En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Jackson 5 at Home W domu Jackson 5
Author: (1971) Autor: (1971)
Artykuł o Jacksonach w Time Magazine z czerwca 1971 roku.
Jackie is 20, Tito 17, Jermaine 16, Marlon 14. They sing some, and play guitar. Michael, the lead singer, is twelve. They are brothers, and taken together they add up to the Jackson Five, a group that in hardly more than a year-has become the biggest thing to hit Pop Capitalism since the advent of the Beatles. They had four hit singles in 1970, two more already this year, four albums, with all ten releases selling in the millions, and one (I'll Be There) already well over 4,000,000. Teen-age girls besiege their home for autographs and sometimes faint when they sing. They have their own magazine, a quarterly in which fans can revel in a whole issue devoted entirely to the Jackson Five and read things like "Michael's Love Letter to You." Stores now bulge with Jackson Five decals, stickers and sweaters. A Jackson Five hair spray and a Jackson Five watch are planned, as well as a television cartoon about their lives. Despite this commercial hoopla, the group manages to be one of the best soul bands in the country. It is also part of the most likable and natural family ever to survive the pressures of teen-age stardom. So Correspondent Timothy Tyler discovered on a recent visit to the Jackson Five in Los Angeles:

First of all, they are really the Jackson twelve or 13, depending on whether you count Sister Maureen, who lives in Kentucky. There are the parents, Joe and Katherine, and Cousins Johnny Jackson and Ronnie Rancifer, who play drums and piano respectively, Sisters Janett, 4, and Latoya, 15, and Little Brother Randy, 8, who is getting ready to join the group.

They all live together in a massive twelve-room stucco-modern house on a large lot guarded by an electric gate out in Los Angeles' sprawling San Fernando Valley. The place is mammoth, flanked by a guesthouse, playhouse and servants' quarters. But there are only six bedrooms so that Michael—culture hero though he is—has to triple up with Randy and Marlon, and the other brothers are forced to share too.

The Jackson fortress wraps itself around a pool; it has walkways and plants growing all around; there is a basketball half court, badminton court, an archery range and, inside, a pool table in a sunken rec room and a den that looks like a cross between a motel lobby and the foyer of a Sunset Boulevard record company. The walls are plastered with platinum records (each signifying $2,000,000 in sales) and various other trophies the boys have picked up. For furniture, there is a bar, a stereo with big speakers and leatherette couches.

The place is almost totally impersonal, the fiercest personality around being without a doubt Lobo, a German shepherd trained to eat anything, black or white, that's squeaky and carries an autograph book. The family's closest friends have to wait outside in their cars in the parking lot and call up to the window, "Is Lobo O.K.?" The kids hold the raging beast down, inside the house, until a split-second before the visitor comes in the front door. Then Lobo is allowed to rush out the back door, a tornado of bristles and snarls, in a vain (hopefully) attempt to race around the establishment and up the front steps in time to rip the pants off whoever is going in the front door.

The kids wander around the place, not exactly at home but definitely in control of the situation. Michael, with the loveliest, fullest, twelve-year-old Afro you'll hope to see, has the history of the group down pat: "We all started singing together after Tito started messin' with Dad's guitar and singin' with the radio. It was Tito decided we should form a group, and we did, and we practiced a lot, and then we started entering talent shows, and we won every one we entered, and then we did this benefit for the mayor [Richard Hatcher of Gary, Ind.], and Diana Ross was in the audience, and afterward we was in the dressin' room and Diana Ross knocked on the door, and she brought us to Motown in Detroit and that was it."

He is taken aback when you question him beyond this, because that's as far as his training takes him. But he responds well enough. Yes, Mother Katherine had played clarinet in high school, but she wasn't much of a musical influence. Father Joe, who also sports a natural and who as a youth had sung and played guitar with a local group called the Falcons, set more of an example. The whole family, Maureen on piano, would sit around the house through the '60s and sing on weekends, Joe providing the chords on guitar. Tito got the idea they should be a formal group when Michael was only six.

Tito was playing guitar, and Jermaine learned bass—on Tito's guitar at first, there being no money for a real bass. Then came the bass amps and speakers, and there wasn't enough money left to buy any more instruments, so the cousins were enlisted, more for their set of drums and their piano than for their musical talents. Singing songs like the Temptations' I Wish It Would Rain and My Girl, or Smokey Robinson's Going to a Go-Go, they began making tours to Chicago, Arizona, New York and Boston. The family made most of these trips in their Volkswagen bus, with a second van for equipment. The kids just remember all the snow and all their weekends and school holidays being spent in motels and strange arenas. Says Marlon: "We would do a show somewhere Sunday night, we'd get home at 3 in the morning, then we'd have to get up at 8 to go to school. That was rough."

Things have eased up in some ways. But it's still remarkable that they're as big as they are, considering that their concert and recording schedules, TV appearances and the creation of a new series of J-5 animated cartoons all have to be worked around school and homework. The Buckley School (in Sherman Oaks, where all five of them go) makes allowances, and a social worker-tutor travels with the boys wherever they go, but show biz is still a schooling handicap. But then again, the boys, who; get only a small allowance each week, aren't subject to the pressures of traveling grown-ups —you know, wasting time with those worthless chickies on the road, migraine headaches, creaking bones, drugs and alcohol—instead, they unwind nightly with pillow fights and card games, Scrabble and Monopoly.

Motown Magic. But neither their schooling nor their music has really suffered from their schedule. Seeing the boys together, you begin to realize how hard they've worked to get good. Some of their stuff is certainly a product of "that Motown magic," as Motown publicists put it, meaning Motown President Berry Gordy and Songwriters Fonso Mizell, Freddy Perren and Deke Richards, who wrote Love Child for the Supremes. The tunes they are given are good black pop, the rhythms authentic rhythm and blues. But it takes some kind of private and personal magic for a twelve-year-old like Michael to sound convincing in a lyric like this:

Let me fill your heart with joy

and laughter.

Togetherness, girl, is all I'm after.

Whenever you need me,

I'll be there.

Musically, they're all really just getting started. Michael plays drums. He says he is learning piano too. "It's not hard. You just have to put your mind to what you doin'; that's all there is to it." Marlon says in his soft child-voice that he's a dancer, and Jermaine adds that Marlon is known around the house as "Las Vegas" because of his prowess with cards. It turns out that Jermaine is a poet, and that he and Michael (Michael does everything) draw pictures of people. Jackie likes to recall how 16 girls fainted in Cincinnati when Jermaine was doing his solo in I Found That Girl. When he ad-libbed, "Won't you take me with you?" the girls apparently confused the concert with a gospel response meeting, broke out in sweats and screamed, "Yes!" and then keeled over.

It's still a bit too chilly to swim just now, so after a little basketball the kids settle down to a game of pool. "I'm good on my trampolin," Michael remarks. "And I'm good at pool." "Not as good as me," says Jermaine. Back home in Gary, says Tito, "We all played Little League, and we all hit home runs during the series. We were always the best at everything." Somehow it sounds neither phony nor swellheaded —merely the truth.
Jackie ma 20 lat, Tito 17, Jermaine 16, Marlon 14. Oni nieźle śpiewają i grają na gitarze. Michael, wiodący wokalista, ma dwanaście lat. Oni są braćmi i razem tworzą Jackson Five, zespół, który w niewiele ponad rok, stał się największym objawieniem muzycznej sceny popowej od pojawienia się The Beatles. Mieli cztery przeboje na singlach w 1970 roku, dwa kolejne już w tym roku, cztery albumy, wszystkie z dziesięciu wydań sprzedające się w milionach kopii, a jeden (I'll Be There) już grubo ponad 4.000.000. Nastoletnie dziewczęta oblegają ich domu po autografy i czasami mdleją, kiedy oni śpiewają. Oni mają swoje własne czasopismo, kwartalnik, w którym fani mogą rozkoszować się ogółem publikacji poświęconych wyłącznie Jackson Five i czytać coś takiego, jak: "List miłosny Michaela do ciebie." Sklepy teraz pękają w szwach od kalkomanii z Jackson Five, naklejek i sweterków. Zaplanowany jest lakier do włosów i zegarek z Jackson Five, jak również kreskówki w telewizji o ich życiu. Pomimo tego komercyjnego rozgardiaszu, grupie udaje się być jednym z najlepszych zespołów soulowych w kraju. Jest również częścią najsympatyczniejszej i najnormalniejszej rodziny w historii przetrwania presji nastoletniej sławy. Oto co korespondent Timothy Tyler odkrył podczas niedawnej wizyty u Jackson Five w Los Angeles:

Przede wszystkim, naprawdę jest dwunastu lub 13 Jacksonów, w zależności od tego, czy liczyć siostrę Maureen, która mieszka w Kentucky. Są rodzice, Joe i Katherine, kuzyni Johnny Jackson i Ronnie Rancifer, którzy grają odpowiednio na perkusji i fortepianie, siostry, 4-letnia Janet i 15-letnia LaToya i młodszy brat, 8-letni Randy, który przygotowuje się do przyłączenia do zespołu.

Wszyscy mieszkają razem w ogromnym, dwunastopokojowym, nowoczesnym domu, strzeżonym przez elektryczną bramę, na dużej parceli leżącej w San Fernando Valley w Los Angeles. Posiadłość jest olbrzymia, oskrzydlona domkiem dla gości, domkiem do zabaw i mieszkaniami dla służby. Jednak jest tam tylko sześć sypialni, tak więc Michael – chociaż jest kulturowym idolem - musi dzielić swoją z Randym i Marlonem, inni bracia są również do tego zmuszeni.

Twierdza Jacksonów rozciąga się wokół basenu; są ścieżki spacerowe i wszędzie rosną rośliny; jest połówka boiska do koszykówki, boisko do badmintona, strzelnica łucznicza, a wewnątrz, stół bilardowy w usytuowanym na niższym poziomie pokoju rekreacyjnym i zaciszne miejsce, które wygląda jak skrzyżowanie holu motelu i foyer firmy fonograficznej na Sunset Boulevard. Ściany są pokryte platynowymi płytami (każda oznaczająca 2.000.000 dolarów ze sprzedaży) i różnymi innymi trofeami, które zdobyli chłopcy. Z mebli, jest tam bar, stereo z dużymi głośnikami i kanapy pokryte sztuczną skórą.

To miejsce jest niemal całkowicie bezosobowe, pozbawione indywidualnych cech mieszkańców. Najbardziej wyrazistą postacią jest tu bez wątpienia Lobo, owczarek niemiecki wyszkolony do gryzienia wszystkiego, czarnego, czy białego, co jest piskliwe i niesie ze sobą książkę na autografy. Najbliżsi przyjaciele rodziny muszą czekać na zewnątrz w swoich samochodach na parkingu i wołać do okna "Czy z Lobo jest OK?" Dzieci przytrzymują szalejące zwierzę w domu, dopóki w ułamku sekundy, gość nie znajdzie się we frontowych drzwiach. Wtedy Lobo ma prawo wybiec tylnymi drzwiami, tornado szczeciny i warczenia, na próżno (miejmy nadzieję) próbuje gonić dookoła domu i po frontowych schodach, żeby w odpowiedniej chwili rozerwać spodnie każdego kto zmierza do frontowych drzwi.

Dzieciaki przechadzają się w pobliżu, nie do końca w domu, ale z pewnością kontrolują sytuację. Michael, z najpiękniejszą, najpełniejszą fryzurą Afro, jakiej można się spodziewać u dwunastolatka, przedstawia bez zająknięcia historię zespołu: "Wszyscy zaczęliśmy śpiewać razem po tym, jak Tito namieszał z gitarą taty i śpiewaliśmy z radiem. To Tito zdecydował, że powinniśmy stworzyć zespół i stworzyliśmy. Dużo ćwiczyliśmy, a później zaczęliśmy brać udział w konkursach talentów i wygrywaliśmy każdy z nich. Potem daliśmy ten koncert na rzecz burmistrza [Richard Hatcher z Gary, Indiana], a na widowni była Diana Ross, później byliśmy w garderobie i Diana Ross zapukała do drzwi i ona doprowadziła nas do Motown w Detroit i to było to. "

Jest zaskoczony, gdy zadaje mu się pytania z innego zakresu, ponieważ odpowiedź na to ma w miarę wyćwiczoną. Jednak odpowiada całkiem dobrze. Tak, matka Katherine grała na klarnecie w szkole średniej, ale nie była znaczącym autorytetem muzycznym. Ojciec Joe, który także uprawiał sport i który w młodości śpiewał i grał na gitarze w lokalnym zespole o nazwie Falcons, stanowił lepszy przykład. Całą rodziną w latach 60-tych siadywali w domu i śpiewali w weekendy, Maureen grała na fortepianie, Joe dodawał akordy na gitarze. Tito wpadł na pomysł, że powinni stworzyć formalny zespół, kiedy Michael miał tylko sześć lat.

Tito grał na gitarze, a Jermaine uczył się na basie – początkowo na gitarze Tito, nie było pieniędzy na prawdziwy bas. Później doszły wzmacniacze basowe i głośniki i nie wystarczyło już pieniędzy na zakup większej ilości instrumentów, więc zwerbowali kuzynów, bardziej dla ich zestawu bębnów i pianina, niż dla ich muzycznych talentów. Śpiewając piosenki, takie jak "I Wish It Would Rain” i „My Girl” The Temptations, czy „Going to a Go-Go” Smokey Robinsona, zaczęli wyjeżdżać do Chicago, Arizony, Nowego Jorku i Bostonu. Większość z tych podróży rodzina odbywała busem marki Volkswagen, z drugim samochodem na wyposażenie. Dzieci pamiętają tylko śnieg i wszystkie ich weekendy i wakacje szkolne spędzane w motelach i na osobliwych scenach. Marlon mówi: "Występowaliśmy gdzieś w niedzielę wieczorem, do domu wracaliśmy o 3 nad ranem, później musieliśmy wstawać o 8, żeby iść do szkoły. To było trudne."

Wiele rzeczy stało się w pewnym sensie łatwiejszych. Jednak to wciąż niezwykłe, że oni są tak wielcy, jak są, biorąc pod uwagę, że ich koncert i harmonogramy nagrywania, występy telewizyjne oraz tworzenie nowej serii kreskówek z J5 – wszystko musi być realizowane po szkole i odrobieniu zadań domowych. Buckley School (w Sherman Oaks, do której uczęszcza cała piątka) bierze to pod uwagę i pracownik socjalny - nauczyciel jeździ z chłopcami, gdziekolwiek oni jadą, ale show biznes wciąż utrudnia naukę. Jednak, patrząc na to z drugiej strony, chłopcy, którzy dostają jedynie niewielkie tygodniowe kieszonkowe, nie podlegają presji podróżujących dorosłych - wiesz, marnowanie czasu z tymi bezwartościowymi laskami na drodze, migrenowe bóle głowy, skrzypiące kości, narkotyki i alkohol - zamiast tego, oni relaksują się nocnymi bitwami na poduszki i graniem w karty, Scrabble i Monopol.

Magia Motown. Jednak ani ich edukacja, ani ich muzyka naprawdę nie ucierpiały od ich harmonogramu. Widząc chłopaków razem, zaczynasz zdawać sobie sprawę, jak ciężko pracowali, żeby stać się dobrymi. Część z tego, co mają jest z pewnością wytworem "tej magii Motown", jak określają to specjaliści od wizerunku Motown, czyli prezes Motown Berry Gordy i kompozytorzy: Fonso Mizell, Freddy Perren i Deke Richards, który napisał „Love Child” dla The Supremes. Melodie, które dostali, to dobry, czarny pop, prawdziwe rytmy muzyki r’n’b. Jednak to wymaga pewnego rodzaju indywidualnej i osobistej magii dwunastolatka, żeby jak Michael, brzmieć przekonująco w tekście piosenki takim, jak ten:

Pozwól mi wypełnić twoje serce radością

i śmiechem.

Więź, dziewczyno, jest wszystkim, czego pragnę.

Kiedykolwiek będziesz mnie potrzebowała,

Będę tam.

Muzycznie, wszystko się dla nich tak naprawdę dopiero zaczyna. Michael gra na perkusji. Mówi, że uczy się również gry na fortepianie. "To nie jest trudne. Wystarczy nakierować swój umysł na to, co robisz; to wszystko na ten temat.” Marlon mówi swoim łagodnym głosem dziecka, że jest tancerzem, a Jermaine dodaje, że Marlon jest znany w domu jako "Las Vegas" z powodu swojej zręczności z kartami. Okazuje się, że Jermaine jest poetą i że on i Michael (Michael robi wszystko) rysują portrety ludzi. Jackie lubi przypominać sobie, jak 16 dziewcząt zemdlało w Cincinnati kiedy Jermaine wykonywał swoją solówkę w „I Found That Girl”. Kiedy improwizował: "Nie zabierzesz mnie ze sobą?", dziewczyny najwyraźniej pomyliły koncert ze spotkaniem respondentów ewangelii, oblały się potem i krzyknęły: "Tak!" , a następnie zemdlały.

Jest jeszcze za chłodno, żeby już teraz pływać, więc po krótkim meczu koszykówki, dzieciaki usadowiły się do gry w bilard. "Jestem dobry na trampolinie", robi uwagę Michael. "I jestem dobry w basenie." "Nie tak dobry, jak ja", mówi Jermaine. Powrót do domu w Gary, Tito mówi: "Wszyscy graliśmy w małej lidze i wszyscy zdobywaliśmy punkty w serii. Byliśmy zawsze najlepsi we wszystkim." Jakoś nie brzmi to ani fałszywie ani zarozumiale - tylko prawdziwie.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


22/02/13 13:43 marjol
Ja tego opisu nie biorę tak na poważnie , to tylko jakby podkreślenie jakieego "straaasznego " mieli czworonoga ?? oczywiście wycieczki osobiste , to naturalna rzecz u dziennikarzy , ...

21/02/13 23:57 MałgoŚ
Kato - jak zwykle wielkie dzięki! Trochę dziwią mnie sformułowania: mieszkali w "miejscu całkowicie bezosobowym"? lub "najsilniejszą osobowością był pies Lobo"?

21/02/13 23:53 gość
Tego owczarka niemieckiego,Michael nazwał Hitlerem,ale prasie nikt pary z ust nie puścił.

21/02/13 23:29 ♥ Jolanta ♥
Wyreżyserowane,a jednak takie fajne....widzę jak Lobo sobie biega,wjeżdżają goście i muszą czekać,bo jak nie ,to po portkach...kiedyś mieliśmy też takiego zadziornego Cezara...nie przepuścil nikomu...krzywdy nie zrobil...położył się przed gościem i sprobuj się ruszyć...stawał na dwoch łapach,a był ogromny.....dziękuję - kato- :)

21/02/13 22:37 @neta
och jakie to wszystko ładne, kolorowe jak komiks....medialne i wyreżyserowane :)