En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Michael Jackson: Life as a Man In the Magical Kingdom Michael Jackson: Żywot człowieka w Magicznym Królestwie
Author: Gerri Hirshey(1983) Autor: Gerri Hirshey(1983)
Artykuł na temat Michaela, zamieszczony w magazynie 'Rolling Stone', z dnia 17 lutego 1983 roku.
The former child star talks new album 'Thriller,' his career, and wanting to escape it all.

It's noon, and somewhere in the San Fernando Valley, the front shades of a row of condos are lowered against a hazy glare. Through the metal gate, the courtyard is silent, except for the distant splat of a fountain against its plastic basin. Then comes the chilling whine of a real-life Valley girl. "Grandmuther. I am not gonna walk a whole block. It's humid. My hair will be brillo."

And the soothing counterpoint of maternal encouragement: "Be good pup, Jolie. Make for mama."

All along the courtyard's trimmed inner paths, poodles waddle about trailing poodle-cut ladies on pink leashes.

"Not what you expected, huh?" From behind a mask of bony fingers, Michael Jackson giggles. Having settled his visitor on the middle floor of his own three-level condo, Michael explains that the residence is temporary, while his Encino, California, home is razed and rebuilt. He concedes that this is an unlikely spot for a young prince of pop.

It is also surprising to see that Michael has decided to face this interview alone. He says he has not done anything like this for over two years. And even when he did, it was always with a cordon of managers, other Jackson brothers and, in one case, his younger sister Janet parroting a reporter's questions before Michael would answer them. The small body of existing literature paints him as excruciatingly shy. He ducks, he hides, he talks to his shoe tops. Or he just doesn't show up. He is known to conduct his private life with almost obsessive caution, "just like a hemophiliac who can't afford to be scratched in any way." The analogy is his.

Run this down next to the stats, the successes, and it doesn't add up. He has been the featured player with the Jackson Five since grade school. In 1980, he stepped out of the Jacksons to record his own LP, Off the Wall, and it became the best-selling album of the year. Thriller, his new album, is Number Five on the charts. And the list of performers now working with him – or wanting to – includes Paul McCartney, Quincy Jones, Steven Spielberg, Diana Ross, Queen and Jane Fonda. On record, onstage, on TV and screen, Michael Jackson has no trouble stepping out. Nothing scares him, he says. But this. . .

"Do you like doing this?" Michael asks. There is a note of incredulity in his voice, as though he were asking the question of a coroner. He is slumped in a dining-room chair, looking down into the lower level of the living room. It is filled with statuary. There are some graceful, Greco-Roman type bronzes, as well as a few pieces from the suburban birdbath school. The figures are frozen around the sofa like some ghostly tea party.

Michael himself is having little success sitting still. He is so nervous that he is eating – plowing through – a bag of potato chips. This is truly odd behavior. None of his brothers can recall seeing anything snacky pass his lips since he became a strict vegetarian and health-food disciple six years ago. In fact, Katherine Jackson, his mother, worries that Michael seems to exist on little more than air. As far as she can tell, her son just has no interest in food. He says that if he didn't have to eat to stay alive, he wouldn't.

"I really do hate this," he says. Having polished off the chips, he has begun to fold and refold a newspaper clipping. "I am much more relaxed onstage than I am right now. But hey, let's go." He smiles. Later, he will explain that "let's go" is what his bodyguard always says when they are about to wade into some public fray. It's also a phrase Michael has been listening for since he was old enough to tie his own shoes.

LET'S GO, BOYS. With that, Joe Jackson would round up his sons Jackie, Tito, Jermaine, Marlon and Michael. "Let's go" has rumbled from the brothers' preshow huddle for more than three-quarters of Michael's life, first as the Jackson Five on Motown and now as the Jacksons on Epic. Michael and the Jacksons have sold over a 100 million records. Six of their two dozen Motown singles went platinum; ten others went gold. He was just eleven in 1970 when their first hit, "I Want You Back," nudged out B.J. Thomas' "Raindrops Keep Fallin' on My Head," for Number One.

Michael says he knew at age five, when he sang "Climb Ev'ry Mountain" in school and laid out the house, that something special was going on. Back then, such precocity frightened his mother. But years later it soothed hearts and coffers at Epic when Off the Wall sold over 5 million in the U.S., another 2 million worldwide and one of its hit singles, "Don't Stop 'Til You Get Enough," won him a Grammy. The LP yielded four Top Ten hit singles, a record for a solo artist and a feat attained only by Fleetwood Mac's Rumours, and by the combined efforts on the Grease and Saturday Night Fever soundtracks.

If a jittery record industry dared wager, the smart money would be on Michael Jackson. Recent months have found him at work on no fewer than three projects: his own recently released Thriller; Paul McCartney's work-in-progress, which will contain two Jackson-McCartney collaborations, "Say, Say, Say" and "The Man"; and the narration and one song for the storybook E.T. album on MCA for director Steven Spielberg and producer Quincy Jones. In his spare time, he wrote and produced Diana Ross' single "Muscles." This is indeed a young man in a hurry. Already he is looking past the album he is scheduled to make with the Jacksons this winter. There is a chance of a spring tour. And then there are the movies. Since his role as the scarecrow in The Wiz his bedroom has been hip-deep in scripts.

At twenty-four, Michael Jackson has one foot planted firmly on either side of the Eighties. His childhood hits are golden oldies, and his boyhood idols have become his peers. Michael was just ten when he moved into Diana Ross' Hollywood home. Now he produces her. He was five when the Beatles crossed over; now he and McCartney wrangle over the same girl on Michael's single "The Girl Is Mine." His showbiz friends span generations as well. He hangs out with the likes of such other kid stars as Tatum O'Neal and Kristy McNichol, and ex-kid star Stevie Wonder. He gossips long distance with Adam Ant and Liza Minnelli, and has heart-to-hearts with octogenarian Fred Astaire. When he visited the set of On Golden Pond, Henry Fonda baited fishhooks for him. Jane Fonda is helping him learn acting. Pen pal Katharine Hepburn broke a lifelong habit of avoiding rock by attending a 1981 Jacksons concert at Madison Square Garden.

Even E.T would be attracted to such a gentle spirit, according to Steven Spielberg, who says he told Michael, "If E.T. didn't come to Elliott, he would have come to your house." Spielberg also says he thought of no one else to narrate the saga of his timorous alien. "Michael is one of the last living innocents who is in complete control of his life. I've never seen anybody like Michael. He's an emotional star child."

CARTOONS ARE FLASHING SILENTLY ACROSS THE GIANT screen that glows in the darkened den. Michael mentions that he loves cartoons. In fact, he loves all things "magic." This definition is wide enough to include everything from Bambi to James Brown.

"He's so magic," Michael says of Brown, admitting that he patterned his own quicksilver choreography on the Godfather's classic bag of stage moves. "I'd be in the wings when I was like six or seven. I'd sit there and watch him."

Michael's kindergarten was the basement of the Apollo Theater in Harlem. He was too shy to actually approach the performers the Jackson Five opened for – everyone from Jackie Wilson to Gladys Knight, the Temptations and Etta James. But he says he had to know everything they did – how James Brown could do a slide, a spin and a split and still make it back before the mike hit the floor. How the mike itself disappeared through the Apollo stage floor. He crept downstairs, along passageways and walls and hid there, peering from behind the dusty flanks of old vaudeville sets while musicians tuned, smoked, played cards and divvied barbecue. Climbing back to the wings, he stood in the protective folds of the musty maroon curtain, watching his favorite acts, committing every double dip and every bump, snap, whip-it-back mike toss to his inventory of night moves. Recently, for a refresher course, Michael went to see James Brown perform at an L.A. club. "He's the most electrifying. He can take an audience anywhere he wants to. The audience just went bananas. He went wild – and at his age. He gets so out of himself."

Getting out of oneself is a recurrent theme in Michael's life, whether the subject is dancing, singing or acting. As a Jehovah's Witness, Michael believes in an impending holocaust, which will be followed by the second coming of Christ. Religion is a large part of his life, requiring intense Bible study and thrice-weekly meetings at a nearby Kingdom Hall. He has never touched drugs and rarely goes near alcohol. Still, despite the prophesied Armageddon, the spirit is not so dour as to rule out frequent hops on the fantasy shuttle.

"I'm a collector of cartoons," he says. "All the Disney stuff, Bugs Bunny, the old MGM ones. I've only met one person who has a bigger collection than I do, and I was surprised – Paul McCartney. He's a cartoon fanatic. Whenever I go to his house, we watch cartoons. When we came here to work on my album, we rented all these cartoons from the studio, Dumbo and some other stuff. It's real escapism. It's like everything's all right. It's like the world is happening now in a faraway city. Everything's fine.

"The first time I saw E.T., I melted through the whole thing," he says. "The second time, I cried like crazy. And then, in doing the narration, I felt like I was there with them, like behind a tree or something, watching everything that happened."

So great was Michael's emotional involvement that Steven Spielberg found his narrator crying in the darkened studio when he got to the part where E.T. is dying. Finally, Spielberg and producer Quincy Jones decided to run with it and let Michael's voice break. Fighting those feelings would be counterproductive – something Jones had already learned while producing Off the Wall.

"I had a song I'd been saving for Michael called "She's Out of My Life," he remembers. "Michael heard it, and it clicked. But when he sang it, he would cry. Every time we did it, I'd look up at the end and Michael would be crying. I said, 'We'll come back in two weeks and do it again, and maybe it won't tear you up so much.' Came back and he started to get teary. So we left it in."

This tug of war between the controlled professional and the vulnerable, private Michael surfaces in the lyrics he has written for himself. In "Bless His Soul," a song on the Jacksons' Destiny LP that Michael says is definitely about him, he sings:

Sometimes I cry cause I'm confused

Is this a fact of being used?

There is no life for me at all

Cause I give myself at beck and call.

Two of the Jackson-written cuts on Thriller strengthen that defensive stance. "They eat off you, you're a vegetable," he shouts on "Wanna Be Startin' Somethin'." "Beat It," a tense, tough dance cut, flirts with paranoia: "You have to show them that you're really not scared/You're playin' with your life, this ain't no truth or dare/They'll kick you, then they beat you/Then they'll tell you it's fair."

Yes, he says, he feels used, declining specifics, saying only that in his profession, "They demand that, and they want you to do this. They think that they own you, they think they made you. If you don't have faith, you go crazy. Like not doing interviews. If I talk, I say what's on my mind, and it can seem strange to other peoples' ears. I'm the kind of person who will tell it all, even though it's a secret. And I know that things should be kept private."

For his own protection, Michael has rigged himself a set of emotional floodgates, created situations where it's okay to let it all out. "Some circumstances require me to be real quiet," he says. "But I dance every Sunday." On that day, he also fasts.

This, his mother confirms, is a weekly ritual that leaves her son laid out, sweating, laughing and crying. It is also a ritual very similar to Michael's performances. Indeed, the weight of the Jacksons' stage show rests heavily on his narrow, sequined shoulders. There is nothing tentative about his solo turns. He can tuck his long, thin frame into a figure skater's spin without benefit of ice or skates. Aided by the burn and flash of silvery body suits, he seems to change molecular structure at will, all robot angles one second and rippling curves the next. So sure is the body that his eyes are often closed, his face turned upward to some unseen muse. The bony chest heaves. He pants, bumps and squeals. He has been known to leap offstage and climb up into the rigging.

At home, in his room, he dances until he falls down. Michael says the Sunday dance sessions are also an effective way to quiet his stage addiction when he is not touring. Sometimes in these off periods, another performer will call him up from the audience. And in the long, long trip from his seat to the stage, the two Michaels duke it out.

"I sit there and say, 'Please don't call me up, I am too shy,'" Jackson says. "But once I get up there, I take control of myself. Being onstage is magic. There's nothing like it. You feel the energy of everybody who's out there. You feel it all over your body. When the lights hit you, it's all over, I swear it is."

He is smiling now, sitting upright, trying to explain weightlessness to the earth-bound.

"When it's time to go off, I don't want to. I could stay up there forever. It's the same thing with making a movie. What's wonderful about a film is that you can become another person. I love to forget. And lots of times, you totally forget. It's like automatic pilot. I mean – whew."

During shooting for The Wiz, he became so attached to his Scarecrow character, the crew literally had to wrench him from the set and out of his costume. He was in Oz, and wasn't keen on leaving it for another hotel room.

"That's what I loved about doing E.T. I was actually there. The next day, I missed him a lot. I wanted to go back to that spot I was at yesterday in the forest. I wanted to be there."

Alas, he is still at the dining-room table in his condo. But despite the visible strain, he's holding steady. And he brightens at a question about his animals. He says he talks to his menagerie every day."I have two fawns. Mr. Tibbs looks like a ram; he's got the horns. I've got a beautiful llama. His name is Louie." He's also into exotic birds like macaws, cockatoos and a giant rhea.

"Stay right there," he says, "and I'll show you something." He takes the stairs to his bedroom two at a time. Though I know we are the only people in the apartment, I hear him talking.

"Aw, were you asleep? I'm sorry . . . ."

Seconds later, an eight-foot boa constrictor is deposited on the dining-room table. He is moving in my direction at an alarming rate.

"This is Muscles. And I have trained him to eat interviewers."

Muscles, having made it to the tape recorder and flicked his tongue disdainfully, continues on toward the nearest source of warm blood. Michael thoughtfully picks up the reptile as its snub nose butts my wrist. Really, he insists, Muscles is quite sweet. It's all nonsense, this stuff about snakes eating people. Besides, Muscles isn't even hungry; he enjoyed his weekly live rat a couple of days ago. If anything, the stranger's presence has probably made Muscles a trifle nervous himself. Coiled around his owner's torso, his tensile strength has made Michael's forearm a vivid bas-relief of straining blood vessels. To demonstrate the snake's sense of balance, Michael sets him down on a three-inch wide banister, where he will remain, motionless, for the next hour or so.

"Snakes are very misunderstood," he says. Snakes, I suggest, may be the oldest victims of bad press. Michael whacks the table and laughs.

"Bad press. Ain't it so, Muscles?

The snake lifts its head momentarily, then settles back on the banister. All three of us are a bit more relaxed.

"Know what I also love?" Michael volunteers. "Manikins."

Yes, he means the kind you see wearing mink bikinis in Beverly Hills store windows. When his new house is finished, he says he'll have a room with no furniture, just a desk and a bunch of store dummies.

"I guess I want to bring them to life. I like to imagine talking to them. You know what I think it is? Yeah, I think I'll say it. I think I'm accompanying myself with friends I never had. I probably have two friends. And I just got them. Being an entertainer, you just can't tell who is your friend. And they see you so differently. A star instead of a next-door neighbor."

He pauses, staring down at the living-room statues.

"That's what it is. I surround myself with people I want to be my friends. And I can do that with manikins. I'll talk to them."

All of this is not to say that Michael is friendless. On the contrary, people are clamoring to be his friend. That's just the trouble: with such staggering numbers knocking at the gate, it becomes necessary to sort and categorize. Michael never had a school chum. Or a playmate. Or a steady girlfriend. The two mystery friends he mentioned are his first civilians. As for the rest...

"I know people in show business."

Foremost is Diana Ross, with whom he shares his "deepest, darkest secrets" and problems. But even when they are alone together, their world is circumscribed. And there's Quincy Jones, "who I think is wonderful. But to get out of the realm of show business, to become like everybody else...."

To forget. To get out of the performing self.

"Me and Liza, say. Now, I would consider her a great friend, but a show-business friend. And we're sitting there talking about this movie, and she'll tell me all about Judy Garland. And then she'll go, 'Show me that stuff you did at rehearsal.'" He feints a dance move. "And I'll go, 'Show me yours.' We're totally into each other's performance."

This Michael does not find odd, or unacceptable. It's when celebrity makes every gesture a performance that he runs for cover. Some stars simply make up their minds to get on with things, no matter what. Diana Ross marched bravely into a Manhattan shoe store with her three daughters and had them fitted for running shoes, despite the crowd of 200 that convened on the sidewalk. Michael, who's been a boy in a bubble since the age of reason, would find that intolerable. He will go to only one L.A. restaurant, a health-food place where the owners know him. As for shopping, Michael avoids it by having a secretary or aide pick out clothes for him. "You don't get peace in a shop. If they don't know your name, they know your voice. And you can't hide."

He won't say love stinks. But sometimes it smarts.

"Being mobbed hurts. You feel like you're spaghetti among thousands of hands. They're just ripping you and pulling your hair. And you feel that any moment you're gonna just break."

Thus, Michael must travel with the veiled secrecy of a pasha's prized daughter. Any tourism is attempted from behind shades, tinted limo glass and a bodyguard's somber serge. Even in a hotel room, he hears females squeal and scurry like so many mice in the walls.

"Girls in the lobby, coming up the stairway. You hear guards getting them out of elevators. But you stay in your room and write a song. And when you get tired of that, you talk to yourself. Then let it all out onstage. That's what it's like."

No argument – it ain't natural. But about those store dummies? Won't it be just as eerie to wake up in the middle of the night to all those polystyrene grins?

"Oh, I'll give them names. Like the statues you see down there." He motions to the living-room crowd. "They've got names. I feel as if I know them. I'll go down there and talk to them."

A restless rhythm is jiggling his foot, and the newspaper clipping has long been destroyed. Michael is apologetic, explaining that he can sit still for just so long. On an impulse, he decides to drive us to the house under construction. Though his parents forced him to learn two years ago, Michael rarely drives. When he does, he refuses to travel freeways, taking hour-long detours to avoid them. He has learned the way to only a few "safe" zones – his brothers' homes, the health-food restaurant and the Kingdom Hall.

First, Muscles must be put away. "He's real sweet," Michael says as he unwinds the serpent from the banister. "I'd like you to wrap him around you before you go."

This is not meant as a prank, and Michael will not force the issue. But fear of interviews can be just as deep-rooted as fear of snakes, and in consenting to talk, Michael was told the same thing he's telling me now: Trust me. It won't hurt you.

We compromise. Muscles cakewalks across an ankle. His tongue is dry. It just tickles. Block out the primal dread, and it could be a kitten whisker. "You truly believe," says Michael, "with the power of reason, that this animal won't harm you now, right? But there's this fear, built in by the world, by what people say, that makes you shy away like that."

Having politely made their point, Michael and Muscles disappear upstairs.


A few such girlish messages are scratched into the paint of a somber security sign on the steel driveway gate at his house. There is a fence, dogs and guards, but girls still will loiter outside, in cars and in bushes.

As Michael conducts the tour of the two-story Tudor-style house, it's clear that the room he will sleep in is almost monkish compared to those he has had designed for his pleasures and the ones reserved for his sisters Janet and LaToya, who pored over every detail of their wallpapered suites. "Girls are fussy," he explains, stepping over a power saw in his bedroom. "I just don't care. I wanted room to dance and have my books."

The rooms Michael inspects most carefully are those marked for recreation. "I'm putting all this stuff in," he says, "so I will never have to leave and go out there." The "stuff" includes a screening room with two professional projectors and a giant speaker. And then an exercise room, one for videogames and another with a giant-screen video system. In addition, there is a huge chamber off the backyard patio, which has been designated the Pirate Room. It will be not so much decorated as populated. More dummies. But this set will talk back. Michael has been consulting with a Disney technician, the very man who designed the Audio-Animatronics figures for the Disneyland ride Pirates of the Caribbean. If all goes well, he will install several scowling, scabbard-waving buccaneers, wenches and sea dogs right here. "There won't be any rides," Michael says. "But there will be a pirate shootout, cannons and guns. They'll just scream at one another and I'll have the lights, sounds, everything."

Pirates is one of his favorite rides in the Magic Kingdom. And Disneyland is one of the few public spots even he cannot stay away from. Sometimes Michael stops at a magic booth and buys one of those Groucho Masks – fake glasses with nose attached. But it's better when the staff leads him through back doors and tunnels. It's murder to cross the Court of Sleeping Beauty's Castle in daylight. "I tried to go just last night, but it was closed," he says with some disbelief. "So was Knott's Berry Farm."

If you live in the funhouse, you usually don't have to worry about such things. Michael has sung it himself:

Life ain't so bad at all, if you live it off the wall.

WHEN WE ARRIVE BACK AT THE condo, Michael finds that a test pressing of "The Girl Is Mine" has been delivered. This is business. He must check it before release, he explains, as he heads for a listen on the stereo in the den. Before the record is finished, he is punching at phone buttons. In between calls to accountants and managers, he says that he makes all his own decisions, right down to the last sequin on his stage suits – the only clothes he cares about. He says he can be a merciless interviewer when it comes to choosing management, musicians and concert promoters. He assesses their performances with the rigor of an investigative reporter, questioning his brothers, fellow artists and even reporters for observations. Though he truly believes his talent comes from God, he is acutely aware of its value on the open market. He is never pushy or overbearing, but he does appreciate respect. Do not ask him, for instance, how long he has been with a particular show-business firm. "Ask me," he corrects, "how long they've been with me."

Those who have worked with him do not doubt his capability. Even those to whom he is a star child. "He's in full control," says Spielberg. "Sometimes he appears to other people to be sort of wavering on the fringes of twilight, but there is great conscious forethought behind everything he does. He's very smart about his career and the choices he makes. I think he is definitely a man of two personalities."

When Michael was looking for a producer for his solo album, Quincy Jones was happy to hear from him. Jones knew Michael was in a special class. A few things tipped him off, he says. First there was the Academy Awards ceremony at which Jones watched twelve-year-old Michael deliver a trash-flick love song to a fascist rodent ("Ben") with astounding poise. Years later, while working with him on The Wiz soundtrack, Jones says, "I saw another side. Watching him in the context of being an actor, I saw a lot of things about him as a singer that rang a lot of bells. I saw a depth that was never apparent, and a commitment. I saw that Michael was growing up."

In the studio, Jones found that his professionalism had matured. In fact, Michael's nose for things is so by-your-leave funky that Jones started calling him Smelly. Fortunately, when corporate rumblings feared the partnership too unlikely to work, Smelly hung tough and cocked an ear inward to his own special rhythms. Indeed, Off the Wall's most memorable cuts are the Jackson-penned dance tunes. "Working Day and Night" with all its breathy asides and deft punctuation, could only have been written by a dancer. "Don't Stop 'Til You Get Enough," the album's biggest-selling single, bops along with that same appealing give-and-go between restraint and abandon. The song begins with Michael talking in a low mumble over a taut, single-string bass bomp:

"You know, I was wonderin'.... you know the force, it's got a lot of power, make me feel like a .... make me feel like ...."

Ooooooh. Fraidy cat breaks into disco monster, with onrushing strings and a sexy, cathartic squeal. The introduction is ten seconds of perfect pop tension. Dance boogie is the welcome release. The arrangement – high, gusting strings and vocals over a thudding, in-the-pocket rhythm – is Michael's signature. Smelly, the funky sprite.

It works. Such a creature as Michael is the perfect pop hybrid for the Eighties. The fanzine set is not scared off by raunchy lyrics and chest hair. But the R-rated uptown dance crowd can bump and slide right along the greasy tracks. Thriller is eclectic enough to include African chants and some ripping macho-rock guitar work by Eddie Van Halen. It is now being called pop-soul by those into marketing categories. Michael says he doesn't care what anybody wants to call it. Just how it all came about is still a mystery to him – as is the creative process itself.

"I wake up from dreams and go, 'Wow, put this down on paper,'" he says. "The whole thing is strange. You hear the words, everything is right there in front of your face. And you say to yourself, 'I'm sorry, I just didn't write this. It's there already.' That's why I hate to take credit for the songs I've written. I feel that somewhere, someplace, it's been done and I'm just a courier bringing it into the world. I really believe that. I love what I do. I'm happy at what I do. It's escapism."

Again, that word. But Michael is right. There is no better definition for good, well-meaning, American pop. Few understand this better than Diana Ross, that Tamla teen turned latter-day pop diva. Her closeness to Michael began when she met the Jacksons.

"No, I didn't discover them," she says, countering the myth. Motown head Berry Gordy had already found them; she simply introduced them on her 1971 television special. "There was an identification between Michael and I," she says. "I was older, he kind of idolized me, and he wanted to sing like me."

She has been pleased to watch Michael become his own person. Still, she wishes he would step out even more. She says she had to be firm and force him to stay in his role as producer on "Muscles." He wanted them to do it jointly. She insisted he go it alone.

"He spends a lot of time, too much time, by himself. I try to get him out. I rented a boat and took my children and Michael on a cruise. Michael has a lot of people around him, but he's very afraid. I don't know why. I think it came from the early days."

Michael's show-business friends, many of them women not thought of as especially motherly, do go to great lengths to push and prod him into the world, and to keep him comfortable. When he's in Manhattan, Ross urges him to go to the theater and the clubs, and counteroffers with quiet weekends at her Connecticut home. In notes and phone calls, Katharine Hepburn has been encouraging about his acting.

Michael has recorded much of this counsel in notebooks and on tape. Visiting Jane Fonda – whom he's known since they met at a Hollywood party a few years ago – on the New Hampshire set of On Golden Pond proved to be an intensive crash course. In a mirror version of his scenes with the stepgrandson in the movie, Henry Fonda took his daughter's rock-star friend out on the lake and showed him how to fish. They sat on a jetty for hours, talking trout and theater. The night Fonda died, Michael spent the evening with Fonda's widow, Shirlee, and his children, Jane and Peter. He says they sat around, laughing and crying and watching the news reports. The ease with which Michael was welcomed into her family did not surprise Jane Fonda. Michael and her father got on naturally, she says, because they were so much alike.

"Dad was also painfully self-conscious and shy in life," she says, "and he really only felt comfortable when he was behind the mask of a character. He could liberate himself when he was being someone else. That's a lot like Michael.

"In some ways," she continues, "Michael reminds me of the walking wounded. He's an extremely fragile person. I think that just getting on with life, making contact with people, is hard enough, much less to be worried about whither goest the world.

"I remember driving with him one day, and I said, 'God, Michael, I wish I could find a movie I could produce for you.' And suddenly I knew. I said, 'I know what you've got to do. It's Peter Pan.' Tears welled up in his eyes and he said, 'Why did you say that?' with this ferocity. I said, 'I realize you're Peter Pan.' And he started to cry and said, 'You know, all over the walls of my room are pictures of Peter Pan. I've read everything that [author J.M.] Barrie wrote. I totally identify with Peter Pan, the lost boy of never-never land.'"

Hearing that Francis Coppola may be doing a film version, Fonda sent word to him that he must talk to Michael Jackson. "Oh, I can see him," she says, "leading lost children into a world of fantasy and magic."

In the book, that fantasy world lies "second to the right star, then straight on til morning" – no less strange a route, Fonda notes, than Michael's own journey from Indiana.

"From Gary," she says,"straight on to Barrie."


This is the first line of Michael's favorite book, and if you ask Katherine Jackson if she finds this similar to what happened in her own brood of nine, she will laugh and say, oh yes, her fifth son is the one.

Five children – Maureen, Tito, Jackie, Jermaine and Marlon – are married and have families. LaToya is a very independent young woman. At thirteen, Janet was starring as a self-possessed ghetto twerp on the sitcom Good Times. Now she has a hit single of her own, "Young Love," and appears in the sitcom Diff'rent Strokes. Youngest brother Randy is already living on his own at twenty. Michael is sure he'd just die if he tried that.

"LaToya once told me she thinks that I overprotected them all," Mrs. Jackson says. "But under the circumstances, I truly don't think so."

Marriage had brought her from east Indiana, just outside Chicago, to the chilly industrial town of Gary. A growing family had forced Joe Jackson to disband the Falcons, and R&B group he had formed with his two brothers. Playing Chuck Berry and Fats Domino covers in local clubs was as far as they got. The guitar went into the closet, and Jackson went to the steel mills as a crane operator. The family budget didn't have a lot of slack for toys, but there was an old saxophone, a tambourine, some bongos and a homey patchwork of songs from Katherine's childhood. What she could remember, she taught her children. "It was just plain stuff," she says, "like 'Cotton Fields' and 'You Are My Sunshine.'"

The breadth of the harmony grew with the family. Jackie, Jermaine and Tito started singing together, with Tito on guitar and Jermaine on bass. Then Marlon climbed aboard. Baby Michael, who liked to flail on the bongos, surprised his mother one day when she heard him imitating Jermaine's lead vocals in his clear toddler's falsetto. "I think we have another lead singer," she told her husband. The brothers agreed.

"He was so energetic that at five years old, he was like a leader," says Jackie, at thirty-one the oldest brother. "We saw that. So we said, 'Hey, Michael, you be the lead guy.' The audience ate it up. He was into those James Brown things at the time, you know. The speed was the thing. He would see somebody do something, and he could do it right away."

"It was sort of frightening," his mother says. "He was so young. He didn't go out and play much. So if you want me to tell you the truth, I don't know where he got it. He just knew."

By the age of seven, Michael was a dance monster, working out the choreography for the whole group. Local gigs were giving way to opening slots at larger halls in distant cities. Joe Jackson spent weekends and evenings as chauffeur, road manager, agent and coach. He taught Michael how to work a stage and handle a mike. Michael does not remember his father making it fun; the boys always knew it was work. Rules were strict. Grades had to be kept up, even with five shows a night, or the offender would be yanked off the road. When Motown called, Joe took the boys to Detroit, and Katherine stayed in Gary with the rest of the children. She says she never really worried about her children until she went to a show and heard the screams from the audience. "Every time I'd go to a concert I'd worry, because sometimes the girls would get onstage and I'd have to watch them tearing at Michael. He was so small, and they were so big."

There have been some serious incidents, too, one so chilling and bizarre it landed a young woman in a mental institution. So Katherine Jackson has made it her business to talk to some of these wild, persistent girls. What is so very crazy, she says, is that they do it in the name of love. "There are so many," she says. "You have no idea what's really on their minds. That's why it's going to be so hard for my son to get a wife."

Michael is aware of, if not resigned to, the impossibility of that task. He might like to have children in the future, but says he would probably adopt them. For now, he has only to walk into one of his brothers' homes and he's instantly covered with nephews. He says he gets along with children better than adults, anyhow: "They don't wear masks."

Kids and animals can nose their way into Michael's most private reserves. It's the showbiz spook show that makes his own growing up so public and hard. He has borne, with patience and good humor, the standard rumors of sexchange operations and paternity accusations from women he has never seen. But clearly they have affected him. "Billie Jean," on Thriller, is a vehement denial of paternity ("the kid is not my son"). In reality there has been no special one. Michael says that he is not in a hurry to jump into any romantic liaison.

"It's like what I told you about finding friends," he says. "With that, it's even harder. With so many girls around, how am I ever gonna know?"


Michael is politely trying to sidestep an inquiring young woman decked out with the latest video equipment. She blocks the corridor leading to the warren of dressing rooms beneath the L.A. Forum.

"Can I tell my viewers that Michael Jackson is a Queen fan?"

"I'm a Freddie Mercury fan," he says, slipping past her into a long room crowded with Queen band members, wives, roadies and friends. A burly man with the look of a linebacker is putting lead singer Freddie Mercury through a set of stretching exercises that will propel his road-weary muscles through the final show of the group's recent U.S. tour. The band is merry. Michael is shy, standing quietly at the door until Freddie spots him and leaps up to gather him in a hug.

Freddie invited Michael. He has been calling all week, mainly about the possibility of their working together. They've decided to try it on the Jacksons' upcoming album. Though they are hardly alike – Freddie celebrated a recent birthday by hanging naked from a chandelier – the two have been friendly since Michael listened to the material Queen had recorded for The Game and insisted that the single had to be "Another One Bites the Dust."

"Now, he listens to me, right Freddie?"

"Righto, little brother."

The linebacker beckons. Freddie waves his cigarette at the platters of fruit, fowl and candy. "You and your friends make yourselves comfortable."

Our escort, a sweet-faced, hamfisted bodyguard, is consulting with security about seat locations. There had been girls lurking outside the condo when Michael sprinted to the limousine, girls peering through the tinted glass as the door locks clicked shut. This was all very puzzling to Michael's guest, who was waiting in the car.

He is a real friend, one of the civilians, so normal as to pass unseen by the jaded eyes of celebrity watchers. He has never been to a rock concert, nor has he ever seen Michael perform. He says he hopes to, but mainly, they just hang out together. Sometimes his younger brother even tags along. Most of the time they just talk "just regular old stuff," says the friend. For Michael, it is another kind of magic.

At the moment, though, it's show business as usual. Gossip, to be specific. Michael is questioning a dancer he knows about the recent crises of a fallen superstar. Michael wants to know what the problem is. The dancer mimes his answer, laying a finger alongside his nose. Michael nods, and translates for his friend: "Drugs. Cocaine."

Michael admits that he seeks out such gossip, and listens again and again as the famous blurt out their need for escape. "Escapism," he says. "I totally understand."

But addictions are another thing. "I always want to know what makes good performers fall to pieces," he says. "I always try to find out. Because I just can't believe it's the same things that get them time and time again." So far, his own addictions – the stage, dancing, cartoons – have been free of toxins.

Something's working on Michael now, but it is nothing chemical. He's buzzing like a bumblebee trapped in a jelly jar. It's the room we're in, he explains. So many times, he's stretched and bounced and whipped up on his vocal chords right here, got crazy in here, pumping up, shivering like some flighty race horse as he wriggled into his sequined suit.

"I can't stand this," he fairly yells. "I cannot sit still."

Just before he must be held down for his own good, Randy Jackson rockets into the room, containing his brother in a bear hug, helping him dissipate some of the energy with a short bout of wrestling. This is not the same creature who tried to hide behind a potato chip.

Now Michael is boxing with the bodyguard, asking every minute for the time until the man mercifully claps a big hand on the shoulder of his charge and says it: "Let's go."

Mercury and company have already begun moving down the narrow hall, and before anyone can catch him, Michael is drawn into their wake, riding on the low roar of the crowd outside, leaping up to catch a glimpse of Freddie, who is raising a fist and about to take the stairs to the stage.

"Ooooh, Freddie is pumped," says Michael. "I envy him now. You don't know how much."

The last of the band makes the stairs, and the black stage curtain closes. Michael turns and lets himself be led into the darkness of the arena.
Dawna dziecięca gwiazda mówi o nowej płycie „Thriller”, swojej karierze i potrzebie ucieczki od tego wszystkiego.

Jest południe i gdzieś w San Fernando Valley, frontowe rolety w szeregu mieszkań są opuszczone, chroniąc przed oślepiającym słonecznym światłem. Dzięki metalowej bramie, dziedziniec jest cichy, pomijając odległy plusk wody, rozpryskującej się w plastikowym basenie fontanny. Później dobiega lodowaty jazgot typowej valley girl*: „Babciu, nie mam zamiaru obchodzić całego kwartału. Jest parno. Moje włosy będą brillo”.**

I kojący kontrapunkt matczynej zachęty: "Jolie, bądź dobrym szczeniakiem. Chodź do mamy".

Po dobrze utrzymanych wewnętrznych drogach dziedzińca drepczą pudle, ciągnięte na różowych smyczach przez ostrzyżone na pudla panie.

"Nie tego się spodziewałaś, co?" Michael Jackson chichocze zza maski kościstych palców. Po ulokowaniu gościa na środkowym piętrze swojego trzypoziomowego mieszkania, Michael wyjaśnia, że siedziba jest tymczasowa, na czas wyburzania i przebudowywania jego domu w Encino, w Kalifornii. Przyznaje, że jest to dziwne miejsce dla młodego księcia popu.

Zaskakujące jest również zorientowanie się, że Michael postanowił samotnie zmierzyć się z tym wywiadem. Mówi, że nie robił czegoś podobnego od ponad dwóch lat. A jeśli nawet udzielał wywiadów, to zawsze z kordonem menedżerów, innych braci Jackson, a w jednym przypadku, jego młodsza siostra, Janet powtarzała pytania reportera, zanim Michael na nie odpowiedział. Niewiele dostępnego materiału prasowego maluje go jako potwornie nieśmiałego. On robi uniki, chowa się, mówi patrząc na czubki swoich butów, albo po prostu nie pokazuje się. Znany jest z kierowania swoim prywatnym życiem z niemal obsesyjną ostrożnością:„tak jak hemofilik, który nie może sobie pozwolić na zadrapanie, w żaden sposób”. Analogia jest jego.

Następnie rzut oka na statystyki, sukcesy i nie ma co dodawać. Występował z Jackson Five od podstawówki. W 1980 roku wyszedł z The Jacksons, żeby nagrać własną płytę długogrającą „Off The Wall”, a ona stała się najlepiej sprzedającym się albumem roku. Jego nowy album „Thriller” zajmuje piąte miejsce na listach przebojów. A lista wykonawców pracujących z nim teraz - lub chcących tego - obejmuje Paula McCartney’a, Quincy Jonesa, Stevena Spielberga, Dianę Ross, Queen i Jane Fondę. Na nagraniu, na scenie, w telewizji, Michael Jackson nie ma problemów z publicznym pokazywaniem się. Mówi, że nic go nie przeraża. Jednak to. . .

"Lubisz to robić?" pyta Michael. W jego głosie brzmi nuta niedowierzania, tak jakby zadawał pytanie koronerowi. Opadł na krzesło w jadalni, spuszczając wzrok na niższy poziom salonu, wypełnionego rzeźbami. Jest kilka pełnych wdzięku brązów w typie grecko-rzymskim, jak również parę sztuk drobnomieszczańskich, ozdobnych czar do kąpieli dla ptaków. Dookoła sofy zastygły w bezruchu posągi, jak na jakimś upiornym, popołudniowym przyjęciu.

Sam Michael odniósł mały sukces, nadal siedząc. On jest tak zestresowany, że zjada – z determinacją - paczkę chipsów ziemniaczanych. To jest naprawdę dziwne zachowanie. Żaden z braci nie może sobie przypomnieć jakiejkolwiek przekąski, która przeszła przez jego usta, odkąd sześć lat temu stał się ścisłym wegetarianinem i zwolennikiem zdrowej żywności. W zasadzie, jego matka, Katherine Jackson, martwi się, że Michaela wydaje się utrzymywać przy życiu niewiele więcej, niż powietrze. Jeśli chodzi o nią, może powiedzieć, że jej syna po prostu nie interesuje jedzenie. On mówi, że gdyby nie musiał jeść, żeby żyć, nie jadłby.

"Naprawdę tego nie cierpię", mówi. Po szybkim zjedzeniu chipsów, zaczął składać i rozkładać wycinek z gazety. "Jestem bardziej zrelaksowany na scenie niż jestem teraz. Ale co tam, idziemy”. Uśmiecha się. Później wyjaśni, że "idziemy" to jest to, co zawsze mówi jego ochroniarz, kiedy mają utorować sobie drogę w jakiejś publicznej szarpaninie. Ten zwrot Michael słyszał także, odkąd był w takim wieku, żeby wiązać swoje buty.

IDZIEMY, CHŁOPCY. Tymi słowami Joe Jackson będzie poganiał swoich synów, Jackie’go, Tito, Jermaine’a, Marlona i Michaela. "Idziemy" przetaczało się grzmotem po stłoczonych przed występem braciach, przez więcej niż trzy czwarte życia Michaela, najpierw występujących jako Jackson Five w Motown, a teraz jako The Jacksons w Epic. Michael i The Jacksons sprzedali ponad 100 milionów płyt. Sześć z ich dwóch tuzinów singli z okresu Motown pokryło się platyną, dziesięć innych złotem. W 1970 roku, Michael miał zaledwie jedenaście lat, kiedy ich pierwszy przebój, "I Want You Back", strącił z pierwszego miejsca listy przebojów „Raindrops Keep Fallin' on My Head” BJ Thomasa.

Michael mówi, że w wieku pięciu lat wiedział, iż dzieje się coś szczególnego, kiedy poza domem, w szkole, zaśpiewał "Climb Ev'ry Mountain". Wtedy, taki przedwczesny rozwój przestraszył jego matkę. Jednak lata później, kiedy płyta „Off The Wall” sprzedała się w ponad 5 milionach egzemplarzy w USA, kolejnych 2 milionach na świecie, a jeden z jego przebojowych singli "Don't Stop 'Til You Get Enough" zdobył nagrodę Grammy, to uspokoiło serca i fundusze w Epic. Płyta przyniosła cztery single, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów – rekord artysty solowego i wyczyn, którego dokonał tylko album „Rumours” zespołu Fleetwood Mac i połączone ścieżki dźwiękowe filmów muzycznych „Grease” i "Gorączka Sobotniej Nocy”.

Gdyby chimeryczny przemysł nagraniowy odważył się stawiać na kogoś pieniądze, pewniakiem byłby Michael Jackson. W ostatnich miesiącach pracował przy co najmniej trzech projektach: niedawno wydanym własnym albumie „Thriller”, będącym w trakcie produkcji albumie Paula McCartney’a, który będzie zawierał dwa utwory powstałe w wyniku współpracy Jacksona i McCartney’a, "Say, Say, Say" i "Man", a także przy nagrywaniu narracji i jednego utworu na bajkowy album E.T. dla MCA Records, w reżyserii Stevena Spielberga i produkcji Quincy’ego Jonesa. W wolnym czasie napisał i wyprodukował singiel Diany Ross '"Muscles". To naprawdę niecierpliwy, młody człowiek. Już zastanawia się nad albumem, który tej zimy zaplanował zrobić z The Jacksons. Jest szansa na wiosenną trasę koncertową. Są też filmy. Od czasu jego roli Stracha na Wróble w „The Wiz”, jego sypialnia tonie w scenariuszach.

W wieku dwudziestu czterech lat, Michael Jackson jest każdą z nóg mocno osadzony po obu stronach lat osiemdziesiątych. Jego hity z dzieciństwa są złotymi przebojami, a jego idole z chłopięcych lat stają się jego kolegami po fachu. Michael miał tylko dziesięć lat, kiedy przeniósł się do domu Diany Ross w Hollywood. Teraz tworzy dla niej. Miał pięć lat, kiedy Beatlesi podbijali świat, teraz on i McCartney kłócą się o tę samą dziewczynę w piosence Michaela "The Girl Is Mine". Jego przyjaciele z branży rozrywkowej wywodzą się także z różnych pokoleń. Spędza czas min. z takimi dziecięcymi gwiazdami, jak Tatum O'Neal i Kristy McNichol oraz byłym dziecięcym gwiazdorem, Stevie Wonderem. Ucina długie pogawędki telefoniczne z Adamem Ant i Lizą Minnelli i prowadzi głębokie, szczere rozmowy z osiemdziesięcioletnim Fredem Astaire’m. Kiedy odwiedził plan filmu „On Golden Pond” [Nad Złotym Stawem], Henry Fonda zakładał mu przynętę na haczyki do łowienia ryb. Jane Fonda pomaga mu uczyć się aktorstwa. Korespondencyjna przyjaciółka, Katharine Hepburn, złamała trwający całe życie zwyczaj unikania muzyki rockowej poprzez uczestnictwo w koncercie The Jacksons w Madison Square Garden, w 1981 roku.

Według Stevena Spielberga, taka łagodna dusza przyciągnęłaby do siebie nawet ET. Mówi, że powiedział Michaelowi:„Gdyby ET nie przyszedł do Elliotta, przyszedłby do twojego domu”. Spielberg mówi również, że nie myślał o nikim innym do przedstawienia historii swojego bojaźliwego obcego. "Michael jest jednym z ostatnich żyjących niewinnych, którzy mają pełną kontrolę nad swoim życiem. Nigdy nie widziałem kogoś takiego, jak Michael. On jest pełną emocji dziecięcą gwiazdą”.

KRESKÓWKI MIGAJĄ BEZGŁOŚNIE NA CAŁYM, OLBRZYMIM ekranie, który jarzy się w przyciemnionym, zacisznym pomieszczeniu. Michael napomyka, że uwielbia kreskówki. W zasadzie, on kocha wszystko, co jest "magiczne". Definicja ta jest na tyle szeroka, żeby obejmować wszystko, od jelonka Bambi do Jamesa Browna.

"On jest taki magiczny", mówi Michael o Brownie, przyznając, że wzorował swoją własną choreografię ‘żywego srebra’, na klasycznych ruchach scenicznych Ojca Chrzestnego Soulu. "Kiedy miałem sześć, czy siedem lat, bywałem za kulisami. Siedziałem i obserwowałem go”.

Przedszkolem Michaela była suterena Apollo Theater w Harlemie. Był zbyt nieśmiały, żeby faktycznie podejść do wykonawców, których koncerty otwierali Jackson Five – wszystkich, od Jackie Wilsona, po Gladys Knight, The Temptations i Ettę James. Jednak mówi, że musiał zapoznać się ze wszystkim, co robili - jak James Brown robił ślizg, obrót i szpagat i zawsze złapał mikrofon, zanim ten upadł na podłogę. W jaki sposób mikrofon sam znikał w scenicznej podłodze w Apollo. On zakradał się schodami na dół, wzdłuż korytarzy i ścian i chował się tam, przyglądając się bacznie zza zakurzonych dekoracji do starych rewii, podczas gdy muzycy stroili instrumenty, palili papierosy, grali w karty i dzielili się potrawami z grilla. Wspiąwszy się z powrotem za kulisy, stawał w osłonie stęchłych fałd rdzawoczerwonej kurtyny, oglądając swoje ulubione występy, zapisując w pamięci każde zgięcie i pochylenie, każdy ruch bioder, pstryknięcie palcami, szybki rzut mikrofonem i złapanie go z powrotem - ruchy, które wrzuca do swojego zestawu scenicznych ruchów. Niedawno, dla utrwalenia zdobytych umiejętności, Michael poszedł zobaczyć Jamesa Browna, który występuje w klubie, w L.A. "On jest niesamowicie porywający. Może zabrać publiczność gdziekolwiek chce. Publiczność po prostu dostała bzika. On szalał – i to w jego wieku. On wychodzi z siebie”.

Wychodzenie z siebie, to powracający motyw w życiu Michaela, czy tematem jest taniec, śpiew, czy też aktorstwo. Jako Świadek Jehowy, Michael wierzy w zbliżającą się zagładę, która będzie poprzedzona drugim przyjściem Chrystusa. Religia jest dużą częścią jego życia, wymagającą intensywnego studiowania Biblii i spotkań, trzy razy w tygodniu, w pobliskiej Sali Królestwa. On nigdy nie dotknął narkotyków i rzadko pije alkohol. Nadal, pomimo przepowiadanego Armageddonu, duch nie jest na tyle ponury, aby wykluczyć częste kursowanie na promie fantazji.

"Kolekcjonuję filmy rysunkowe", mówi. "Wszystkie kreskówki Disney’a, Królik Bugs, stare filmy animowane wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer. Spotkałem tylko jedną osobę, która ma większą kolekcję niż ja i byłem zaskoczony - Paul McCartney. On jest fanatykiem kreskówek. Ilekroć idę do jego domu, oglądamy kreskówki. Gdy przybyliśmy tu, do pracy nad moim albumem, wypożyczyliśmy wszystkie te filmy rysunkowe ze studia, Dumbo i jakieś inne. To prawdziwa ucieczka do krainy marzeń. Wszystko gra. To jakby trafić do odległego miasta na świecie. Wszystko jest piękne.

"Kiedy pierwszy raz obejrzałem 'ET', wzruszyłem się całością”, mówi. "Za drugim razem, płakałem jak szalony. A później, nagrywając narrację, czułem się tak, jakbym tam był z nimi, za drzewem, czy czymś, obserwując wszystko, co się działo”.

Emocjonalne zaangażowanie Michaela było tak wielkie, że Steven Spielberg zastał swojego narratora płaczącego w zaciemnionym studiu, kiedy nagrywał część, w której ET umiera. Ostatecznie, Spielberg i producent Quincy Jones postanowili to zostawić i pozwolili na łamanie się głosu Michaela. Walka z tymi uczuciami byłaby bezproduktywna – czego Jones nauczył się już wcześniej, przy produkcji „Off The Wall”.

"Miałem piosenkę zatytułowaną „She’s Out Of My Life”, zachowałem ją dla Michaela”, wspomina. " Michael ją usłyszał i spodobała mu się. Jednak kiedy ją śpiewał, płakał. Za każdym razem, kiedy ją nagrywaliśmy, oczekiwałem końca i Michael płakał. Powiedziałem: ‘Wrócimy za dwa tygodnie i zrobimy to jeszcze raz, być może nie doprowadzi cię ona do takich łez’. Wróciliśmy, a on zaczął ze łzami w oczach, więc zostawiliśmy to tak”.

To przeciąganie liny pomiędzy opanowanym profesjonalistą i wrażliwym, prywatnym Michaelem ujawnia się w tekstach, które pisał dla siebie. W "Bless His Soul", piosence z płyty „Destiny” The Jacksons, o której Michael mówi, że jest zdecydowanie o nim, śpiewa:

Czasami płaczę, bo jestem zdezorientowany

Czy faktem jest wykorzystywanie mnie?

W ogóle nie mam własnego życia

Bo jestem na każde zawołanie.

Dwa z napisanych przez Jacksona kawałków na płytę „Thriller” umacnia tę postawę obronną. "Żywią się tobą, jesteś warzywem”, wykrzykuje w "Wanna Be Startin 'Somethin'". W "Beat It”, mocnym, tanecznym kawałku, flirtuje z paranoją: "Musisz im pokazać, że naprawdę się nie boisz/Igrasz ze śmiercią, to nie żadna lojalność, czy wyzwanie/ Skopią cię, pokonają/ Później powiedzą ci, że to jest fair”.

Tak, mówi, czuje się wykorzystywany, uchyla się od szczegółów, mówiąc jedynie, że w jego zawodzie: "Chcą, żebyś zrobił to, żądają tamtego. Uważają, że jesteś ich własnością, myślą, że stworzyli ciebie. Jeśli nie wierzysz, możesz zwariować. Nie lubię udzielać wywiadów. Jeśli rozmawiam, mówię to, co myślę, a to innym ludziom może wydawać się dziwne. Jestem typem osoby, która opowie o wszystkim, nawet jeśli jest to trzymane w tajemnicy. A wiem, że pewne sprawy powinny być poufne”.

Dla własnego bezpieczeństwa, Michael zmontował sobie zestaw emocjonalnych śluz, stworzył sytuacje dobre do wyrzucenia z siebie wszystkiego. "Niektóre okoliczności wymagają, żebym był naprawdę cicho”, mówi. "Jednak w każdą niedzielę tańczę”. W tym dniu również pości.

To, potwierdza jego matka, jest cotygodniowym rytuałem, po którym jej syn jest wykończony, zlany potem, śmieje się i płacze. Jest on również bardzo podobny do rytuału występów Michaela. W istocie, ciężar scenicznego koncertu The Jacksons spoczywa głównie na jego wąskich, pokrytych cekinami barkach. Nie ma nic niepewnego w jego solowych obrotach. On może wykonać swoim długim, chudym ciałem obrót niczym łyżwiarz figurowy, bez korzystania z lodu, czy łyżew. Wspomagany przez świecące, połyskujące srebrem kostiumy, wydaje się zmieniać dowolnie molekularną strukturę, w jednej sekundzie ustawiony pod kątem robot, w następnej falujące łuki. Na pewno jest to ciało, jego oczy często są zamknięte, twarz zwrócona ku górze do jakiejś niewidocznej muzy. Koścista klatka piersiowa faluje. On wzdycha, podskakuje i piszczy. Znany jest z zeskakiwania ze sceny i wspinania się na olinowanie.

W domu, w swoim pokoju, tańczy, dopóki nie opadnie z sił. Michael mówi, że niedzielne sesje tańca są również skutecznym sposobem na wyciszenie jego uzależnienia od sceny, kiedy nie koncertuje. Czasami w tych okresach przerwy, inny wykonawca wywoła go z widowni. I w długiej, długiej podróży z jego miejsca do sceny, dwaj Michaele walczą ze sobą.

"Siedzę tam i mówię:’Proszę, nie wywołuj mnie, jestem zbyt nieśmiały'", mówi Jackson. "Jednak kiedy tam wchodzę, to przejmuję nad sobą kontrolę. Bycie na scenie jest magiczne. Nie ma nic podobnego do tego. Czujesz energię każdego, kto tam jest. Czujesz ją na całym ciele. Kiedy światła padają na ciebie, wszystko mija, przysięgam, że tak jest”.

Uśmiecha się teraz, siedzi wyprostowany, próbując wyjaśnić naziemny stan nieważkości.

"Kiedy nadchodzi czas, żeby opuścić scenę, nie chcę tego. Mógłbym zostać tam na zawsze. Tak samo jest z kręceniem filmu. Cudowne w filmie jest to, że możesz stać się inną osobą. Uwielbiam się zapominać. I wiele razy można się całkowicie zapomnieć. To jakby automatyczny pilot. To znaczy - uff ".

Podczas zdjęć do „The Wiz”, on tak bardzo przywiązał się do swojej roli Stracha na Wróble, że ekipa techniczna musiała dosłownie wyrywać go z planu zdjęciowego i z jego kostiumu. On był w krainie Oz i nie był zainteresowany jej opuszczeniem dla kolejnego pokoju hotelowego.

"To właśnie uwielbiałem pracując nad „ET”, że faktycznie tam byłem. Następnego dnia bardzo mi go brakowało. Chciałem wrócić do tego miejsca w lesie, gdzie byłem wczoraj. Chciałem tam być”.

Niestety, on nadal jest przy stole w jadalni, w swoim mieszkaniu. Jednak, pomimo widocznego napięcia, jest opanowany. I rozjaśnia się na pytanie o jego zwierzęta. Mówi, że codziennie rozmawia ze swoją menażerią. "Mam dwa jelonki. Pan Tibbs wygląda jak baran; on ma rogi. Mam piękną lamę. Wabi się Louie". Ma także egzotyczne ptaki, takie jak ary, kakadu i gigantycznego strusia nandu.

"Nie ruszaj się", mówi, "a ja ci coś pokażę”. Wbiega po dwa schody na raz do swojej sypialni. Chociaż wiem, że jesteśmy jedynymi ludźmi w apartamencie, słyszę, jak mówi.

"Oj, spałeś? Przepraszam ...."

Kilka sekund później, boa dusiciel o długości ośmiu stóp [około 2,5 metra] ulokował się na stole w jadalni. W zastraszającym tempie porusza się w moim kierunku.

"To jest Muscles. Wytrenowałem go do zjadania dziennikarzy”.

Muscles, po dotarciu do magnetofonu i pogardliwym machnięciu swoim językiem, ciągnie się dalej w kierunku najbliższego źródła ciepłej krwi. Michael troskliwie podnosi gada, kiedy jego zadarty nos uderza w mój nadgarstek. On twierdzi, że Muscles jest naprawdę łagodny. To wszystko bzdury, te rzeczy o wężach zjadających ludzi. Poza tym, Muscles nie jest jeszcze głodny; on kilka dni temu zadowolił się swoim cotygodniowym żywym szczurem. Jeśli już, to prawdopodobnie obecność nieznajomego sprawiła, że Muscles troszeczkę się denerwuje. Owinął się wokół torsu swojego właściciela, jego sprężysta siła [wytrzymałość na rozciąganie] uczyniła przedramię Michaela żywą płaskorzeźbą naprężonych naczyń krwionośnych. Żeby zademonstrować poczucie równowagi węża, Michael umieszcza go na balustradzie o szerokości trzech cali [około 7,6 cm], gdzie pozostanie bez ruchu przez następną godzinę.

"Węże są bardzo źle rozumiane", mówi. Sugeruję, że węże mogą być najstarszymi ofiarami błędnego przekazu. Michael uderza dłonią w stół i śmieje się.

"Błędna interpretacja. Czyż nie tak, Muscles?”

Wąż na moment podnosi głowę, a następnie osadza się z powrotem na poręczy. Cała nasza trójka jest trochę bardziej zrelaksowana.

"Wiesz, co też kocham?" Michael mówi z własnej woli. "Manekiny".

Tak, on ma na myśli rodzaj tych, które można zobaczyć na wystawach sklepowych w Beverly Hills, ubrane w kostiumy kąpielowe i norki. Mówi, że kiedy jego nowy dom będzie skończony, będzie miał pokój bez mebli, tylko biurko i masę sklepowych manekinów.

"Chyba chcę przywołać je do życia. Lubię wyobrażać sobie rozmowę z nimi. Wiesz, co o tym myślę? Tak, sądzę, że to powiem. Myślę sobie, że jestem w towarzystwie przyjaciół, których nigdy nie miałem. Mam chyba dwoje przyjaciół. I mam tylko ich. Będąc artystą, nie potrafisz po prostu powiedzieć, kto jest twoim przyjacielem. I oni też widzą cię inaczej. Gwiazdę, zamiast najbliższego sąsiada”.

Przerywa, gapiąc się na posągi w salonie.

"Tak właśnie jest. Otaczam się ludźmi, których chcę mieć za swoich przyjaciół. I mogę to robić z manekinami. Będę z nimi rozmawiał”.

Wszystko to nie znaczy, że Michael jest samotny. Wręcz przeciwnie, ludzie dobijają się, żeby być jego przyjacielem. To jest właśnie problem: przy takiej oszałamiającej ilości pukających do bramy, koniecznością staje się sortowanie i klasyfikowanie. Michael nigdy nie miał kumpla w szkole, bądź towarzysza zabaw. Ani stałej dziewczyny. Dwójka tajemniczych przyjaciół, o których wspomniał, to jego pierwsze osoby cywilne [spoza branży]. Co do reszty ...

"Znam ludzi z show biznesu”.

Przede wszystkim, jest Diana Ross, z którą on dzieli się swoimi "najgłębszymi, najmroczniejszymi tajemnicami" i problemami. Jednak, nawet wtedy, kiedy są sami ze sobą, ich świat jest ograniczony. I jest Quincy Jones, „o którym myślę, że jest wspaniały. Jednak, żeby wydostać się z królestwa show biznesu, żeby stać się takim, jak każdy inny ...."

Zapomnieć. Wydostać się z własnego” ja” występującego na scenie.

"Powiedzmy, ja i Liza. Uważam ją teraz za wspaniałą przyjaciółkę, ale przyjaciółkę z show biznesu. Siedzimy tam, rozmawiając o tym filmie i ona opowie mi wszystko o Judy Garland. A później rzuci: ‘Pokaż mi to, co robiłeś na próbie’”. Pozoruje taneczny ruch. "I ja powiem:‘ Pokaż mi swoje’. Jesteśmy w pełni dla siebie do wzajemnych prezentacji”.

Nie uważam takiego Michaela za dziwacznego, czy niemożliwego do zaakceptowania. Jest tak, kiedy sławna osoba każdym gestem tworzy przedstawienie, które prowadzi na okładkę. Niektóre gwiazdy dla zwrócenia uwagi, po prostu decydują się zrobić coś, nieważne,co. Diana Ross pomaszerowała odważnie do sklepu obuwniczego na Manhattanie ze swoimi trzema córkami i dobierała im buty do biegania, pomimo 200-osobowego tłumu, który zebrał się na chodniku. Michael, który był chłopcem izolowanym od rzeczywistości odkąd osiągnął wiek rozumu [wiek, w którym człowiek jest uznawany za zdolnego do rozróżniania dobra od zła], uznałby to za niedopuszczalne. On pójdzie tylko do jednej restauracji w Los Angeles, miejsca ze zdrową żywnością, gdzie właściciele go znają. Co do zakupów, Michael tego unika, mając sekretarza lub doradcę, którzy wybierają dla niego ubrania. "Nie będziesz miał spokoju w sklepie. Jeśli nie znają twojego imienia, znają twój głos. I nie możesz się ukryć”.

On nie powie, że miłość jest zła. Jednak czasami ją boleśnie odczuwa.

"Bycie obleganym boli. Czujesz się jakbyś był spaghetti pomiędzy tysiącami rąk. Oni po prostu rozrywają ciebie i szarpią za włosy. A ty czujesz, że lada moment po prostu się rozpadniesz”.

Tak więc, Michael musi podróżować w tajemnicy, zamaskowany niczym cenna córka paszy. Każda próba zwiedzania jest podejmowana zza ciemnych okularów, przyciemnionych szyb limuzyny i ciemnego płaszcza ochroniarza. Nawet w pokoju hotelowym słyszy kobiece piski i bieganinę, niczym chrobot wielu myszy w ścianach.

"Dziewczyny w holu, wchodzące po schodach. Słyszysz strażników wydostających je z windy. Jednak ty pozostajesz w swoim pokoju i piszesz piosenkę. A kiedy jesteś tym zmęczony, rozmawiasz ze sobą. Później uwalniasz to wszystko na scenie. Tak to właśnie jest”.

Bez dyskusji - to nie jest naturalne. Jednak, co do tych sklepowych manekinów? Czy to nie będzie po prostu straszne, obudzić się w środku nocy pośród tych wszystkich polistyrenowych uśmiechów?

"Och, nadam im imiona. Podobnie jak posągom, które widzisz tam na dole”. Kiwa ręką w stronę tłumu w salonie. "Oni mają imiona. Czuję się tak, jakbym ich znał. Pójdę tam i porozmawiam z nimi”.

Jego nogi podrygują nerwowo, wycinek z gazety już dawno uległ zniszczeniu. Michael przeprasza, tłumacząc, że nie może tak długo usiedzieć spokojnie w jednym miejscu. Pod wpływem impulsu, postanawia zawieźć nas do remontowanego domu. Chociaż jego rodzice zmusili go, żeby zrobił prawo jazdy dwa lata temu, Michael rzadko prowadzi. Kiedy to robi, odmawia podróżowania autostradami, poświęca godzinę na długie objazdy, żeby ich uniknąć. Poznał drogę tylko do kilku "bezpiecznych" stref - domów swoich braci, restauracji ze zdrową żywnością i Sali Królestwa.

Najpierw należy schować Muscles. "On jest naprawdę łagodny", mówi Michael, kiedy odwija węża z balustrady. "Chciałbym owinąć go wokół ciebie, zanim pójdziesz”.

To nie zabrzmiało jak żart, a Michael nie przeforsuje tego numeru. Jednak, strach przed udzielaniem wywiadów może być tak samo głęboko zakorzeniony jak strach przed wężami, a żeby wyraził zgodę na rozmowę, powiedziano Michaelowi to samo, co on mówi do mnie teraz: Zaufaj mi. To cię nie zrani.

Osiągnęliśmy kompromis. Muscles z łatwością wykonał zadanie na kostce. Jego język jest suchy. To po prostu łaskocze. Zablokuj pierwotny strach i to mogą być wąsy kociaka. "Naprawdę wierzysz”, mówi Michael, "z mocą rozumu, że to zwierzę cię teraz nie skrzywdzi, prawda? Jednak jest ten strach, stworzony przez świat, przez to, co mówią ludzie, który sprawia, że tak się boisz”.

Udowodniwszy grzecznie swoje racje, Michael i Muscles znikają na piętrze.


Kilka takich dziewczęcych wiadomości wyskrobano w ciemnej farbie znaku ostrzegawczego na stalowej bramie, przed podjazdem do jego domu. Jest ogrodzenie, są psy i strażnicy, ale dziewczyny ciągle będą szwendać się na zewnątrz, w samochodach i w krzakach.

Kiedy Michael służy za przewodnika po dwupiętrowym domu w stylu Tudorów, to jasne jest, że pokój, w którym on będzie spał jest niemal mnisi w porównaniu do tego, który zaprojektował dla swojej przyjemności i tych zarezerwowanych dla jego sióstr, Janet i La Toyi, które zagłębiały się w każdy szczegół podczas tapetowania ich apartamentów. "Dziewczyny są wybredne”, wyjaśnia, przeskakując elektryczną piłę w swojej sypialni. "Ja o to nie dbam. Chciałem mieć pokój do tańca i na moje książki”.

Pokoje, które Michael sprawdza najdokładniej, to te przeznaczone do rekreacji. „Wyposażam te pomieszczenia we wszystko”, mówi, „więc nigdy nie będę musiał wychodzić i pojawiać się tam”. "Pomieszczenia" obejmują salę kinową z dwoma profesjonalnymi projektorami i gigantycznym głośnikiem. A także siłownię, jeden pokój do gier wideo, inny z gigantycznym ekranem, wyposażony w system video. Ponadto, jest ogromna sala, od strony wychodzącego na dziedziniec tarasu, która została nazwana Pokojem Piratów. Nie będzie tak urządzony, jak zaludnione. Więcej manekinów. Jednak ta kolekcja będzie pyskować. Michael konsultował się z technikiem Disney’a, tym samym człowiekiem, który zaprojektował audio-animatronikę dla postaci pływających Piratów z Karaibów w parku rozrywki Disney’a. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, on zainstaluje tutaj kilku patrzących spode łba, wymachujących mieczami korsarzy, portowe dziwki i angielskich piratów z epoki elżbietańskiej. "Nie będzie żadnych pływających statków”, mówi Michael. "Będzie jednak piracka strzelanina, armaty i karabiny. Oni po prostu będą krzyczeć na siebie i będę miał światła, dźwięki, wszystko”.

Piraci to jeden z jego ulubionych kursów w Królestwie Magii. A Disneyland jest jednym z niewielu miejsc publicznych, od których jeszcze nie potrafi trzymać się z daleka. Czasem Michael zatrzymuje się przy magicznym straganie i kupuje jedną z tych masek Groucho – imitację okularów z przyczepionym nosem. Jednak lepiej jest, kiedy personel wprowadza go tylnymi drzwiami i tunelami. To zabójcze, przeciąć w biały dzień dziedziniec zamku Śpiącej Królewny. "Próbowałem wejść ostatniej nocy, ale było zamknięte”, mówi z pewnym niedowierzaniem. "Byłem więc w Knott’ s Berry Farm" [park rozrywki].

Jeśli żyjesz w beczce śmiechu, zazwyczaj nie musisz się o to martwić. Michael sam o tym śpiewał:

Życie nie jest takie złe, jeśli żyjesz niekonwencjonalnie [poza schematami].

KIEDY DOCIERAMY Z POWROTEM do mieszkania, Michael stwierdza, że dostarczono wytłoczony testowy egzemplarz singla "The Girl Is Mine ". To jest biznes. Wyjaśnia, że musi go sprawdzić przed wydaniem, kiedy kieruje się w zaciszne miejsce, żeby posłuchać na stereo. Zanim nagranie dobiegnie końca, stuka w klawisze telefonu. Pomiędzy telefonami do księgowych i menadżerów, mówi, że sam podejmuje wszystkie decyzje, aż do ostatniego cekina na swoich scenicznych kostiumach – oni dbają tylko o jego ubrania. Mówi, że potrafi być bezlitosnym przesłuchującym, kiedy chodzi o wybór administracji, muzyków i promotorów koncertów. On dokonuje oceny ich osiągnięć z dokładnością reportera śledczego, poddając w wątpliwość spostrzeżenia swoich braci, kolegów artystów, a nawet dziennikarzy. Chociaż szczerze wierzy, że jego talent pochodzi od Boga, doskonale zdaje sobie sprawę z jego wartości na wolnym rynku. Nigdy nie jest arogancki, czy wyniosły, ale ma poczucie własnej wartości. Przykładowo, nie pytaj go, jak długo był z daną firmą z przemysłu rozrywkowego. " Zapytaj mnie", koryguje, " jak długo oni byli ze mną”.

Ci, którzy pracowali z nim, nie wątpią w jego potencjał. Nawet ci, dla których jest dziecięcą gwiazdą. "On ma pełną kontrolę", mówi Spielberg. "Czasami innym ludziom jawi się jako chwiejny, żyjący na granicy realnego świata, jednak jest bardzo świadomy i przezorny we wszystkim, co robi. On jest bardzo bystry, jeśli chodzi o jego karierę i wybory, których dokonuje. Sądzę, że on jest na pewno człowiekiem o dwóch osobowościach”.

Kiedy Michael szukał producenta dla swojego solowego albumu, Quincy Jones był szczęśliwy, kiedy dowiedział się o tym od niego. Jones wiedział, że Michael zaliczał się do wyjątkowej kategorii. Kilka rzeczy dało mu cynk, mówi. Pierwszą była ceremonia Oscarów, na której Jones obserwował dwunastoletniego Michaela, który ze zdumiewającym opanowaniem wykonuje miłosną piosenkę skierowaną do gryzonia, z niskobudżetowego filmu("Ben"). Lata później, podczas pracy z nim nad ścieżką dźwiękową do filmu „The Wiz”, Jones powiedział: "Ujrzałem inną stronę. Obserwując go w kontekście bycia aktorem, dowiedziałem się wiele o nim jako piosenkarzu, który brzmiał dobrze we wszystkich nagraniach. Widziałem głębię, która nigdy nie była pozorna i zaangażowanie. Widziałem, że Michael się rozwijał”.

W studiu Jones stwierdził, że jego profesjonalizm dojrzał. Faktycznie, Michael ma takie niesamowite wyczucie w tych sprawach, że Jones zaczął nazywać go Smelly [śmierdzący]. Na szczęście, po zbiorowych pomrukach niezadowolenia, w obawie przed partnerstwem zbyt nieprawdopodobnym, żeby pracować, Smelly trzymał się twardo swego i nadstawiał ucho na swoje własne, wewnętrzne, specjalne rytmy. W istocie, najbardziej pamiętnymi kawałkami na „Off The Wal” są napisane przez Jacksona utwory taneczne. "Working Day and Night" ze wszystkimi jego charakterystycznymi oddechami i zgrabnym przestankowaniem, mógł zostać napisany jedynie przez tancerza. "Dont Stop 'Til You Get Enough", najlepiej sprzedający się singiel z płyty, taniec wraz z tym samym pociągającym motywem, daj i działaj, pomiędzy hamowaniem się i poddawaniem się uczuciu. Piosenka zaczyna się od cichego mamrotania spiętego Michaela, pojedyncza struna basu, kochajmy się:

"Wiesz, zastanawiałem się .... wiesz, ta siła, ona ma tak wielką moc, sprawia, że czuję się jak ....sprawia, że czuję się jak ...."

Ooooooch. Nieśmiała osoba zmienia się nagle w dyskotekowego demona, z napierającymi smyczkami i seksownym, oczyszczającym piskiem. Wstęp to dziesięć sekund perfekcyjnego muzycznego napięcia. Taneczny rytm boogie zaprasza do uwolnienia się. Aranżacja - doskonała, nagle wybuchające smyczki i wysoki wokal na tle głuchego dudnienia, perfekcyjny rytm - to sygnatura Michaela. Smelly, funkowy chochlik.

To działa. Taka istota jak Michael, jest idealną popową hybrydą lat osiemdziesiątych. Magazynów dla fanów nie odstraszają sprośne teksty i owłosiona klatka piersiowa. Jednak taniec oceniono na R [ R – Ograniczony. Osoby do lat 17 mogą być dopuszczone tylko w towarzystwie rodzica lub opiekuna prawnego], w bogatszych dzielnicach mieszkaniowych, z dala od centrum, ludzie mogą to wyolbrzymiać i wyciągać fałszywe wnioski. „Thriller” jest wystarczająco eklektyczny, żeby zawierać afrykańskie przyśpiewki i trochę kapitalnego, prawdziwie męskiego, gitarowego rocka Eddie’go Van Halena. Obecnie jest to określane jako pop-soul przez osoby z branży marketingowej. Michael mówi, że nie obchodzi go, jak ktoś chce to nazywać. Tylko wciąż jest dla niego tajemnicą, w jaki sposób to się pojawiło – tak jak sam proces twórczy.

"Budzę się ze snu i mam,‘Wow, zapisz to na papierze‘", mówi. "To wszystko jest dziwne. Słyszysz słowa, wszystko jest tam, przed tobą. I mówisz do siebie:‘Przykro mi, ja tego wcale nie napisałem. To już tam jest’. Dlatego nie cierpię przypisywania sobie zasług za piosenki, które napisałem. Czuję, że gdzieś, w jakimś miejscu, one powstały, a ja jestem tylko kurierem przynoszącym je na świat. Naprawdę w to wierzę. Kocham to, co robię. Jestem zadowolony z tego, co robię. To eskapizm”.

Ponownie to słowo. Jednak Michael ma rację. Nie ma lepszego określenia dla prawdziwych, dobrych intencji. Amerykański pop. Niewielu rozumie to lepiej niż Diana Ross, którą Tamla zmieniła z nastolatki w dzisiejszą popową divę. Jej bliskie stosunki z Michaelem zaczęły się, gdy poznała Jacksonów.

"Nie, ja ich nie odkryłam", mówi, wbrew mitowi. Szef Motown, Berry Gordy już wcześniej ich odkrył, ona po prostu przedstawiła ich w swoim programie telewizyjnym, w 1971 roku. "Identyfikowaliśmy się z Michaelem” mówi. "Byłam starsza, on mnie ubóstwiał i chciał śpiewać tak jak ja”.

Z przyjemnością obserwowała, jak Michael staje się panem samego siebie. Mimo to, pragnie, żeby on zrobił jeszcze jeden krok dalej. Mówi, że musiała być stanowcza i zmuszać go do pozostawania w roli producenta piosenki „Muscles”. On chciał, żeby robili to razem. Ona upierała się, żeby zrobił to samodzielnie.

"Spędza dużo czasu, zbyt dużo czasu, sam. Staram się go wyciągać. Wypożyczyłam łódź i zabrałam moje dzieci i Michaela w rejs. Michael ma wokół siebie dużo ludzi, ale on się bardzo boi. Nie wiem, dlaczego. To chyba pojawiło się od pierwszych dni”.

Show biznesowe przyjaciółki Michaela - wiele z tych kobiet, nie traktuje go głównie po matczynemu, zadają sobie wiele trudu, żeby go dopingować i wypychać w świat, podtrzymywać jego dobre samopoczucie. Kiedy jest na Manhattanie, Ross namawia go, żeby pójść do teatru i do klubów, a w zamian oferuje ciche weekendy w jej domu w Connecticut. W liścikach i rozmowach telefonicznych, Katharine Hepburn wspierała go w zakresie aktorstwa.

Michael zapisywał większość z tych rad w notebooku i na taśmie. Odwiedzenie Jane Fondy - którą znał od czasu spotkania na imprezie w Hollywood, kilka lat temu - w New Hampshire, na planie filmu „On Golden Pond”, okazało się być intensywnym instruktażem. Powielając sceny z pasierbem swojego syna w filmie, Henry Fonda zabrał przyjaciela córki, gwiazdę rocka, na jezioro i pokazał mu, jak łowić ryby. Siedzieli godzinami na molo, rozmawiając o pstrągu i teatrze. Ten wieczór, kiedy Fonda zmarł, Michael spędził z wdową Shirlee i jego dziećmi, Jane i Peterem. Mówi, że siedzieli, śmiejąc się i płacząc, oglądając wiadomości. Łatwość, z jaką Michael został przyjęty do jej rodziny nie zaskoczyła Jane Fondy. Michael i jej ojciec spontanicznie zbratali się ze sobą, mówi, ponieważ byli tak do siebie podobni.

"Tata był też boleśnie skrępowany i nieśmiały w życiu", mówi, "i tak naprawdę czuł się swobodnie tylko wtedy, gdy zakładał maskę granej postaci. Mógł się uwolnić, kiedy był kimś innym. Tak samo jak Michael.

"W pewien sposób", kontynuuje, "Michael przypomina mi nie wymagającego hospitalizacji rannego. On jest nadzwyczaj kruchą osobą. Myślę, że po prostu radzenie sobie z życiem, nawiązywanie kontaktów z ludźmi, jest wystarczająco trudne, w podobnym stopniu, jak zamartwianie się, dokąd zmierzasz świecie.

"Pamiętam, że jadąc z nim któregoś dnia, powiedziałam: ‘Boże, Michael, chciałabym znaleźć film, który mogłabym wyprodukować dla ciebie’. I nagle, wiedziałam. Powiedziałam: ‘Wiem, co musisz zrobić. To Piotruś Pan’. W jego oczach pojawiły się łzy, a on powiedział: ‘Dlaczego tak mówisz?’, z taką zaciekłością. Odpowiedziałam: ‘Zdaję sobie sprawę, że jesteś Piotrusiem Panem’. Zaczął płakać i powiedział: ‘Wiesz, na wszystkich ścianach w moim pokoju są zdjęcia Piotrusia Pana. Czytałem wszystko, co napisał Barrie [autor, James Matthew Barrie]. I całkowicie utożsamiam się z Piotrusiem Panem, zagubionym chłopcem z nieistniejącej ziemi”.

Słysząc, że Francis Coppola może zrobi filmową wersję, Fonda wysłała mu wiadomość, o konieczności porozmawiania z Michaelem Jacksonem. "Och, widzę go", mówi, "prowadzącego zagubione dzieci do świata fantazji i magii”.

W książce, droga do tej krainy fantazji prowadzi w kierunku: „drugej gwiazdy na prawo, później prosto, aż do poranka” - nie mniej niezwykła trasa, zauważa Fonda, niż własna podróż Michaela z Indiany.

"Z Gary," mówi, "prosto do Barrie”.


To jest pierwszy wers ulubionej książki Michaela i jeśli zapytasz Katherine Jackson, czy znajduje w tym podobieństwo do tego, co stało się z jej własną dziewiątką potomków, roześmieje się i powie, o tak, jej piąty syn jest tym jednym.

Pięcioro dzieci - Maureen, Tito, Jackie, Jermaine i Marlon - są w związkach małżeńskich i mają rodziny. La Toya jest bardzo niezależną młodą kobietą. W wieku trzynastu lat, Janet zagrała rolę poczciwego matołka z getta w serialu komediowym „Good Times”. Teraz ma własny przebój "Young Love" i pojawia się w serialu” Diff'rent Strokes”. Najmłodszy brat, dwudziestoletni Randy żyje już na własny rachunek. Michael jest pewien, że on by po prostu umarł, gdyby tego spróbował.

"La Toya powiedziała mi kiedyś, że myśli, iż jestem nadopiekuńcza w stosunku do nich wszystkich”, mówi pani Jackson. „Jednak w tych okolicznościach, naprawdę, nie wydaje mi się”.

Małżeństwo przywiodło ją ze wschodniej Indiany, na obrzeżach Chicago, do zimnego przemysłowego miasta Gary. Rosnąca rodzina zmusiła Joe Jacksona do rozwiązania zespołu muzycznego The Falcons, którą stworzył z dwoma braćmi. Grali covery Chucka Berry'ego i Fatsa Domino w lokalnych klubach. Gitara poszła do szafy, a Jackson poszedł do huty na operatora dźwigu. W rodzinnym budżecie nie było pieniędzy na zabawki, ale był stary saksofon, tamburyn, jakieś bongosy i domowa mozaika piosenek z dzieciństwa Katherine. Tego, co pamiętała, uczyła swoje dzieci. "To były proste kawałki”, mówi, takie jak ‘Cotton Fields’ i ‘You Are My Sunshine’ ".

Rozpiętość harmonii wzrastała z rodziną. Jackie, Jermaine i Tito zaczęli śpiewać razem, z Tito grającym na gitarze i Jermaine’m na basie. Później wspiął się na pokład Marlon. Malutki Michael, który lubił młócić w bongosy, zaskoczył pewnego dnia swoją matkę, kiedy usłyszała go, naśladującego swoim czystym, dziecięcym falsetem główny wokal Jermaine'a. Powiedziała mężowi: "Chyba mamy kolejnego wokalistę”. Bracia się zgodzili.

"On był tak energiczny, że w wieku pięciu lat, grał pierwsze skrzypce”, mówi najstarszy brat, trzydziestojednoletni Jackie. "Widzieliśmy to. Dlatego powiedzieliśmy: ‘Hej, Michael, będziesz frontmanem, facet’. Publiczność go uwielbiała. Naśladował w tym czasie kroki i ruchy Jamesa Browna, wiesz. Istotą była szybkość. Patrzył jak ktoś coś robi i mógł to zrobić od razu”.

"To było w jakiś sposób przerażające”, mówi jego matka. "On był taki mały. Nie wychodził i niewiele się bawił. Więc jeśli chcesz, żebym ci powiedziała prawdę, nie wiem, skąd się to w nim brało. Tylko on wiedział”.

W wieku siedmiu lat, Michael był demonem tańca, opracowującym choreografię dla całej grupy. Lokalne koncerty torowały drogę do otwierania się drzwi w większych salach, w odległych miastach. Joe Jackson spędzał weekendy i wieczory jako szofer, organizator trasy koncertowej, agent i trener. Uczył Michaela, jak pracować na scenie i posługiwać się mikrofonem. Michael nie pamięta swojego ojca tworzącego z tego zabawę, chłopcy zawsze wiedzieli, że to była praca. Zasady były surowe. W szkole musieli być na bieżąco, nawet w przypadku pięciu nocnych koncertów, czy też aresztowania przestępcy, blokującego ruch drogowy. Kiedy wytwórnia Motown się odezwała, Joe zabrał chłopców do Detroit, a Katherine pozostała w Gary z resztą dzieci. Ona mówi, że tak naprawdę nigdy nie martwiła się o swoje dzieci, dopóki nie poszła na koncert i nie usłyszała wrzasków z widowni. "Martwiłabym się za każdym razem, gdybym szła na koncert, bo czasami dziewczyny dostają się na scenę i musiałabym oglądać je, rozrywające Michaela. On był tak mały, a one takie duże”.

Odnotowano też kilka poważnych incydentów, w jednym, przerażająca i groteskowa młoda kobieta wylądowała w szpitalu psychiatrycznym. Dlatego też Katherine Jackson stwierdziła, że to jej zadanie, rozmawiać z tymi zwariowanymi, upartymi dziewczynami. To co jest czystym szaleństwem, jak mówi, to, że one robią to w imię miłości. „Jest ich tak dużo”, mówi. "Nie masz pojęcia, co tak naprawdę kryje się w ich głowach. Dlatego to będzie takie trudne dla mojego syna, żeby znaleźć sobie żonę”.

Michael ma świadomość - gdyby nie zrezygnował - niewykonalności tego zadania. Mógłby, ale chce mieć w przyszłości dzieci, mówi jednak, że prawdopodobnie je adoptuje. Jak na razie, chodzi tylko do domów swoich braci i w mgnieniu oka jest obsiadany przez bratanków. Mówi, że lepiej daje sobie radę z dziećmi niż z dorosłymi, w każdym razie: „One nie noszą masek”.

Dzieci i zwierzęta wynajdą swoją drogę do nader powściągliwego prywatnie Michaela. To show biznesowe widmo pokazywania się sprawia, że jego dorastanie jest publiczne i takie trudne. Znosił z cierpliwością i dobrym humorem standardowe plotki o operacjach zmiany płci i pomawianie o ojcostwo przez kobiety, których nigdy nie widział. Jednak wyraźnie na niego wpłynęły. "Billie Jean", na ‘Thrillerze’, jest zaciekłym wypieraniem się ojcostwa ("dzieciak nie jest moim synem"). W rzeczywistości nie było żadnego dziecka. Michael mówi, że nie spieszy mu się do wskakiwania w jakiś romantyczny związek.

"To jest podobne do tego, co mówiłem ci o znalezieniu przyjaciół", mówi. "Z tym, że to jest jeszcze trudniejsze. Mając tyle dziewcząt wokół, jak ja kiedykolwiek będę miał pewność?"


Michael grzecznie próbuje ominąć dociekliwą młodą kobietę, wyposażoną w najnowszy sprzęt wideo. Ona blokuje korytarz prowadzący do labiryntu szatni, znajdujących się pod Forum LA.

"Mogę powiedzieć moim widzom, że Michael Jackson jest fanem Queen?"

"Jestem fanem Freddie’go Mercury’ego”, mówi, prześlizgując się obok niej do długiego pokoju, zatłoczonego członkami zespołu Queen, żonami, obsługą techniczną i przyjaciółmi. Krzepki mężczyzna, o posturze zawodnika obrony w futbolu amerykańskim, wokalista Freddie Mercury, kończy zestaw ćwiczeń rozciągających, które wprawią w ruch jego zmęczone drogą mięśnie, przed ostatnim koncertem nowej trasy zespołu w USA. Zespół jest rozbawiony. Michael jest nieśmiały, stoi w milczeniu przy drzwiach, aż Freddie dostrzega go i zrywa się, żeby go uściskać.

Freddie zaprosił Michaela. Dzwonił przez cały tydzień, głównie w sprawie możliwości ich współpracy. Postanowili tego spróbować na nowy album The Jacksons. Chociaż na pewno nie są podobni - Freddie obchodził niedawno urodziny zwisając nago z żyrandola – ci dwaj przyjaźnili się, odkąd Michael przesłuchał materiał nagrany na płycie „The Game” Queen i obstawał przy tym, że singlem musiało być "Another One Bites the Dust ".

"Teraz on mnie słucha, prawda Freddie?”

"Pewnie, braciszku”.

Obrońca zaprasza. Freddie macha papierosem na talerze owoców, drobiu i słodyczy. "Rozgość się, ty i twoi przyjaciele”.

Nasza eskorta, niezgrabny ochroniarz o sympatycznej twarzy, prowadzi konsultacje z ochroną na temat lokalizacji miejsc siedzących. Na zewnątrz mieszkania czaiły się dziewczyny, kiedy Michael biegł sprintem do limuzyny, wytężały wzrok przez przyciemniane szyby, kiedy kliknęły zamki w zamkniętych drzwiach. To wszystko było niezwykle intrygujące dla gościa Michaela, który czekał w samochodzie.

On jest prawdziwym przyjacielem, jednym z cywilów, tak zwyczajnym, by przechodzić niewidzialnym dla zmęczonych oczu obserwatorów gwiazd. On nigdy nie był na koncercie rockowym, ani też nigdy nie widział Michaela na scenie. Mówi, że liczy na to, ale przede wszystkim, oni po prostu spędzają wspólnie wolny czas. Czasami przyłącza się jeszcze jego młodszy brat. Przez większość czasu tylko rozmawiają "po prostu o zwykłych, starych sprawach", mówi przyjaciel. Dla Michaela, to jest inny rodzaj magii.

W tej chwili jednak, to show biznes, jak zwykle. Plotka ma specyficzny charakter. Michael pyta tancerza, co on wie na temat nowego kryzysu upadłego supergwiazdora. Michael chce wiedzieć, w czym tkwi problem. Tancerz pokazuje na migi swoją odpowiedź, kładąc palec na boku nosa. Michael kiwa głową, i tłumaczy swojemu przyjacielowi: "Narkotyki. Kokaina”.

Michael przyznaje, że trafił na taką plotkę i w kółko słyszy jak sławy wyznają ich potrzebę ucieczki. "Eskapizm", mówi. "Całkowicie rozumiem”.

Ale nałogi to inna rzecz. "Zawsze chcę wiedzieć, co sprawia, że dobrzy artyści rozpadają się na kawałki", mówi. "Zawsze próbuję się dowiedzieć. Ponieważ nie mogę po prostu uwierzyć, że popadają w to samo raz za razem”. Jak dotąd, jego własne nałogi - scena, taniec, kreskówki - są wolne od toksyn.

Coś działa teraz na Michaela, ale to nic chemicznego. On bzyczy jak trzmiel uwięziony w słoiku galaretki. To pokój, w którym jesteśmy, wyjaśnia. Tak wiele razy, właśnie tutaj rozciągał się, skakał i katował swoje struny głosowe, wariował tu, nabuzowany energią, drżąc, niczym płochy koń wyścigowy, kiedy wił się w swoim wyszywanym cekinami kostiumie.

"Nie wytrzymam tego”, on naprawdę krzyczy. "Nie mogę ciągle siedzieć”.

Tuż przed tym, kiedy musi być przytrzymany dla jego własnego dobra, do pokoju wpada jak rakieta Randy Jackson, obejmując swojego brata niedźwiedzim uściskiem, pomagając mu uwolnić część energii w krótkiej walce zapaśniczej. To nie jest ta sama istota, która próbowała ukryć się za ziemniaczanymi chipsami.

Teraz Michael boksuje się z ochroniarzem, pytając co minutę o czas, aż mężczyzna łaskawie poklepuje swojego podopiecznego wielką dłonią po ramieniu i mówi to: „Idziemy”.

Mercury i spółka już zaczęli przesuwać się wąskim korytarzem i zanim ktokolwiek może go złapać, Michael podąża ich śladem, jazda na basowym ryku tłumu na zewnątrz, podskakującym, żeby zobaczyć Freddie’go, który podnosi pięść i zaraz wejdzie po schodach na scenę.

"Ooooch, Freddie jest naładowany energią”, mówi Michael. "Zazdroszczę mu teraz. Nawet nie wiesz jak bardzo”.

Ostatni z zespołu pokonuje schody i czarna sceniczna kurtyna opada. Michael odwraca się i pozwala się prowadzić w mrok areny.


*Valley girl - przedstawicielka grupy białych, bogatych nastolatek o ograniczonych horyzontach myślowych i wąskich zainteresowaniach, skupionych na sobie materialistek. Posługiwały się swoistym żargonem, tzw. Valleyspeak. Stereotyp valley girl narodził się w początkach lat 80-tych w San Fernando Valley w Los Angeles, stąd nazwa.

**brillo - słowo z powyżego Vallespeak i nie mam pojęcia, co ma oznaczać, czy te włosy się skręcą, czy rozprostują, czy jeszcze coś innego im się przydarzy.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


04/04/14 12:37 juka
Fajny artykuł i świetne tłumaczenie. Dzięki kato <3 <3 <3

02/04/14 23:46 ♥ Jolanta ♥
...kato... w takim razie, ja dopraszam sie o ciągłe "katowanie",bo bardzo przypadlo mi do gustu.... dziekuję kochana <3

02/04/14 18:05 Michaelina
Znakomity artykuł. Autor, jeden z niewielu wydaje się dobrze rozumieć Michaela i potrafi to przekazać. Jestem zachwycona tym tekstem. Oddaje urok, wdzięk, geniusz Michaela. Czysty i niezwykły eskapizm w znacznym stopniu chronił go przed brutalną egzystencjalną rzeczywistością, pozwalając rozwijać fenomenalną artystyczną wyobraźnię, aby tworzyć, ale jakże musiał być wtedy samotny:(... uświadomiłam sobie to teraz bardziej, niż dotąd po przeczytaniu tego tekstu. Dziękuję kochana Kato za Twoja pracę:) L.O.V.E.

01/04/14 19:46 kato
No tak... rozpowszechnione, sorry za taki kardynalny błąd:)

01/04/14 19:41 kato
wczoraj 23:32 ZD -> Rozbawiłaś mnie:D Przybierając taki nick, nie myślałam o katowaniu, to troszkę zmodyfikowame moje inicjały, ale coś w tym jest:D Ja nie katuję siebie, ja WAS katuję tymi tłumaczeniami:D Dla dla mnie to czysta, chociaż ciut pracochłonna przyjemność. Przyznam też, że uprawiam tu trochę prywaty, bo tak, jak Wy uwielbiam Michaela, w każdym okresie Jego życia, ale największym sentymentem darzę małego Michaela z lat dziecięcych i tego z wczesnej młodości. Dlatego też wrzucam takie stare artykuły, czy wywiady:) Te z "dużym", dorosłym Michaelem są bardziej rozpowrzechnione, łatwiej do nich dotrzeć, większość z nich jest tu, na stronie, mniej dostępne są te z wczesnego okresu Jego kariery i dlatego je wyszukuję i Was nimi katuję:) Nie robię tego tak często, jak bym tego chciała, ale cóż, proza życia, obowiązki nie pozwalają mi na to. Jednak na pewno co jakiś czas coś wrzucę:) A nagrodą dla mnie jest to, że ktoś chce to czytać, więcej mi nie potrzeba:) No, a mega nagroda czeka mnie już niedługo, w postaci nowego albumu, czego chcieć więcej? Pozdrawiam cieplutko:):):)

31/03/14 23:34 ZD
W każdym razie -ja mogę już sobie nabić guza kłaniając się nisko w podzięce "za całokształt" i w ...oczekiwaniu na resztę ;))))

31/03/14 23:32 ZD
Kato-dzięki serdeczne...Wiem skąd to pseudo...Ty się KATUJESZ tym tłumaczeniem...dla nas - "mało gramotnych z angielskiego"..Dzięki Ci ...Mam nadzieję,że Ci wynagrodzi KTOŚ ...CZYMŚ (???)

31/03/14 22:48 MałgoŚ
kato, dziękuję! Wykonałaś kawał dobrej roboty.

31/03/14 22:11 gość
Dziekuje <3