En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Inside the King of Pop’s 1995 HBO special that never was; ‘Michael Jackson: One Night Only’ Michael Jackson: One Night Only – historia wyjątkowego koncertu Króla Popu w stacji HBO w 1995 roku, który nigdy się nie odbył.
Author: Damien Shields(2014) Autor: Damien Shields(2014)
On July 25, 1995, the King of Pop revealed that he would be participating in a television special to be broadcast later that year. The special, called Michael Jackson: One Night Only, was to be an intimate concert event staged at the historic Beacon Theatre in New York City. Filmed on December 8 and 9 with a live audience, the production was scheduled to go to air exclusively on HBO at 8 P.M. on December 10.

Michael Jackson: One Night Only was ultimately cancelled just days before it was due to be broadcast, with Jackson having been rushed to hospital after collapsing during rehearsals on December 6.

The cancellation of the special raised questions, many of which remain unanswered. To this day, fans continue to wonder about the show that never was; which songs Jackson would have performed, how the production would have looked, whether or not the rehearsals were taped, whose idea it was to do the show, whether Jackson’s collapse was legitimate or staged, why the special was never rescheduled, and what impact it might have had on his life and career moving forward had it actually taken place.

So, I decided to look into it, reaching out to dozens of those who participated in the show in one way or another. Over the course of the last month, I have interviewed many of them and have pieced together a thorough account of what might have been the greatest concert to never happen.

“He couldn’t have been more passionate about it,” Jackson’s then-manager, Jim Morey, tells me of his client’s enthusiasm for the concerts. “It was his concept. What Michael wanted to do was something he had personally never done before. There was always a mountain to climb, and this HBO special was going to be unprecedented. It was completely controlled by Michael and his people. He picked the director. He picked the guest stars. This would have been yet another mountain Michael would have climbed, and something that no other entertainer could have accomplished.”

Jackson, whose HIStory album had come out just six weeks prior to the announcement, approached his long-time friend, veteran director and executive producer Jeff Margolis, to help him stage the event.

“Michael came to me. I’ve known him since he was a wee tot, and we worked many, many times together over the years,” says Margolis, who produced the Emmy Award-winning Sammy Davis, Jr. 60th Anniversary Celebration television special in 1990, and Happy Birthday Elizabeth: A Celebration of Life in 1997 – both of which Jackson performed in. “He would come to my office occasionally, and I would go to Neverland Ranch, and we would just spend time together, talking about various things.”

“When Michael and his management company decided to do this, they really wanted to try something different,” he recalls. “Instead of one of these giant arenas, Michael wanted to try and do something more intimate, and make him more touchable to his fans, and to the American public. So he came up with this idea, and came to me and said, ‘I want it to be intimate. How would you do it?’ And that’s how it came about.”

“We chose the Beacon Theatre in New York City,” adds Margolis. “It’s a beautiful old artdeco theatre, and we wanted the intimacy of the theatre so that Michael could feel closer to the fans, and the fans could feel closer to him.”

“That’s what Michael had envisioned,” agrees Morey. “Rather than him play Yankee Stadium in front of 70,000 people, the Beacon Theatre holds around 3,000 people, and it was this intimate view of Michael, not unlike what Frank Sinatra might have done. So it was going to be the man and his music, as opposed to lightning, flash pots, or gags.”

“I think that is the mark of a true performer, to be able to reach any audience around the world, any size,” said Jackson when asked about the notion of performing a more intimate show. “If you can directly relate to a small group, magic starts to happen. I started out playing those kinds of concerts. [The HBO special] is intimate. It’s close-up. It will allow me to do a lot of things I’ve never done before.”

Once the concept and venue had been decided upon, Jackson and Margolis began to plan the show and assemble a team capable of helping them execute their vision.

“Basically, the music that was being done was whatever Michael felt was appropriate,” recalls Margolis, “from his past hits, to his most recent material. He wanted to do a lot of past hits because everybody knew them.”

“I hired the production designer I thought would be right, and the lighting designer that I thought would be right, and the choreographers,” continues Margolis. “I hired half-a-dozen choreographers on the show because we wanted each number to have a different feel. We didn’t want every number to look the same. Each choreographer had two or three numbers to design. I hired Jamie King (who did the posthumous Michael Jackson Cirque du Soleil shows), and I hired a choreographer called Barry Lather, who is Usher’s choreographer now.”

“I came in on behalf of MJ and Jeff as a consultant,” recalls Kenny Ortega, director of Jackson’s 1992-1993 Dangerous world tour. “Jeff is a great friend and we worked together on many music driven projects.”

“I hired Kenny Ortega to supervise the whole thing,” explains Margolis. “Kenny and I are really good friends and had done an awful lot of work together. He had worked with Michael before and I knew that Michael really, really liked him, and he loved working with Michael. And I thought, You know what? I’ll get him to come in and supervise all of the other choreographers. He’ll get it, and it made Michael feel comfortable that he was being watched over.”

Along with Ortega, Jackson’s long-time friend and dance icon, Debbie Allen, was also hired as a supervising choreographer. “Since they knew each other so well I thought it would be fun to bring Debbie in,” recalls Margolis.

“Kenny and Debbie were there to help a bunch of young choreographers stay on task and keep our deadlines,” says Lavelle Smith Jr., another of the choreographers involved with the show. “Jeff Margolis needed people who he knew could help him talk to us as young dancers and choreographers.”

Smith, who co-choreographed the electrifying “Dangerous” routine performed by Jackson during the opening of the September 7, 1995 MTV Video Music Awards ceremony, recalls travelling to Europe with Jackson, his choreography partner Travis Payne, and an entourage of dancers for a November 4 promotional performance of the routine on German television show Wetten Dass – just five weeks before the HBO special was due to take place.

“Travis and I had just got back from Europe with Michael, and we hadn’t received a call about the HBO special yet,” recalls Smith. “Michael was sure we had, because when we left Europe he said, ‘I’ll see you guys in New York,’ but we hadn’t got the call. So Michael had someone change our flights and the next thing we’re in New York.”

“I remember going to the first meeting with all the choreographers and thinking, What’s going on here?” says Smith. “There were so many people there. Too many chefs in the kitchen, almost. Everyone was doing one or two numbers.”

“Were were told that we were going to develop an iconic TV show that would go down in history for Michael,” recalls choreographer Barry Lather. “There were several choreographers involved, and there was an excitement that each choreographer was going to accomplish something extremely special and new for MJ; to develop new concepts, new dance moves, and create an epic television show.”

Dance rehearsals for the special would be held at Sony Studios in New York City, with up to one-hundred working dancers coming in and out of the building to rehearse their particular pieces.

“It was a team effort, but we all worked separately,” adds Lather. “It had a top secret feel to me. Everyone doing their special performances, behind close doors. We didn’t view other choreographers work. It was definitely a unique project that everyone was committed to.”

“It was very compartmentalised,” says Smith. “We were at Sony Studios with twenty-four dancers. We were keeping secrets from each other because we were all trying to make our numbers the best and blow each other out of the water. After the initial meeting I didn’t really see any of the other choreographers again. I saw Jeff Margolis a couple of times, and we saw Michael pretty much every day, but I think Jeff was just leaving us alone because he wanted it to be done so he could figure out how to shoot it. He gave us our space because he knew we were under a lot of pressure, and ‘Dangerous’ was going to be a big number.”

“All of his hair and makeup people, and his wardrobe people, had been talking to the choreographers,” explains Margolis. “The choreographers knew what they needed for Michael Jackson, and what they needed for the dancers, and they relayed that all back to Michael Bush. They were all in sync. And Brad Buxer was coordinating the music with Michael, and Michael with the choreographers.”

“All of the dancing was being rehearsed at Sony Studios, and Brad Buxer was rehearsing the band somewhere else because he was using a symphony orchestra and they needed a bigger space to rehearse with them, so we couldn’t rehearse both things in the same place,” adds Margolis. “But before Brad started rehearsing with the orchestra, he was at the dance rehearsal all the time, making sure that the rehearsal tracks were right and that the choreographers had what they needed. Everybody was in sync. The lighting director came and watched the rehearsals to make sure he knew how to light it properly.”

“Even though I was the executive producer and director of the show, there were certain things that were handled that I didn’t need to concern myself with,” explains Margolis. “One of those was Brad Buxer’s area and anything to do with the music. He had that handled. I was responsible for the choreographers, Michael, and all that. Brad and his team took care of all the music. Michael Bush took care of all the wardrobe. The choreographers really worked closely with Michael Bush to get everything they needed. When I hire choreographers, I trust them. Most of them were television choreographers. They know what you can and can’t do for the television cameras and lighting; what kind of materials you can and can’t use in wardrobe. So those are things I don’t need to get involved in. I like to be in the loop and to see the designs before I see them on stage, which I did, but I didn’t have to be involved in the creative process.”

When re-imagining some of his classic dance numbers, Jackson and his choreographers sought inspiration from a variety of sources.

“For ‘Dangerous,’ we were inspired by the 1971 dystopian crime film A Clockwork Orange,” explains Smith, who co-choreographed the new piece with Travis Payne. “The visuals, the colours, and moods you see in the movie.”

“It was going to be very stripped back,” he adds. “I remember the music Brad Buxer had just given me. Without even trying, it was exactly what I asked for. It was like, wow. I just said strip it down. He did it once, I think I asked him to take more out, and finally we got there and I was like, That’s it! And it matched the movie, the vibe; it was just awesome.”

Of the new “Dangerous” composition, Smith explained that he and Payne were, “left with a very naked version at the beginning of the song. It’s even more naked than the versions Michael performed in Seoul and Munich in 1999. It doesn’t even sound like ‘Dangerous’ as we come onto the stage. And the guys: we’re like a group of crazed lunatics. If you’ve seen the movie, you’ll understand.”

“Michael loved the original ‘Dangerous’ number so much, but people were saying to him, ‘You do this number all the time. You have to change it. People are sick of it.’ So that’s where we were going with it; Stanley Kubrick’s A Clockwork Orange. It was gonna be sick. It was a funky vibe. Michael Bush went out and bought twenty-five bowler hats, the jockstraps, and we all had our own combat boots. We had the one eyelash and everything. We were going all the way.”

“It was a naked set, because we were the set,” explains Smith of the way the “Dangerous” performance would have appeared onstage. “We wanted it that way. And it was kind of a Fosse stylised performance. Less is more. And we were going to have Naomi Campbell in it. She was going to come onstage for one walking pass. It was going to be awesome.”

“For some of the songs, he wanted dancers, and he wanted them very highly choreographed. And for some of the songs, he just wanted to be by himself on the stage,” remembers Margolis. “And there were a couple of songs where I wanted him to be alone, and a couple where I wanted him to have full choreography, and we pretty much agreed on everything. His classic hits, like ‘Beat It,’ were done with dancers. I remember how brilliant the choreography was on that number.”

“Oh, yes,” remembers Smith of the new “Beat It” performance. “Travis and I were working on that one. It was gonna include new stuff inside, with the classic dance moment at the end. You have to do the classic. The rest of the number, leading up to that point was going to be very Kung-Fu. We were inspired by Kung-Fu movies. Michael ordered us some Bruce Lee tapes. We were trying to get into that headspace.”

“It had to be exhausting for him, because on this show he didn’t just have one rehearsal a day; he had five or six,” adds Smith. “It was a large undertaking. If he was the kind of artist that would stand and let people dance around him it would have been fine, but that’s not who he was. He had to be involved in the number. He had to inspire the number. And that’s a lot of pressure, and a lot of work. Our days were long, so I know his days were super long.”

One of the other numbers that Jackson was working diligently on learning and rehearsing was Barry Lather’s brand new interpretation of “Thriller”.

“For ‘Thriller’ I was thinking an industrial punk/rock vibe with a slight ‘spy’ undertone,” recalls Lather, who had previously worked with Jackson in 1986, as a dancer in Captain EO. “We had twenty dancers in trenchcoats, hats, and flashlight props. It was extremely specific, edgy and raw. I was trying to present ‘Thriller’ in a new way, which was a challenge.”

“The staging for ‘Thriller, as I mentioned, was very edgy and raw, with an industrial warehouse feel. Stark black and white tones and approach. It wasn’t a colorful performance, but bold intense rock-like lighting.”

“Michael totally learned all of the new ‘Thriller’ routine,” explains Lather. “He learned the choreography when no one else was in the room. I was amazed how Michael learned by watching and soaking the choreography up visually.”

“He liked it alot, and was into mastering the new choreography,” Lather adds. “There was specific staging, and new moves. The dancers and I had rehearsed for close to twelve days and had it all ready for Michael when he first viewed the performance and decided to learn it. I talked him through the performance; where the activity was unfolding, and the moments for him. When we showed Michael the routine, I danced in his place so he understood where the staging moments and attention was directed. That was really exciting and I remember being so detailed about everything. I wanted it to be perfect, and for him to like the performance and choreography.”

In fact, Jackson loved the new “Thriller” routine so much that he repurposed a number of Lather’s steps in his 1996 film Ghosts.

As well as “Thriller,” Lather was also tasked with reimagining “Smooth Criminal,” which he did. Unfortunately, however, it didn’t catch on and was never fully realised.

“I had a new concept for ‘Smooth Criminal’ as well, but we didn’t get into that in rehearsals and develop that to the new concept,” explains Lather. “But it was totally different and a new direction for that song.”

One Night Only was a departure from the typical rock concert style of performances Jackson had been giving on tour for the past decade, and so the staging and set were much different from what fans were used to seeing from the King of Pop.

“The set was really lovely,” explains Margolis. “It was a full orchestra wrapped around the stage, and the back part of it was two storeys high; musicians on the second storey and more musicians below. And then the two side parts were his regular band. It was Brad Buxer and all the guys that normally played with him,” including Ricky Lawson on drums, David Williams and Jennifer Batten on guitar, and Siedah Garrett on background vocals.

“It was pretty spectacular,” continues Margolis. “The lighting designer worked with the set designer, and it was lit in a way so that the band could be featured, they could be in silhouette, or they could disappear. And when they disappeared the set became a beautiful starry sky. It looked like Michael was floating in space. The floor was a shiny black floor, and everything else was like you were looking up into a star-lit sky. It was pretty amazing.”

“We had even built a little satellite stage out in the middle of the audience, off of the main stage, so that he could get out there to do one or two numbers and just be able to touch the audience, and they’d be able to touch him. It was really spectacular. It was really warm and intimate. It was a circular stage in the middle of the audience. It was very small, connected to the main stage by a runway.”

The most highly-publicised number set to take place during the One Night Only concerts was Jackson’s rendition of “Childhood,” featuring a special guest appearance by legendary French mime Marcel Marceau.

“He originally wasn’t going to have any special guests at all,” adds Margolis. “This was going to be Michael’s moment to shine. It was going to be wall-to-wall Michael. And then he came up with this brilliant idea for Marcel Marceau to mime ‘Childhood,’ and it was brilliant. He was the perfect guest for this show.”

“He appreciates poetry in slow motion mime,” recalled Marceau in a 1996 interview with History magazine. “He said he had written a song called ‘Childhood’. ‘I would love if you could take this song on stage,” he said, ‘and I’d do it with you. The slow movement of his character would be wonderful.’”

Marceau agreed to collaborate with Jackson on the piece and the two began discussing the logistics.

“When you are on the phone, a verbal agreement is far from a contract, after all,” explained Marceau. “So I said, ‘Michael, I’ll give you my number in Paris. Call me if you like, and if we do it together, with a script.’ Not long after this conversation, he called me at home. He began to sing the song over the phone. I asked, ‘How do you see we will do this together? Send me a script,’ to which he replied ‘No. I want you to do the choreography and we will do it together. I’ll have to prepare a contract.’”

“Michael adored him a lot, and it was quite a negotiation on my part to be able to get him to do it,” recalls Morey, “because he was someone who just did not do guest appearances. I recall Marcel Marceau saying to me, ‘What exactly is it that Michael wants to do?’ And I said, I really don’t know yet, but momentarily we’ll get together and the two of you will figure it out. It was a difficult negotiation with his manager, getting him to agree to do something without being able to tell him what it was he was going to do. I said something along the lines of, ‘Surely two of the greatest creative geniuses of the world can get in a room together and figure out something to do.’”

Once the contract had been successfully negotiated by Morey, Marceau was flown to the United States to begin working with Jackson.

“I was greeted by Michael Jackson in great shape. He was happy to have me, and we started working immediately,” recalled Marceau. “[He] wanted something concrete. Mimicking is cryptic; you can not imitate gestures in a song, there must be some kind of operetta, and ‘Childhood’ is a great song lyric flight. For this particular version of ‘Childhood,’ Michael said I was free to do what I wanted. Yet at the same time, I asked Michael if he liked what he was doing with his song, so you could say that we have worked together. I did everything [in New York City]. Direct contact with Michael was essential.”

“The stage was pitch black, Michael was in one pool of light, and Marcel Marceau was in another pool of light,” Margolis explains. “That’s all the lighting there was. Michael was a little bit upstage of Marcel, and in a slightly smaller pool of light. Marcel was dancing downstage in a larger pool of light, because he had more movement. Michael stood and sang the song, and Marcel mimed to the lyrics. It was breathtaking.”

“There is in particular a passage (in ‘Childhood’) in which he speaks of pirates, kings and conquests,” explained Marceau. “To make the transformation of a pirate to a king on stage; only mime… Mime, after all, is the art of metamorphosis. It is hard to do for a dancer. Michael has seen my work, and knows that I can express the major themes and concepts.”

“At the end of our number for ‘Childhood’ – a duet,” adds Marceau, “he came to me singing ‘Have you seen my childhood?’ And with a wave of his hand showed the way. We ended the piece together… as one body in motion together. It was very, very pure. Poetic. To me, Michael Jackson is a true poet; a great poet of song. [He] is also an extraordinary dancer, and a showman with a great respect for the theater, music, and film. Michael [was] very happy with the work we did together on ‘Childhood’.”

“It’s wonderful! I adore this version of Childhood,” expressed Jackson in an interview years later. “It’s strange, nobody ever saw it. There are things like that which nobody will ever see. It was wonderful!”

“Marcel was Michael’s only celebrity guest on the show,” recalls Margolis. “It was one of the most brilliant pieces of television that I have ever been involved in.”

Other planned numbers that the world never got to see include brand new choreographed renditions of “The Way You Make Me Feel” and “Bad,” plus performances of “Earth Song,” “You Are Not Alone,” “Black or White,” “Smooth Criminal,” and “Smile”.

“There was a beautiful girl that Michael was going to do a solo dance routine with,” recalls Morey. “She was someone that Jeff Margolis introduced Michael and I to. I don’t recall her name, but I remember that she was very beautiful, very talented, and that Michael was really quite smitten with her.”

“The rest of the time it was Michael, Michael, Michael,” says Margolis. “And that’s what it was supposed to be. And you were going to see every side of Michael that you could possibly imagine in those two hours.”

There was even talk of Jackson doing all-new choreography for “Billie Jean,” which had become perhaps his most iconic dance number of all by that time.

“I remember them trying to get him to do that,” recalls Smith. “But why? They were trying to get him to change everything. From his dance routines to his hair.”

It’s entirely possible that Jackson was indeed going to debut a new version of “Billie Jean” during the One Night Only special. Years later, when asked what his favourite song to perform was, Jackson said that “Billie Jean” was, “but only when I don’t have to do it the same way. The audience wants a certain thing. I have to do the moonwalk in that spot. I’d like to do a different version.”

“Michael was smart,” says Smith. “He would have done whatever he wanted in the end. If the new numbers weren’t ready he would just say okay, let’s go to the classic. And people wanna see him do the classics. Even if the new stuff is really good, they’re gonna miss the classics.”

Despite the fact that the HBO special was geared around being an intimate, no frills, “just the man, just the moves, just the music” event, Jackson and his team were toying with the idea of a spectacular special effects-assisted entry to the stage.

Similarly to the way he kicked off each HIStory tour concert less than a year later, Jackson was interested in a virtual video intro in which he found himself flying to the venue for the performance, with the video transitioning into to his in-the-flesh appearance onstage.

“He did have a thing planned for a model to fly over New York City,” recalls Morey, “and it would have been as if Michael had jet-packed out of a stadium some place, over the city, and found himself at this lovely little theatre in downtown New York to do a show. But it couldn’t have physically been done; it would have been done with special effects.”

Then, recalls Margolis, Jackson was going to “surprise the audience by coming through one of the lobby doors on the jet-pack, and he was going to fly over the audience and land on the stage. The special effects people who have always taken care of Michael’s rockets, and his flying up in the air and all that were involved. It was a much smaller version of what he would do in a big stadium. When you’re doing something like that in an indoor venue you’ve got to get permits from the police department and the fire department. We were limited with what we could do, so it was a mini version of what he had done in the past, but this time it was going to be him flying it.”

As the weeks became days, and the December 8 and 9 filming dates drew closer and closer, it was becoming clear that while some of the new numbers, like “Thriller,” were ready to go, others were not. In the end, a number of the new routines, including Smith and Payne’s “Clockwork Orange Dangerous” (as Jackson called it), would not be included in the show.

“I kept getting the feeling that he either felt overwhelmed, or unsure about some of the numbers,” recalls Smith, “and we were going really slowly because we wanted it to be as good as it could be, but we didn’t have our normal amount of time to prepare.”

“It got to a point where they gave us a deadline and said everything has to be done in three days, which was fair enough,” says Smith. “So Michael said, ‘You know what? We’re gonna do the old Dangerous.’ Most of the dancers knew it, and we taught the ones that didn’t. It was gonna be the classic Michael Jackson ‘Dangerous,’ because he just loved it, and he knew it like the back of his hand.”

“If it was new, and not as good as the original, it would’ve been taken out and he would have replaced it with a classic version of it. And then the ones that were good, like “Thriller,” would have stayed. The new “Thriller” was really good. I know Michael liked that a lot. So I think it would have been an amazing show, even if everything wasn’t new. You’d have had some new and some old together. It would have been awesome.”

The feeling that the show, and certain numbers, were not coming together in time to be included in the show was due in part to the fact that, as Smith and Lather expressed, the entire process was so compartmentalised that no one knew what the other was doing, or how far along in the process they were.

“Everybody never got into the same place at the same time until we moved into the Beacon Theatre,” explains Margolis. “We were at the Beacon for a total of about seven days. By the time we got the set in, and lit, and got all the technical equipment in. I think we rehearsed on the stage for four days, and Michael wasn’t there the first day as it was mostly a dance rehearsal for the dancers to find their spacing on the stage. And then Michael came in and rehearsed the second, third and fourth day. The first day that Michael was there he did a half-day, and the second and third days were full days for him.”

Just before 5 P.M. on December 6, during the second of several planned full-day dress rehearsals at the Beacon Theatre, and just two days after he and Marcel Marceau had fronted the media to promote the HBO special, Jackson collapsed on stage.

“He was already feeling ill and had been sick for a few days,” recalls Lather, who had camera blocked his new “Thriller” performance with Jackson onstage earlier that day. “Later that afternoon when we were doing additional camera blocking, he collapsed on stage and had to immediately go to the hospital.”

While Lather says that Jackson had been feeling unwell for a few days, Marceau, who was also rehearsing with Jackson in the days leading to his collapse, and was present to witness it, did not detect any ailment on Jackson’s part.

“I would have noticed something,” recalled Marceau. “There was no sign that he was on the verge of a crisis… I was in the Beacon Theatre, watching the [rehearsals], which were wonderful. Michael was on stage with about fifteen dancers. At one point I turned away to get something to drink and then, suddenly, there was a great silence. He stopped everything. Just before the music was loud, the lights flash, and then, in a moment there was total silence, it was as if the world had come to an end.”

“We were all standing on stage,” remembers Smith, “and saw him walk to the front of the stage and go down, hitting his face on the grating of the stage.”

“He had both hands by his side, with the microphone in one, and fell face-first onto the metal grate,” recalls Michael Prince, one of the show’s sound engineers. “He didn’t even put his hands out to break his fall. It was scary. And he fell down hard. I’m surprised he didn’t break his nose or his jaw on the grate.”

The metal grate is part of the stage that is specially built into the floor. Jackson uses this to create an effect in certain numbers, including “Black or White,” with bright light, wind, and smoke blasting out from beneath him. Witnesses recall that it was during camera blocking for “Black or White” that Jackson’s collapse took place.

“He was out,” says Margolis. “He fell so hard, and smacked his head on the grates so hard, that he was out cold.”

“He had collapsed, lost consciousness, and was on the floor,” recalled Marceau. “We were all petrified. There were people around him, he did not move at all. Paramedics arrived, and when I saw the stage I was very scared.”

“His bodyguards rushed over and formed a protective circle around him, holding their jackets up to give him some privacy,” says Prince. “Someone yelled for an ambulance and, within minutes, one arrived.”

“I’m the one who called 9-1-1,” recalls Morey. “He was breathing, but definitely not responding. I thought maybe he’d had a heart attack.”

“I must say that the 9-1-1 responders, even with the traffic in that city, got to the Beacon Theatre in less than five minutes. It was incredible,” says Margolis. “First they checked him out as he lay on the ground, then they had him on a gurney, in an ambulance, and out of there so fast. They moved like bullets.”

Jackson was rushed to Beth Israel Medical Center North at 170 East End Avenue on the Upper East Side of New York. Meanwhile, a meeting was called in the lobby at the Beacon Theatre.

Prince recalls that once Jackson had been whisked off to the hospital, “an announcement was made over the PA system at the Beacon asking all dancers, band, cast and crew to gather in the theatre’s lobby.”

“It seemed that probably this whole show was going to be cancelled or delayed somehow,” recalls Lather. “No one knew what was going to happen for the rest of that day. We were still camera blocking and putting the show together with Jeff Margolis. The entire show was never ran from beginning to end; the production wasn’t ready for that yet. Several more days of camera blocking were still on the schedule.”

Ultimately it was decided that the show, or at least rehearsals at that point, would go on without Jackson, who was not scheduled to be at the Beacon Theatre that evening anyway.

Jackson was scheduled to attend the 1995 Billboard Music Awards at the New York Coliseum that evening, where he was to receive the Special Hot 100 Award for his outstanding chart achievements. Instead, Jackson lay in a hospital bed, with medical professionals working to stabilise him.

The One Night Only cast and crew continued to run numbers and camera block at the Beacon Theatre that evening, and the next day, as Jackson awaited the arrival of his personal physician, Dr. Allan Metzger, who was flying to New York from Los Angeles to assess the superstar.

Quentin Schaffer, Vice President of Media Relations at HBO, issued a brief statement on the evening of the collapse, letting the public know that Jackson had been “stabilised,” while confirming that rehearsals were continuing. Schaffer acknowledged that the status of the special was uncertain, adding that HBO’s main concern was Jackson’s health.

Jackson’s blood pressure was found to be an abnormally low 70 over 40 by an Emergency Medical Service crew that arrived at the Beacon Theatre just four minutes after the collapse, reported John Hanchar, a spokesperson for the E.M.S.

Dr. William Alleyne II was the Critical Care Director at Beth Israel North Hospital in December 1995, and was responsible for providing the medical care that ultimately saved the King of Pop’s life.

“Mr. Jackson was in critical condition,” Alleyne told Herald Online. “He was dehydrated. He had low blood pressure. He had a rapid heart rate.”

Meanwhile, the public had caught wind of Jackson’s situation, and began to gather in droves outside the hospital to show their support for the superstar.

“I looked outside the window, and the crowd was shoulder-to-shoulder, huge, far more than when the mayor’s mansion across the street had hosted the Pope, the President, even Nelson Mandela,” Alleyne recalled, adding that it was even “absolute pandemonium” inside the hospital.

It didn’t take long for the media to start reporting the incident, with speculation over the severity of Jackson’s condition running rampant.

“Michael Jackson Collapses At Rehearsal,” was the New York Times’ headline the next morning, reporting that Jackson collapsed while rehearsing on stage the afternoon before, “casting uncertainty over plans for a highly publicised national cable television special to be telecast on Sunday.”

Entertainment Weekly took the news of Jackson’s collapse with a grain of salt, running a story that asked: “Did Jacko faint on stage–or stage a faint?”

The EW article claimed that an unnamed source had revealed to them that Jackson was displeased that the streets of New York City had not gone into lockdown over his concerts, and that the 2,800-seat Beacon Theatre was so small it was incapable of facilitating Jackson’s enormous lighting setup – neither of which were true.

Jackson’s sister, LaToya, was quick to phone the New York Daily News with the assertion that she knows “all of Michael’s little moves and his little schemes that he pulls when he thinks he needs attention,” adding that his collapse was “a publicity move.”

“I don’t think anyone is a good enough actor to fake going down the way he went down,” says Prince, who witnessed Jackson’s dramatic collapse from his post with the sound crew.

The King of Pop’s doctor also insists his collapse was both very real and very serious. “He was near death,” stressed Alleyne, adding that Jackson “was unconscious when he arrived” at Beth Israel North Hospital.

“His biggest concern was could he perform,” recalls Alleyne of Jackson.

Unfortunately for all involved, Alleyne informed Jackson that there was “no way” he could perform anytime soon.

Jackson remained hospitalised and under strict medical care throughout the planned December 8 and 9 taping nights, and beyond HBO’s December 10 broadcast date, resulting in the cancellation of the whole thing.

Not only was Jackson’s collapse, and subsequent cancellation of the HBO special, seriously detrimental to his health, but it also damaged his future record sales in the U.S., and tainted the American public’s perception of his ability to perform live anymore.

“Without a doubt, the HBO special, we perceived, would have been a very big boost to sales right the way through to Christmas,” Vice President of Marketing at HMV, Alan McDonald, told The New York Times.

“Jackson has run out of gas,” New York media analyst, Porter Bibb, said at the time, adding that he “may have seen his day as the King of Pop.”

On December 8, just hours before the first show was scheduled to take the stage with a live audience, the cast and crew at the Beacon Theatre were again asked to assemble themselves for a meeting, with Margolis delivering the news that no one wanted to hear: the show would not go on.

“We got the word that it was being cancelled,” recalls Lather. “It was so disappointing, because everyone had worked so hard, and so many creative special people were working on the show to accomplish something never seen before for Michael.”

“In hindsight, it’s really eerie that my career working with MJ was bookended by cancelled concerts,” recalls Prince, whose first-ever gig with Jackson was One Night Only; his last being This Is It.

Once the cancellation had been confirmed, attention was turned towards whether or not the show would be rescheduled at a later date.

“The show was pretty much ready to go,” recalls Margolis. “I mentioned it at one point to his management that when his health got better we could try and redo it. They said that they would discuss it with Michael and then I never heard back from anybody about anything. But yeah, the music was all done. The mixes were all cleared. The orchestrations were all done. Everything was finished. It was a done deal. And for some reason it just never happened. I guess when HBO and everybody said ‘one night only’ they weren’t kidding.”

The lack of rescheduling was less due to HBO’s desire to try again, and more so a combination of Jackson’s hesitence to return to the concept, and the insurance company’s settlement of HBO’s claim.

“HBO had insurance on the shows,” explains Morey, “so the insurance agency got involved. Basically, once the show became an insurance claim, the whole concept just went away.”

During a 1996 interview, Jackson was asked whether or not he was still planning to tape the HBO shows.

“Oh, yes,” Jackson responded hesitantly. “We’re planning on doing that in Africa. In South Africa.”

I asked Margolis if he’d heard about that. “No,” he said. “I know nothing about that.”

“That sounds like Michael Jackson hyperbole, really,” Morey agreed. “There was no discussion of doing it in Africa, or anywhere.”

“No,” added Smith. “It was too much. We never talked about it again. He did mention that he loved the new Clockwork Orange ‘Dangerous,’ and he said he wished we could have done it. But no, he never talked about doing the HBO special again.”

Years later, Jackson was again asked about the cancelled shows, and whether he would ever do them.

“No, I don’t think so,” Jackson told Black and White magazine. “I worked so much to prepare that show, there was such a pressure; people pushing me to do this show no matter what! Then, finally, the nature took its course and said, “stop!” She decided I shouldn’t do that show.”

Although Jackson never agreed to revisit the show, there is a small glimmer of hope that fans will see it one day. Rehearsals for Michael Jackson: One Night Only were, as has long been speculated, captured on tape.

“Michael wanted to look at everything,” reveals Margolis, “so everything during rehearsal was taped. Michael had his own film crew documenting everything that he did. Often when he would do a performance he would ask the director of the show for a copy of his rehearsal to be able to take home and study, to see what he could improve on. He was such a perfectionist.”

“He gave us cameras and we shot, and we would give him the footage to study,” explains Smith of Jackson. “There was a lot of shooting going on by me and Travis. Michael’s crew was there when he was there, and he was with us a lot. They would set up in a place where we couldn’t see them, which I thought was nice, and we would all just do our thing and be ourselves.”

But! There’s a problem.

“The tapes have vanished,” says Margolis. “They’ve disappeared. Michael ended up with all of the tapes. That was part of his agreement. HBO has nothing. His management company has nothing. His lawyers have nothing. I have nothing. Nobody had anything, except for Michael, and needless to say, they disappeared years ago.”

Jackson was infamous for losing important materials. “Once you hand anything to Michael Jackson you may as well just chuck it off a pier,” says Brad Sundberg, one of Jackson’s most trusted studio engineers, “because you’re never, ever going to see it again.”

“When they cleaned out Neverland, I’m sure that somewhere on that estate he had a library that had every single piece of footage, and every single audio tape that anybody ever gave him, that fell into the Michael Jackson black hole,” speculates Margolis. “Knowing Michael, and knowing how much of a perfectionist he was, I’m sure all of the One Night Only stuff was filed somewhere.”

As is seen in the footage captured during the lead-up to his ill-fated 2009 concert series, This Is It, and in leaked footage from preparations for the Dangerous tour, Jackson’s rehearsal tapes make for compelling viewing.

“Michael always looks presentable,” says Margolis. “So even when he came to rehearsal, his hair and makeup was always done, and he had his hat and all that, because he was always being filmed. His own crew was always filming him so he was always camera-ready. So even if you looked at the rehearsal footage, it looked like a proper show. If anybody could find that footage and put it together, you could actually make a show out of it. Any time Michael was in rehearsal, it was documented. To see it again would be absolutely fantastic.”

“We were doing dress rehearsals when he collapsed, and even that was caught on tape,” says Margolis. “For every number, the dancers were in the wardrobe they were supposed to be in for the show. It was such a disaster. I wept when I found out we were never going to be able to do the show. It was going to be magical.”

“We were all there for him, and to make history,” says Lather. “Jeff Margolis had worked hard preparing this show. It was going to be amazing. We all felt like this is a once-in-a-lifetime opportunity. We were all in it together for Michael. We all felt honored to be working on this show! That was definite. There was this buzz in the air that this was going to be another major highlight in Michael’s career; a show talked about for years to come.”

“Had the special gone on the air, the viewer would have seen things they’d never seen before,” says Morey. “There would have been things that would have been talked about the world over; from the water cooler or coffee station in every office, to the dinner table in every home. After the U.S., it would have eventually been broadcast all over the world.”

“I remember the feeling of doing it,” recalls Smith. “It was just an awesome, awesome feeling. If we could have pulled it off, it would have shined from the heavens. It would have been glorious.”
(źródło)
25 lipca 1995 roku Król Popu wyjawił, że weźmie udział w specjalnym programie telewizyjnym, który zostanie wyemitowany pod koniec tego roku. Wyjątkowy spektakl, zatytułowany „Michael Jackson: One Night Only”, miał być kameralnym koncertem, zrealizowanym na scenie zabytkowego Beacon Theatre w Nowym Jorku. Na 8 i 9 grudnia zaplanowano zdjęcia z udziałem publiczności na żywo, transmisję natomiast na 10 grudnia na godzinę 20, wyłącznie na kanale stacji telewizyjnej HBO.

Koncert „Michael Jackson: One Night Only” został ostatecznie odwołany na kilka dni przed planowaną transmisją - 6 grudnia, podczas próby, Jackson stracił przytomność na scenie i został przewieziony do szpitala.

Odwołanie koncertu zrodziło pytania, z których wiele pozostaje bez odpowiedzi. Do dnia dzisiejszego fani nadal zastanawiają się nad koncertem, który się nie odbył; jakie piosenki Jackson mógłby wykonywać, jak wyglądałoby widowisko, czy zostały nagrane próby, czyim pomysłem było zrobienie tego programu, czy upadek Jacksona był prawdziwy czy sceniczny, dlaczego koncert nie został przełożony i jaki mógłby mieć wpływ na jego życie i karierę, gdyby się odbył.

Postanowiłem więc wgłębić się w to, dotrzeć do wielu osób, w jakikolwiek sposób uczestniczących w tym widowisku. W ciągu ostatniego miesiąca przeprowadziłem wywiady z wieloma z nich i po złożeniu w całość fragmentów wypowiedzi stworzyłem dokładną relację z tego, co mogło być największym koncertem, ale tak się nie stało.

"Nie mógł być bardziej w to zaangażowany" - powiedział Jim Morey, ówczesny menadżer Jacksona, mówiąc o entuzjastycznym nastawieniu swojego klienta do koncertu. "To jego pomysł. To, co chciał zrobić Michael, było czymś, czego osobiście nigdy wcześniej nie robił. Zawsze była góra, na którą się wspinał, a ten wyjątkowy koncert dla HBO miał być bezprecedensowy. To było całkowicie kontrolowane przez Michaela i jego ludzi. Wybrał reżysera. Wybrał goszczące w programie gwiazdy. To byłaby kolejna góra, którą Michael by zdobył i coś, czego żaden inny artysta nie mógłby osiągnąć".

Jackson, którego album „HIStory” pojawił się zaledwie sześć tygodni przed ogłoszeniem tego wydarzenia, zwrócił się po pomoc w jego realizacji do swojego wieloletniego przyjaciela, doświadczonego reżysera i producenta wykonawczego, Jeffa Margolisa.

"Michael przyszedł do mnie. Znałem go od małego i przez te lata wielokrotnie pracowaliśmy razem", mówi Margolis, który w 1990 roku wyprodukował specjalny program telewizyjny „Sammy Davis, Jr. 60th Anniversary Celebration”, nagrodzony statuetką Emmy, a w 1997 roku był producentem programu „Happy Birthday Elizabeth: A Celebration of Life in 1997” – w obydwu wystąpił Jackson. "Od czasu do czasu przychodził do mojego biura, albo ja jeździłem do Neverlandu i spędzaliśmy wspólnie czas rozmawiając o wszystkim".

"Kiedy Michael i jego firma zarządzająca postanowili to zrobić, naprawdę chcieli spróbować czegoś innego", wspomina. "Zamiast występu na jednej z tych olbrzymich aren, Michael chciał spróbować zrobić coś w bardziej kameralnej atmosferze, co uczyni go bardziej osiągalnym dla jego fanów i dla amerykańskiej publiczności. Wpadł na ten pomysł, przyszedł do mnie i powiedział: ‘Chcę, żeby to było kameralne. Jak byś to zrobił?' I tak to się zaczęło”.

"Wybraliśmy Beacon Theatre w Nowym Jorku", dodaje Margolis. "To piękny stary teatr w stylu art deco, a my chcieliśmy kameralnej atmosfery w teatrze, tak, żeby Michael mógł być bliżej fanów, a fani mogli być bliżej niego”.

"Właśnie tak Michael sobie to wyobrażał", zgadza się Morey. "Zamiast występu na stadionie Jankesów przed 70 tysiącami osób, wizją Michaela był kameralny koncert w Beacon Theatre dla około 3 000 osób, podobny do tego, jaki mógłby dać Frank Sinatra. Tak to miało być, zamiast efektów specjalnych, migających świateł, czy gagów - człowiek i jego muzyka ".

"Myślę, że to cecha prawdziwego artysty, móc dotrzeć do każdej publiczności na całym świecie, niezależnie od jej wielkości", powiedział Jackson, gdy zapytano go o ideę zagrania bardziej kameralnego koncertu. "Jeśli potrafisz nawiązać bezpośredni kontakt z małą grupą, zaczyna się magia. Zaczynałem od takich koncertów. [Koncert na HBO] jest kameralny. To bliskość. Pozwoli mi to zrobić wiele rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiłem".

Po ustaleniu koncepcji i miejsca, Jackson i Margolis zaczęli planować koncert i gromadzić zespół zdolny do pomagania im w realizacji ich wizji.

"Jeśli chodzi o muzykę, to miało być wszystko to, co Michael uznał za właściwe" - wspomina Margolis – „od jego starych przebojów do najnowszego materiału. Chciał wykonać dużo starych przebojów, ponieważ wszyscy je znali”.

"Zatrudniłem scenografa i projektanta oświetlenia, którzy według mnie byli dobrzy oraz choreografów - kontynuuje Margolis. "Zatrudniłem pół tuzina choreografów na ten koncert, ponieważ chcieliśmy, żeby każdy numer miał inny klimat. Nie chcieliśmy, żeby każdy wyglądał tak samo. Każdy choreograf miał do opracowania dwa lub trzy numery. Zatrudniłem Jamiego Kinga (który po śmierci Michaela Jacksona pracował przy widowiskach Cirque du Soleil jemu poświęconych) i choreografa Barry’ego Lathera, który jest teraz choreografem Ushera”.

"Włączyłem się w projekt w imieniu MJ i Jeffa jako konsultant", wspomina Kenny Ortega, reżyser światowej trasy koncertowej 'Dangerous' w latach 1992-1993. "Jeff to świetny przyjaciel i wspólnie pracowaliśmy nad wieloma muzycznymi projektami".

"Zatrudniłem Kenny'ego Ortegę do nadzorowania całości", wyjaśnia Margolis. "Kenny i ja jesteśmy naprawdę dobrymi przyjaciółmi i dużo razem pracowaliśmy. Wcześniej pracował z Michaelem i wiedziałem, że Michael naprawdę go lubił, a on uwielbiał pracę z Michaelem. I pomyślałem, wiesz co? Postaram się, żeby w to wszedł i nadzorował pracę wszystkich choreografów. On sobie z tym poradzi i sprawi, że Michael będzie czuł się komfortowo wiedząc, iż ma nad tym kontrolę".

Wraz z Ortegą, jako nadzorujący choreograf, została też zatrudniona długoletnia przyjaciółka Jacksona i ikona tańca, Debbie Allen. "Ponieważ dobrze się znali, pomyślałem, że byłoby zabawnie włączyć w to Debbie", wspomina Margolis.

"Zadaniem Kenny’ego i Debbie było pomaganie gronu młodych choreografów w skupianiu się na zadaniu i przestrzeganiu naszych terminów", mówi Lavelle Smith Jr., jeden z choreografów zaangażowanych w show. "Jeff Margolis potrzebował ludzi, o których wiedział, że potrafiliby pomóc mu w nawiązaniu kontaktu z nami, młodymi tancerzami i choreografami".

Smith, który był współautorem choreografii porywającego numeru tanecznego do piosenki „Dangerous”, który Jackson zaprezentował 7 września 1995 roku podczas otwarcia ceremonii MTV Video Music Awards, wspomina podróż do Europy, z Jacksonem, swoim partnerem choreografem Travisem Payne i grupą tancerzy. 4 listopada, w niemieckim programie telewizyjnym Wetten Dass, wykonali ten numer taneczny w ramach kampanii promocyjnej - zaledwie pięć tygodni przed planowaną transmisją koncertu w stacji HBO.

"Travis i ja właśnie wróciliśmy z Europy z Michaelem, a nie dostaliśmy jeszcze zaproszenia do progamu specjalnego w HBO" - wspomina Smith. "Michael był pewien, że je mieliśmy, ponieważ kiedy opuszczaliśmy Europę, powiedział: ‘Zobaczymy się chłopcy w Nowym Jorku’, ale nie mieliśmy połączenia. Michael kazał więc komuś zmienić nasze loty i zanim się obejrzeliśmy, byliśmy w Nowym Jorku".

"Pamiętam, jak poszedłem na pierwsze spotkanie ze wszystkimi choreografami i zastanawiałem się, co tu się dzieje?" - mówi Smith. "Było tam tylu ludzi. Zbyt wielu kucharzy w jednej kuchni. Każdy opracowywał jeden lub dwa numery”.

"Powiedziano nam, że będziemy pracować nad kultowym programem telewizyjnym, który będzie historycznym wydarzeniem w karierze Michaela", wspomina choreograf Barry Lather. "Było zaangażowanych kilku choreografów, wszyscy byli podekscytowani tym, że każdy choreograf zamierza zrobić coś wyjątkowego i nowego dla MJ: opracować nowe koncepcje, nowe ruchy taneczne i stworzyć imponujące telewizyjne widowisko".

Próby taneczne do programu odbywały się w Sony Studios w Nowym Jorku z zespołem okołu stu tancerzy, partiami wchodzących i wychodzących z budynku, żeby ćwiczyć swoje kawałki.

"To był wysiłek całego zespołu, ale wszyscy pracowaliśmy oddzielnie" - dodaje Lather. "Miałem wrażenie, że pracuję w jakimś tajnym projekcie. Każdy opracowywał swoje układy taneczne za zamkniętymi drzwiami. Nie widzieliśmy pracy innych choreografów. To był z pewnością wyjątkowy projekt, w który wszyscy się angażowali”.

"To było bardzo podzielone", mówi Smith. "Ćwiczyliśmy w Sony Studios z dwudziestoma czterema tancerzami. Utrzymywaliśmy wszystko w tajemnicy przed innymi, ponieważ staraliśmy się, żeby nasze numery były najlepsze i pokonały innych. Po pierwszym spotkaniu, nie widziałem się ponownie z żadnego innym choreografem. Kilka razy widziałem Jeffa Margolisa i praktycznie codziennie widzieliśmy Michaela, ale myślę, że Jeff po prostu zostawił nas w spokoju, bo chciał, żeby to zostało zrobione tak, żeby mógł ocenić, jak to sfilmować. Dał nam wolną rękę, ponieważ wiedział, że byliśmy pod dużą presją, a "Dangerous" będzie wielkim numerem tanecznym".

"Każdy z jego fryzjerów, makijażystów i garderobianych rozmawiał z choreografami", wyjaśnia Margolis. "Choreografowie wiedzieli, czego potrzebowali dla Michaela Jacksona i czego potrzebowali dla tancerzy i przekazywali to wszystko Michaelowi Bushowi. Wszyscy byli zsynchronizowani. Brad Buxer uzgadniał muzykę z Michaelem, a Michael z choreografami".

"Wszystkie próby taneczne odbywały się w Sony Studios, a Brad Buxer ćwiczył z zespołem gdzieś indziej, ponieważ angażował orkiestrę symfoniczną, a do prób z nią potrzebna była większa przestrzeń. Nie mogliśmy więc ćwiczyć razem w tym samym miejscu", dodaje Margolis. "Jednak zanim Brad zaczął ćwiczyć z orkiestrą, cały czas był na próbach tanecznych, upewniając się, że próby były dobre, a choreografowie mieli to, czego potrzebowali. Wszyscy byli zsynchronizowani. Przychodził realizator światła i oglądał próby, żeby upewnić się, jak najlepiej ustawić światła.

"Mimo że byłem producentem wykonawczym i reżyserem widowiska, to były pewne rzeczy realizowane tak, że nie musiałem się o nie martwić", wyjaśnia Margolis. "Jedną z nich była działka Brada Buxera i wszystko, co dotyczyło muzyki. On się tym zajmował. Byłem odpowiedzialny za choreografów i samego Michaela. Brad i jego zespół dbali o całą muzykę. Michael Bush zadbał o całą garderobę. Choreografowie ściśle współpracowali z Michaelem Bushem, aby uzyskać wszystko, czego potrzebują. Kiedy zatrudniam choreografów, ufam im. Większość z nich to choreografowie telewizyjni. Wiedzą, co można, a czego nie można zrobić dla kamer telewizyjnych i oświetlenia; jakich materiałów można użyć na kostiumy, a jakich nie. W takie rzeczy nie muszę się angażować. Lubię być na bieżąco i obejrzeć projekty, zanim zobaczę je na scenie, co robiłem, ale nie musiałem być zaangażowany w proces twórczy”.

Jackson i jego choreografowie poszukiwali inspiracji w różnych źródłach, kiedy wprowadzali zmiany w niektórych jego klasycznych numerach tanecznych.

"Do ‘Dangerous’ zainspirowaliśmy się dystopijnym filmem kryminalnym ‘ Mechaniczna pomarańcza’ z 1971 roku”- wyjaśnia Smith, który współtworzył choreografię do nowego kawałka z Travisem Payne. "Wizualizacje, kolory i nastroje, jakie widzisz w filmie".

"To miała być bardzo oszczędna forma", dodaje. "Pamiętam muzykę, którą właśnie dał mi Brad Buxer. Nawet nie sprawdzając, wiedziałem, że to było dokładnie to, o co prosiłem. To była świetna rzecz. Powiedziałem tylko, żeby rozłożył ją na części. Zrobił to raz, przypominam sobie, że poprosiłem go, żeby usunął więcej elementów i wreszcie otrzymaliśmy właściwą ścieżkę dźwiękową, to było to! Pasowała do filmu, jego klimatu; to było po prostu niesamowite".

Smith wyjaśnił, że on i Payne w nowej kompozycji „Dangerous”: "zostawili bardzo surową wersję na początku utworu. Jest jeszcze bardziej surowa niż wersje Michaela wykonywane w Seulu i Monachium w 1999 roku. Nie brzmi ona nawet jak ‘Dangerous’, gdy wchodzimy na scenę. A faceci: przypominamy grupę szalonych lunatyków. Jeśli widziałeś film, zrozumiesz o czym mówię”.

"Michaelowi bardzo podobał się oryginalny numer " Dangerous", ale ludzie mówili mu:’Robisz ten numer cały czas. Musisz to zmienić. Ludzie mają go już dość’. Dlatego właśnie poszliśmy w stronę ‘Mechanicznej Pomarańczy’ Stanley’a Kubrick'a. To miało być chore. To był ostry klimat. Michael Bush poszedł i kupił dwadzieścia pięć meloników i ochraniaczy genitaliów, a każdy z nas miał swoje własne glany. Mieliśmy sztuczne rzęsy na jednym oku i wszystko jak w filmie. Poszliśmy na całość”.

"To był goły plan, ponieważ my byliśmy dekoracjami", wyjaśnia Smith sposób na scenografię, jaka miała być podczas prezentacji ‘Dangerous’ na scenie. "Właśnie tego chcieliśmy. I to było w stylu Fosse’a. Mniej znaczy więcej. W tym numerze miała być Naomi Campbell. Miała wejść na scenę i przespacerować się po niej. To miało być odlotowe”.

"Do niektórych piosenek chciał tancerzy i wymagał od nich wykonania skomplikowanej choreografii, a w niektórych piosenkach chciał być tylko sam na scenie", wspomina Margolis. "I było kilka piosenek, w których chciałem, żeby był sam i parę, gdzie chciałem, żeby miał pełną choreografię. Zgadzaliśmy się prawie we wszystkim. Jego klasyczne przeboje, takie jak ‘Beat It’, były wykonywane z tancerzami. Pamiętam, jaka w tym numerze była genialna choreografia”.

"O tak”, wspomina Smith o nowym wykonaniu ‘Beat It’. Pracowaliśmy nad nim z Travisem. Będzie zawierał nowe rzeczy w środku, z klasycznym tańcem na końcu. Musi być klasyka. Reszta numeru, prowadzącąca do tego momentu będzie bardzo w stylu Kung-Fu. Zainspirowaliśmy się filmami Kung-Fu. Michael zamówił nam kilka filmów z Bruce’m Lee. Staraliśmy się wniknąć w tę ‘pustą przestrzeń’”.

"Musiało to być dla niego wyczerpujące, ponieważ w pracy nad tym widowiskiem nie miał w ciągu dnia tylko jedej próby, miał pięć lub sześć ", dodaje Smith. "To było wielkie przedsięwzięcie. Gdyby był typem artysty, który by stał i pozwalał ludziom tańczyć wokół niego, byłoby dobrze, ale to nie był on. Musiał być zaangażowany w numer. Musiał zainspirować ten numer. A to duża presja i dużo pracy. Nasze dni były długie, więc wiem, że jego dni były bardzo długie".

Jednym z innych numerów, nad którymi Jackson pilnie pracował, ucząc się i ćwicząc, była nowa interpretacja "Thrillera" Barry'ego Lathera.

"Dla ‘Thrillera’ pomyślałem o industrialnym punk/rockowym klimacie z lekkim ‘szpiegowskim’ wydźwiękiem”- wspomina Lather, który wcześniej pracował z Jacksonem w 1986 roku jako tancerz w filmie ‘Captain EO’. "Mieliśmy dwudziestu tancerzy w trenczach, kapeluszach, z rekwizytami latarek. To było bardzo specyficzne, kanciaste i surowe. Próbowałem przedstawić ‘Thrillera’ w nowy sposób, co było wyzwaniem".

"Inscenizacja ‘Thrillera’, jak wspomniałem, była bardzo kanciasta i surowa z wrażeniem, że akcja toczy się w przemysłowym magazynie. Skrajne czarne i białe odcienie i zbliżenie. Nie było kolorów, tylko wyraźne, intensywne, niezmienne światło”.

"Michael w pełni przyswoił sobie wszystkie nowe kroki ‘Thrillera’” - wyjaśnia Lather. "Uczył się choreografii, gdy nikogo innego nie było w sali. Byłem zaskoczony, jak Michael nauczył się obserwując i wchłaniając choreografię wizualnie ".

"Bardzo mu się podobała i był gotowy opanować nową choreografię", dodaje Lather. "Była specyficzna inscenizacja i nowe ruchy. Tancerze i ja ćwiczyliśmy przez blisko dwanaście dni i wszystko to mieliśmy gotowe dla Michaela, kiedy po raz pierwszy oglądał taniec i postanowił się go nauczyć. Mówiłem do niego za pomocą tańca, gdzie ruch wykładał teorię i pokazywał momenty dla niego. Kiedy pokazywaliśmy Michaelowi kroki, ja tańczyłem na jego miejscu, więc zrozumiał, gdzie kierowana była uwaga w poszczególnych momentach inscenizacji. To było naprawdę ekscytujące i pamiętam, że byłem we wszystkim bardzo dokładny. Chciałem, żeby było idealnie i żeby spodobała mu się inscenizacja i choreografia".

Jackson faktycznie tak bardzo polubił nowy taniec do „Thrillera", że wprowadził wiele kroków Lathera do swojego filmu „Ghosts” z 1996 roku.

Podobnie jak "Thrillera", Lather miał również za zadanie odświeżyć "Smooth Criminal", co też robił. Niestety, to nie chwyciło i nigdy nie zostało w pełni zrealizowane.

"Miałem też nową koncepcję na 'Smooth Criminal', ale nie zabraliśmy się do tego na próbach i nie stworzyliśmy tego do nowej koncepcji", wyjaśnia Lather. "Był to jednak zupełnie inny, nowy kierunek dla tej piosenki".

„One Night Only” to było odejście od typowego koncertu rockowego, jakie dawał Jackson przez ostatnią dekadę, a więc inscenizacja i scenografia różniły się znacznie od tego, do czego przyzwyczaili się fani Króla Popu.

"Scenografia była naprawdę piękna", wyjaśnia Margolis. "Cała orkiestra rozmieszczona była na całej długości tylnej części sceny, która w tym miejscu miała dwa poziomy: część muzyków znajdowała się na drugim poziomie, większość z nich poniżej. A obydwie części boczne zajmował jego stały zespół. To był Brad Buxer i wszyscy faceci, którzy zwykle z nim występowali", w tym Ricky Lawson grający na perkusji, David Williams i Jennifer Batten grający na gitarach i Siedah Garrett jako wokal wspierający.

"To było spektakularne - kontynuuje Margolis. "Oświetleniowiec współpracował ze scenografem i oświetlał to tak, że zespół mógł być wypunktowany, mogli być w półcieniu, albo mogli zniknąć. A gdy znikali, scena stawała się pięknym, rozgwieżdżonym niebem. Wyglądało to tak, jakby Michael unosił się w przestrzeni. Podłoga była błyszcząca i czarna, wszystko wyglądało tak, jakbyś patrzył w rozgwieżdżone niebo. To było fantastyczne".

"Zbudowaliśmy nawet małą scenę na środku widowni, z dala od sceny głównej, po to, żeby mógł tam wykonać jeden, czy dwa numery i po prostu dotknąć publiczności, a oni mogliby dotknąć jego. To było naprawdę spektakularne, naprawdę ciepłe i kameralne.To była okrągła scena na środku widowni. Była bardzo mała, połączona bieżnią z główną sceną".

Najbardziej nagłaśnianym numerem koncertu „One Night Only”, była piosenka Jacksona "Childhood", którą miał wykonać z udziałem gościa specjalnego, legendarnego francuskiego mima, Marcela Marceau.

"Początkowo w ogóle nie zamierzał zapraszać żadnych gości specjalnych", dodaje Margolis. "To miała być chwila chwały Michaela. Miał być tylko Michael. Potem wpadł na ten genialny pomysł, żeby Marcel Marceau za pomocą pantomimy zobrazował ‘Childhood’. To było doskonałe. Marceau był idealnym gościem do tego show".

"On docenia poetyckość wolnych, płynnych ruchów mima", wspomina Marceau w wywiadzie dla magazynu ‘History’ z 1996 roku. "Powiedział, że napisał piosenkę zatytułowaną ‘Childhood’. ‘Bardzo bym się cieszył, gdybyś mógł przedstawić tę piosenkę na scenie’ - powiedział – ‘i ja zrobiłbym to z tobą. Powolne ruchy bohatera byłyby wspaniałe".

Marceau zgodził się współpracować z Jacksonem nad tym kawałkiem i obaj zaczęli dyskutować o logistyce.

"Porozumienie ustne w rozmowie telefonicznej jest, mimo wszystko, dalekie od umowy" - wyjaśnił Marceau. "Powiedziałem więc: ‘Michael, dam ci mój paryski numer telefonu. Zadzwoń do mnie, jeśli chcesz, a jeśli zrobimy to razem, to ze scenariuszem’. Niedługo po tej rozmowie zadzwonił do mnie do domu. Zaczął śpiewać piosenkę przez telefon. Spytałem: ‘Jak ty to widzisz, jak zrobimy to razem? Wyślij mi scenariusz’, na co on odpowiedział: ‘Nie. Chcę, żebyś ty opracował choreografię i zrobimy to razem. Muszę przygotować kontrakt’”.

"Michael go uwielbiał i do mnie należały niełatwe negocjacje, żeby Marceau wyraził zgodę na udział w programie”, wspomina Morey, "ponieważ był kimś, kto po prostu nie występował gościnnie. Pamiętam Marcela Marceau, mówiącego do mnie: ‘Co to właściwie jest, co chce zrobić Michael?’ Powiedziałem, że naprawdę jeszcze nie wiem, ale lada moment się spotkamy i obaj coś wymyślicie. To były trudne negocjacje z jego menedżerem, zdobycie jego zgody do zrobienia czegoś, bez możliwości powiedzenia mu, co to było, co miał zrobić. Powiedziałem coś w stylu: ‘Na pewno dwóch największych na świecie twórczych geniuszy może wejść razem do pokoju i wymyślić coś, co mają zrobić’".

Kiedy kontrakt został z powodzeniem wynegocjowany przez Morey’a, Marceau przyleciał do Stanów Zjednoczonych, żeby rozpocząć pracę z Jacksonem.

"Michael przywitał mnie w świetnej formie. Cieszył się, że jestem i od razu zaczęliśmy pracować", wspomniał Marceau. "[On] chciał czegoś konkretnego. Naśladowanie jest tajemnicze; nie można naśladować gestów w piosence, musi być tam coś w rodzaju operetki, a ‘Childhood’ to wspaniały utwór liryczny. Michael powiedział, że w tej konkretnej wersji ‘Childhood’ miałem wolną rękę do zrobienia tego, czego chciałem. Jednocześnie, na bieżąco pytałem Michaela, czy podobało mu się to, co robiłem z jego piosenką, więc można powiedzieć, że pracowaliśmy razem. Robiłem wszystko [w Nowym Jorku]. Bezpośredni kontakt z Michaelem był niezbędny".

"Scena była czarna jak smoła, Michael znajdował się w jednym kręgu światła, a Marcel Marceau był w drugim", wyjaśnia Margolis. - To było całe oświetlenie. Michael był bardziej w głębi sceny i w nieco mniejszym kręgu światła. Marcel tańczył na przodzie sceny, w większym kręgu świetlnym, ponieważ miał więcej ruchu. Michael stał i śpiewał piosenkę, a Marcel mimiką wyrażał tekst. To zapierało dech w piersiach ".

"Jest szczególny fragment (w ‘Childhood’), w którym on mówi o piratach, królach i podbojach” - wyjaśnił Marceau. "Dokonać przemiany pirata w króla na scenie, tylko za pomocą pantomimy ... Pantomima jest przecież sztuką metamorfozy. To trudne do zrobienia dla tancerza. Michael widział moją pracę i wie, że potrafię wyrazić mimiką istotne rzeczy i pojęcia".

"Kończyliśmy ‘Childhood’ w duecie” - dodaje Marceau – „ pod koniec podchodził do mnie, śpiewając ‘Czy widziałeś moje dzieciństwo?’ i falowaniem dłoni pokazywał drogę. Kończyliśmy ten kawałek razem ... jako jedno ciało w ruchu. To było bardzo, bardzo czyste. Poetyckie. Dla mnie Michael Jackson jest prawdziwym poetą, wielkim poetą piosenki. Jest również niezwykłym tancerzem, a także showmanem z wielkim szacunkiem dla teatru, muzyki i filmu. Michael był bardzo zadowolony z naszej współpracy przy ‘Childhood’".

"Jest cudowna! Uwielbiam tę wersję ‘Childhood’", po latach wyznał Jackson w wywiadzie. "To dziwne, nikt tego nie widział. Są takie rzeczy jak ta, których nikt nigdy nie zobaczy. Ta była wspaniała!"

"Marcel był jedynym sławnym gościem Michaela w programie", wspomina Margolis. "To był jeden z najbardziej olśniewających telewizyjnych kawałków, w jakie byłem kiedykolwiek zaangażowany".

Inne zaplanowane numery, których świat nie zobaczył, to mające nowe choreografie "The Way You Make Me Feel" i "Bad", a także utwory "Earth Song", "You're Not Alone", "Black or White", "Smooth Criminal" i "Smile".

"Była piękna dziewczyna, z którą Michael miał tańczyć solo", wspomina Morey. "Była kimś, kogo Jeff Margolis przedstawił Michaelowi i mnie. Nie przypominam sobie jej imienia, ale pamiętam, że była bardzo piękna, bardzo utalentowana i że Michael naprawdę był nią oczarowany”.

"Resztę czasu to był Michael, Michael, Michael", mówi Margolis. "I właśnie tak to miało być. Przez te dwie godziny widziało się każdą stronę Michaela, jaką można sobie wyobrazić”.

Mówiono nawet o tym, że Jackson przygotowuje całkiem nową choreografię do piosenki "Billie Jean", która stała się chyba jego najbardziej ikonicznym numerem tanecznym na przestrzeni czasu.

"Pamiętam, że próbowano nakłonić go do tego", wspomina Smith. "Tylko po co? Próbowali nakłonić go do zmiany wszystkiego. Od jego układów tanecznych, do jego włosów”.

To całkiem możliwe, że Jackson miał zamiar zadebiutować w nowej wersji "Billie Jean" podczas specjalnego programu „One Night Only”. Kilka lat później, kiedy zapytano go o ulubioną piosenkę, którą wykonywał, Jackson powiedział, że to była "Billie Jean", „ale tylko wtedy, gdy nie muszę jej wykonywać w ten sam sposób. Publiczność chce czegoś ustalonego. Muszę zrobić moonwalk w tym miejscu utworu. Chciałbym zrobić inną wersję".

"Michael był inteligentny", mówi Smith. –„ W końcu zrobiłby to, czego chciał. Jeśli nowe numery nie były gotowe, po prostu mówił, dobra, bierzemy klasyki. I ludzie chcą oglądać go w klasykach. Nawet jeśli nowe rzeczy są naprawdę dobre, będą tęsknić za klasykami".

Pomimo faktu, że program specjalny HBO był nastawiony na kameralność, bez bajerów, „tylko człowiek, ruch i muzyka”, Jackson i jego zespół rozważali pomysł spektakularnego efektu specjalnego towarzyszącego pojawieniu się na scenie.

Podobnie, jak w przypadku trasy koncertowej HIStory, niecały rok później, rozpoczynał każdy koncert videoklipem, Jackson był zainteresowany wirtualnym wideoklipem na wstępie programu, w którym przylatywał na miejsce koncertu i postać wirtualna przemieniała się w niego wraz z pojawieniem się na scenie we własnej osobie.

"Planował lot nad Nowym Jorkiem" - wspomina Morey – „Wyglądałoby to tak, jakby Michael wyleciał z jakiegoś stadionu dzięki plecakowi z odrzutowym napędem, przeleciał nad miastem i znalazł się w tym pięknym, małym teatrze w centrum Nowego Jorku, żeby dać koncert. Fizycznie było to jednak niewykonalne, byłoby zrobione za pomocą efektów specjalnych".

Potem, wspomina Margolis, Jackson zamierzał "zaskoczyć publiczność: wlecieć przez jedne z drzwi holu za pomocą odrzutowego plecaka, przelecieć nad widownią i wylądować na scenie. Byli w to zaangażowani ludzie od efektów specjalnych, którzy zawsze zajmowali się rakietami Michaela, jego lataniem w powietrzu i wszystkim, co było z tym związane. Była to znacznie mniejsza wersja tego, co zrobiłby na wielkim stadionie. Kiedy robi się coś takiego w zamkniętym pomieszczeniu, trzeba uzyskać pozwolenia od policji i straży pożarnej. Byliśmy ograniczeni w tym, co mogliśmy zrobić, więc była to mini wersja tego, co zrobił w przeszłości, ale tym razem to on miał latać”.

Gdy tygodnie przemieniły się w dni, a 8 i 9 grudnia, daty sfilmowania koncertu były coraz bliżej, stało się jasne, że chociaż niektóre nowe numery, jak "Thriller", były gotowe, inne nie. Ostatecznie, szereg nowych układów tanecznych, w tym "Clockwork Orange Dangerous" Smitha i Payne'a (jak nazwał to Jackson), nie zostanie włączonych do programu.

"Odnosiłem ciągle wrażenie, że on też czuł się przytłoczony, albo niepewny jeśli chodzi o niektóre numery", wspomina Smith – „i posuwaliśmy się naprawdę wolno, ponieważ chcieliśmy, żeby były tak dobre, jak tylko mogły być, ale nie mieliśmy naszej normalnej ilości czasu na przygotowanie".

"Doszło do momentu, w którym dano nam ostateczny termin i powiedziano, że wszystko musi być zrobione w ciągu trzech dni, co było w zasadzie słuszne", mówi Smith. "Więc Michael powiedział: ‘Wiesz co? Zrobimy starą wersję „Dangerous”’. Większość tancerzy ją znała i nauczyliśmy tych, którzy jej nie znali. To miał być klasyczny „Dangerous” Michaela Jacksona, ponieważ bardzo go lubił i znał jak własną dłoń".

"Jeśli była nowa wersja, a nie tak dobra, jak oryginał, zostawała usunięta i zastępował ją klasyczną wersją. A potem te, które były dobre, jak "Thriller", zostały. Nowy "Thriller" był naprawdę dobry. Wiem, że Michaelowi się bardzo podobał. Myślę, że byłoby to niesamowite widowisko, nawet jeśli nie wszystko było nowe. Mielibyśmy trochę nowych i starych numerów razem. To byłoby fantastyczne”.

To, że czas opracowywania niektórych numerów i termin show nie szły razem w parze i w efekcie nie mogły być one włączone do widowiska wynika częściowo z faktu, że - jak to określili Smith i Lather - cały proces był tak podzielony, że jeden nie wiedział, co robił drugi, czy też, jak daleko posunęli się w tym procesie.

"Nigdy nie przebywaliśmy razem w tym samym miejscu, o tej samej porze, dopóki nie przenieśliśmy się do Beacon Theatre", wyjaśnia Margolis. "Byliśmy w Beacon w sumie około siedmiu dni. Zanim tam weszliśmy, mieliśmy dekoracje, oświetlenie i cały sprzęt techniczny. Myślę, że ćwiczyliśmy na scenie przez cztery dni. Pierwszego dnia nie było Michaela, ponieważ była to głównie próba taneczna dla tancerzy, żeby zapoznali się ze sceną i poznali swoje miejsca na niej. Później przychodził Michael i ćwiczył przez kolejne trzy dni. Pierwszy raz był przez pół dnia, w drugim i trzecim dniu przebywał cały dzień”.

6 grudnia, tuż przed godziną 17, podczas drugiej z kilku zaplanowanych całodniowych prób kostiumowych w Beacon Theater i zaledwie dwa dni po tym, jak on i Marcel Marceau spotkali się z mediami, żeby promować program specjalny HBO, Jackson stracił przytomność na scenie.

"Czuł się źle i chorował już od kilku dni", wspomina Lather, który wcześniej tego dnia ustalał z Jacksonem ustawienia kamer na scenie podczas wykonywania nowego „Thrillera”. Później po południu, gdy robiliśmy dodatkowe ustawienia kamer, stracił przytomność na scenie i musiał natychmiast jechać do szpitala".

Podczas gdy Lather mówi, że Jackson czuł się źle od kilku dni, Marceau, który również ćwiczył z Jacksonem w dniach poprzedzających jego upadek i który był jego świadkiem, nie dostrzegł żadnej choroby u Jacksona.

„Zauważyłbym coś” - wspominał Marceau. "Nie było znaku, że znalazł się na granicy przesilenia ... Byłem w Beacon Theatre, obserwując [próby], które były cudowne. Michael był na scenie z około piętnastoma tancerzami. W pewnym momencie odwróciłem się, żeby coś wypić i wtedy, nagle, zapadła wielka cisza. Zatrzymał wszystko. Tuż przed tym grała głośno muzyka, migotały światła, a za chwilę była całkowita cisza, jakby świat się skończył".

"Wszyscy byliśmy na scenie”, wspomina Smith „i zobaczyłem go, jak podchodzi do przodu sceny i pada, uderzając twarzą o okratowanie sceny".

"Obydwie ręce trzymał swobodnie wzdłuż ciała, w jeden z nich miał mikrofon i padł twarzą na metalową kratę" - wspomina Michael Prince, jeden z inżynierów dźwięku w programie. "Nawet nie wyciągnął rąk, żeby złagodzić upadek. To było przerażające. I upadł z całą siłą. Jestem zaskoczony, że nie złamał nosa ani szczęki na kracie”.

Metalowa krata jest częścią sceny specjalnie wbudowaną w podłogę. Jackson używa tego do tworzenia efektu w niektórych numerach, min. w ‘Black or White’, z jasnym światłem, wiatrem i dymem wydobywającym się spod niej. Świadkowie przypominają sobie, że to podczas ustawiania kamer do ‘Black or White’ miał miejsce upadek Jacksona.

"On był nieprzytomny", mówi Margolis. „Upadł tak cięzko i uderzył głową o kratę tak mocno, że był nieprzytomny”.

„Upadł, stracił przytomność i leżał na podłodze - wspominał Marceau. "Wszyscy byliśmy sparaliżowani strachem. Wokół niego byli ludzie, a on się w ogóle nie ruszał. Przybyli sanitariusze i gdy patrzyłem na scenę, byłem przerażony".

"Jego ochroniarze rzucili się i utworzyli wokół niego ochronny krąg, trzymali rozpostarte marynarki, żeby dać mu trochę prywatności" - mówi Prince. - Ktoś krzyczał, żeby wezwać karetkę i po paru minutach jedna przyjechała”.

"To ja zadzwoniłem na 911", wspomina Morey. "On oddychał, ale zupełnie nie reagował. Pomyślałem, że może miał zawał serca”.

"Muszę przyznać, że pomoc medyczna dotarła do Beacon Theatre w mniej niż pięć minut, pomimo wielkiego ruchu ulicznego w tym mieście. To było niesamowite", mówi Margolis. "Najpierw zbadali go na miejscu, później ułożyli na noszach, umieścili w karetce i bardzo szybko odjechali. Poruszali się w błyskawicznym tempie, jak pociski".

Jackson został przewieziony do Beth Israel Medical Center w Nowym Jorku. W międzyczasie, w holu Beacon Theater zwołano konferencję.

Prince przypomina sobie, że kiedy Jackson został pospiesznie odwieziony do szpitala, "w Beacon poproszono wszystkich tancerzy, muzyków i całą ekipę o zebranie się w holu teatru".

"Wyglądało na to, że prawdopodobnie całe to widowisko zostanie odwołane lub przeniesione na późniejszy termin", wspomina Lather. "Nikt nie wiedział, co się będzie działo przez resztę tego dnia. Nadal, razem z Jeffem Margolisem, zajmowaliśmy się odpowiednim rozstawieniem kamer na scenie i realizacją show. Nigdy nie zrealizowaliśmy całego widowiska, od początku do końca, produkcja nie była jeszcze na to gotowa. W planie było jeszcze kilka dni na pracę z ustawianiem kamer".

Ostatecznie postanowiono, że prace nad show lub przynajmniej próby do niego, będą kontynuowane bez Jacksona, który nie był zaplanowany na każdy wieczór w Beacon Theatre.

Tego wieczoru, Jackson miał w planach udział w ceremonii wręczania nagród Billboard Music Awards 1995 w Koloseum w Nowym Jorku, gdzie miał otrzymać nagrodę specjalną Special Hot 100 za wybitne osiągnięcia na listach przebojów. Zamiast tego, Jackson leżał na szpitalnym łóżku, a lekarze starali się ustabilizować jego stan.

Tego wieczoru, obsada i ekipa techniczna programu „One Night Only” kontynuowały swoją pracę w Beacon Theatre, podobnie jak następnego dnia, podczas gdy Jackson oczekiwał na przybycie swojego osobistego lekarza, dr Allana Metzgera, który leciał z Los Angeles do Nowego Jorku, żeby ocenić stan gwiazdora.

Quentin Schaffer, wiceprezes ds. kontaktów z mediami w HBO, wydał krótkie oświadczenie dotyczące upadku, informując opinię publiczną o tym, że stan Jacksona został "ustabilizowany" i potwierdzając kontynuowanie prób. Schaffer przyznał, że status programu specjalnego jest niepewny, dodając, że najważniejszą rzeczą dla HBO był stan zdrowia Jacksona.

Ciśnienie krwi Jacksona było nienormalnie niskie, po zmierzeniu przez przybyłych do Beacon Theatre sanitariuszy Emergency Medical Service [Ratownistwo Medyczne], zaledwie cztery minuty po upadku, wynosiło 70/40, donosił John Hanchar, rzecznik E.M.S.

Dr William Alleyne II w grudniu 1995 roku był ordynatorem na oddziale intensywnej opieki medycznej w Beth Israel North Hospital i był odpowiedzialny za zapewnienie opieki medycznej, która w ostatecznym rozrachunku uratowała życie Królowi Popu.

"Pan Jackson był w stanie krytycznym", powiedział Alleyne Herald Online."Był odwodniony. Miał niskie ciśnienie krwi, wysokie tętno”.

W międzyczasie, ludzie dowiedzieli się o sytuacji Jacksona i zaczęli gromadzić się pod szpitalem, żeby okazać gwiazdorowi swoje wsparcie.

"Spojrzałem przez okno, a ludzie stali ramię przy ramieniu, tłum był ogromny, znacznie większy niż wtedy, gdy rezydencja burmistrza po drugiej stronie ulicy gościła papieża, prezydenta, nawet Nelsona Mandelę", wspominał Alleyne, dodając, że nawet w szpitalu było „istne pandemonium”.

Media nie potrzebowały dużo czasu, żeby zacząć informować o tym incydencie, szerząc domysły na temat ciężkiego stanu zdrowia Jacksona.

"Michael Jackson stracił przytomność na próbie" – taki nagłówek pojawił się następnego ranka w gazecie ‘New York Times’, informującej, że Jackson wczoraj po południu upadł na próbie, "wzbudzając niepewność co do planów na niedzielną emisję w krajowej telewizji kablowej szeroko reklamowanego programu specjalnego".

‘Entertainment Weekly’ w zamieszczonej informacji ze sceptycyzmem odniósł się do tego, zadając pytanie: "Czy Jacko zasłabł na scenie – czy zagrał zasłabnięcie?"

W swoim artykule EW twierdził, że nieznane źródło ujawniło im, że Jackson był niezadowolony z faktu, że ulice Nowego Jorku nie były zamykane na jego koncerty i że Beacon Theatre z 2800 miejscami był tak mały, że uniemożliwiał montaż ogromnego oświetlenia Jacksona – nic z tego nie było prawdą.

Siostra Jacksona, LaToya, szybko zadzwoniła do 'New York Daily News’, twierdząc, że zna "wszystkie drobne posunięcia Michaela, wszystkie sztuczki, które on stosuje, kiedy myśli, że potrzebuje uwagi", dodając, że jego upadek był "chwytem reklamowym".

"Nie sądzę, by ktokolwiek był na tyle dobrym aktorem, żeby udawać taki upadek", mówi Prince, który widział spektakularny upadek Jacksona ze swojego stanowiska dźwiękowca.

Lekarz Króla Popu również obstaje przy tym, że jego upadek był zarówno prawdziwy, jak i bardzo poważny. "Był blisko śmierci" - podkreślił Alleyne, dodając, że Jackson "był nieprzytomny, kiedy przybył" do Beth Israel North Hospital.

"Jego największym zmartwieniem było to, czy będzie mógł wystąpić", wspomina Alleyne.

Na nieszczęście dla wszystkich zainteresowanych, Alleyne poinformował Jacksona, że "nie było mowy", o tym, żeby w najbliższym czasie mógł występować.

Jackson pozostawał w szpitalu i był pod ścisłą opieką medyczną zarówno 8 i 9 grudnia – dni zaplanowanych wieczornych nagrań, jak i 10 grudnia, kiedy miał być wyemitowany program w stacji HBO, co pociągnęło za sobą anulowanie całego przedsięwzięcia.

Upadek Jacksona, skutkujący późniejszym odwołaniem programu specjalnego w HBO, miał nie tylko poważny wpływ na jego zdrowie, ale także wpłynął niekorzystnie na późniejszą sprzedaż jego płyt w Stanach Zjednoczonych i wzbudził wątpliwości amerykańskiej opinii publicznej co do jego zdolności występowania na żywo.

"Nie ulega wątpliwości, że program specjalny HBO postrzegaliśmy jako coś, co znacznie podniosłoby sprzedaż do Bożego Narodzenia", powiedział ‘The New York Times’ Alan McDonald, wiceprezes ds. marketingu w HMV.

"Jacksonowi skończyło się paliwo", powiedział analityk nowojorskich mediów, Porter Bibb, dodając, że "może już widziałem jego dzień jako Króla Popu".

8 grudnia, na kilka godzin przed rozpoczęciem pierwszego koncertu na scenie z udziałem publiczności na żywo, cała ekipa w Beacon Theater ponownie zostala poproszona o zebranie się i Margolis przekazał wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć: koncert się nie odbędzie.

"Dostaliśmy wiadomość, że został anulowany", wspomina Lather. "Byliśmy bardzo rozczarowani, ponieważ wszyscy tak ciężko pracowali, tak wiele twórczych, wyjątkowych osób pracowało nad show, aby osiągnąć coś, czego nigdy wcześniej nie widziano u Michaela".

"Z perspektywy czasu, to naprawdę przedziwne, że moja kariera pracującego z MJ została zwieńczona dwoma anulowanymi koncertami", wspomina Prince, którego pierwszym koncertem z Jacksonem był ‘One Night Only’, a ostatnim ‘This Is It’.

Gdy odwołanie koncertu zostało potwierdzone, uwaga skupiła się na tym, czy zostanie przesunięty na późniejszy termin.

"Widowisko było prawie gotowe do wystawienia", wspomina Margolis. "Wspomniałem o tym w pewnym momencie jego kierownictwu, że kiedy stan jego zdrowia będzie lepszy, możemy spróbować zrobić to ponownie. Powiedzieli, że omówią to z Michaelem, a później wszystko ucichło. Jednak tak, muzyka, miksy, partie orkiestry były gotowe. Wszystko było skończone. To było załatwione. I z jakiegoś powodu ten koncert nigdy się nie odbył. Myślę, że kiedy HBO i wszyscy mówili "tylko jedna noc", nie żartowali".

HBO twierdziło, że brak planów dotyczących zmiany daty koncertu spowodowany był w mniejszym stopniu niechęcią sieci HBO do spróbowania ponownie, w większym natomiast połączeniem wahania Jacksona odnośnie powrotu do tej koncepcji i uregulowania roszczeń stacji przez firmę ubezpieczeniową.

"HBO ubezpieczała programy", wyjaśnia Morey, "więc zaangażowała się agencja ubezpieczeniowa. Zasadniczo, gdy show stało się roszczeniem ubezpieczeniowym, cała koncepcja po prostu straciła rację bytu".

Podczas wywiadu w 1996 roku, Jackson został zapytany, czy nadal zamierza nagrać programy dla HBO.

"O tak" - odpowiedział z wahaniem Jackson. "Planujemy zrobić to w Afryce. W południowej Afryce".

Zapytałem Margolisa, czy on o tym słyszał. "Nie", powiedział. "Nic o tym nie wiem".

„To przesada ze strony Michaela Jacksona, naprawdę”, zgodził się Morey. "Nie było dyskusji na temat tego, czy to w Afryce, czy gdziekolwiek".

"Nie", dodał Smith. "To było za dużo. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Wspominał, że lubi nową wersję Clockwork Orange ‘Dangerous’ i powiedział, że szkoda, że jej nie zrobiliśmy. Jednak nie, nigdy nie mówił o ponownym zrobieniu programu specjalnego HBO”.

Wiele lat później, Jackson został ponownie zapytany o odwołany koncert, czy kiedykolwiek go zrobi.

"Nie, nie sądzę" - powiedział Jackson magazynowi ‘Black and White’. "Pracowałem tak ciężko, żeby przygotować ten koncert, byłem pod taką presją. Ludzie naciskali na mnie, żebym zrobił to widowisko, bez względu na wszystko! W końcu wmieszała się do tego natura i powiedziała: "stop!" Zdecydowała, że nie powinienem tego robić".

Chociaż Jackson nigdy nie zgodził się na powrót do tego show, jest mała iskierka nadziei, że fani zobaczą go pewnego dnia. Próby do "Michael Jackson: One Night Only" zostały, jak już od dawna spekulowano, uchwycone na taśmie.

"Michael chciał widzieć wszystko", ujawnia Margolis, "więc wszystko podczas próby było nagrywane. Michael miał własną ekipę filmową, dokumentującą wszystko, co robił. Często, gdy występował, prosił reżysera show o kopię jego próby, żeby po powrocie do domu ją obejrzeć, zobaczyć, co mógłby poprawić. Był perfekcjonistą".

"Dał nam kamery, a my nagrywaliśmy i dawaliśmy jemu materiał do przejrzenia", wyjaśnia Smith. "Było mnóstwo nagrań robionych przeze mnie i Travisa. Ekipa Michaela była tam wtedy, kiedy on był, a on często był z nami. Ustawiali się w miejscu, gdzie nie mogliśmy ich zobaczyć, co uważałem za miłe i wszyscy po prostu robiliśmy to, co do nas należało i byliśmy sobą”.

Ale! Jest problem.

"Taśmy zniknęły", mówi Margolis. „Wyparowały. Wszystkie wylądowały u Michaela. To była część jego umowy. HBO nie ma nic. Jego firma zarządzająca nie ma nic. Jego prawnicy nic nie mają. Ja nie mam nic. Nikt nie miał nic poza Michaelem i nie trzeba dodawać, że zniknęły lata temu".

Jackson słynął z gubienia ważnych materiałów. "Kiedy dajesz coś Michaelowi Jacksonowi, równie dobrze możesz to wyrzucić w błoto", mówi Brad Sundberg, jeden z najbardziej zaufanych inżynierów dźwięku Jacksona, "bo nigdy więcej tego nie zobaczysz".

"Kiedy opróżniali Neverland, jestem pewien, że gdzieś w tej posiadłości miał bibliotekę z każdym pojedynczym fragmentem materiału filmowego, wszystkimi taśmami dźwiękowymi, całym materiałem audio i video, jaki kiedykolwiek dostał od kogoś, który wpadł w czarną dziurę Michaela Jacksona", spekuluje Margolis. "Znając Michaela i wiedząc, jakim on był perfekcjonistą, jestem pewien, że wszystkie materiały z ‘One Night Only’ gdzieś się zachowały".

Jak widać w materiałach nagranych podczas przygotowań do feralnej serii jego koncertów ‘This Is It’ z 2009 roku, a także w materiałach filmowych z przygotowań do trasy „Dangerous”, filmy z prób Jacksona są atrakcyjne.

"Michael zawsze dobrze się prezentował", mówi Margolis. "Nawet wtedy, gdy przychodził na próby, zawsze miał ułożone włosy i zrobiony makijaż, miał swój kapelusz, itp., ponieważ zawsze był filmowany. Jego własna ekipa zawsze go filmowała, więc zawsze był do tego przygotowany. Nawet jeśli oglądało się materiał filmowy z prób, wyglądało to jak prawdziwy koncert. Jeśli ktokolwiek znajdzie ten materiał filmowy i złoży go w całość, będzie można z niego zrobić prawdziwy koncert. Za każdym razem, gdy Michael odbywał próby, było to dokumentowane. Zobaczenie tego jeszcze raz byłoby fantastycznym przeżyciem”.

"Robiliśmy próby kostiumowe, gdy upadł i nawet to zostało złapane na taśmie", mówi Margolis. "Do każdego numeru tancerze ubierali kostiumy, w których mieli wystąpić podczas koncertu. To była katastrofa. Płakałem, kiedy dowiedziałem się, że nigdy nie będziemy mogli zrealizować tego widowiska. Ono miało być magiczne.

"Wszyscy byliśmy tam dla niego i żeby tworzyć historię", mówi Lather. "Jeff Margolis ciężko pracował nad tym show. Miało być wyjątkowe. Wszyscy czuliśmy, że to okazja, która trafia się raz w życiu. Wszystko robiliśmy razem dla Michaela. Wszyscy czuliśmy się zaszczyceni pracą nad tym widowiskiem! To było oczywiste. Wokół szumiało, że to miał być kolejny ważny moment w karierze Michaela, show, o którym by się mówiło przez lata".

"Gdyby ten program specjalny pojawił się na antenie, widzowie mogliby zobaczyć rzeczy, których nigdy wcześniej nie widzieli", mówi Morey. "Byłyby rzeczy, o których by mówiono na całym świecie, w każdym biurze przy dystrybutorze wody lub kawy i w każdym domu przy kuchennym stole. Po Stanach Zjednoczonych byłby ostatecznie emitowany na całym świecie".

"Pamiętam, co czułem, kiedy nad tym pracowałem", wspomina Smith. "To było fantastyczne, niesamowite uczucie. Gdybyśmy mogli zrobić to show, świeciłoby z niebios. Byłoby wspaniałe”.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

08/10/17 17:45 juka
Fajnie byłoby:) Dzięki

02/10/17 22:56 gość
No to mamy, Michael sabotował sam siebie ..

02/10/17 00:47 ♥ Jolanta ♥
Liczę na to,że taśmy kiedyś się znajdą , byłoby fantastycznie zobaczyć Michaela przy pracy, to przecież magia .... czytając opisy poszczególnych prac w mojej głowie powstawały obrazy z tych prób, byłoby fajnie porównać je z faktami ........... dziekuję kato za pamięć , pozdrawiam .

01/10/17 19:37 ♥ Jolanta ♥
Całus ... kato...