En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Paris Jackson: Life After Neverland Paris Jackson - Życie po Nibylandii
Author: Brian Hiatt() Autor: Brian Hiatt()
In her first-ever in-depth interview, Michael Jackson's daughter discusses her father's pain and finding peace after addiction and heartache



Paris-Michael Katherine Jackson is staring at a famous corpse. "That's Marilyn Monroe," she whispers, facing a wall covered with gruesome autopsy photos. "And that's JFK. You can't even find these online." On a Thursday afternoon in late November, Paris is making her way through the Museum of Death, a cramped maze of formaldehyde-scented horrors on Hollywood Boulevard. It's not uncommon for visitors, confronted with decapitation photos, snuff films and serial-killer memorabilia, to faint, vomit or both. But Paris, not far removed from the emo and goth phases of her earlier teens, seems to find it all somehow soothing. This is her ninth visit. "It's awesome," she had said on the way over. "They have a real electric chair and a real head!"

Paris Jackson turned 18 last April, and moment by moment, can come across as much older or much younger, having lived a life that's veered between sheltered and agonizingly exposed. She is a pure child of the 21st century, with her mashed-up hippie-punk fashion sense (today she's wearing a tie-dye button-down, jeggings and Converse high-tops) and boundary-free musical tastes (she's decorated her sneakers with lyrics by Mötley Crüe and Arctic Monkeys; is obsessed with Alice Cooper – she calls him "bae" – and the singer-songwriter Butch Walker; loves Nirvana and Justin Bieber too). But she is, even more so, her father's child. "Basically, as a person, she is who my dad is," says her older brother, Prince Michael Jackson. "The only thing that's different would be her age and her gender." Paris is similar to Michael, he adds, "in all of her strengths, and almost all of her weaknesses as well. She's very passionate. She is very emotional to the point where she can let emotion cloud her judgment."

Paris has, with impressive speed, acquired more than 50 tattoos, sneaking in the first few while underage. Nine of them are devoted to Michael Jackson, who died when she was 11 years old, sending her, Prince and their youngest brother, Blanket, spiraling out of what had been – as they perceived it – a cloistered, near-idyllic little world. "They always say, 'Time heals,'" she says. "But it really doesn't. You just get used to it. I live life with the mentality of 'OK, I lost the only thing that has ever been important to me.' So going forward, anything bad that happens can't be nearly as bad as what happened before. So I can handle it." Michael still visits her in her dreams, she says: "I feel him with me all the time."

Michael, who saw himself as Peter Pan, liked to call his only daughter Tinker Bell. She has FAITH, TRUST AND PIXIE DUST inked near her clavicle. She has an image from the cover of Dangerous on her forearm, the Bad logo on her hand, and the words QUEEN OF MY HEART – in her dad's handwriting, from a letter he wrote her – on her inner left wrist. "He's brought me nothing but joy," she says. "So why not have constant reminders of joy?"



She also has tattoos honoring John Lennon, David Bowie and her dad's sometime rival Prince – plus Van Halen and, on her inner lip, the word MÖTLEY (her boyfriend has CRÜE in the same spot). On her right wrist is a rope-and-jade bracelet that Michael bought in Africa. He was wearing it when he died, and Paris' nanny retrieved it for her. "It still smells like him," Paris says.

She fixes her huge blue-green eyes on each of the museum's attractions without flinching, until she comes to a section of taxidermied pets. "I don't really like this room," she says, wrinkling her nose. "I draw the line with animals. I can't do it. This breaks my heart." She recently rescued a hyperactive pit-bull-mix puppy, Koa, who has an uneasy coexistence with Kenya, a snuggly Labrador her dad brought home a decade ago.



Paris describes herself as "desensitized" to even the most graphic reminders of human mortality. In June 2013, drowning in depression and a drug addiction, she tried to kill herself at age 15, slashing her wrist and downing 20 Motrin pills. "It was just self-hatred," she says, "low self-esteem, thinking that I couldn't do anything right, not thinking I was worthy of living anymore." She had been self-harming, cutting herself, managing to conceal it from her family. Some of her tattoos now cover the scars, as well as what she says are track marks from drug use. Before that, she had already attempted suicide "multiple times," she says, with an incongruous laugh. "It was just once that it became public." The hospital had a "three-strike rule," she recalls, and, after that last attempt, insisted she attend a residential therapy program.

seventh grade. She didn't fit in – at all – and started hanging out with the only kids who accepted her, "a lot of older people doing a lot of crazy things," she says. "I was doing a lot of things that 13-, 14-, 15-year-olds shouldn't do. I tried to grow up too fast, and I wasn't really that nice of a person." She also faced cyberbullying, and still struggles with cruel online comments. "The whole freedom-of-speech thing is great," she says. "But I don't think that our Founding Fathers predicted social media when they created all of these amendments and stuff."



There was another trauma that she's never mentioned in public. When she was 14, a much older "complete stranger" sexually assaulted her, she says. "I don't wanna give too many details. But it was not a good experience at all, and it was really hard for me, and, at the time, I didn't tell anybody."

After her last suicide attempt, she spent sophomore year and half of junior year at a therapeutic school in Utah. "It was great for me," she says. "I'm a completely different person." Before, she says with a small smile, "I was crazy. I was actually crazy. I was going through a lot of, like, teen angst. And I was also dealing with my depression and my anxiety without any help." Her father, she says, also struggled with depression, and she was prescribed the same antidepressants he once took, though she's no longer on any psych meds.



Now sober and happier than she's ever been, with menthol cigarettes her main remaining vice, Paris moved out of her grandma Katherine's house shortly after her 18th birthday, heading to the old Jackson family estate. She spends nearly every minute of each day with her boyfriend, Michael Snoddy, a 26-year-old drummer – he plays with the percussion ensemble Street Drum Corps – and Virginia native whose dyed mohawk, tattoos and perpetually sagging pants don't obscure boy-band looks and a puppy-dog sweetness. "I never met anyone before who made me feel the way music makes me feel," says Paris. When they met, he had an ill-considered, now-covered Confederate flag tattoo that raised understandable doubts among the Jacksons. "But the more I actually got to know him," says Prince, "he's a really cool guy."

Paris took a quick stab at community college after graduating high school – a year early – in 2015, but wasn't feeling it. She is an heir to a mammoth fortune – the Michael Jackson Family Trust is likely worth more than $1 billion, with disbursements to the kids in stages. But she wants to earn her own money, and now that she's a legal adult, to embrace her other inheritance: celebrity.



And in the end, as the charismatic, beautiful daughter of one of the most famous men who ever lived, what choice did she have? She is, for now, a model, an actress, a work in progress. She can, when she feels like it, exhibit a regal poise that's almost intimidating, while remaining chill enough to become pals with her giant-goateed tattoo artist. She has impeccable manners – you might guess that she was raised well. She so charmed producer-director Lee Daniels in a recent meeting that he's begun talking to her manager about a role for her on his Fox show, Star. She plays a few instruments, writes and sings songs (she performs a couple for me on acoustic guitar, and they show promise, though they're more Laura Marling than MJ), but isn't sure if she'll ever pursue a recording contract.

Modeling, in particular, comes naturally, and she finds it therapeutic. "I've had self-esteem issues for a really, really long time," says Paris, who understands her dad's plastic-surgery choices after watching online trolls dissect her appearance since she was 12. "Plenty of people think I'm ugly, and plenty of people don't. But there's a moment when I'm modeling where I forget about my self-esteem issues and focus on what the photographer's telling me – and I feel pretty. And in that sense, it's selfish."



But mostly, she shares her father's heal-the-world impulses ("I'm really scared for the Great Barrier Reef," she says. "It's, like, dying. This whole planet is. Poor Earth, man"), and sees fame as a means to draw attention to favored causes. "I was born with this platform," she says. "Am I gonna waste it and hide away? Or am I going to make it bigger and use it for more important things?"



Her dad wouldn't have minded. "If you wanna be bigger than me, you can," he'd tell her. "If you don't want to be at all, you can. But I just want you to be happy."

At the moment, Paris lives in the private studio where her dad demoed "Beat It." The Tudor-style main house in the now-empty Jackson family compound in the L.A. neighborhood of Encino – purchased by Joe Jackson in 1971 with some of the Jackson 5's first Motown royalties, and rebuilt by Michael in the Eighties – is under renovation. But the studio, built by Michael in a brick building across the courtyard, happens to be roughly the size of a decent Manhattan apartment, with its own kitchen and bathroom. Paris has turned it into a vibe-y, cozy dorm room.



Traces of her father are everywhere, most unmistakably in the artwork he commissioned. Outside the studio is a framed picture, done in a Disney-like style, of a cartoon castle on a hilltop with a caricatured Michael in the foreground, a small blond boy embracing him. It's captioned "Of Children, Castles & Kings." Inside is a mural taking up an entire wall, with another cartoon Michael in the corner, holding a green book titled The Secret of Life and looking down from a window at blooming flowers – at the center of each bloom is a cartoon face of a red-cheeked little girl.

Paris' chosen decor is somewhat different. There is a picture of Kurt Cobain in the bathroom, a Smashing Pumpkins poster on the wall, a laptop with Against Me! and NeverEnding Story stickers, psychedelic paisley wall hangings, lots of fake candles. Vinyl records (Alice Cooper, the Rolling Stones) serve as wall decorations. In the kitchen, sitting casually on a counter, is a framed platinum record, inscribed to Michael by Quincy Jones ("I found it in the attic," Paris shrugs).



Above an adjacent garage is a mini-museum Michael created as a surprise gift for his family, with the walls and even ceilings covered with photos from their history. Michael used to rehearse dance moves in that room; now Paris' boyfriend has his drum kit set up there.



We head out to a nearby sushi restaurant, and Paris starts to describe life in Neverland. She spent her first seven years in her dad's 2,700-acre fantasy world, with its own amusement park, zoo and movie theater. ("Everything I never got to do as a kid," Michael called it.) During that time, she didn't know that her father's name was Michael, let alone have any grasp of his fame. "I just thought his name was Dad, Daddy," she says. "We didn't really know who he was. But he was our world. And we were his world." (Paris declared last year's Captain Fantastic, where Viggo Mortensen plays an eccentric dad who tries to create a utopian hideaway for his kids, her "favorite movie ever.")



We couldn't just go on the rides whenever we wanted to," she recalls, walking on a dark roadside near the Encino compound. She likes to stride along the lane divider, too close to the cars – it drives her boyfriend crazy, and I don't much like it either. "We actually had a pretty normal life. Like, we had school every single day, and we had to be good. And if we were good, every other weekend or so, we could choose whether we were gonna go to the movie theater or see the animals or whatever. But if you were on bad behavior, then you wouldn't get to go do all those things."



In his 2011 memoir, Michael's brother Jermaine called him "an example of what fatherhood should be. He instilled in them the love Mother gave us, and he provided the kind of emotional fathering that our father, through no fault of his own, could not. Michael was father and mother rolled into one."



Michael gave the kids the option of going to regular school. They declined. "When you're at home," says Paris, "your dad, who you love more than anything, will occasionally come in, in the middle of class, and it's like, 'Cool, no more class for the day. We're gonna go hang out with Dad.' We were like, 'We don't need friends. We've got you and Disney Channel!'" She was, she acknowledges, "a really weird kid."

Her dad taught her how to cook, soul food, mostly. "He was a kick-ass cook," she says. "His fried chicken is the best in the world. He taught me how to make sweet potato pie." Paris is baking four pies, plus gumbo, for grandma Katherine's Thanksgiving – which actually takes place the day before the holiday, in deference to Katherine's Jehovah's Witness beliefs.



Michael schooled Paris on every conceivable genre of music. "My dad worked with Van Halen, so I got into Van Halen," she says. "He worked with Slash, so I got into Guns N' Roses. He introduced me to Tchaikovsky and Debussy, Earth, Wind and Fire, the Temptations, Tupac, Run-DMC."



She says Michael emphasized tolerance. "My dad raised me in a very open-minded house," she says. "I was eight years old, in love with this female on the cover of a magazine. Instead of yelling at me, like most homophobic parents, he was making fun of me, like, 'Oh, you got yourself a girlfriend.'



"His number-one focus for us," says Paris, "besides loving us, was education. And he wasn't like, 'Oh, yeah, mighty Columbus came to this land!' He was like, 'No. He fucking slaughtered the natives.'" Would he really phrase it that way? "He did have kind of a potty mouth. He cussed like a sailor." But he was also "very shy."



Paris and Prince are quite aware of public doubts about their parentage (the youngest brother, Blanket, with his darker skin, is the subject of less speculation). Paris' mom is Debbie Rowe, a nurse Michael met while she was working for his dermatologist, the late Arnold Klein. They had what sounds like an unconventional three-year marriage, during which, Rowe once testified, they never shared a home. Michael said that Rowe wanted to have his children "as a present" to him. (Rowe said that Paris got her name from the location of her conception.) Klein, her employer, was one of several men – including the actor Mark Lester, who played the title role in the 1968 movie Oliver! – who suggested that they could be Paris' actual biological father.



Over popcorn shrimp and a Clean Mean Salmon Roll, Paris agrees to address this issue for what she says will be the only time. She could opt for an easy, logical answer, could point out that it doesn't matter, that either way, Michael Jackson was her father. That's what her brother – who describes himself as "more objective" than Paris – seems to suggest. "Every time someone asks me that," Prince says, "I ask, 'What's the point? What difference does it make?' Specifically to someone who's not involved in my life. How does that affect your life? It doesn't change mine."



But Paris is certain that Michael Jackson was her biological dad. She believes it with a fervency that is both touching and, in the moment, utterly convincing. "He is my father," she says, making fierce eye contact. "He will always be my father. He never wasn't, and he never will not be. People that knew him really well say they see him in me, that it's almost scary.



"I consider myself black," she says, adding later that her dad "would look me in the eyes and he'd point his finger at me and he'd be like, 'You're black. Be proud of your roots.' And I'd be like, 'OK, he's my dad, why would he lie to me?' So I just believe what he told me. 'Cause, to my knowledge, he's never lied to me.



"Most people that don't know me call me white," Paris concedes. "I've got light skin and, especially since I've had my hair blond, I look like I was born in Finland or something." She points out that it's far from unheard of for mixed-race kids to look like her – accurately noting that her complexion and eye color are similar to the TV actor Wentworth Miller's, who has a black dad and a white mom.



At first, she had no relationship with Rowe. "When I was really, really young, my mom didn't exist," Paris recalls. Eventually, she realized "a man can't birth a child" – and when she was 10 or so, she asked Prince, "We gotta have a mom, right?" So she asked her dad. "And he's like, 'Yeah.' And I was like, 'What's her name?' And he's just like, 'Debbie.' And I was like, 'OK, well, I know the name.'" After her father's death, she started researching her mom online, and they got together when Paris was 13.



In the wake of her treatment in Utah, Paris decided to reach out again to Rowe. "She needed a mother figure," says Prince, who declines to comment on his own relationship, or lack thereof, with Rowe. (Paris' manager declined to make Rowe available for an interview, and Rowe did not respond to our request for comment.) "I've had a lot of mother figures," Paris counters, citing her grandmother and nannies, among others, "but by the time my mom came into my life, it wasn't a 'mommy' thing. It's more of an adult relationship." Paris sees herself in Rowe, who just completed a course of chemo in a fight against breast cancer: "We're both very stubborn."



Paris isn't sure how Michael felt about Rowe, but says Rowe was "in love" with her dad. She's also sure that Michael loved Lisa Marie Presley, whom he divorced two years before Paris' birth: "In the music video 'You Are Not Alone,' I can see how he looked at her, and he was totally whipped," she says with a fond laugh.

Paris Jackson was around nine years old when she realized that much of the world didn't see her father the way she did. "My dad would cry to me at night," she says, sitting at the counter of a New York coffee shop in mid-December, cradling a tiny spoon in her hand. She starts to cry too. "Picture your parent crying to you about the world hating him for something he didn't do. And for me, he was the only thing that mattered. To see my entire world in pain, I started to hate the world because of what they were doing to him. I'm like, 'How can people be so mean?'" She pauses. "Sorry, I'm getting emotional."



Paris and Prince have no doubts that their father was innocent of the multiple child-molestation allegations against him, that the man they knew was the real Michael. Again, they are persuasive – if they could go door-to-door talking about it, they could sway the world. "Nobody but my brothers and I experienced him reading A Light in the Attic to us at night before we went to bed," says Paris. "Nobody experienced him being a father to them. And if they did, the entire perception of him would be completely and forever changed." I gently suggest that what Michael said to her on those nights was a lot to put on a nine-year-old. "He did not bullshit us," she replies. "You try to give kids the best childhood possible. But you also have to prepare them for the shitty world."



Michael's 2005 molestation trial ended in an acquittal, but it shattered his reputation and altered the course of his family's lives. He decided to leave Neverland for good. They spent the next four years traveling the world, spending long stretches of time in the Irish countryside, in Bahrain, in Las Vegas. Paris didn't mind – it was exciting, and home was where her dad was.



By 2009, Michael was preparing for an ambitious slate of comeback performances at London's O2 Arena. "He kind of hyped it up to us," recalls Paris. "He was like, 'Yeah, we're gonna live in London for a year.' We were super-excited – we already had a house out there we were gonna live in." But Paris remembers his "exhaustion" as rehearsals began. "I'd tell him, 'Let's take a nap,'" she says. "Because he looked tired. We'd be in school, meaning downstairs in the living room, and we'd see dust falling from the ceiling and hear stomping sounds because he was rehearsing upstairs."



Paris has a lingering distaste for AEG Live, the promoters behind the planned This Is It tour – her family lost a wrongful-death suit against them, with the jury accepting AEG's argument that Michael was responsible for his own death. "AEG Live does not treat their performers right," she alleges. "They drain them dry and work them to death." (A rep for AEG declined comment.) She describes seeing Justin Bieber on a recent tour and being "scared" for him. "He was tired, going through the motions. I looked at my ticket, saw AEG Live, and I thought back to how my dad was exhausted all the time but couldn't sleep."



Paris blames Dr. Conrad Murray – who was convicted of involuntary manslaughter in her father's death – for the dependency on the anesthetic drug propofol that led to it. She calls him "the 'doctor,'" with satirical air quotes. But she has darker suspicions about her father's death. "He would drop hints about people being out to get him," she says. "And at some point he was like, 'They're gonna kill me one day.'" (Lisa Marie Presley told Oprah Winfrey of a similar conversation with Michael, who expressed fears that unnamed parties were targeting him to get at his half of the Sony/ATV music-publishing catalog, worth hundreds of millions.)



Paris is convinced that her dad was, somehow, murdered. "Absolutely," she says. "Because it's obvious. All arrows point to that. It sounds like a total conspiracy theory and it sounds like bullshit, but all real fans and everybody in the family knows it. It was a setup. It was bullshit."



But who would have wanted Michael Jackson dead? Paris pauses for several seconds, maybe considering a specific answer, but just says, "A lot of people." Paris wants revenge, or at least justice. "Of course," she says, eyes glowing. "I definitely do, but it's a chess game. And I am trying to play the chess game the right way. And that's all I can say about that right now."



Michael had his kids wear masks in public, a protective move Paris considered "stupid" but later came to understand. So it made all the more of an impression when a brave little girl spontaneously stepped to the microphone at her dad's televised memorial service, on July 7th, 2009. "Ever since I was born," she said, "Daddy has been the best father you could ever imagine, and I just wanted to say I love him so much."

She was 11 years old, but she knew what she was doing. "I knew afterward there was gonna be plenty of shit-talking," Paris says, "plenty of people questioning him and how he raised us. That was the first time I ever publicly defended him, and it definitely won't be the last." For Prince, his younger sister showed in that moment that she had "more strength than any of us."



The day after her trip to the Museum of Death, Paris, Michael Snoddy and Tom Hamilton, her model-handsome, man-bunned 31-year-old manager, head over to Venice Beach. We stroll the boardwalk, and Snoddy recalls a brief stint as a street performer here when he first moved to L.A., drumming on buckets. "It wasn't bad," he says. "I averaged out to a hundred bucks a day."



Paris has her hair extensions in a ponytail. She's wearing sunglasses with circular lenses, a green plaid shirt over leggings, and a Rasta-rainbow backpack. Her mood is darker today. She's not talking much, and clinging tight to Snoddy, who's in a Willie Nelson tee with the sleeves cut off.



We head toward the canals, lined with ultramodern houses that Paris doesn't like. "They're too harsh and bougie," she says. "It doesn't scream, 'Hey, come for dinner!'" She's delighted to spot a group of ducks. "Hello, friends!" she shouts. "Come play with us!" Among them are what appear to be an avian couple in love, paddling through the shallow water in close formation. Paris sighs and squeezes Snoddy's hand. "Goals," she says. "Hashtag 'goals.'"



Her spirits are lifting, and we walk back toward the beach to watch the sunset. Paris and Snoddy hop on a concrete barrier facing the orange-pink spectacle. It's a peaceful moment, until a middle-aged woman in neon jogging clothes and knee-length socks walks over. She grins at the couple as she presses a button on some kind of tiny stereo strapped to her waist, unleashing a dated-sounding trance song. Paris laughs and turns to her boyfriend. As the sun disappears, they start to dance.
(źródło)
W swoim pierwszym w życiu, szczerym wywiadzie, córka Michaela Jacksona mówi o jego cierpieniu oraz o znalezieniu wytchnienia po okresie uzależnienia i smutku.



Paris-Michael Katherine Jackson patrzy na słynne zwłoki. — To Marylin Monroe — szepce, patrząc na ścianę pokrytą straszliwymi zdjęciami wykonanymi podczas sekcji zwłok. — A to John Fitzgerald Kennedy. Nie znajdziesz tego w Internecie.

We wtorkowe popołudnie pod koniec listopada Paris udaje się do Muzeum Śmierci, ciasnego labiryntu cuchnących formaliną okropności na bulwarze Hollywood. Nie jest niczym niezwykłym fakt, że zwiedzający to miejsce wymiotują bądź mdleją (albo jedno i drugie) po konfrontacji ze zdjęciami obciętych głów, filmami ostatniego tchnienia, czy pamiątkami po seryjnych zabójcach. Lecz Paris, mająca za sobą fazy emo i gotyku, zdaje się widzieć w tym wszystkim coś kojącego. To jej dziewiąta wizyta. — Ale czad! — Mówi po drodze. — Mają prawdziwe elektryczne krzesło i prawdziwy [ucięty] łeb!

W kwietniu Paris ukończyła 18 lat i odtąd może uchodzić jednocześnie za dużo starszą lub młodszą, wiodąc życie, w którym balansuje między chronieniem się przed światem, a bolesnym wystawianiem się na widok publiczny. Jest typowym dzieckiem XXI wieku, zważywszy na jej styl będący miksem punkowego i hipisowskiego (tego dnia ma na sobie ręcznie barwioną koszulkę z kołnierzykiem, legginsy i Conversy z wysokim stanem) oraz wolne od wszelkich granic upodobania muzyczne (sneakersy ozdabia tekstami piosenek Mötley Crüe oraz Arctic Monkeys, ma fioła na punkcie Alice’a Coopera — nazywa go swoim chłopakiem — oraz Butchera Walkera, uwielbia Nirvanę i Justina Biebera). Lecz przede wszystkim jest dzieckiem swojego ojca. — Jako osoba, jest taka jak ojciec — twierdzi jej starszy brat, Prince Michael Jackson (w oryginale nie jest uściślone, czy jest obecny podczas powstawania reportażu o siostrze — tłum.) . — Jedyne co ich różni, to wiek i płeć. — Paris jest podobna do Michaela, jeśli chodzi o wady i zalety. — Jest bardzo emocjonalna. Jest emocjonalna do tego stopnia, że emocje przysłaniają jej rzeczywistość.

Paris we wprost zadziwiającym tempie zrobiła sobie ponad 50 tatuaży, pierwszy będąc jeszcze niepełnoletnią. 9 z nich nawiązuje do ojca, Michaela Jacksona, który zmarł gdy miała 11 lat, osierociwszy ją, Prince’a, oraz najmłodszego brata, Blanketa. Wtedy ich widzenie świata jako arkadii, wymknęło się spod kontroli. — Mówią, że czas leczy rany, ale to nieprawda - twierdzi Paris. — Po prostu się przyzwyczajasz. Żyję na zasadzie: Ok, straciłam to, co najważniejsze w życiu, więc cokolwiek złego się wydarzy, nie będzie już takie złe. Mogę to znieść. Michael wciąż nawiedza ją we śnie. Cały czas czuję jego obecność - twierdzi.

Michael, który określał siebie jako Piotruś Pan, lubił nazywać swoją jedyną córkę Dzwoneczkiem. Na obojczyku ma ona wyryte słowa piosenki: “Dopóki istnieje wiara, ufność... i magiczny pył“, cover okładki z albumu “Dangerous” na ramieniu, logo z albumu “Bad” na dłoni, oraz słowa “Królowa mojego serca” — odręczne pismo ojca wytatuowane na nadgarstku, pochodzące z listu który napisał do niej. — On przyniósł mi radość. — twierdzi Paris. — Dlaczego nie miałabym sobie o niej ciągle przypominać?

Posiada również tatuaże upamiętniające Johna Lennona, Davida Bowiego, a także niegdysiejszego rywala taty, Prince’a. Dodatkowo Van Halena, oraz na wewnętrznej stronie wargi pierwszy człon nazwy zespołu rockowego Mötley Crüe (Mötley, jej chłopak w tym samym miejscu ma drugi, Crüe). Na prawym nadgarstku nosi bransoletkę z włóczki którą jej ojciec zakupił podczas pobytu w Afryce. Nosiła ją gdy zmarł, a otrzymała ją od niani. Wciąż nim pachnie — mówi Paris.

Rzuca swoimi niebiesko-zielonymi oczami na każdą z atrakcji muzeum. Nie wzdryga się ani razu, do czasu kiedy przechodzi do sekcji z wypchanymi zwierzętami. — Nie podoba mi się to pomieszczenie — mówi, marszcząc nos. — Tutaj kończy się moja granica, jeśli chodzi o zwierzęta... Nie mogę tego zrobić. Łamie mi to serce. — Właśnie przygarnęła nadaktywnego szczeniaka, mieszańca pit-bulla o imieniu Koa. Wiedzie on niespokojny współżywot z potulnym labradorem Kenyą ,którego ojciec przyniósł do domu 10 lat temu.

Paris określa siebie jako “znieczuloną”, nawet na widok najbardziej przerażających dowodów ludzkiej śmiertelności. W czerwcu 2013 roku, pogrążona w depresji i uzależniona od narkotyków, próbowała w wieku 15 lat popełnić samobójstwo podcinając sobie żyły na nadgarstku i połykając 20 pigułek Motrinu. Po prostu nienawidziłam siebie — twierdzi. Miałam niską samoocenę, myślałam, że nic nie umiem zrobić, myślałam, że już nie warto żyć. - Samookaleczała się, skutecznie ukrywając to przed rodziną. Niektóre z jej tatuaży obecnie przykrywają blizny — wiele z nich to ślady po zażyciu narkotyków. Przedtem “dużo razy” usiłowała popełnić samobójstwo, co przyznaje ze śmiechem niestosownym do sytuacji. - Raz wyszło publicznie — mówi. Szpital miał zasadę trzech następstw. Po ostatniej próbie wymuszono na niej, aby udała się na terapię odwykową.

Przed śmiercią ojca uczyła się w domu, po jego śmierci zgodziła się pójść do prywatnej szkoły. Zaczęła od siódmej klasy. Nie wpasowała się wcale — spotykała się tylko z jedną osobą spośród dzieciaków rówieśników, oraz z “dużo starszymi, którzy robili wiele szalonych rzeczy”.

- Robiłam dużo rzeczy których nie powinny robić 13-, 14-, 15-latki. Za szybko usiłowałam dorosnąć, nie byłam zbyt miłą osobą. — Doświadczyła również cyberprzemocy, nadal zresztą zmaga się z okrutnymi komentarzami internetowymi. Ogólnie wolność słowa jest super - twierdzi. - Ale wydaje mi się, że nasi Ojcowie Założyciele nie przewidzieli tego, że powstaną media społecznościowe, kiedy wprowadzili te wszystkie zmiany, itp. rzeczy.

Było jeszcze jedno traumatyczne wydarzenie o którym nigdy nie wspomniała publicznie. Kiedy miała 14 lat, dużo starszy “całkiem nieznajomy” molestował ją seksualnie. — Nie chcę zbytnio mówić o szczegółach — twierdzi. Nie było to dobre doświadczenie i było mi naprawdę ciężko. Wtedy nikomu o tym nie powiedziałam.

Po ostatniej próbie samobójczej spędziła następne półtora roku w szkole terapeutycznej w Utah. Było mi tam super — mówi. — Teraz jestem całkiem inną osobą. Zanim wypowiada ostatnie zdanie, na jej twarzy pojawia się półuśmiech. - Byłam szalona, naprawdę szalona. Wiele przeszłam, takie nastoletnie niepokoje. Zmagałam się też z depresją i z lękami, od nikogo nie było pomocy. Mój ojciec również przechodził przez depresję — mówi. Przepisano jej te same antydepresanty, które on zażywał. Obecnie Paris nie jest pod opieką psychologa.

Obecnie trzeźwa i szczęśliwa jak nigdy przedtem — jej jedyny grzeszek na sumieniu to mentolowe papierosy Paris wyprowadziła się z domu babci Katherine krótko po 18-tych urodzinach i wprowadziła z powrotem do starej rezydencji rodziny Jacksonów. Prawie każdą chwilę spędza ze swoim chłopakiem, Michaelem Snoddym (26 lat), perkusistą - obsługuje zestaw Street Drum Corps pochodzącym ze stanu Virginia. Jego farbowany irokez, tatuaże i spodnie z krokiem w kolanach bynajmniej nie kojarzą się z wizerunkiem chłopaka z boysbandu czy uroczym małym pieskiem. — Nigdy przedtem nie poznałam nikogo kto podziałał na mnie tak, jak działa na mnie muzyka — mówi Paris. Kiedy poznali się, zrobił sobie nieprzemyślany, obecnie zakryty tatuaż z motywem flagi Konfederacji (południowych stanów USA), co wzbudziło zrozumiałe zarzuty wśród członków rodziny Jacksonów. — Ale tym bardziej chciałem go poznać - mówi Prince. To naprawdę świetny facet.

Paris ma za sobą krótki epizod w koledżu po ukończeniu szkoły średniej w 2015 roku, jednak... to nie było dla niej. Jest dziedziczką olbrzymiej fortuny - Family Trust Michaela Jacksona jest warta ponad miliard dolarów. Przydzielana jest jego dzieciom co kilka lat. Jednakże Paris chce zarabiać własne pieniądze, a obecnie, będąc już prawnie dorosłą, zrobić użytek z swojego nowego spadku- sławy.

W końcu jako charyzmatyczna, piękna córka jednego z najsłynniejszych ludzi wszech czasów, jaki miałaby wybór? Jest obecnie modelką, aktorką, w toku pracy. Jeśli zechce, może przybrać pozę pewności siebie co jest niemal przerażające, wyluzować się na tyle, by zakolegować się ze swoim wielkim tatuażystą. Ma nienaganne maniery — można się domyślać, że została dobrze wychowana. Na ostatnim spotkaniu tak bardzo zauroczyła producenta i reżysera Lee Danielsa, że rozpoczął rozmowy z jej menedżerem na temat roli dla niej w programie swojej stacji Fox, Star. Gra na kilku instrumentach, pisze i śpiewa piosenki (wykonuje dla mnie- mówi reporter- specjalnie kilka z nich; są dość obiecujące, chociaż bardziej w stylu Laury Marling, niż Michaela Jacksona) Nie jest jednak pewna, czy kiedykolwiek dostanie kontrakt płytowy.

W szczególności modeling jej przychodzi w sposób naturalny; widzi w nim coś terapeutycznego. — Miałam kłopoty z poczuciem własnej wartości w przez długi, długi czas — mówi Paris , która rozumie powód operacji plastycznych ojca po tym, jak zetknęła się z gnębiącymi ją trollami internetowymi, ukończywszy 12 lat. Wielu uważa, że jestem brzydka, wielu, że nie. Ale kiedy pozuję do zdjęć, przychodzi moment kiedy zapominam o kłopotach z poczuciem pewności siebie, skupiam się na tym, co mówi mi fotograf i czuję się ładna. W tym sensie jest to samolubstwo.

Ale przede wszystkim dzieli z ojcem pragnienie uleczenia świata (jak w jego przeboju Heal The World — Naprawdę boję się o Wielką Rafę Koralową — mówi. — Jakby umierała, tak jak cała planeta. Biedna Ziemia, człowieku.), a sławę widzi jako środek do zwrócenia uwagi na pewne sprawy. Urodziłam się z tym — mówi. — Mam to zmarnować i ukrywać? A może uczynić z tego coś większego i użyć do ważniejszych celów?

Jej tata nie miałby nic przeciwko. Jeśli chcesz być większa ode mnie, możesz być. — mawiał. — Jeśli nie chcesz, też możesz. Chcę tylko, byś była szczęśliwa.

W tej chwili Paris mieszka w prywatnym studiu, w którym jej ojciec nakręcił klip do Beat It. Obecnie pusty rodzinny dom Jacksonów w stylu dynastii Tudor, położony jest w sąsiedztwie Encino L.A. Został zakupiony przez Joe Jacksona w 1971 roku za pierwsze tantiemy The Jackson 5 w Motown, następnie został przebudowany przez Michaela w latach osiemdziesiątych. Jest teraz w trakcie remontu. Wybudowane przez Michaela studio, będące budynkiem z cegły stojącym w poprzek dziedzińca, dorównuje wielkością mniej więcej przyzwoitemu mieszkaniu na Manhattanie. Ma własną kuchnię i łazienkę. Paris urządziła tam sobie klimatyczny, przytulny pokój.

Ślady po jej ojcu są wszędzie obecne, w największym stopniu w obrazach, które zakupił. Na zewnątrz studia znajduje się oprawiony obraz, wykonany w stylu Disneya. Przedstawia kreskówkowy zamek na wzgórzu, karykaturę Michaela w tle, i małego chłopca który go obejmuje. Zatytułowany jest O dzieciach, zamkach i królach. Wewnątrz znajduje się mural zajmujący całą ścianę, z kolejnym wizerunkiem Michaela w rogu, rodem z kreskówki , trzymającego książkę z zieloną okładką, zatytułowaną Sekret Życia. Twarz Michaela zwrócona jest w stronę okna, przez które widać kwitnące kwiaty — w środku każdego kwiatka znajduje się kreskówkowa twarz dziewczynki o czerwonych policzkach.

Wystrój wnętrz wybrany przez Paris, jest zgoła inny. Obraz Kurta Cobaina w łazience, plakat Smashing Pumpkins na ścianie, laptop z wizerunkiem Against Me!, oraz naklejki z motywem z filmu Niekończąca się Opowieść, psychodeliczne motywy na ścianach, wiele sztucznych świeczek. Winylowe płyty (Alice’a Coopera, the Rolling Stones), służą za dekoracje na ścianie. W kuchni zobaczyć można platynową płytę z inskrypcją Quincy’iego Jones skierowaną do Michaela (— Znalazłam to na strychu — wzrusza ramionami Paris).

Przed garażem znajduje się mini-muzeum, które Michael stworzył jako prezent- niespodziankę dla swojej rodziny. Ściany i sufity pokryte są nawet ich historycznymi zdjęciami — Michael wykorzystywał je do próby tańca w tym pomieszczeniu. Teraz chłopak Paris ma tam zamontować swój zestaw perkusyjny.

Kierujemy się do pobliskiej restauracji na sushi, a Paryż zaczyna opisywać życie w Nibylandii. Spędziła tam pierwsze siedem lat swojego życia, w miejscu wynoszącym ponad 2700 akrów, świecie fantasy jej taty, z własnym parkiem rozrywki, zoo i kinem. (Michael nazwał go "wszystkim, czego nigdy nie mogłem robić jako dziecko" ). W tym czasie nie wiedziała, że ​​jej ojciec miał na imię Michael, nie mówiąc już o tym, że nie miała pojęcia o jego sławie. Myślałam, że tato, nazywa się tato. — mówi. — Tak naprawdę nie wiemy, kim był. Ale był naszym światem. A my byliśmy jego światem. (Paris stwierdziła, że jej ulubiony film to ubiegłoroczny Captain Fantastic, gdzie Viggo Mortensen zagrał ekscentrycznego ojca, starającego się stworzyć utopijną kryjówkę dla swoich dzieci).

- Nie mogliśmy wychodzić na spacer wtedy, kiedy chcieliśmy — wspomina, idąc po ciemnym poboczu niedaleko kompleksów mieszkalnych w Encino. Tak naprawdę prowadziliśmy całkiem normalne życie, w sensie, że codziennie była szkoła... no i musieliśmy być grzeczni. I jeśli byliśmy grzeczni, mniej więcej co weekend mogliśmy zdecydować, czy chcemy iść do kina, czy zobaczyć zwierzęta [w zoo], czy dokądkolwiek. Ale jeśli źle się zachowałeś, wtedy nie mogłeś nigdzie iść .

W swojej książce-wspomnieniu z 2011 roku brat Michaela, Jermaine wziął go za “przykład tego, jak powinno wyglądać ojcostwo. On zaszczepił w nich miłość którą dała nam matka, i rodzaj emocjonalnego dystansu, takiego jak nasz ojciec, chociaż nie z własnej winy. Michael był ojcem i matką w jednym.”

Michael pozostawił dzieciom możliwość chodzenia do normalnej szkoły. Nie zgodziły się. - Kiedy jesteś w domu — mówi Paris — twój tata, ktoś, kogo kochasz ponad wszystko, wchodzi tak po prostu, w połowie zajęć i mówi: dobra, koniec lekcji na dziś, wychodzicie z tatą.” Coś na zasadzie: nie potrzebujemy kolegów, mamy ciebie i Disney Channel! Przyznaje też, że była “naprawdę dziwnym dzieciakiem”.

Tata nauczył ją gotować, szczególnie typowo afroamerykańskie potrawy (tzw. soul food). –

— „Wymiatał”, jeśli chodzi o gotowanie — mówi. — Pieczony kurczak w jego wydaniu jest najlepszy na świecie. Nauczył mnie też jak robić słodkie ciasto z pomidorów. — Paris piecze ciasta, plus cztery gumbo, dla babci Katarzyny na święto Dziękczynienia - co faktycznie ma miejsce w przeddzień święta, z szacunku dla wierzeń Świadków Jehowy .

Michael zapoznał Paris z każdym możliwym gatunkiem muzycznym. — Tata współpracował z Van Halenem, więc słuchałam Van Halena. Współpracował ze Slashem, więc słuchałam Guns N’ Roses. Zapoznał mnie z Czajkowskim, z Debussym, Earth, Wind and Fire, The Temptations, Tupacem, Run-DMC.

Paris twierdzi, że Michael kładł nacisk na tolerancję. Tata wychował mnie w bardzo otwartym domu — mówi. — Kiedy miałam 8 lat, zakochałam się w kobiecie z okładki magazynu. Zamiast krzyczeć na mnie, jak większość homofobicznych rodziców, żartował ze mnie, np. “Oo, masz dziewczynę!”

— Byliśmy u niego na pierwszym miejscu — mówi Paris — Oprócz miłości, była też edukacja. I nie było tak, że np. "oo, tak, potężny Kolumb przybył na ten ląd! " Mówił: "Nie, on, k***a, wymordował tubylców". — Naprawdę się tak wyrażał? — pytam. — Był grubiański. Klął jak szewc. — Ale był też “bardzo nieśmiały”.

Paris i Prince są całkiem świadomi tego, jakie wątpliwości budzi ich pochodzenie wśród opinii publicznej (najmłodszy brat, Blanket, mający ciemniejszy kolor skóry, jest w mniejszym stopniu obiektem tych spekulacji). Mamą Paris jest Debbie Rowe, pielęgniarka Michaela, która jednocześnie pracowała dla jego ostatniego dermatologa, Arnolda Kleina. Ich związek można określić jako niekonwencjonalne trzyletnie małżeństwo, podczas którego, jak wyznała Rowe, nigdy nie mieszkali razem. Michael powiedział, że Rowe chciała dać mu swoje dzieci "w prezencie". (Rowe przyznała, że Paris dostała imię od miejsca swego poczęcia.) Klein, jej pracodawca, był jednym z jej kilku mężczyzn — w tym aktor Mark Lester, który grał tytułową rolę w filmie” Oliver” Z 1968-go roku , sugerujących biologiczne ojcostwo Paris.

Pochylona nad jedzeniem: popcorn, krewetki, łosoś oraz sushi, Paris zgadza się odnieść do tej kwestii, jednak uprzedza, że tylko raz się wypowie na ten temat. Mogłaby zdecydować się na prostą, logiczną odpowiedź, mogłaby podkreślić, że to bez znaczenia, bo tak czy inaczej, Michael Jackson był jej ojcem. Za każdym razem ktoś mnie o to pyta — mówi Prince. — Ja na to: W czym rzecz? Jaką to robi różnicę? Szczególnie dla kogoś, kto nie jest zaangażowany w moje życie. Jak to zmienia twoje życie? Mojego nie zmienia.

Lecz Paris jest pewna, że Michael Jackson był jej biologicznym ojcem. Wierzy w to z żarliwością, która jest wzruszająca i momentami naprawdę przekonująca. — On JEST moim ojcem — mówi z dzikością w oczach, zawsze będzie moim ojcem. Nigdy nie było i nie będzie inaczej. Ludzie, którzy go dobrze znali, mówią, że widzą go we mnie, to jest wręcz straszne.

— Uważam się za czarną — twierdzi, dodając, że- tata patrzył mi w oczy, pokazywał na mnie palcem i mówił: Jesteś czarna. Bądź dumna ze swoich korzeni. A ja na to-ok. To mój tata, dlaczego miałby kłamać? Tak , wierzę w to, co mówił, bo nigdy mnie nie okłamał.

— Większość ludzi, która mnie nie zna, nazywa mnie białą — przyznaje Paris. — Mam jasną karnację, i odkąd zafarbowałam włosy na blond, wyglądam jakbym urodziła się w Finlandii, czy gdzieś w tych rejonach. Podkreśla, że to, jak wygląda, nie należy do rzadkości w przypadku dzieci z ze związków mieszanych rasowo. Zważywszy na fakt, że aktor telewizyjny Wentworth Miller, którego tata jest czarny, a mama biała, ma podobną karnację i kolor oczu.

Z początku nie miała żadnych kontaktów z Rowe. — Kiedy byłam naprawdę malutka, mama dla mnie nie istniała. — wspomina Paris. W końcu uświadomiła sobie, że “mężczyzna nie może urodzić dziecka”. Kiedy miała 10 lat, spytała o to brata Prince’a. Spytała również tatę i dowiedziała się, że t prawda. Ja na to: Jak ona ma na imię? On: Debbie. Ja: O, to teraz wiem, jak ma na imię.

Po śmierci ojca zaczęła szukać mamę za pośrednictwem internetu. Spotkały się, gdy Paris miała 13 lat.

Na początku swojej terapii w Utah, Paris zdecydowała się ponownie nawiązać kontakt z Rowe. Potrzebowała wtedy matki — mówi Prince, który odmawia komentarza na temat jego własnej relacji, lub jej braku, z Rowe. (Menadżer Paris poprosił Rowe o rozmowę, nie odpowiedziała na naszą prośbę o komentarz). — Miałam wiele danych na temat mamy - Wylicza Paris, cytując babcię, a także nianie i inne osoby. — Ale, odkąd weszła w moje życie, nie była to relacja “matka-córka”. To była raczej relacja dorosłych ludzi. Paris widzi siebie w Rowe, która właśnie zakończyła chemioterapię walcząc z rakiem piersi. — Obie jesteśmy bardzo uparte.

Paris nie jest pewna co do tego, jakim uczuciem jej ojciec darzył matkę, twierdzi jednak, że Rowe była zakochana w tacie. Jest również pewna, że Michael kochał Lisę Marie Presley, z którą wziął rozwód dwa lata przed narodzinami Paris. — Widzę, jak patrzył na nią w klipie do You Are Not Alone, był totalnie rozklejony — mówi, śmiejąc się wesoło.

Paris Jackson miała jakieś 9 lat, kiedy uświadomiła sobie, że świat w dużej mierze nie postrzega jej ojca tak, jak postrzegała go ona. — Tata płakał w mojej obecności w nocy. —mówi, siedząc przed kawiarnią w Nowym Yorku. Obraca w dłoniach łyżeczkę. Jest połowa grudnia. Również zaczyna płakać. — Wyobraź sobie, że twój rodzic płacze przed tobą, bo świat nienawidzi go za coś, czego nie zrobił. A dla mnie liczył się tylko on. Zobaczyć, jak cały świat sprawia mu ból... Zaczęłam nienawidzić cały świat za to, co mu zrobiono. Myślałam sobie: jak ludzie mogą być tak podli? Zawiesza głos. — Przepraszam, emocje mnie ponoszą.

Paris i Prince nie mają wątpliwości, że ich ojciec nie był winny tak wielu zarzucanym mu czynom molestowania dzieci, że był taki, jakim go znali. Ponownie są przekonujący mówiąc,że gdyby chodzili od domu do domu i głosili swoją prawdę ludziom, podbiliby świat. — Nikt, oprócz moich braci i mnie, nie przeżył tych chwil, kiedy nocami tata czytał nam " A Light in the Attic "(kontrowersyjny tomik poezji dziecięcej autorstwa Shela Silversteina odwołujący się do świata duchów, upiorów i diabłów — brak polskiego wydania — tłum.) nim poszliśmy do łóżka", mówi Paris. - Nikt nie doświadczył tego, że był dla nas ojcem . A nawet gdyby tak było, ich postrzeganie jego osoby na zawsze zupełnie by się zmieniło. — Delikatnie sugeruje,że to co Michael opowiadał jej w czasie tych wieczorów,było za ciężkie do wysłuchania dla 9 latki — On nie pociskał nam kitów — opowiada. — [To jest tak:] starasz się dać dzieciom najlepsze dzieciństwo, jak to tylko możliwe. Ale trzeba też przygotować ich na ten g*wniany świat."

W 2005-tym roku proces o molestowanie zakończył się uniewinnieniem, jednak poważnie nadszarpnął reputację Michaela Jacksona i zmienił bieg życia jego rodziny. Postanowił opuścić Neverland na dobre. Spędzili razem kolejne cztery lata odbywając długie podróże po świecie, po irlandzkich okolicach, w Bahrajnie, w Las Vegas. Paris to nie przeszkadzało - było ekscytująco, zaś dom był tam, gdzie był jej tata.

W 2009-tym roku Michael przygotowywał ambitny plan powrotu na scenę w londyńskim O2 Area. — Robił przed nami dużo szumu z tego powodu - wspomina Paris. — Mówił: Yeah, będziemy mieszkać przez rok w Londynie!” Byliśmy super podekscytowani, że mamy już dom, w którym będziemy mieszkać.

Lecz Paris pamięta jego przemęczenie kiedy zaczęły się próby. — Mówiłam mu: zdrzemnij się, bo wyglądasz na zmęczonego. Będziemy w szkole, tzn. w sypialni na dole. Widzieliśmy jak kurz unosił się nad sufitem i słyszeliśmy dźwięki dochodzące z sali prób na górze.

Paris od dawna żywi niechęć do AEG Live, odpowiedzialnych za planowaną trasę This Is It Tour - jej rodzina przegrała proces wytoczony przeciwko agencji za spowodowanie śmierci Jacksona, a sąd przyjął argument AEG, że Michael był odpowiedzialny za własną śmierć. "AEG Live nie traktuje dobrze ich wykonawców" — twierdzi. — Oni wysysają z nich siły , przez nich zaharowują się na śmierć. (Jeden z podwładnych AEG odmówił komentarza w tej sprawie) Tak opisuje Justina Biebera podczas jego ostatniej trasy koncertowej: Był zmęczony, ale zachowywał pozory. Spojrzałam na bilet, zobaczyłam AEG Live, i wróciłam myślami do czasów, kiedy mój tata był przez cały czas wyczerpany, ale nie mógł spać. Dodaje przy tym, że „boi się o niego”.

Paris obwinia dr Conrada Murray , który został skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci ojca — za uzależnienia od leku znieczulającego propofolu,, który do niej doprowadził. Nazywa go “lekarzem” z ironią w głosie. Ale jej podejrzenia na temat śmierci ojca są bardziej mroczne. Mógł paść ofiarą spisku wielu ludzi — mówi. — W którymś momencie powiedział: “Pewnego dnia mnie zabiją."(Lisa Marie Presley przytoczyła w talk-show Oprah Winfrey podobną rozmowę z Michaelem, który wyraził obawy, że nieokreślone strony skierują do niego żądanie, by dostać swoją połowę katalogu/ATV Katalog Sony, wartą setki milionów dolarów).

Paris jest przekonana, że jej tata został z jakiegoś powodu zamordowany. — Absolutnie —mówi. — Bo to jest oczywiste. Wszystko na to wskazuje. To brzmi jak totalna teoria spiskowa i jak brednia, ale prawdziwi fani i wszyscy w rodzinie to wiedzą. To było ustawione. To było wciskanie kitu.

Lecz kto chciałby śmierci Michaela Jacksona? Paris zawiesza głos na chwilę, prawdopodobnie układając w głowie konkretną odpowiedź. Ale mówi tylko- wielu ludzi. Paris pragnie zemsty, a przynajmniej sprawiedliwości. — Oczywiście, że tego chcę — mówi, Jej oczy się świecą. — Ale to jak gra w szachy. Próbuję odpowiednio rozegrać tę grę. I to jest wszystko, co mam do powiedzenia w tym momencie.

Michael nakazywał nosić swoim dzieciom maski w miejscach publicznych. Był to środek bezpieczeństwa, który Paris uważała za “głupi”, ale później stał się dla niej zrozumiały. Więc tym większe wrażenie zrobiło wystąpienie dzielnej małej dziewczynki kiedy spontanicznie podeszła do mikrofonu podczas memoriału dnia 7 lipca 2009. — Jak tylko się urodziłam —powiedziała, — tatuś był najlepszym ojcem, jakiego można sobie wyobrazić, a ja... chciałam tylko powiedzieć, że bardzo go kocham...

Miała 11 lat, lecz wiedziała, co robi. — Wiedziałam po czasie, że będzie dużo chrzanienia na ten temat — mówi Paris . Wielu ludzi wątpiło w niego, kwestionowało to, jak nas wychował. To był pierwszy raz kiedy go broniłam publicznie i na pewno nie będzie ostatni. — Zdaniem Prince’a, młodsza siostra okazała w tamtym momencie “więcej siły niż miał niejeden z nas”.

Następnego dnia po wycieczce do Muzeum Śmierci, Paris, Michael Snoddy i Tom Hamilton, jej modelowo przystojny menedżer (31 lat) z męskim koczkiem na głowie, udają się na plażę w Venice. Odbywamy spacer promenadą, a Snoddy przypomina sobie krótki epizod kiedy jako uliczny wykonawca (bębniący na wiadrach) w tym mieście, pierwszy raz przeniósł się do L. A.,. — Nie było źle — mówi. Zarabiało się średnio 100 dolców dziennie.

Paris ma włosy związane w koński ogon i dopinki w miejscu kucyka. Nosi okulary z okrągłymi soczewkami, zieloną koszulę w kratę, legginsy i plecak w Rasta-tęczę. Jest dziś w mroczniejszym nastroju. Niewiele się odzywa, trzyma się mocno Snoddy’iego, który nosi koszulkę z odciętymi rękawami z wizerunkiem Williego Nelsona (amerykański piosenkarz country — tłum.) .

Kierujemy się w stronę kanałów wzdłuż ultranowoczesnych budynków, które nie podobają się Paris. — Są zbyt nudne i pretensjonalne — mówi. — Nie zachęcają: hej, chodźcie na obiad! Jest zachwycona widokiem kaczek. Cześć, przyjaciele! — krzyczy. —- Chodźcie się z nami pobawić! Wśród nich okazuje się być ptasia para zakochanych, brodząca w płytkiej wodzie w ścisłym szeregu. Paris wzdycha i ściska dłoń Snoddy’iego. — [Wrzuć na Instagram;] „Cele”, mówi. — Oznacz: “#Cele”(Zapewne chodziło o zrobienie zdjęć kaczkom i wrzucenie ich na popularny serwis społecznościowy — tłum.)

Jest podniesiona na duchu, więc idziemy z powrotem w kierunku plaży, aby obejrzeć zachód słońca. Paris i Snoddy wskakują na betonową barierkę skąd mają widok na to pomarańczowo-różowe widowisko. Jest spokojnie do czasu, aż podchodzi kobieta w średnim wieku w neonowym stroju do biegania i podkolanówkach. Uśmiecha się do pary, naciskając przycisk na jakimś maleńkim stereo przypiętym do pasa, które zaczyna grać jakiś staroświecko brzmiący kawałek trance. Paris śmieje się i odwraca się do swojego chłopaka. Kiedy słońce zachodzi, zaczynają tańczyć.

Autor tłumaczenia: Małgorzata Kulczyk - FeliciaM


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

23/02/17 02:31 gość
Snoddy's time has passed ...

20/02/17 02:07 gość
Bardzo dziękuję za tłumaczenie :) Wspaniała strona

18/02/17 15:01 marjol ❤❤❤❤❤
Tak Jolu później zauważyłam , dziękuję ❤

07/02/17 13:51 ♥ Jolanta ♥
Pamiętam ... Felicja M. .... jeszcze raz dziękuję :)

07/02/17 11:09 Michaelina
Małgosia Kulczyk prosiła, aby podać jej nick, kiedy na MJ TRanslate tłumaczyła niektóre piosenki :) To Felicja M.

07/02/17 00:14 ♥ Jolanta ♥
...wczoraj 23:00 gość...wczoraj 23:45 marjol... poprawiono ...

06/02/17 23:45 marjol
Super tłumaczenie , ale ja np.dopiero teraz dowiedziałam się że Michael tak świetnie gotował 😀👍.....też nie rozumiem o czym to mowa?, że mógłby pójść do więzienia ? Jeśli można coś , ktoś ....? A tak w ogóle mimo iż wiemy o dobijających oskarżeniach i co musiał przechodzić to nie sądziłam że dochodziło wręcz do rozpaczy i przy biednych dzieciach 💔😢😰 to był dodatkowy stres dla maluchów 💔.... Przerażające to wszystko i rozrywające serce .... Dziękuję wielce za tłumaczenie ❤❤❤❤❤

06/02/17 23:17 gośćFan J
Dziekuje pani Malgorzacie Kulczyk za tlumaczenie.

06/02/17 23:00 gość
gość 22:34 Tłumaczenie jakie powinno być:"Delikatnie sugeruję,że to co Michael opowiadał jej w czasie tych wieczorów,było za ciężkie do wysłuchania dla 9 latki."

06/02/17 22:53 gość
dzisiaj 22:34 gość... przetłumacz zatem jak to ma być poprawnie zamiast stawiać...: ???

06/02/17 22:34 gość
Dzięki za tłumaczenie,ale od kiedy zdanie:" I gently suggest that what Michael said to her on those nights was a lot to put on a nine-year-old",znaczy"Delikatnie sugerują,że za to,co Michael opowiadał im w czasie tych wieczorów,mogł pojść siedzieć na dziewięc lat"???

06/02/17 22:30 ♥ Jolanta ♥
Cieszy mnie fakt,że Paris mieszka w domu , w Encino... historia zatacza koło, to tam powstawały pierwsze nutki późniejszych przebojów.... życzę, by i Paris się udało.. jest bardzo emocjonalna, momentami roztrzepana, ale trudno się dziwić po tylu przejściach... momentami wydaje mi się,że szum,który nieraz robi wokół siebie, ma przykryć jej niepewność, nieśmiałość...wiecie z czego się cieszę ,a no z tego, że Snoddy poszedł sobie pa,pa... trudno byłoby mieć świadomość,że w pokoju pamięci ( ze zdjęciami) , który Michael tak pieczołowicie urządzał, stoją jego gary.

06/02/17 22:13 Michaelina
Sądziłam,że wywiad ma formułę: pytanie - odpowiedź, tymczasem to reportaż o Paris na podstawie rozmowy z dziennikarzem, Szerokie pole do nadinterpretacji, jednak w tym przypadku nic takiego nie nastąpiło. Rolling Stone to porządna marka, a nie byle jaki szmatławiec. Córka Michaela Jacksona w szczery i bezpretensjonalny sposób z perspektywy małej dziewczynki, która dorosła, opowiada o życiu przed i po stracie ojca. W zasadzie jak dla mnie nie ma tam nic, co wcześniej nie byłoby mi znane. Potwierdza,że Michael był dobrym ojcem, a z dzieciakami tworzyli kochającą się rodzinę i więź ta wciąż trwa pomimo śmierci, pomimo upływającego czasu.Rozbawiła mnie nauka o Kolumbie :)..brawo Michael! i proszę, świetny sposób, aby dzieci zapamiętały tę lekcje na całe życie, a wstrząsnęła,kiedy dzieci widziały rozpacz i bezradność ojca, mając świadomość krzywdy i niesprawiedliwości jaka go spotkała-------------------- Dziękuje Małgosi Kulczyk za piękne tłumaczenie <3