En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Friendship & A Paintbrush Przyjaźń i Pędzel
Author: David Nordahl(2010) Autor: David Nordahl(2010)
Deborah L. Kunesh przeprowadziła długi, ponad dwugodzinny wywiad z Davidem Nordahlem. Poniżej fragmenty tego wywiadu, wypowiedzi Davida, w których wspomina Michaela.
Two genuises in their own right find friendship & a bond through similar backgrounds & a shared appreciation of one another's art.

David Nordahl is perhaps most well-known for his commissioned artwork for Michael Jackson. Having served as Michael's portrait artist from 1988 to 2005.

David is an acclaimed artist in his own right, known for his apache and fantasy paintings and the amazing scenes that Michael commissioned for his Neverland home. David's paintings are also loved and owned by the likes of Steven Spielberg and others.

In addition to being Michael's portrait artist and good friend, David also spent a lot of time with Michael and his children, accompanied them on family vacations and shared many personal conversations with the man known to the world as the King of Pop.

Unbenownst to many, David was also involved in developing the park and rides at Neverland, and worked with Michael on other projects as well.

Here, David opens up about his friend of over 20 years in a very candid interview.

"Michael would get between 50 and 60 extortion attempts per year. Most of them were paternity. Women claiming that Michael was the father of their child, and a whole bunch of other ones were over music. Somebody had written a song or something and they claimed that Michael had stolen their music or their words. All of those things got thrown out of court because once they got to court, they couldn't back it up."

“I've never met anybody who was more well-adjusted or more normal. He was just such a normal guy. So intellectual and so bright and so normal.”

“He was an absolutely fabulous father. I've never met a parent that is as good or better than Michael. Those kids were an absolute delight! I've never met kids in my life that were like those kids. I spent a lot of extended time around them. I never heard them cry, I never heard them beg for anything, never saw or heard them throw a fit..."

"He was just so genuine and so warm and so caring. All of the time I knew Michael, almost 20 years, I never ever heard him raise his voice at anybody. Never happened. He was just such a good person. Just a really deep-down good person”.

"He was so much fun to be around. It wasn't all darkness. We'd laugh so much. He had a great sense of humor, loved practical jokes....We'd be walking along and he'd break out into song. But not like Michael Jackson. He would sing like it was a man in the shower, just singing. I hated to see that joy go out of his life because he was a very joyful person. He was a happy person and just great fun to be around."

The Difference He Made

"Michael spent a third of a billion dollars on helping children, paying for surgeries, building hospital wings, orphanages, a burn center and on and on and on. The good things he did he would never talk about them. You'd always have to hear it from people who were around him because Michael always thought if you did a charitable act and then you talked about it or bragged about it or something, all of the good you're trying to do, that it negated all of that. So he never would talk about those things."

When a little boy died in his presence/Michael's amazing love of children

"I asked him, 'Michael, how can you do that? How can you spend the time with these children who are dying and then go from that, on stage and give that kind of performance?' He said, 'How could I not? If these children want to see me. I know I'm not important, but Michael Jackson the superstar is, and if I can make a child live an extra minute or an hour or a day or a month, then wouldn't that be worth it?'

Michael was always that way. If he would get a call from somebody and a child was dying, he would get on a plane and go and he would tell them, 'I'm going to be back in 2 weeks to see you,' and a lot of times he extended little kids' lives that way. It gave them something to look forward to down the line. You have to admire something like that."

Michael's purpose

"Michael told me, 'we're all put on earth to do something' He said 'I was put here to help children.' Which he did from the time I met him, he was 29 when I met him, that was what his life was all about. It was that way all the way up to the time he died. Michael never changed. Michael had incredible empathy, especially (for) children that were injuried or sick or neglected. There were people that were hungry and homeless and that was always in the front of his mind his whole life, and then to be accused of something so horrific, it just stopped him in his tracks and then when it happened again 10 years later, the man was devastated, absolutely devastated."

Though Michael disparaged his own looks...His Inner Light & Those Eyes

"Oh God no. We had many talks about that (his looks). He had that inner light and he always considered himself to be extremely ugly. He said he's not a handsome man. 'That's why I don't do interviews and I don't go on talk shows.' He said 'First of all, I don't lead an interesting life, I work all of the time' (and that's what he did, he worked all of the time).

He never did really understand that he had that inner light.

Sitting and talking to Michael I would look into his eyes and I could see for 1,000 miles. He had these most incredible eyes. They come off good on film, but nothing like in person. When you're actually sitting across there looking at him. Those eyes were unbelievable. There were times it would just stop me in my tracks and there were times I'd be around him where I'd kind of forget who he was and then it would dawn on me....'I'm sitting here next to Michael Jackson.' I never really got over that. There were times he would do these quick little step things and they were like lightening. It was just so quick, so precise and just amazing."

He wasn't a "me" kind of person. He was always thinking about other people

"I never, ever heard Michael complain about himself, about his health or anything else. Any concerns he had were always about his kids. Even when he was facing prison in the last trial, any time he talked about that, he was so concerned, 'what's going to happen to my kids.' But never once did he say 'what's going to happen to me? how about me?' He wasn't a "me" kind of person. He was always thinking about other people."

Michael and the tabloids

"(I would say to him) 'Why do you let them make up all of this crap about you?' and he said, 'first of all, if you're going to be in this business and you're going to be as visible as I am, these are the things they do. No matter what you say, you're not going to stop these people from doing this stuff.' But, that also led to his downfall because he did not speak up early enough."

"They treated him without any respect for the fact that he's a human being and his whole life has been based on doing good deeds. Like, how can you do that to this poor man?"

Michael appreciated his blessings & never took them for granted

"Michael would say, 'I'm so fortunate that God chose me to have this talent and I have to use it in the right way.' He always said, 'I could be working at a gas station.' He always was (in awe he was given that) and always grateful and felt priveledged that he was given this talent and so wanting to use the gift that he gave the right way, which he did and he did it his whole life."

"He absolutely loved the ranch. It was the place that he could go. It was 2700 or 2800 acres. We could drive around, we could drive golf carts, we could walk in the woods, and not worry about fans trying to run him down or anything. He could just by himself."

Michael thought of everything, including the safety of all of the kids who visited Neverland

"The children that came to the ranch...all the rides and everything there was wheelchair accessible. Everything was modified. All the rides were modified too. He had extra cages built so arms couldn't flop out or hair couldn't flop out and get caught in something. He was concerned about the safety. Hte guys that ran the rides...they went to Kansas City every 6 months and took special training to be able to extracate physically challenged children. All those bases were covered and even up in the theatre, there were 2 rooms and there were glass walls that had hospital beds set up so that critically ill children could sit in the hospital bed and watch the movie. He thought of everything."

Vitiligo, Makeup & The Press

"Then of course, I noticed, because he didn't have any makeup on, I noticed the Vitiligo. It was on the right hand side of his face and down his neck and also on the back of his hand. I don't remember which one. I don't know how far it went up his arm because he had a long sleeve shirt on, but I noticed the Vitiligo and as time went on, the Vitiligo spread and spread and spread and it was difficult for him when he had to appear in public or perform, to get the right kind of makeup, because...that skin was white, not like Caucasian white. It was white like a refrigerator, snow white. In the beginning, he did use darker makeup to cover that, but then as it spread, it got more and more difficult to make that white skin the color of the rest of his skin, so he would have to go to lighter and lighter and lighter makeup.

Of course the press got on him about that, about trying to be white. Which is the farthest thing from the truth. Michael never wanted to be white. He was proud of who he was and where he came from, but he had no choice. He one thing he never ever did, he never complained about it. He had every right to."

The Kids, Lifestyle & The Masks

"The way he lived changed as soon as he got the kids. He was so concerned about their safety. He always worried they would be kidnapped or harmed in some way or taken hostage for ransom.

He called me when Diana died over in London and he was just totally freaked out. He said, 'That could have been me.' He said, 'We get chased so much,' and he was so worried. He was worried the kids would have a terrible accident, so that's why he kept the kids masked because he didn't want anyone to know what they looked like."

Pump You UP...A moment of humor & guilt

"I asked him up in Denver, 'do you work out?' and he said 'no, I should, shouldn't I?' He was really guilty about it. I said, 'Hey, whatever you're doing is working."

First Meeting

"He had a red corduroy shirt and black pants on and loafers that were kind of broken down in back. That's the way he dressed most of the time when I knew him. When he wasn't in public."

"He lived so simply. Michael never wore any jewelry, no rings, no belts, no watches, nothing, ever. The only time he wore those things were onstage. I was just so impressed with how simply he lived."

Michael and Friendship and the question about drug use

"I don't know if people are making things up or if they've been paid to say things, to give interviews." (Mr. Nordahl was offered many paid interviews, which he declined). "(They wanted to do the interview) as long as what I talked about was what they wanted to talk about. So there was a lot of money floating around. Like Star Magazine was traveling around with briefcases full of cash.

I never saw Michael with the effects of doing any kinds of drug or alcohol or anything like that, and I saw him all different times of the day. Early in the morning, late at night, all during the day. He was always totally normal. Totally there. So I don't know.

The last couple of years, if that happened to him, I don't know. There's so much misinformation about Michael, except for anything I know personally, I just don't trust it. People are so willing to, I guess to get on TV. I don't know what it is, but they're just so willing to offer information.

It used to piss Michael off because he would say things like 'I saw an interview with my hairdresser and she's talking about me and my hairdresser doesn't know anything about me!'

He kept himself really separated and I got to be really good friends with him so we talked about just about everything that was possible, but for most people, Michael did not do that, just out of fear of people turning around and talking with someone else about it. Private things. I never did. I never gave into those interviews or anything during that time. He felt comfortable with me. He felt we could talk about things and I wouldn't turn around and talk about things that we were talking about, to other people."

Accusations, Insomnia & True Friendship

"I spent a lot of time with him during that time, especially after that 2003 thing, and he couldn't sleep. Michael usually tried to turn in around 11 o'clock and sometimes he'd fall asleep, but even if he did, he'd wake up again and so he'd always ask me, 'is it okay if I wake you up?' and I said 'Hell, yah, come bang on my door," which he would do, and then he would always worry. He said, 'Oh, you're not getting any sleep,' and I said 'Well, if I'm too tired, I'll go grab a nap in the afternoon.' We'd just hang out like that in the middle of the night until morning came."

A cream-colored Bentley as a gift from the Korean Government & Michael's true nature

When David asked if he had ever driven it...."no, no, no, I've never driven it."

"It was too flashy. That just wasn't Michael. It wasn't the way Michael was.

A painting, a store room and Slash

David was working on a painting for Michael at the time.

"He asked if I finished it and I said that I'm just about done. I'm just kind of wrapping it up and he said, 'Would you mind driving it over so I can see it?'

I said 'Sure, I'll do that.' So I drove over to the recording studio and when I walked in there he grabbed me and said, 'Come on in here," and there was like a store room. So we're standing in this store room and he said 'Those guys are mad at me,' and I said, 'What happened?'

This is Slash, Jimmy Jam was there. All these top flight musicians and these guys are used to laying down a track one time. The first time they nail it. Michael's keeping them there till 3 or 4 o'clock in the morning! Going over and over and over the same passages, you know? Just wearing them out. Michael didn't feel comfortable until he had explored every avenue, you know what I mean?

He had to know if there was a way he could make it a little bit better. He did that not for himself. He did it for his fans. I never met a man who was so consumed with how his fans were being treated. The shows he put on, the concerts, they had to be the best they could possibly be. He wanted people to get their money's worth."
(źródło)
Dwaj geniusze na własnych prawach nawiązują przyjaźń, dzięki podobnym zapatrywaniom i wspólnemu docenianiu sztuki.

David Nordahl jest chyba najbardziej znany ze swoich projektów graficznych zleconych przez Michaela Jacksona. Pełnił funkcję malarza portretowego Michaela od 1988 do 2005 roku.

David jest uznanym artystą, znanym ze swoich fantazyjnych obrazów i portretów Apaczy, a także z niesamowitych scen, które Michael zlecił mu w swoim domu w Neverland. Obrazy Davida są również uwielbiane min. przez Stevena Spielberga i innych, którzy mają je w swoich kolekcjach.

Oprócz tego, że był malarzem portretowym Michaela i dobrym przyjacielem, David spędził wiele czasu z Michaelem i jego dziećmi, towarzyszył im na rodzinnych wakacjach i brał udział w wielu osobistych rozmowach z człowiekiem znanym światu jako Król Popu.

Niewiele osób wie, że David był też zaangażowany w rozwój parku rozrywki w Neverland, a także współpracował z Michaelem przy innych projektach.

Tutaj, w bardzo szczerym wywiadzie, David otwiera się i wypowiada na temat swojego od ponad 20 lat przyjaciela.

"Michael dostawał od 50 do 60 prób wymuszeń rocznie. Większość z nich dotyczyła ojcostwa. Kobiety twierdziły, że Michael był ojcem ich dziecka, a całe mnóstwo innych dotyczyło muzyki. Ktoś napisał piosenkę albo coś i twierdził, że Michael ukradł muzykę lub słowa. Wszystkie te sprawy były odrzucane przez sąd, ponieważ kiedy trafiały do sądu, nie można było tego podtrzymać ".

"Nigdy nie spotkałem nikogo, kto był bardziej zrównoważony lub bardziej normalny. Był takim zwyczajnym facetem. Bardzo inteligentnym, bardzo błyskotliwym i bardzo normalnym".

"Był absolutnie fantastycznym ojcem. Nigdy nie spotkałem takiego rodzica, który jest tak dobry czy lepszy od Michaela. Te dzieci były po prostu zachwycające! Nigdy w swoim życiu nie spotkałem dzieci, które były takie, jak te dzieci. Spędziłem z nimi dużo czasu. Nigdy nie słyszałem, żeby płakały, nigdy nie słyszałem, żeby o coś prosiły, nigdy nie widziałem, ani nie słyszałem, żeby dawały się ponieść nerwom…”.

„On był bardzo szczery, bardzo ciepły i bardzo opiekuńczy. Przez cały czas znajomości z Michaelem, prawie 20 lat, nigdy nie słyszałem, żeby podniósł na kogoś głos. To się nigdy nie zdarzyło. Był po prostu tak dobrym człowiekiem. Naprawdę, bardzo dobrym człowiekiem”.

"Był taki zabawny. To nie było samo zło. Często się śmialiśmy. Miał wspaniałe poczucie humoru, uwielbiał praktyczne psikusy… Spacerowaliśmy, a on wyrywał się z piosenką. Jednak nie jak Michael Jackson. Śpiewał tak, jakby był człowiekiem pod prysznicem, po prostu śpiewał. Nienawidziłem patrzeć, jak radość opuszcza jego życie, ponieważ był bardzo radosnym człowiekiem. Był szczęśliwym człowiekiem i bardzo zabawnym”.

Dobro, które czynił.

"Michael wydał jedną trzecią z miliarda dolarów na pomaganie dzieciom, płacąc za operacje, budowę oddziałów szpitalnych, sierocińców, centrum oparzeń, można wymieniać bez końca. Czynił dobro, o którym nigdy nie mówił. Można było to zwykle usłyszeć od ludzi, którzy skupiali się wokół niego. Michael zawsze sądził, że jeśli zrobiło się coś charytatywnie, a później mówiło się o tym, albo chwaliło się tym, czy coś, zaprzeczało to całemu temu dobru, które próbowano czynić. Dlatego nigdy nie mówił o tych sprawach”.

Kiedy w jego obecności zmarł mały chłopiec/ wspaniała miłość Michaela do dzieci.

"Zapytałem go:’Michaelu, jak możesz to robić? Jak możesz spędzić czas z tymi dziećmi, które umierają, a później pójść stąd, na scenę i dać taki występ?’ Powiedział: ‘Jak mógłbym tego nie robić? Jeśli te dzieci chcą mnie widzieć. Wiem, że nie ja jestem ważny, ale Michael Jackson jest wielką gwiazdą i jeśli mogę sprawić, że dziecko przeżyje dodatkową minutę, godzinę, dzień lub miesiąc, to czy nie było warto?’

Michael zawsze był taki. Jeśli ktoś dzwonił do niego, że umierało dziecko, wsiadał w samolot i leciał i mówił mu: ‘Wrócę za dwa tygodnie, żeby się z tobą zobaczyć’ i wiele razy w ten sposób przedłużał małym dzieciom życie. Dawał im powód, do radosnego oczekiwania przyszłości. Trzeba podziwiać coś takiego”.

Cel Michaela.

"Michael mówił mi: ‘Wszyscy jesteśmy na ziemi po to, żeby coś zrobić’. Powiedział: ‘Ja jestem tu po to, żeby pomagać dzieciom’. Robił to w chwili, kiedy go poznałem, miał wtedy 29 lat, to było to, o co mu chodziło w życiu. Kroczył tą drogą przez cały czas, aż do śmierci. Michael nigdy się nie zmienił. Miał niesamowitą empatię, zwłaszcza w stosunku do dzieci, niepełnosprawnych, chorych, czy zaniedbanych. Byli ludzie głodni i bezdomni, o których przez całe życie zawsze pamiętał, a później został oskarżony o coś tak potwornego. Właśnie to zatrzymało go w pracy nad utworami, a kiedy 10 lat później wydarzyło się ponownie, ten człowiek był zdruzgotany, całkowicie załamany”.

Chociaż Michael dyskredytował własny wygląd ... Jego wewnętrzne światło i te oczy.

"O Boże, nie, odbyliśmy wiele rozmów na ten temat (jego wyglądu), miał takie wewnętrzne światło, a zawsze uważał się za bardzo brzydkiego. Mówił, że nie jest przystojnym mężczyzną. ‘Dlatego nie robię wywiadów i nie biorę udziału w programach typu talk-show’. Powiedział: ‘Przede wszystkim, nie prowadzę interesującego życia, przez cały czas pracuję’ (i tak właśnie było, cały czas pracował).

Nigdy tak naprawdę nie zrozumiał, że miał to wewnętrzne światło.

Siedząc i rozmawiając z Michaelem, patrzyłem mu w oczy i mogłem widzieć na odległość 1000 mil. Miał te wyjątkowe, niesamowicie przepastne oczy. Wyglądają dobrze na filmie, ale to nic w porównaniu do rzeczywistości, kiedy faktycznie siedzi się naprzeciw, patrząc na niego. Te oczy były niewiarygodne. Zdarzały się chwile, kiedy wytrącały mnie z obranego toku myślenia, czasami byłem koło niego i zapominałem, kim on był, a później docierało to do mnie… ‘Siedzę tu obok Michaela Jacksona’. Tak naprawdę, zawsze mnie to zaskakiwało. Czasem robił te szybkie drobne kroczki i to było niczym błyskawica. Były bardzo szybkie, bardzo precyzyjne i po prostu niesamowite".

Nie był „samolubem”. Zawsze myślał o innych.

"Nigdy, nigdy nie słyszałem Michaela użalającego się nad sobą, narzekającego na swoje zdrowie, czy cokolwiek innego. Wszelkie obawy, jakie miewał, zawsze dotyczyły jego dzieci. Nawet wtedy, gdy stał w obliczu więzienia podczas ostatniego procesu, zawsze o tym mówił, bardzo się martwił: ‘Co się stanie z moimi dziećmi’. Nigdy jednak nie powiedział: ‘Co się ze mną stanie, co ze mną?’. Nie był ‘samolubem’, zawsze myślał o innych”.

Michael i brukowce.

"(Mówiłem mu) ‘Dlaczego pozwalasz, żeby wymyślali te wszystkie bzdury na twój temat?’ A on na to: ‘Przede wszystkim, jeśli będziesz w tym biznesie i będziesz tak znany, jak ja, to będą ci to robić’. Jednak to też doprowadziło do jego upadku, ponieważ nie mówił wystarczająco wcześnie”.

"Traktowali go bez żadnego szacunku, nie zważając na to, że jest człowiekiem, a całe jego życie opiera się na czynieniu dobrych uczynków. Jak można to zrobić temu biednemu człowiekowi?".

Michael doceniał swój boski dar i nigdy nie brał go za pewnik.

"Michael mówił: ‘Jestem taki szczęśliwy, że Bóg wybrał mnie, żebym miał ten talent i muszę wykorzystywać go we właściwy sposób’. Ciągle mówił: ‘Mogłem pracować na stacji benzynowej’. Zawsze (budziło w nim podziw, że go otrzymał) i zawsze był wdzięczny i czuł się zaszczycony, że otrzymał taki talent. Chciał więc wykorzystać ten dar, który dostał, we właściwy sposób i robił to, co robił przez całe swoje życie".

"Bezgranicznie kochał ranczo, było to miejsce, w którym mógł zniknąć. Obejmowało 2700 lub 2800 hektarów. Mogliśmy jeździć po okolicy, mogliśmy jeździć wózkami golfowymi, mogliśmy spacerować po lesie i nie martwić się o fanów usiłujących go doścignąć, czy o cokolwiek. Mógł być po prostu sobą”.

Michael pomyślał o wszystkim, w tym o bezpieczeństwie wszystkich dzieci, które odwiedzały Neverland.

"Dzieci, które przybywały na ranczo ... wszystkie podjazdy i wszystko było dostosowane dla osób na wózkach inwalidzkich. Wszystko zmodyfikowano, również karuzele. Miały specjalne kabiny skonstruowane tak, żeby ramiona nie mogły się wysunąć, czy też włosy nie mogły zostać przez coś wciągnięte. Troszczył się o bezpieczeństwo. Faceci, którzy obsługiwali karuzele, pojechali na 6 miesięcy do Kansas City i odbyli specjalne szkolenie, żeby potrafili zajmować się dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie. Nawet w teatrze, były 2 pokoje ze szklanymi ścianami, w których stały szpitalne łóżka, tak żeby ciężko chore dzieci mogły z tych szpitalnych łóżek obejrzeć film. Pomyślał o wszystkim”.

Bielactwo, makijaż i prasa.

"Wtedy oczywiście zauważyłem, ponieważ nie miał żadnego makijażu, zauważyłem bielactwo. Było po prawej stronie jego twarzy, na szyi, a także na grzbiecie dłoni. Nie pamiętam, na której. Nie wiem, jak daleko poszło w górę ręki, ponieważ miał koszulę z długim rękawem, ale zauważyłem bielactwo, które z biegiem czasu rozprzestrzeniało się coraz bardziej. Sprawiało mu trudność dobranie odpowiedniego makijażu, kiedy musiał pojawiać się publicznie lub występować, ponieważ ... ta skóra była biała, nie taka, jak u człowieka rasy białej. Była biała jak lodówka, śnieżnobiała. Na początku używał ciemniejszego makijażu, żeby ją pokryć, ale później, gdy rozprzestrzeniła się, coraz trudniej było upodobnić tę białą skórę do koloru pozostałej części jego skóry, musiał więc przechodzić do coraz jaśniejszego makijażu.

Oczywiście prasa pisała o nim, jako o tym, który próbuje się wybielić, co jest najdalsze od prawdy. Michael nigdy nie chciał być biały. Był dumny z tego, kim jest i skąd pochodzi, ale nie miał wyboru. Nie narzekał na to, nigdy tego nie robił, a miał wszelkie prawa ku temu”.

Dzieci, styl życia i maski.

"Sposób, w jaki żył, zmienił się w chwili, kiedy pojawiły się dzieci. Bardzo się troszczył o ich bezpieczeństwo. Ciągle się martwił, że mogłyby być porwane, albo skrzywdzone w jakiś sposób, czy też wzięte jako zakładnicy dla okupu.

Zadzwonił do mnie z Londynu, kiedy zginęła Diana i był kompletnie spanikowany. Powiedział: ‘To mogłem być ja’. Powiedział: ‘Tak często jesteśmy ścigani’ i bardzo się martwił. Martwił się, że dzieci mogłyby mieć okropny wypadek, dlatego też zakładał dzieciom maski, bo nie chciał, żeby ktoś wiedział, jak wyglądają”.

Biorę cię na spytki ... chwila humoru i poczucie winy.

„Zapytałem go w Denver: ‘Czy ty pracujesz?’, a on odpowiedział: ‘Nie, a powinienem, powinienem?’ On naprawdę czuł się winny. Powiedziałem: ‘Hej, cokolwiek robisz, to jest praca’”.

Pierwsze spotkanie.

"Miał czerwoną sztruksową koszulę, czarne spodnie i zniszczone mokasyny. Tak się najczęściej ubierał prywatnie, w tym czasie, kiedy go poznałem".

Michael żył bardzo zwyczajnie. Nigdy nie nosił żadnej biżuterii, pierścionków, pasków, zegarków, niczego. Nosił te rzeczy tylko wtedy, kiedy był na scenie. Byłem pod wielkim wrażeniem, jak zwyczajnie on żył”.

Michael i Przyjaźń oraz pytanie o zażywanie narkotyków.

"Nie wiem, czy ludzie to wymyślają, czy też zostali opłaceni, żeby to mówić, udzielać wywiadów”. (Panu Nordahlowi zaproponowano wiele płatnych wywiadów, których udzielenia odmówił). "(Chcieli zrobić wywiad) tak długo jak to, co mówiłem na ten temat było tym, o czym oni chcieli mówić. Było więc dużo krążących wokół pieniędzy. Podobnie jak Star Magazine wyjeżdżał z teczkami pełnymi gotówki.

Nigdy nie widziałem Michaela pod wpływem jakiegokolwiek narkotyku, czy alkoholu, czy czegoś podobnego, a widywałem go o różnych porach dnia. Wczesnym rankiem, późno w nocy, w ciągu całego dnia. Zawsze był całkiem normalny. Całkowicie. Więc nie wiem.

W ciągu kilku ostatnich lat, czy to mu się przydarzyło, nie wiem. Jest tyle błędnych informacji na temat Michaela, z wyjątkiem tych, które znam osobiście, nie wierzę w nie. Sądzę, że ludzie są bardzo chętni do tego, żeby znaleźć się w telewizji. Nie wiem, co w tym jest, ale właśnie bardzo chętnie udzielają informacji.

Kiedyś wkurzało to Michaela, ponieważ mówił coś w stylu: ‘Widziałem wywiad z moją fryzjerką i mówiła o mnie, a moja fryzjerka nic o mnie nie wie!".

Naprawdę się izolował od ludzi i musiałem być jego dobrym przyjacielem, skoro rozmawialiśmy o wszystkim, o czym było można, ale dla większości ludzi Michael nie robił tego tylko ze strachu przed ludźmi odwracającymi się i rozmawiającymi o tym z kimś innym. O prywatnych sprawach. Nigdy tego nie zrobiłem. W tym czasie nigdy nie udzielałem na ten temat wywiadów, nie przekazywałem tego w żadnej formie. Czuł się ze mną komfortowo. Czuł, że możemy o czymś porozmawiać, a ja nie odwrócę się i nie powiem o tym, o czym rozmawialiśmy innym ludziom”.

Oskarżenia, bezsenność i prawdziwa przyjaźń.

"Spędzałem z nim wtedy dużo czasu, zwłaszcza po tym, co się wydarzyło w 2003 roku i nie mógł spać. Michael zwykle starał się położyć około 11 wieczorem i czasami zasnął, ale nawet jeśli to zrobił, znowu się budził, więc zawsze mnie pytał: ‘Czy to będzie w porządku, jeśli cię obudzę?’, a ja odpowiadałem: ‘Jak cholera, tak, przyjdź i walnij w moje drzwi’, co też robił, a później zawsze się martwił. Mówił: ‘Och, wcale się nie wyśpisz’, a ja odpowiadałem: "No cóż, jeśli będę zbyt zmęczony, utnę sobie drzemkę po południu’. Tak właśnie spędzaliśmy czas od środka nocy aż do rana”.

Kremowy Bentley jako prezent od rządu koreańskiego i prawdziwa natura Michaela.

Kiedy David spytał, czy kiedykolwiek nim jechał ... "nie, nie, nie, nigdy nim nie jechałem".

"Był zbyt szpanerski. To po prostu nie Michael. To nie było w stylu Michaela”.

Malarstwo, składzik i Slash.

W tym czasie David pracował nad obrazem Michaela.

"Zapytał, czy go skończyłem, a ja powiedziałem, że akurat skończyłem. Właśnie go pakowałem, a on powiedział: ‘Czy mógłbyś mi go przywieźć tak, żebym mógł go zobaczyć?’.

Odpowiedziałem: ‘Jasne, zrobię to’. Pojechałem więc do studia nagraniowego, a kiedy tam wszedłem, chwycił mnie i powiedział: ‘Chodź tu’, a tam był jakiś składzik. Stanęliśmy w tym pomieszczeniu, a on powiedział: ‘Ci faceci są na mnie wściekli’, a ja zapytałem: ‘Co się stało?’.

Był tam Slash i Jimmy Jam. Każdy z nich to muzyk z najwyższej półki i ci faceci są przyzwyczajeni do nagrywania utworu za jednym podejściem. Pierwszy raz zostali zamknięci. Michael trzyma ich tam do trzeciej albo czwartej rano! W kółko grają ten sam fragment, wiesz? Po prostu, wyczerpał ich fizycznie. Michael nie czuł się dobrze, dopóki nie spróbował wszystkiego, wiesz co mam na myśli?

Musiał wiedzieć, czy mógłby zrobić to trochę lepiej. Nie robił tego dla siebie. Robił to dla swoich fanów. Nigdy nie spotkałem człowieka, który był tak pochłonięty tym, jak traktowani byli jego fani. Prezentowane przez niego koncerty musiały być najlepsze. Chciał, żeby ludzie otrzymali coś wartego ich pieniędzy”.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

06/08/17 23:44 ♥ Jolanta ♥
Mówi się,że oczy są zwierciadłem duszy i coś w tym jest... znamy je przecież tylko ze zdjęć a wywierają na nas piorunujące wrażenie, a co by to było móc tak spojrzeć w te cudne oczyska w realu <myśli> ... Cieszy mnie bardzo,że tutaj jesteś ...kato..., dziękuję .

06/08/17 22:31 juka
Ile dobrego o Michaelu! Dzięki kato. Szkoda, że nie było mi dane spojrzeć w Michaelowe cudowne oczy. Wierzę, że były hipnotyzujące:)