En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Michael Jackson: The Peter Pan of Pop Michael Jackson: Piotruś Pan popu
Author: (1983) Autor: (1983)
For nearly 14 years Jackson has been making his own breathless brand of show-business history. He first burst into view in 1969, as the 10-year-old dancing dynamo who dipped, spun and sang for the Jackson 5, a quintet of buoyant young brothers. Over the next decade he helped sell more than 90 million records, both with that group and as a solo artist. Heir to a great tradition of black stagecraft, he has become a whirling dervish of the modern recording studio. In 1979 he helped bring black music into the '80s with "Off the Wall," a luminous set of high-tech dance hits, including four Top 10 singles—the most from any one album by any solo performer in the history of recorded music.

Supercharged: Now, at 24, Jackson seems poised for another surge. He wrote and produced Diana Ross's recent Top 10 hit, "Muscles." He narrated and sang a song for the storybook album of "E.T. The Extra-Terrestrial." And for "Thriller," his long-awaited sequel to "Off the Wall," he has fashioned a supercharged pop classic for the '80s—flashy, futuristic, floridly upbeat.

Despite his showy style, Michael Jackson remains something of an enignia. Onstage in one of his sequined jump suits, he's a flamboyant picture of grace, a sleek jaguar ready to pounce. In photographs he's a creature of sweet sensuality, beguiling, angelic, androgynous. In person, though, he's quiet and reserved, a gangling young man of cagey reticence, with a childlike aura of wonder.

He lives with his mother and two younger sisters in a Tudor-style estate in the San fernando Valley. On the grounds he keeps a small menagerie that includes a llama named Louis, a boa constrictor named Muscles and a sheep named Mr. Tibbs. "I think they're sweet," says Michael in his willowy whisper of a voice. "I like to pry into their world and watch the way they move about. I just stare at them." He is equally fascinated by the world of children: "When I'm upset about a recording session, I'll dash off on my bike and ride to the schoolyard, just to be around them. When I come back to the studio, I'm ready to move mountains. Kids do that to me. It's like magic."

Magic is the key. It's a word that Jackson uses with disarming frequency, as if to conjure up a never-never land of constant enchantment. Beethoven, Rembrandt, Charlie Chaplin—all these things to him are magic. It was certainly magic when he met E.T.: "He grabbed me, he put his arms around me. He was so real that I was talking to him. I kissed him before I left." And the magic doesn't stop there: "I have dreams to this day about flying," he says, explaining his love for Steven Spielberg's airborne Extraterrestrial. He pauses and leans forward: "We can fly, you know. We just don't now how to think the right thoughts and levitate ourselves off the ground."

Michael Jackson as Peter Pan? The notion sounds ridiculous—until you consider Michael's point of view. His saga has the flavor of a modern-day fairy tale.

Growing up in the dingy ghetto of Gary, Ind., the fifth child in a family of eight, he virtually stepped from his crib to the stage. He was coached by his father, a crane operator who had once played with the Falcons, an early rock band. "There was a big baseball park behind our house," recalls Michael. "You could hear the cheers of the crowd. But I never had any desire to play baseball. I would be inside working, rehearsing." At the age of five he played his first paying gig with the Jackson 5. "When we sang, people would throw all this money on the floor," says Michael—"tons of dollars, 10s, 20s, lots of change. I remember my pockets being so full of money that I couldn't keep my pants up. I'd wear a real tight belt. And I'd buy candy like crazy."

Rewarded: The group began to win talent shows. Back home in Gary they took time to perform at benefits for Muigwighania, a local black-pride organization led by a man named Richard Hatcher. When Hatcher later became the city's first black mayor, he rewarded the Jacksons by spotlighting them at a 1968 civic "Soul Weekend" starring Diana Ross and the Supremes. "He won me over the first moment I saw him," Ross told NEWSWEEK in 1970. "I saw so much of myself as a child in Michael. He was performing all the time. That's the way I was. He could be my son." She convinced her boss, Berry Gordy, to audition the group for his legendary Motown label.

By 1968 Gordy's company had become one of the largest black-owned enterprises in the United States—an empire built on black music sweetened for white ears. The Jackson 5 were the perfect Motown act: a band of boys so I cuddly and cute that no one could feel threatened by their sexy antics or their black skin. Best of all, their pint-size lead singer had mastered every nuance of the soul singer's art—the heartfelt histrionics of Jackie Wilson, the pleading romanticism of Smokey Robinson, the kinetic energy of James Brown. Gordy carefully groomed the group and then handed them "I Want You Back"—one of the greatest rock 'n' roll tracks ever made. The record explodes like popcorn. Americans of all ages went scrambling in response, snapping up more than 2 million copies of the single and turning the Jackson 5 into instant superstars.

Michael was now 11, a seasoned trouper and a fan-club pinup at a time when most boys still dream only of idling away summer days on a sandlot. He was whisked from the sooty snow of Gary to the smoggy glitter of Hollywood. "When we got there, we went to Disneyland," he recalls. "It was freezing in Indiana. It's freezing right now in Indiana. The sun, the swimming pools, a whole other image, a whole other life. It was magic."

In fact, the "magic" involved a lot of hard work, hammering out hits on Motown's assembly line of soul. "We're labeling it 'soul-bubblegum'," declared Gordy in 1970. "It's a style that appeals to the younger teens." The exact formula was, as usual, strictly controlled by the company. "We provide total guidance," explained a Motown vice president. "We provide their material, set their basic sound and work out the choreographic routines." They also set a 9:30 curfew.

Influence: For three years the regimen worked. The Jackson 5 became the fastest-selling act in Motown's history, eclipsing such solid-gold predecessors as the Supremes and Miracles. For several years Michael could watch his own animated self frolic on a Saturday-morning network-television cartoon show, "The Jackson 5." Despite such vivid proof of his own astonishing influence, Michael throughout these years remained wrapped in a cocoon, surrounded by bodyguards, tutors and his immediate family circle—a child at sea in a world of adults, expected to sing love songs he could scarcely understand. Growing up in this fantasyland of make-believe romance and real-life adulation left its mark. "I hate to admit it," says Michael, "but I feel strange around everyday people. See, my whole life has been onstage. And the impression I get of people is applause, standing ovations and running after you. In a crowd I'm afraid. onstage I feel safe. If I could, I would sleep on the stage. I'm serious."

"Jacksonmania" gradually subsided. As he grew older, Michael's plangent soprano plunged an octave. Finally, in 1976, the group left Motown for a new label, Epic. In 1978 Michael made his movie debut, playing the Scarecrow in "The Wiz." That year the Jacksons' sagging musical career also got a fresh boost from a record called "Destiny"—the first album entirely written and produced by the group itself. The dance hit "Shake Your Body (Down to the Ground)" featured Michael, 19 and newly confident, filling the air with impatient squeals. A few months later, when the veteran jazz arranger and film composer Quincy Jones produced "Off the Wall," Michael's first solo album in five years, he added a classy veneer of urbane elegance to the singer's nervous new style. The album sold more than 5 million copies—and suddenly Michael Jackson was back at the forefront of American popular music.

Try as he might to escape it, he has been in the limelight ever since. Rumors surround his every passing romance. Three years ago the talk concerned Tatum O'Neal. This year it's about Brooke Shields. Michael himself has hinted that he'd like to marry Diana Ross. He maintains close friendships with a dazzling—and unusual—array of stars: Katharine Hepburn, Liza Minnelli, Jane Fonda. Yet he leads a sober and disciplined life, fasting every Saturday and dancing for 30 minutes by himself every Sunday. He doesn't drink, smoke or swear: since even the word "funky" seems to him a little off-color, he uses the word 'jelly" instead. He has followed in his mother's faith and become a practicing Jehovah's Witness, convinced, as he sings on his 1979 solo hit, "Don't Stop 'Til You Get Enough," of "the force" within—a divine, pure, healing instinct for love, expressed through his own musical gifts. "The thing that touches me is very special," he says. "It's a message I have to tell. I start crying and the pain is wonderful. It's amazing. It's like God."

Enthusiasm: "Michael's a truth machine," says Quincy Jones. "He's got a balance between the wisdom of a 60-year-old and the enthusiasm of a child." At a recent recording session, Michael spent five hours fine-tuning an upcoming single, patiently jotting down technical notes for his engineer, carefully calibrating the sound. Finished at last, he leaped up, yelled, "It's jelly time!"—and started a food fight.

He remains painfully shy. During a reporter's visit to his home, the doorbell rang. Michael froze in his seat, remembering that his bodyguard and assistant were both away. Cautiously, he approached the door and peered through the peephole. He went to the window and peeked through the blinds. His voice trembled. "I never do this," he said, opening the door. On the step a messenger had left a package of new sheet music.

Put this timorous man-child onto a stage, though, and he will bring 50,000 people out of their seats. Give him a soyto voce note at the end of a ballad and he will steal their breath. "That note will touch the whole audience," says Michael. "What they're throwing out at you, you're grabbing. You hold it, you touch it and you whip it back—it's like a Frisbee."

The same impish delight—and musical command—shines through on "Thriller," Michael's new album. The title track sets the tone. With a "rap" by Vincent Price, Hollywood's master of the macabre, and the use of elaborate sound effects—a creaking door, a whistling wind—the song evokes a child's laughing dash through a haunted house. And this isn't the only roller-coaster cut. The entire album is a farrago of startling tricks: phased synthesizers, swirling voices, a bevy of what sounds like sing-along chipmunks.

These grabby stunts soon pale—and we're left to marvel at Michael's four new compositions. Each one is quirky, strange, deeply personal, with oflbeat lyrics that hint at Michael's own secret world of dreams and demons.

Wicked Vixen: His most seductive new song, "Billie Jean," is about a paternity suit pressed by a cunning temptress. "Billie Jean is not my lover," wails Michael, singing as if his life depended on it; "the kid is not my son." The same wicked vixen—"talkin', squealin', spyin"—appears in "Wanna Be Startin' Somethin'," a roiling lyric full of screwball lines. For example: "You're a vegetable/Still they hate you . . . You're just a buffet . . . They eat off of you." "Beat It," a blustery foray into macho hard rock, counsels the listener to run away from bullies—advice sung to the accompaniment of a bullying guitar solo. And then there is the current Top 10 hit, "The Girl Is Mine," a duet with Paul McCartney. It sounds very pretty and perfectly innocuous—until you begin to think about the lyrics. Have American radio stations ever before played a song about two men, one black and the other white, quarreling over the same woman?

Every one of these lyrics could be faulted for elliptical lines, awkward phrases, even the occasional malapropism. But as Paul McCartney pointed out last spring, shortly after recording "The Girl Is Mine," such complaints miss the point. "The song I've just done with Michael Jackson, you could say that it's shallow," McCartney explained. "There was even a word—'doggone'—that I wouldn't have put in it. When I checked it out with Michael, he explained that he wasn't going for depth—he was going for rhythm, he was going for feel. And he was right. It's not the lyrics that are important on this particular song—it's much more the noise, the performance, my voice, his voice."

And what a voice Michael Jackson has. On ballads he is hushed, reverent, trembling, his tenor arching into a supple, pure falsetto. On up-tempo dance tunes he's hoarse, ecstatic, possessed—his singing an awesome repertoire of pops, clicks, squeaks, gurgles, moans, almost any sound that can be juggled rhythmically. Michael's voice haunts these songs, gives them heart. It transcends all the electronic gimmickry. It is what will make this music endure.

On their last tour together, in 1981, the Jacksons opened each concert by showing a videotape made under Michael's supervision. Set to the music of "Can You Feel It," a hymn to human unity composed, in part, by Michael himself, the tape consists of images inspired by "Close Encounters of the Third Kind" and Busby Berkeley's gilded Depression-era musicals. At one point we see the Jacksons drift to earth, each encased in his own bubble. In another sequence, the Jacksons, portrayed as superhuman giants, lift a rainbow, light the heavens and sprinkle stardust on the cities of the earth, causing small children of all colors to glow with gratitude, bathed in rainbow hues, reaching out to touch and hold one another. These images, which betray a naive megalomania, have an undeniable poignancy. Here is a black giant who sacrificed his childhood to become a pop idol, a demigod detached from his fellow men, now sealed in a transparent bubble—a lonely prophet of salvation through the miracle of his own childlike, playful, life-giving music.
Przez prawie 14 lat Jackson tworzył swoją własną, zapierającą dech w piersiach markę w historii przemysłu rozrywkowego. Po raz pierwszy pojawił się w 1969 roku, jako 10-letni wulkan energii, który obracał się wokół własnej osi, tańczył i śpiewał w Jackson 5, kwintecie prężnych, młodych braci. W ciągu następnej dekady przyczynił się do sprzedaży ponad 90 milionów płyt, zarówno z tym zespołem,jak i jako artysta solowy. Sukcesor wielkiej tradycji czarnego kunsztu scenicznego, stał się wirującym derwiszem nowoczesnego studia nagrań. W 1979 roku pomógł przenieść czarną muzykę w lata 80-te z płytą "Off the Wall" – błyskotliwym zestawem najnowocześniejszych tanecznych przebojów. Cztery z nich znalazły się na liście Top10, najwyżej notowanych singli - najwięcej z jakiegokolwiek albumu solowego wykonawcy w historii nagrań muzycznych .

Wzmocniony: Teraz, w wieku 24 lat, Jackson zdaje się być gotowy na kolejną falę popularności. Napisał i wyprodukował nowy przebój Diany Ross "Muscles". Nagrał narrację i zaśpiewał piosenkę na albumie dla dzieci "E.T. The Extra-Terrestrial". A na "Thrillerze", jego długo oczekiwanej kontynuacji "Off the Wall", stworzył przesycony emocjami klasyczny pop lat 80-tych – olśniewający, futurystyczny, z ozdobnymi przedtaktami.

Pomimo swojego efektownego stylu, Michael Jackson pozostaje zagadką. Na scenie, w jednym z jego nietuzinkowych, ozdobionych cekinami strojów, jest ekspresywnym uosobieniem wdzięku, lśniącym jaguarem gotowym do skoku. Na zdjęciach jest urzekającą, anielską, androgyniczną istotą, o łagodnej zmysłowości. Natomiast prywatnie, to cichy i powściągliwy, tyczkowaty młody człowiek, ostrożny w wypowiedziach, z otaczającą go dziecięcą aurą zadziwienia.

Mieszka ze swoją matką i dwiema młodszymi siostrami w posiadłości w stylu Tudorów w San Fernando Valley. Trzyma tam małą menażerię, w której znajduje się lama o imieniu Louis, wąż boa, Muscles i muflon wabiący się Tibbs. "Myślę, że są słodkie", mówi swoim delikatnym, szepczącym głosem Michael. "Lubię podpatrywać ich świat i patrzeć, jak się poruszają. Po prostu gapię się na nie". Jest równie zafascynowany światem dzieci: "Kiedy jestem zirytowany sesją nagraniową, wskakuję na rower i jadę na szkolny plac zabaw, żeby być właśnie z nimi. Kiedy wracam do studia, mogę przenosić góry. Tak działają na mnie dzieci. To jak magia".

Magia jest kluczem. To jest słowo, którego Jackson używa z rozbrajającą częstotliwością, jakby chciał wyczarować nieistniejący świat nieprzerwanej magii. Beethoven, Rembrandt, Charlie Chaplin – wszyscy oni są dla niego magią. To było z pewnością magiczne, gdy spotkał E.T .: "Chwycił mnie, otoczył ramionami, był tak realny, że rozmawiałem z nim, pocałowałem go zanim odszedłem". A to nie koniec magii: "Marzę do dziś o lataniu", mówi, wyjaśniając swoją miłość do unoszącej się w powietrzu istoty pozaziemskiej Stevena Spielberga. Zatrzymuje się i pochyla do przodu: "Możemy latać, wiesz, nie wiemy tylko teraz, jak odpowiednio zapanować nad myślami i oderwać się od ziemi”.

Michael Jackson jako Piotruś Pan? Myśl wydaje się śmieszną - dopóki nie rozważysz punktu widzenia Michaela. Jego saga ma smak współczesnej baśni.

Dorastając w obskurnym getcie miasta Gary w Indianie, jako piąte dziecko w rodzinie, właściwie wkroczył ze swojego łóżeczka na scenę. Trenował go ojciec, operator dźwigu, który kiedyś grał z Falcons, dawnym zespołem rockowym.”Za naszym domem był park, w którym grano w bejsbol”, wspomina Michael. "Można było usłyszeć okrzyki tłumu, ale ja nigdy nie miałem ochoty grać w bejsbol. Pracowałem w domu, ćwiczyłem". W wieku pięciu lat zagrał swój pierwszy płatny koncert z Jackson 5. "Kiedy śpiewaliśmy, ludzie rzucali te pieniądze na podłogę", mówi Michael - "mnóstwo dolarów, 10-tki, 20-tki, masę drobnych. Pamiętam, że moje kieszenie były tak pełne pieniędzy, że opadały mi spodnie, a miałem naprawdę mocny pasek. I kupowałem cukierki, jak szalony”.

Wynagrodzony: zespół zaczął wygrywać pokazy talentów. W domu w Gary, poświęcali dużo czasu,żeby wystąpić na imprezach charytatywnych dla organizacji Muigwighania, miejscowej czarnej dumy, której liderem był człowiek, który nazywał się Richard Hatcher. Kiedy Hatcher został później pierwszym czarnoskórym burmistrzem miasta, nagrodził Jacksonów kierując na nich uwagę Diany Ross podczas imprezy "Soul Weekend" w 1968 roku, na której wystąpiła z The Supremes. "Zdobył mnie w pierwszej chwili, kiedy go zobaczyłam" - powiedziała Ross w 1970 roku w NEWSWEEK: "Zobaczyłam tak dużo z siebie samej jako dziecka w Michaelu. On cały czas występował. Tak samo było ze mną. Mógł być moim synem”. Przekonała szefa, Berry'ego Gordy'ego, żeby przesłuchał zespół w swojej legendarnej wytwórni Motown.

W 1968 r. Firma Gordy’ego stała się jednym z największych przedsiębiorstw w Stanach Zjednoczonych będących własnością czarnoskórego - imperium zbudowanym na czarnej muzyce przyjemnej dla białych uszu. Jackson 5 to doskonały nabytek Motown: zespół chłopców, więc tacy śliczni i milusi, że nikt nie czułby się zagrożony ich seksownymi figlami lub ich czarną skórą. Najlepsze ze wszystkiego, ich bardzo mały frontman do perfekcji opanował wszelkie niuanse sztuki soulowych piosenkarzy – płynącą z głębi serca teatralność Jackie’go Wilsona, błagalny romantyzm Smokey Robinsona, kinetyczną energię Jamesa Browna. Gordy starannie zadbał o zespół, a następnie wręczył im "I Want You Back" - jeden z największych utworów rock'n'rollowych, jakie kiedykolwiek powstały. Nagranie wybucha jak prażona kukurydza. Amerykanie w każdym wieku w odpowiedzi rzucili się, rozchwytując ponad 2 miliony egzemplarzy singla i przekształcając Jackson 5 w błyskawicznym tempie w gwiazdy.

Michael był teraz 11-letnim, wytrawnym wyjadaczem estradowym i idolem na zdjęciach dla fanów, w tym czasie, kiedy większość chłopców nadal marzy tylko o bezczynności w letnie dni na podwórku. Został wyrwany z okopconego śniegu w Gary i przeniesiony do spowitego smogiem blichtru Hollywood. "Kiedy tam dotarliśmy, pojechaliśmy do Disneylandu", wspomina. "W Indianie było mroźno, teraz jest mróz w Indianie. Słońce, baseny, zupełnie inny widok, zupełnie inne życie, to była magia”.

W rzeczywistości "magia" wiązała się z ciężką pracą, wykuwaniem przebojów na taśmie montażowej muzyki soulowej w Motown. "Nazwaliśmy ją ‘soul-bubblegum ‘- oświadczył w 1970 roku Gordy. "To styl, który przemawia do młodszych nastolatków". Ścisła reguła była, jak zwykle, rygorystycznie przestrzegana przez firmę. "Dajemy pełne poradnictwo", wyjaśnił wiceprezes Motown. "Dostarczamy im materiału, ustalamy podstawowe brzmienie i opracowujemy choreografię”. Ustalili również ciszę nocną od 9:30 wieczorem.

Wpływ: Przez trzy lata regulamin działał. Jackson 5 stał się najszybciej sprzedającym się dziełem Motown w jego historii, usuwając w cień przynoszących krociowe zyski poprzedników, takich, jak The Supremes i The Miracles. Przez kilka lat Michael mógł oglądać własne, animowane figle w kreskówce „The Jackson 5”, nadawanej w sobotnim porannym programie telewizyjnym dla dzieci. Mimo tak żywych dowodów na jego zadziwiający wpływ, Michael przez te wszystkie lata pozostawał w kokonie, otoczony przez ochroniarzy, opiekunów i najbliższy krąg rodziny - dziecko na morzu w świecie dorosłych, od którego oczekiwano śpiewania miłosnych piosenek, z których ledwie mógł cokolwiek zrozumieć. Dorastanie w tym fantazyjnym świecie udawanej romantyczności i prawdziwych pochlebstw, pozostawiło ślad. "Nie znoszę się do tego przyznawać - mówi Michael -" ale czuję się dziwnie wśród zwykłych ludzi ... Widzisz, całe moje życie toczyło się na scenie i to, czego doznawałem od ludzi, to oklaski, owacje na stojąco i bieganie za mną. Boję się tłumu. Na scenie czuję się bezpiecznie Gdybym mógł, spałbym na scenie, poważnie".

"Jacksonmania" stopniowo ustępuje. Kiedy Michael podrósł, jego donośny sopran obniżył się o oktawę. Wreszcie w 1976 roku zespół opuścił Motown i przeniósł się do nowej wytwórni, Epic. W 1978 roku Michael zadebiutował w filmie, grając rolę "Stracha na wróble" w "The Wiz". W tym też roku podupadająca kariera muzyczna The Jacksons ponownie nabrała blasku za sprawą płyty "Destiny" - pierwszego albumu w całości napisanego i wyprodukowanego przez zespół. W tanecznym przeboju "Shake Your Body (Down to the Ground)” pierwszoplanową rolę grał 19-letni Michael, na nowo pewny siebie, wypełniając powietrze prowokującymi, piskliwymi okrzykami. Kilka miesięcy później, gdy weteran, aranżer jazzowy i kompozytor filmowy Quincy Jones wyprodukował "Off the Wall", pierwszy od pięciu lat solowy album Michaela, dodał wysokiej jakości warstewkę klasycznej elegancji do nowego, energicznego stylu piosenkarza. Album sprzedał się w ponad 5 milionach egzemplarzy i nagle Michael Jackson znalazł się ponownie w czołówce amerykańskiej muzyki popularnej.

Test, jak mógłby od tego uciec, od zawsze był w centrum uwagi. Plotki krążą o każdym jego przelotnym romansie. Trzy lata temu dyskusja dotyczyła Tatum O'Neal. W tym roku chodzi o Brooke Shields. Sam Michael napomknął, że chciałby poślubić Dianę Ross. Utrzymuje bliskie przyjaźnie z olśniewającymi i niezwykłymi gwiazdami: Katharine Hepburn, Lizą Minnelli, Jane Fonda. Prowadzi jednak spokojne i zdyscyplinowane życie, poszcząc w każdą sobotę i tańcząc przez 30 minut w każdą niedzielę. Nie pije, nie pali, ani nie przeklina, nawet słowo "funky" wydaje mu się zbyt pikantne, zamiast niego używa słowa "galaretka". Poszedł w ślady matki, jeśli chodzi o wiarę i stał się praktykującym Świadkiem Jehowy, przekonanym, jak śpiewa w swoim solowym przeboju z 1979 roku " Don't Stop 'Til You Get Enough", o ‘sile’ tkwiącej w niebiańskiej, czystej, uzdrawiającej miłości, wyrażanej przez jego własne muzyczne talenty. "To, co mnie dotyka, jest wyjątkowe" - mówi. "To jest przesłanie, które muszę przekazać. Zaczynam płakać, a ból jest cudowny. To niesamowite. Jest niczym Bóg”.

Entuzjazm: "Michael jest prawdziwą maszyną", mówi Quincy Jones. "Zachowuje równowagę między mądrością 60-latka, a entuzjazmem dziecka". Na niedawnej sesji nagraniowej Michael spędził pięć godzin dopracowując świeżo wypuszczany singiel, cierpliwie robiąc notatki techniczne dla swojego inżyniera, starannie kalibrując dźwięk. Wreszcie skończył, podskoczył, krzyknął: "To czas na galaretkę!" - i zaczęła się walka na jedzenie.

Pozostaje boleśnie nieśmiały. Podczas wizyty reportera w jego domu rozległ się dzwonek u drzwi. Michael zamarł w fotelu, przypominając sobie, że jego ochroniarz i asystent byli daleko. Ostrożnie zbliżył się do drzwi i spojrzał przez wizjer. Podszedł do okna i wyjrzał przez żaluzje. Jego głos drżał. - Nigdy tego nie robię - powiedział, otwierając drzwi. Na schodku posłaniec zostawił paczkę nowych płyt.

Postaw tego bojaźliwego, dużego chłopca na scenie, a uniesie 50 000 osób z ich miejsc. Daj mu sotto voce [półgłosem] nutę na zakończenie ballady, a skradnie im oddech. "Ta nuta porusza całą publiczność", mówi Michael. "To, co rzucają tobie, ty chwytasz. Trzymasz to, dotykasz i odrzucasz z powrotem - to jak latający talerz".

Taka sama figlarna frajda i muzyczne umiejętności rzucają się w oczy na "Thrillerze", nowym albumie Michaela. Utwór tytułowy wyznacza brzmienie. Z "rapem" Vincenta Price'a, mistrza hollywoodzkiej makabry, a także użyciem wyszukanych efektów dźwiękowych - skrzypiące drzwi, gwiżdżący wiatr - piosenka przywołuje wspomnienie śmiejącego się dziecka pędzącego przez nawiedzony dom. I to nie jest jedyna kolejka górska montażu. Cała płyta to melanż zdumiewających trików: okresowo syntezatory, mieszające się głosy, coś, co brzmi jak wspólny śpiew wiewiórek.

Te porywające popisy szybko odchodzą w cień - a nam pozostaje podziwiać cztery nowe kompozycje Michaela. Każda z nich jest ekscentryczna, dziwna, bardzo osobista, z nieszablonowymi tekstami, które nawiązują do własnego, tajemniczego świata marzeń i demonów Michaela.

Niegodziwa Lisica: Jego najbardziej uwodzicielska nowa piosenka, "Billie Jean", traktuje o procesie o ustalenie ojcostwa, wytoczonym przez sprytną kusicielkę. "Billie Jean nie jest moją kochanką" - zawodzi Michael, śpiewając tak, jakby od tego zależało jego życie. "Dzieciak nie jest moim synem". Ta sama niegodziwa lisica - "gadając, kablując, szpiegując” - pojawia się w "Wanna Be Startin’Somethin’", drażniącym tekście pełnym ekscentrycznych wersów. Na przykład: "Jesteś warzywem / nadal cię nienawidzą ... jesteś tylko bufetem ... zjadają z ciebie". "Beat It", zadziorny wypad do męskiego hard rocka, radzi słuchaczowi, żeby uciekał przed awanturnikami - rada śpiewana przy akompaniamencie kapitalnego gitarowego solo. A potem jest aktualny hit z Top 10 listy przebojów, "The Girl Is Mine", duet z Paulem McCartney’em. Brzmi bardzo przyjemnie i zupełnie niewinnie - dopóki nie zaczniesz zastanawiać się nad słowami. Czy amerykańskie stacje radiowe kiedykolwiek wcześniej grały piosenkę o dwóch mężczyznach, jednym czarnym, a drugim białym, kłócących się o tę samą kobietę?

Każdemu z tych tekstów można by zarzucić zawoalowane wersy, skomplikowane frazy, a nawet okazjonalne zabawne przejęzyczenia. Jednak, jak zauważył wiosną ubiegłego roku Paul McCartney, wkrótce po nagraniu "The Girl Is Mine", takie narzekanie nie ma racji bytu. "Moglibyście powiedzieć, że piosenka, którą właśnie nagrałem z Michaelem Jacksonem, jest płytka" - wyjaśnił McCartney. "Było nawet słowo – ‘cholerna’ – którego ja bym tam nie użył. Kiedy sprawdziłem to razem z Michaelem, wyjaśnił, że nie chodziło mu o ‘głębię’ – skupiał się na rytmie i na uczuciu. I miał rację. To nie słowa są ważne w tej konkretnej piosence - o wiele bardziej dźwięk, spektakl, mój głos, jego głos”.

A co za głos ma Michael Jackson. W balladach jest przyciszony, nabożnie skupiony, drżący, tenor płynnie przechodzi w miękki, czysty falset. W szybkich, tanecznych melodiach jego głos jest chrapliwy, ekstatyczny, władczy – jego śpiew to niesamowity repertuar trzasków, mlaśnięć, pisków, bulgotów, jęków, niemal każdego dźwięku, którym można żonglować rytmicznie. Głos Michaela nawiedza te piosenki, wkłada w nie serce. Przewyższa on wszystkie elektroniczne gadżety. To jest to, co sprawi, że ta muzyka przetrwa.

Podczas ostatniej trasy koncertowej w 1981 roku The Jacksons otwierali każdy koncert, pokazując filmik wyprodukowany pod kierownictwem Michaela. Plan filmowy do utworu muzycznego "Can You Feel It", hymnu o ludzkim zjednoczeniu, zaaranżował częściowo samego Michael. Składa się z obrazów inspirowanych filmem fantastycznonaukowym „Bliskie spotkania trzeciego stopnia” i złotą erą musicali Busby'ego Berkeleya w dobie Wielkiego Kryzysu. W pewnym momencie widzimy członków The Jacksons dryfujących w kierunku ziemi, każdy jest zamknięty we własnej bańce. W innej sekwencji The Jacksons, pokazani jako nadludzcy giganci, unoszą tęczę, rozświetlają niebiosa i rozsypują gwiezdny pył w miastach na ziemi, powodując, że małe dzieci wszystkich kolorów promienieją wdzięcznością, kąpią się w barwach tęczy, wyciągają ręce, żeby dotknąć się nawzajem i przytulić. Te obrazy, które zdradzają naiwną megalomanię, mają niezaprzeczalną siłę oddziaływania. Oto czarny olbrzym, który poświęcił swoje dzieciństwo, żeby stać się idolem popu, półbogiem oddzielonym od swoich bliźnich, zamkniętym teraz w przezroczystej bańce - samotnym prorokiem zbawienia dzięki cudowi swojej własnej, dziecięcej, wesołej, życiodajnej muzyki.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


10/07/17 12:17 ZD
Dziękuję kato za tłumaczenie.. " A co za głos ma Michael Jackson. W balladach jest przyciszony, nabożnie skupiony, drżący, tenor płynnie przechodzi w miękki, czysty falset. W szybkich, tanecznych melodiach jego głos jest chrapliwy, ekstatyczny, władczy – jego śpiew to niesamowity repertuar trzasków, mlaśnięć, pisków, bulgotów, jęków, niemal każdego dźwięku, którym można żonglować rytmicznie. Głos Michaela nawiedza te piosenki, wkłada w nie serce. Przewyższa on wszystkie elektroniczne gadżety. To jest to, co sprawi, że ta muzyka przetrwa..." I TO jest właśnie sedno...Plus OSOBOWOŚĆ I GENIUSZ MICHAELA :))

09/07/17 14:24 teri
Dziękuję za tłumaczenie bo miło było znowu wspomnieć o skromnym , nieśmiałym chłopcu który stał się wulkanem scenicznym ku radości fanów. Podejrzewam ,że gdyby nie uczestnictwo Michaela w zespole to nie osiągnęliby takiej popularności.

09/07/17 14:24 teri
Dziękuję za tłumaczenie bo miło było znowu wspomnieć o skromnym , nieśmiałym chłopcu który stał się wulkanem scenicznym ku radości fanów. Podejrzewam ,że gdyby nie uczestnictwo Michaela w zespole to nie osiągnęliby takiej popularności.

08/07/17 00:19 ♥ Jolanta ♥
"Oto czarny olbrzym, który poświęcił swoje dzieciństwo, żeby stać się idolem popu, półbogiem oddzielonym od swoich bliźnich, zamkniętym teraz w przezroczystej bańce - samotnym prorokiem zbawienia dzięki cudowi swojej własnej, dziecięcej, wesołej, życiodajnej muzyki."....... Dziękuję ...kato...