisą Marie, no ale Lisa była - w przeciwieństwie do Tatiany - z elity. Pomijam fakt, czy ją naprawdę kochał, czy nie, to Jego sprawa, ale bądźmy uczciwi - Michael kierował się nierzadko egoizmem, tym, co było dobre dla Niego, niekoniecznie dla innych i jak doskonale wiemy, bez skrupułów pozbywał się ludzi, w jakiś sposób niewygodnych dla Niego. Nie osądzam Go źle, był tylko człowiekiem i jak każdy z nas miał prawo postępować tak, jak chciał, więc "uczłowieczmy" Go w końcu, nie traktujmy jak chodzący ideał. Tatiana nie była "odpowiednią partią" i nawet jeśli darzył ją głębszym uczuciem, w co jestem skłonna wierzyć, odsunął ją od siebie, bo mógłby na tym związku więcej stracić niż zyskać w swojej karierze. Myślę, że właśnie tego się obawiał i stąd stało się to, co się stało. Dla Tatiany Jego vitiligo nie miałoby znaczenia, jeśli kochała Go, a wierzę, że tak było. Dla Niego również nie byłby to dramat, gdyby zdecydował się z nią być. Kochamy przecież kogoś ze wszystkimi niedoskonałościami i akceptujemy je, więc nie ma sensu dorabiać ideologii, że choroba była przeszkodą.

22/11/11 20:04 fanM
Był taki piekny w okresie Bad. To był jednak okres kiedy zaczał się zmieniac przez chorobe. Czy to na niego wpłyneło. Myslę,że tak. Nie mogło byc inaczej. Postawcie sie w jego sytacji.

22/11/11 19:31 fanM
gośc 18:37 Nie zapominaj o chorobie Michaela. Wtedy patrzył na siebie jak na potwora. Wygladał pieknie dla otoczenia, a na ciele pod makijażem plamy. Dopiero później sie ich pozbył, ale nie do końca. To miało na niego wpływ w okresie Bad, o czym swiadczy wywiad z tego czasu. W rozmowie z dziennikarzem mówi,że identyfikuje sie z człowiekiem słoniem. Mysle,że ten dziennikarz nie załapał o co mu chodzi, ale teraz już wiadomo. Na pewno podobała mu sie Tatiana, ale w tym czasie chyba własnie z powodu tej choroby nie dopuszczał do siebie zbyt blisko kobiet, mimo iz bardzo chciał. Ja tak myślę.

22/11/11 19:02 @neta
zgadzam się z gościem poniżej.Samo opowiadanie jakieś takie rozmydlone,naiwne i między wierszami oprócz zauroczenia wyczuwam ogromne parcie na karierę w której Michael miałby pomóc.Ech wtedy to wszystkie laski się w nim podkochiwały co nie jest dla mnie dziwne:)

22/11/11 18:37 gość
Nie wiemy i nigdy nie dowiemy się, jak to było naprawdę, ale wiemy też, że Michael ponad wszystko stawiał swoją karierę. Gdyby związał się w tym czasie z kimś, Jego wizerunek nieprzystępnego, tajemniczego, nieosiągalnego faceta ucierpiałby niewątpliwie. Nie byłby już tym obiektem westchnień i marzeń milionów fanek, które w skrytości ducha miały nadzieję, że być może właśnie to ja będę tą, która Go w końcu usidli. Zajęty facet, z żoną i dziećmi nie jest już tak atrakcyjny, jak wolny strzelec. Ponadto, jak napisała 'cicha' - nie wiemy, co naopowiadali Michaelowi "życzliwi" z Jego otoczenia, na temat Tatiany i co On naprawdę do niej czuł, ale coś było chyba na rzeczy, bo ta chemia między nimi jest wyczuwalna. Na pewno Tatiana nieco podkoloryzowała fakty, bo naprawdę kochała Michaela i pisząc tę autobiografię wciąż kierowała się emocjami, jednak nie można zarzucać jej kłamstwa. Miała kontakt z rodziną Michaela i właśnie ona, jako jedna z nielicznych osób została zaproszona przez matkę Michaela na Jego pogrzeb, stypę i wizytę w Encino po ceremonii. http://www.myspace.com/mjjandtyt4ever/blog/537123640 Sądzę, że główną sprężyną wszystkiego był Frank Dileo, który, jak słusznie zauważyła matka Michaela, bał się o swoją pozycję. Do tej pory, to on miał największy wpływ na Michaela i nie miał ochoty tego stracić. Nie wszyscy tez wiedzą, że Frank przystawiał się do Tatiany, a odrzucony facet jest gorszy niż jadowita kobra. Michael miał tak pokręconą osobowość, że trudno zrozumieć Jego poczynania. Często był jak dziecko, które chciałoby, a boi się. Rezygnował dla kariery ze wszystkiego, co mogło ją w jakiś sposób zakłócić. Odrzucał uczucia i w konsekwencji był samotny na własne życzenie. Nie twierdzę,że Tatiana była niespełnioną miłością Jego życia, ale na pewno darzył ją głębszym uczuciem, tylko chyba bał się tego uczucia i tego, co mogło przynieść ze sobą, wpływu na Jego wizerunek. W końcu Tatiana nie była kimś znaczącym, nie była Lisą Marie, Dianą Ross, czy Brooke Shields. Związek z nią byłby w jakiś sposób mezaliansem, a będąc gigantem sceny nie mógł, albo nie chciał sobie na to pozwolić. Chyba nie potrafił też radzić sobie z uczuciami, za co, jak pokazało życie, zapłacił wysoką cenę.