En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Michael Jackson flew into town Michael Jackson przyleciał do miasta
Author: Francine L. Trevens(1977) Autor: Francine L. Trevens(1977)
Artykuł o Michaelu ze stycznia 1977 roku. Brak nazwy czasopisma, z którego pochodzi.
If you often feel confused about who you are or what you want to be, maybe you were born into too SMALL a family. Oddly enough, it seems kids who are part of a big family group all dedicated to one endeavor have less questions as to who and what they are.

For example, who ever heard of one of the Osmonds facing an identity crisis? Or, as a more specific case in point, take Michael Jackson of the Jacksons. But don’t try taking him far!

Michael, who greets you with a hesitant handshake and a warm and open smile isn’t that easy to get hold of, anyway. During an interview he has a cool way of turning aside questions he’d rather not answer.

There’s a shyness to the young man, true. It’s not so much shyness, however, as a strong sense of what is strictly personal and not for world-wide sharing. It censors his responses in the cutest way.

Stick to the regular questions and you get brief, to the point, almost mechanical answers. But go off on an unexpected personal tangent and Michael will plead he can’t answer for one solid reason or another.

For example, talking of his childhood (he’s been singing with the Jacksonville 5 since HE was only five years old, so it sure isn’t your common, every day kind of childhood!) Michael said he couldn’t recall any special incident from when he was kid. “There were lots of good times. So many things happened in my childhood. A lot of it’s special but nothing separates from the others.” Asked to give us a couple of examples of special times, he just shook his handsome head slowly and smiled in innocent inability to comply. On a less personal level he could recall highlights of his eighteen years – career highlights such as, “We played for the Queen of England… a command performance. That was nice!”

“Nice” is one of the words he uses most often about the things he cares most about. He found the snow whirling outside the window of his Plaza Hotel suite in New York where we had the interview “nice,” too, except he had to go flying off into it in a little while to return to Los Angeles.

What exactly was waiting to be done in L.A.?

“I don’t know – we got so many things, I can’t keep the schedule straight,” Michael replied, again with that grin that lights up his face while it closes down your sources information.

It takes a guy pretty sure of himself to be able to say no, politely but firmly. To indicate, “this is a part of me, of my life that we are not going to get into.”

Rarely does anyone have that technique at so early an age, but Michael has it down pat, and I don’t think he even thinks of it as a technique. Its just a natural reticence that keeps him from rattling on about things he feels are private.

From L.A. the Jacksons are headed for Venezuela. I learned that from the reporter and photographer who were in Mike’s suite when I arrived. They represented a Venezuela paper and were posing young Mr. Jackson hither and yon to take a number of head shots.

“To prove we were here,” the reporter remarked, as he placed Michael in front of the wide window of whirling snow. That was such a good shot, we took one, too.

Michael was very obliging about posing – smiling when asked, looking serious when desired, answering in monosyllables if spoken to while posing.

He was kind and gentle and polite throughout the morning, and laughed appreciatively when it was mentioned he could be making a lot of bread for posing so much if he were a model!

In short, Michael was “nice.”

He used the word again when he smirked with joy rather than pride and said, “It was nice when we got our first million seller record.”

“It was first all over the country…’I Want You Back.’ The top of the charts! Plus, when we go on tour, y’know, all the fans are screaming and they’re singing the songs and that’s a good feeling.”

I asked if he got a special letter or phone call telling the Jacksons that their song was selling over a million records. He looked at me as if he hadn’t understood my question.

“No, you know because it’s number one on the charts,” he explained.

How does a guy who has been a professional singer handle things like school? He doesn’t. I mean, not some sort of public school.

Michael was tutored. “Three hours a day, It’s not that hard," he said at first and then, smiling that special smile of his, “Well, sometimes it’s hard,” he admitted.

He agreed there was no way of faking it on that kind of one to one basis. Not like being in a big classroom where you can pray you won’t get called on for the questions you can’t answer. With a tutor, you KNOW you’re gonna get called on and on and on.

Two subjects Michael always liked were Art and English. In fact, drawing is something he genuinely enjoys. It relaxes him. Not fancy painting – just sketching.

“Charcoal – pencil – I do people, animals. I never sketch the family,” he said.

Does it bother Michael being part of a group? Far from it.

“We started as a group so I’m used to it, in a way. We usually give interviews as a group. Sometimes alone – it depends who they want to do.”

And what had Michael been doing in New York for the past three days?

“Interviews. All yesterday and the day before, interviews,” he said wearily. You could tell that was not exactly his favorite sport in the world. Not how he’d have liked to have spent three days in the Big Apple.

One of the 8 specials the Jacksons were airing this season had been on the evening before. I asked if he’d been doing an interview or if he’d gotten a chance to watch his own show.

He shook his head slowly, with that very familiar smile.

“I was at the theatre.”

“What did you see?”

“THE WIZ”

Turns out Michael has been the show four times, and thinks its great.

Naturally, that brought up the subject of stage shows, and whether or not Michael would like to do one… maybe even do THE WIZ?

“Not really – not unless it was a movie. But not on Broadway!” he said decisively.

Getting back to our initial approach, as to knowing who you were and what you wanted, I asked Michael when he first knew he wanted to sing.

“I didn’t really decide, it just came – it happened,” he replied, his voice sounding almost a bit bewildered that I’d even ask that, knowing he’d been singing since he was five years old.

Over the last months, there’d been lots of speculating about what it would mean when the group began recording with a new record company, leaving their brother Jermaine who stayed with Motown. Jermaine’s wife Hazel, as you probably remember, is the daughter of the owner of Motown Records.

Was it making a rift in the Jackson clan?

“Not as a family, no. We see each other every day. The business part can come later. The family is still together,” Michael assured me, then went on to explain they’d decided to leave Motown because, “certain things weren’t going right with the other one so we moved to make it better.

“We call ourselves the Jacksons now because the Motown claim they own the name ‘Jackson 5.’ So we’re just being safe till court time, so we’re not using the five. But we’re still five. And the sisters are on the show and they’re in Las Vegas or wherever we go to do show.”

And where have they done show?

“We been all over!” Michael exclaimed with breathless pleasure, his eyes sparkling. His favorite places included, “The Philippines, and Africa, and probably London,” he said.

Later, when his manager Steve Manning joined us, Steve mentioned that England was one of Michael’s favorite places.

Well, if you’re gonna be doing command performances for the Queen of England, it ought to be. I mean, let’s face it, that’s what I’d call a lot more than “nice!”
(źródło)
Jeśli często czujesz się zdezorientowany, odnośnie tego, kim jesteś i kim chcesz być, może urodziłeś się w zbyt MAŁEJ rodzinie. O dziwo, wydaje się, że dzieci, które są częścią dużej grupy rodzinnej, w której wszyscy poświęcili się jednemu przedsięwzięciu, mają mniej pytań o to, kim i czym są.

Na przykład, kto kiedykolwiek słyszał o którymś z Osmondów, stojącym w obliczu kryzysu tożsamości? Czy, jako lepszy przykład, weźmy Michaela Jacksona z The Jacksons. Nie próbuj jednak posuwać się z nim za daleko!

Michael, który wita cię niepewnym uściskiem dłoni i otwartym, ciepłym uśmiechem, nie jest jednak taki łatwy do zdobycia. W trakcie wywiadu, ma fajny sposób na unikanie odpowiedzi na pytania, na które wolałby raczej nie odpowiadać.

W tym młodym człowieku jest prawdziwa nieśmiałość. Nie jest to wielka nieśmiałość, niemniej jednak, jako silne poczucie tego, co jest ściśle osobiste, a nie do dzielenia się tym z całym światem, w przeuroczy sposób cenzuruje jego odpowiedzi.

Trzymaj się standardowych pytań, a otrzymasz krótkie, związane z tematem, niemal mechaniczne odpowiedzi. Zmień jednak nagle temat na nieoczekiwany, dotyczący sfery osobistej, a Michael stwierdzi, że nie może udzielić odpowiedzi z jakiegoś, takiego, czy innego powodu.

Na przykład, mówiąc o swoim dzieciństwie (śpiewa z Jacksonville 5, odkąd skończył pięć lat, nie jest to więc powszechny, spotykany na co dzień rodzaj dzieciństwa!), Michael powiedział, że nie mógł sobie przypomnieć żadnego szczególnego wydarzenia z czasów, kiedy był dzieckiem. "Było dużo dobrych chwil. Tak wiele rzeczy wydarzyło się w moim dzieciństwie. Dużo z nich jest wyjątkowych, ale żadna nie wyróżnia się wśród innych”. Poproszony, żeby dał nam kilka przykładów tych szczególnych chwil, pokręcił tylko powoli kształtną głową i uśmiechnął się z niewinną niemożnością spełnienia prośby. Na mniej osobistej płaszczyźnie, potrafił przypomnieć sobie główne atrakcje w ciągu swoich osiemnastu lat życia – najjaśniejsze punkty kariery zawodowej, takie jak: "Graliśmy dla królowej Anglii ... zamówiony występ. To było miłe! "

"Nice" [miły, przyjemny, sympatyczny, ładny] jest jednym ze słów, których używa najczęściej w odniesieniu do rzeczy, na których najbardziej mu zależy. Śnieg wirujący za oknem jego apartamentu w hotelu Plaza w Nowym Jorku, gdzie przeprowadzaliśmy wywiad też uważał za „przyjemny”, z wyjątkiem tego, że musiał iść w nim przez chwilę odlatując z powrotem do Los Angeles.

Co dokładnie czekało do zrobienia w L. A.?

"Nie wiem - mamy tak wiele spraw, nie mogę trzymać się ściśle harmonogramu", odpowiedział Michael, ponownie z tym uśmiechem, który rozświetla jego twarz, mimo że odcina cię od źródeł informacji.

Wymaga to od faceta sporej pewności siebie, żeby móc powiedzieć „nie”, grzecznie, ale stanowczo. Zasygnalizować : "To jest część mnie, mojego życia, w którą nie zamierzamy wchodzić”.

Rzadko się zdarza, że ktoś posiada tę technikę w tak młodym wieku, ale Michael ma ją opanowaną do perfekcji i nie sądzę, że on myśli jeszcze o tym jako o technice. To po prostu jego naturalna powściągliwość powstrzymuje go od ujawniania informacji, na temat tego, co uważa za prywatne.

Z L. A. The Jacksons jadą do Wenezueli. Dowiedziałam się tego od reportera i fotografa, którzy byli w apartamencie Mike'a, kiedy przyjechałam. Reprezentowali oni wenezuelską gazetę i upozowywali tutaj młodego pana Jacksona, żeby zrobić kilka portretowych zdjęć.

"Na dowód, że tu byliśmy", stwierdził reporter, gdy umiejscowił Michaela przed wielkim oknem, za którym wirowały płatki śniegu. To było takie dobre zdjęcie, też zrobiliśmy jedno.

Michael był bardzo uczynny jeśli chodzi o pozowanie - uśmiechnięty, gdy o to proszono, wyglądający poważne, gdy tego sobie życzono, odpowiadający monosylabami, jeśli mówił podczas pozowania.

Był miły, spokojny i uprzejmy przez cały poranek i roześmiał się z wdzięcznością, kiedy wspomniano, że mógłby zarabiać duże pieniądze za pozowanie, tak duże, jakby był modelem!

W skrócie, Michael był "miły".

Znów użył tego słowa, kiedy uśmiechnął się z radością, a nie z dumą i powiedział: "To było miłe, kiedy sprzedaliśmy pierwszy milion naszego nagrania”.

"Było pierwsze w całym kraju ..." I Want You Back ". Na szczycie list przebojów! Na dodatek, kiedy jedziemy w trasę, wiesz, wszyscy fani krzyczą i śpiewają piosenki i to jest wspaniałe uczucie”.

Zapytałam, czy dostał specjalny list lub telefon informujący Jacksonów, że ich piosenka sprzedała się w ponad milionowym nakładzie płyt. Spojrzał na mnie, tak jakby nie zrozumiał mojego pytania.

"Nie, wiesz, bo to jest numer jeden na listach przebojów", wyjaśnił.

Jak facet, który został zawodowym piosenkarzem radzi sobie z czymś takim, jak szkoła? On nie ma z nią do czynienia. To znaczy, nie z jakąś szkołą publiczną.

Michael miał indywidualne nauczanie. "Trzy godziny dziennie, to nie jest takie trudne”, powiedział najpierw, a później, uśmiechając się tym swoim specyficznym uśmiechem, przyznał: „No cóż, czasami jest to trudne”.

Zgodził się, że nie było sposobu na udawanie w kontakcie tego rodzaju, jeden na jednego. Nie tak, jak przebywanie w dużej klasie, gdzie możesz się modlić, że nie zostaniesz wyrwany do odpowiedzi na pytania, na które nie umiesz odpowiedzieć . Z prywatnym nauczycielem, WIESZ, że będziesz wypytywany w nieskończoność.

Dwoma przedmiotami, które Michael zawsze lubił były sztuka i język angielski. W zasadzie, czymś, co go naprawdę cieszy, jest rysowanie. To go relaksuje. Nie fantazyjne malowanie - po prostu szkicowanie.

"Węgiel - ołówek - rysuję ludzi, zwierzęta. Nigdy nie szkicuję rodziny”, powiedział.

Nie przeszkadza Michaelowi to, że jest częścią zespołu? Bynajmniej.

"Zaczynaliśmy jako zespół, więc w pewnym sensie jestem do tego przyzwyczajony. Zazwyczaj udzielamy wywiadów jako zespół. Czasami sam - to zależy od tego, kto chce przeprowadzić".

A co Michael robił w Nowym Jorku w ciągu ostatnich trzech dni?

"Udzielałem wywiadów. Cały wczorajszy dzień i przedwczorajszy, udzielałem wywiadów”, powiedział ze znużeniem. Można powiedzieć, że nie była to akurat jego najbardziej ulubiona rozrywka na świecie. Nie w taki sposób chciałby spędzić trzy dni w Wielkim Jabłku.

Wczorajszego wieczoru został wyemitowany pierwszy z 8 odcinków telewizyjnego show The Jacksons w tym sezonie. Zapytałam, czy udzielał wywiadu, czy też miał okazję obejrzeć swój własny występ.

Pokręcił powoli głową, z tym bardzo dobrze znanym uśmiechem.

"Byłem w teatrze."

"Co oglądałeś?"

"THE WIZ"

Okazuje się, że Michael był cztery razy na przestawieniu i uważa, że jest świetne.

W naturalny sposób, poruszyło to temat widowisk scenicznych, a także, czy Michael chciałby zrobić jakieś ... może nawet The Wiz?

"Raczej nie - nie, chyba żeby to był film. Jednak nie na Broadwayu! "Powiedział zdecydowanie.

Wracając do naszego początkowego wątku, do poznania tego, kim byłeś i czego chciałeś, zapytałam Michaela kiedy po raz pierwszy wiedział, że chciał śpiewać.

"Ja naprawdę nie decydowałem, to po prostu przyszło – stało się", odpowiedział, w jego głosie brzmiała prawie konsternacja, że chciałam jeszcze o to pytać, wiedząc, że śpiewał odkąd skończył pięć lat.

W ciągu ostatnich miesięcy było wiele spekulacji na temat tego, co to oznacza, kiedy zespół zaczął nagrywać w nowej wytwórni płytowej, opuszczając ich brata Jermaine’a, który pozostał w Motown. Żona Jermaine'a , Hazel, jak zapewne pamiętacie, jest córką właściciela Motown Records.

Czy to dokonało rozłamu w klanie Jacksonów?

"Nie w rodzinie, nie. Widujemy się codziennie. Rozstanie w biznesie może zdarzyć się później. Rodzina jest nadal razem”, zapewniał mnie Michael, a potem zaczął wyjaśniać, że zdecydowali się opuścić Motown, ponieważ" pewne sprawy nie układały się dobrze, więc przenieśliśmy się żeby było lepiej.

"Nazywamy się teraz The Jacksons, ponieważ Motown twierdzi, że jest właścicielem nazwy ‘Jackson 5’. Tak jest po prostu bezpiecznie, do czasu wyroku sądowego nie używamy więc piątki. Jednak wciąż jesteśmy piątką. I siostry biorą udział w show, są w Las Vegas czy gdziekolwiek, gdzie udajemy się żeby dać koncert”.

A gdzie dawali koncerty?

"Byliśmy wszędzie!" zawołał Michael z zapierającą dech radością, jego oczy błyszczały. Jego ulubione miejsca obejmowały „Filipiny i Afrykę i chyba Londyn”, powiedział.

Później, gdy jego menedżer Steve Manning dołączył do nas, Steve wspomniał, że Anglia była jednym z ulubionych miejsc Michaela.

No cóż, jeśli masz zamiar dawać koncerty na zamówienie dla królowej Anglii, to powinna być. To znaczy, powiedzmy sobie szczerze, jest to coś, co określiłabym znacznie lepszym słowem, niż "miłe!"

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

07/03/14 19:23 Dorota
"Wymaga to od faceta sporej pewności siebie, żeby móc powiedzieć „nie”, grzecznie, ale stanowczo. Zasygnalizować : "To jest część mnie, mojego życia, w którą nie zamierzamy wchodzić”. Jak ja Go za to uwielbiam.

03/03/14 20:18 kato
wczoraj 11:00 MałgoŚ -> Michael udzielił tego wywiadu prawdopodobnie 20 stycznia 1977r (19 stycznia 1977r. telewizja wyemitowała pierwszy odcinek z II serii show Jacksonsów, o którym jest wzmianka w tekście), na pewno w styczniu, nie później (w lutym bracia dali koncert w Wenezueli, o którym też jest wzmianka w tekście). W tym czasie prawdopodobnie nie wiedział, że ma powstać filmowa wersja "The Wiz", a na pewno nie dostał jeszcze propozycji zagrania w tym filmie. Myślę, że oferta przyszła później, po tym wywiadzie, w innym przypadku na pewno by o tym wspomniał, wiemy jak cieszyła go możliwość grania w filmie. Zdjęcia zaczęły się w sierpniu 1977 roku i wszystko wskazuje na to, że początkiem tego roku, Michael nie miał jeszcze zielonego pojęcia o tym, że będzie najjaśniejszą gwiazdą tego filmu (bo Dorotka, to porażka, niestety, przynajmniej według mnie). POzdrawiam:)

02/03/14 15:52 ♥ Jolanta ♥
Od młodych lat chronił swoją prywatność i miał chłopak rację,a że potrafił to robić w uprzejmy sposób,to należy tylko podziwiać..... kato :).

02/03/14 11:00 MałgoŚ
kato, dziękuję! W 1977 roku chyba już wiedział, że będzie grał w The Wiz?