En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Prince and Michael Jackson The Rivalry and the Revolution Prince i Michael Jackson. Rywalizacja i Rewolucja
Author: Joseph Vogel() Autor: Joseph Vogel()
29.04.2016
It would have been the showdown of the decade, an epic song-video exchange between the two towering talents of a generation. The Gloved One versus the Purple One. The King of Pop versus His Royal Badness. Michael Jackson versus Prince.

The pop stars met to discuss the proposed standoff in late September, 1986. Earlier that month, Jackson’s groundbreaking 4-D sci-fi film attraction, Captain EO, premiered to packed crowds at Disneyworld and Disneyland. Directed by Francis Ford Coppola (and produced by George Lucas), it demonstrated, among other things, Jackson’s considerable standing in the industry. In the aftermath of Thriller, artists, filmmakers and corporations alike were jumping at the chance to work with him. Everything he touched seemed to turn to gold. After months of working on the set of Captain EO, the artist was now busy recording songs and conceptualizing short films for his highly-anticipated new album, Bad.

Prince, meanwhile, saw the release of his own music film, Under the Cherry Moon (and accompanying soundtrack, Parade), earlier that summer. A stylized, black-and-white romantic dramedy set in the beautiful French Riviera and directed by Prince himself, the film failed to make a splash at the box office (or among most critics). Its artistic ambition, however, was clear and it yielded Prince one of the most successful singles of his career with the funky #1 hit, “Kiss”. Upon his return from France, riding a creative high, Prince went to work on a collection of songs intended as a three-LP album entitled Crystal Ball, which was later consolidated into the critically acclaimed masterpiece, Sign O’ the Times.

In 1986, then, Prince and Michael Jackson were at the top of their respective games, the musical equivalents of Magic and Bird. Both were coming off massive, record-breaking albums in Thriller and Purple Rain. Both had built up legendary mystiques by rarely granting interviews and cultivating eccentric, constantly shifting images. Both kept their audiences guessing. No other ‘80s stars—not Madonna, not Bruce Springsteen, not Bono—evoked the same level of fascination from the public.

This public interest, of course, only grew when it came to their cryptic relationship with each other. Throughout the ‘80s hundreds of articles ran with sometimes real, but mostly fictional scoops about their rivalry. A National Enquirer story in 1985 claimed Prince was using ESP to drive Jackson’s chimpanzee, Bubbles, crazy.

In most articles comparing the artists, they were depicted as polar opposites: Jackson was the innocent man-child to Prince’s licentious rebel. Jackson was the polished, sophisticated prodigy from Motown, while Prince was the raw, self-taught genius from the streets of Minneapolis. Jackson was the mainstream, commercial juggernaut, while Prince was the alternative, avant-garde challenger. Jackson was magic and wonder; Prince was sex and transgression. It was the 2.0, in many ways, of the rivalry between the charming Beatles and the bad-boy Rolling Stones.

There was obviously some truth to these distinctions. But they were also simplifications. Indeed, part of what made their rivalry so compelling was their similarities.

Both were born the same year, just months apart (Prince on 7 June, Jackson on 29 August), in the summer of 1958. This was only a few years after Rosa Parks refused to give up her seat to a white passenger on a public bus in Montgomery, Alabama, ushering in the Civil Rights Era. When Prince and Jackson were three years old, John F. Kennedy was elected President of the United States. When they were five years old, Martin Luther King, Jr. delivered his “I Have a Dream” speech at the March on Washington. The music of Motown, “the sound of young America”, permeated the airwaves. It was a time of profound changes and possibilities.

Both artists came out of tough midwest cities: Jackson was from Gary, Indiana, a steel town just south of Chicago; Prince was from North Minneapolis, Minnesota, also known for its gritty industrial character. Their first homes—on 2300 Jackson street and 915 Logan Avenue—were modest starter houses out of which their parents dreamed big dreams. Like Gary, North Minneapolis was predominantly African American, but unlike Gary, it was part of what local reporter Neal Karlen called “the whitest metropolitan area in the country.”

Both artists’ roots were in the South. Jackson’s parents were from Arkansas and Alabama; Prince’s were from Louisiana. Two generations removed from slavery and still struggling with the pervasive inequalities of Jim Crow, they migrated north, along with hundreds of thousands of other African Americans, looking for opportunity. Both Prince and Jackson’s fathers were strict disciplinarians who worked long, arduous hours to support their families.

Joseph Jackson was a crane operator at East Chicago’s U.S. Steel company and often worked overtime to put food on the table for his family of 11. Young Michael remembers him coming home after a long day at work exhausted. His only escape was music. Joseph’s rhythm and blues band, The Falcons, practiced in the Jackson family’s small home into the late hours and often played local clubs, hoping to catch their big break. When it became clear to Joseph that this was unlikely to happen his own dreams of making it were invested into his children.

Prince’s father, John Nelson, had similar dreams of making it as a musician. A talented jazz pianist, he played around Minneapolis with his band, The Prince Rogers Trio. Like Joseph Jackson, however, he also worked tough manual labor to pay the bills—in his case, at a Honeywell plant in Minneapolis. Music was his passion, but the realities of his life made it impossible to fully devote himself to it. Prince grew up watching his father’s disappointment and anger at being unable to realize his dreams. Like Joseph, however, he invested in his children. “I named my son Prince,” John Nelson acknowledged, “because I wanted him to do everything I wanted to do.”

Such aspirations, of course, came at a cost. Both artists experienced abuse and rejection from their fathers. Jackson was infamously forced to rehearse and work like an adult from the age of eight, while Prince was kicked out of his house as a teenager. Both tried desperately to earn the love of their stoic fathers; indeed, in part because of their troubled childhoods, Jackson and Prince worked tirelessly at their crafts. So great was their obsession that it sometimes precluded close, long-term relationships. The music came first. And both were near-messianic in what they felt they could accomplish with it.

The list of similarities goes on: both were lonely, sensitive, sponge-like children; both idolized James Brown, Sly Stone, and Stevie Wonder; both were “crossover” artists, who believed in musical fusion, and surrounded themselves with racially diverse collaborators; both believed in making music visual; both played liberally with notions of race, gender and sexuality, redefining what it meant to be a man; both were private (sometimes reclusive), rarely granted interviews (especially in the ‘80s), and created seemingly impenetrable mystiques; both were deeply spiritual, and identified at some point as members of the Jehovah’s Witness faith; both built grand gated personal utopias (Paisley Park and Neverland Ranch); both fought tooth-and-nail against their music labels and the industry as a whole over principles of fair compensation, corporate exploitation, and creative control; both experienced significant commercial and critical declines in the United States in the wake of scandals; and both died unexpectedly and tragically in the midst of artistic comebacks.

In addition to these similarities, however, was another important one: their competitiveness. Both artists were intensely ambitious and made no qualms about where they felt they belonged in the pop hierarchy. They were keenly aware of each other’s albums, tours, awards, and records, and whether they publicly acknowledged it or not, they privately conveyed a desire to match and surpass each other’s achievements, especially in the ‘80s.

Prince watched Jackson collect a record haul of eight Grammys in 1984. That stoked his desire to reach similar heights, to be similarly recognized for his work. “We were watching rough cuts of Purple Rain,” remembers Bobby Z, “and we knew that’s where Prince wanted to be the next year.” Later that year, Jackson observed the phenomenon of Purple Rain. He attended a screening of the movie and attended multiple concerts, all the while plotting his return to the throne.

Years later, Questlove remembers sitting with Jackson and Eddie Murphy on the set of a music video when the conversation turned to Prince. “Eddie [was] like, ‘Yeah man… Prince is a bad motherfucker. I’m glad I’m working with you, but another dream I have is working with him too.’” And I don’t even think that Mike knew the camera was on him and he goes, ‘Yes, he’s a natural genius.’ And then four beats later, Michael says, ‘But I can beat him.”

This competitiveness was on full display in a now-legendary game of table tennis between the stars in December 1985. Jackson showed up with his bodyguards at Samuel Goldwyn Studio in West Hollywood, where Prince was putting the final musical touches on Under the Cherry Moon. After some small talk, Prince challenged Jackson to a game of ping-pong. Jackson had hardly played before but said he’d give it a try. Work stopped in the studio as people gathered around to watch the two superstars play.

Prince went easy at first, but before long his competitive streak took over and he began slamming the ball past (and at) a hapless Jackson. “He played like Helen Keller!” Prince later joked to friends. Jackson recovered by chatting up Prince’s then-girlfriend, actress Sherilyn Fenn. “Michael knows how to handle himself,” recalls Prince’s recording engineer, Susan Rogers, “and he didn’t seem to care [about the game]. [He] started flirting with Sherilyn Fenn, who was visiting Prince in the studio. Prince was pacing, but he wasn’t going to get into the game of flirting back. They said hasty goodbyes.”

That year, in an interview with Rolling Stone, Prince boasted: “I wish people would understand that I always thought I was bad. I wouldn’t have got into the business if I didn’t think I was bad.” Perhaps Jackson remembered the quote when coming up with the punctuating quip for his song-in-progress just months later, Who’s bad?

The Secret Meeting

Quincy Jones set up the secret meeting between Jackson and Prince in the summer of 1986. They had discussed concepts in the preceding months, but now things were becoming more concrete. Jackson had a demo finished; its unofficial title was “Pee” (some say it stood for “pressure”—a theme of the song and video—others for its intended collaborator: Prince). The song featured a killer synth bass hook, jazzy organ fills and an exploding chorus. Jackson and his team—including Quincy Jones, manager Frank Dileo, and recording engineer Bruce Swedien—looked on as Prince listened to the track in the control room.

“It was a strange summit,” wrote journalist Quincy Troupe for Spin, “They’re so competitive with each other that neither would give anything up. They kind of sat there checking each other out, but saying very little. It was a fascinating stalemate between two very powerful dudes.”

As Jackson envisioned it, they would begin leaking stories to the press about an escalating rivalry (which wouldn’t be a difficult sell given the media’s already-intense interest in any sign of conflict between the artists). Jackson was enamored with P.T. Barnum at the time and his use of publicity stunts to generate buzz and intrigue. “I want my whole career to be the greatest show on earth,” he told his managers. Earlier that year he had pulled off his first major coup, successfully planting a story about sleeping in a hyperbaric chamber in the National Enquirer (the story was subsequently picked up by media around the world).

Prince, who was no slouch at manufacturing publicity himself, was intrigued but skeptical. He was interested in working with Jackson, but didn’t like the fact that Jackson was in control of the project. He felt Jackson was setting himself up to look better on and off screen. “Prince was like, ‘Oh, he wants to punk me out on record. Who does he think I am, crazy?’” recalls Prince’s manager, Alan Leeds. “He couldn’t get outside himself enough to realize that it was the kind of thing that probably could have benefited both of them. Still, it would have forever been Michael’s video with Prince as just a guest. So that captured what the relationship couldn’t be. They were like Ali vs. Frazier. And the media couldn’t get enough of pitting these guys against each other.”

Prince later explained to comedian Chris Rock of his decision to pass on Bad: “Well, you know, that Wesley Snipes character, that would’ve been me. You run that video in your mind. The first line of that song is ‘Your butt is mine’. Now I said, ‘Who’s gonna sing that to whom? ‘Cause you sure ain’t singing it to me. And I sure ain’t singing it to you… So right there, we got a problem.”

Ultimately, Prince offered a different song in place of “Bad”, reportedly sending Jackson an updated demo of “Wouldn’t U Love to Love Me”, an infectious, Janet-like groove which was later recorded by Prince protege, Taja Sevelle. Jackson, however, decided to pass. Both artists ultimately couldn’t bear to cede control of the project.

As Prince left the legendary “Bad” summit, he turned to Jackson and his team and said graciously, “It will be a big hit even if I’m not on it.” Thus ended the closest possibility of a collaboration between the two legends.

While Prince and Jackson never ended up working together, however, their careers intersected and complemented each other in fascinating ways. In October of 1988, Prince was playing Madison Square Garden while Jackson was at the Meadowlands in New Jersey. The media described it as the “trans-Hudson battle of the bands”. The two shows highlighted each artist’s unique talents and approaches. Jackson’s Bad concert was meant to to be the biggest and the best, to appeal to everyone, black and white, young and old, while Prince’s Lovesexy tour consciously moved outside mainstream pop expectations.

Jackson was the better dancer; Prince was the better musician. Jackson approached live performance with the precision and narrative arc of a film director—everything was highly polished and choreographed. Prince, meanwhile, approached live performance like a jazz musician—he was much more loose and improvisational. Setlists might change, as might performances of songs. Yet both possessed superstar charisma and presence, and both were able to create an ecstatic, almost revival-like feel with their audiences. Like gospel preachers, they generated a reciprocal energy—a call and response—that elicited a transcendent experience for many fans.

The media, of course, often felt compelled to take sides. “Bruce Springsteen may be pop music’s most passionate performer, Prince the most provocative and David Bowie the most theatrical. But Michael Jackson is the field’s most dazzling entertainer,” observed the Minneapolis Star-Tribune’s Jon Bream. Li>The New York Times’ Jon Pareles disagreed. “Where Mr. Jackson asks for the simple exchange of his efforts for the audience’s approval, Prince’s show exults in joyful, risky freedom.” To this day, the debate rages on: Prince played more instruments; Jackson made far superior short films; Prince was a better lyricist; Jackson was a better vocalist; Prince was more prolific; Jackson was a more patient perfectionist; Prince had greater longevity; Jackson had greater cultural impact.

As with all rivalry debates (Stones vs. Beatles, Nirvana vs. Pearl Jam, Janet vs. Madonna, Gaga vs. Beyonce), where one comes down in the end is subjective—and likely reached for more personal reasons. Quincy Jones felt music critics and journalists often used Prince to tear down Jackson rather than recognize each artist’s unique talents and creative visions. Moreover, the media obsession with superiority and conflict often obscured what they accomplished in tandem.

Not only did Jackson and Prince push and challenge each other, they opened doors and set the standard for thousands of artists and entertainers to come. Never before had two African American artists reached such stratospheric heights, shattering pervasive racial barriers on radio, television and film in the process. Both were totally unique, multi-dimensional artists who wrote their own songs, directed their own films, and conceptualized their own performances. Both created vast, diverse catalogs that spanned the spectrum of human emotion and experience. Both became ingrained in the DNA of American (and world) culture with their signature styles, sounds and images. Both challenged and disintegrated traditional borders of identity. Both broke records with their albums, films and world tours.

In the ‘80s alone, they produced a combined 30 Top Ten hits, including 13 songs that reached #1. From 1982-1984, Jackson’s Thriller spent a remarkable 37 non-consecutive weeks at #1. It would go on to become the bestselling album of all time, while its music videos revolutionized MTV and reinvented the possibilities of the medium. Prince’s Purple Rain, meanwhile, stayed atop the charts for an incredible 24 weeks—from August 1984 to January 1985—the fourth longest run in music history. Prince would also become the first artist since the Beatles to have the #1 album, single and movie at the same time.


Neither artist was satisfied with mere commercial success. Their empires were created to protect, cultivate, and advance their creative ambitions. Both ultimately saw themselves as much more than entertainers—they had something to say, and used every means at their disposal to express it.

The King of Pop and His Royal Badness remained competitive to the end. As Jackson prepared for his big comeback at the O2 Arena in London in 2009, he reportedly wanted to make sure his 50-date residency beat Prince’s 2007 record of playing 21 nights to an estimated 350,000 people. Notoriously unable to sleep at night, Jackson told director Kenny Ortega that he was buzzing with creative ideas and couldn’t “turn it off”. Ortega asked if Jackson might possibly put these ideas on hold until after the concert series had begun. “You don’t understand,” Jackson replied. “If I’m not there to receive these ideas, God might give them to Prince.”

Of all people, Prince knew what Jackson meant about being ready and receptive, regardless of when the inspiration came. Like Jackson, Prince was constantly “channeling”, and also had a difficult time turning it off. Asked by Rolling Stone if he was “addicted” to recording music, the artist replied that he felt a compulsive need to “download” what was in his head. “It’s all there,” he explained. “I can hear it all right now. I can hear five albums in my head right now.”

Michael Jackson died on 25 June 25, 2009—the 25 year anniversary of Purple Rain. Several prominent news websites temporarily froze or crashed due to the overwhelming response. Jackson’s memorial was watched by an estimated one billion people—only the funeral of Princess Diana of Wales compared in terms of audience size. Prince made no public statement, but according to multiple sources, was deeply affected by it. Author and talk show host Tavis Smiley remembers talking to Prince for “for hours… about his own mortality and what the loss of Michael Jackson really meant for him.” Asked about Jackson’s death in an October interview in France, Prince simply said: “It is always sad to lose someone you loved.” On tour, in the ensuing years, he often covered Jackson’s “Don’t Stop ‘Til You Get Enough”. Many years later, in a 2014 interview with Rolling Stone, he was asked to elaborate on his feelings about Jackson’s death, but again declined: “I don’t want to talk about it. I’m too close to it.”

As it turned out, Prince was closer to Jackson than anyone could have anticipated. Like Jackson, his life was cut tragically short in the midst of a creative renaissance. On 21 April 2016, Prince was found unconscious in his Paisley Park elevator. Within hours he was pronounced dead. The news spread rapidly. As with Jackson, the global outpouring was enormous. International monuments were lit purple, as social media timelines filled with memories and tributes. President Obama praised him as “one of the most gifted and prolific musicians of our time… a virtuoso instrumentalist, a brilliant bandleader, and an electrifying performer.”

In the wake of Prince’s death, several journalists revived the rumors of animosity between the artists, reducing their rivalry to a petty celebrity feud. The truth was less sensational. Michael Jackson and Prince respected each other. Yes, they were competitive; no, they were not best friends, but as fellow African Americans, as fellow pioneers, as fellow artists, they recognized each other’s struggles and achievements. They’d travelled similar journeys, after all.

Only a handful of artists change the world: Michael Jackson and Prince were two of them. Had the stars aligned, they would have collaborated on “Bad” back in 1986 or some other incredible project. But as it stands, they both blazed parallel tracks in the ‘80s and ‘90s, becoming the two most significant artists of a generation.

The pop music world today exists in the shadow of their revolution.
(źródło)
Był to pojedynek dekady,imponująca wymiana filmów muzycznych i piosenek pomiędzy dwoma wybitnymi talentami pokolenia. Człowiek w Rękawiczce kontra Człowiek w Purpurze. Król Popu kontra Jego Wysokość Rebelia. Michael Jackson kontra Prince.

Gwiazdy popu spotkały się pod koniec września 1986 roku, żeby omówić proponowany remis. Tuż przed tym, w wypełnionych tłumami parkach rozrywki Disneyworld i Disneyland, miała miejsce premiera nowatorskiego, nakręconego przez Jacksona w formacie 4-D filmu science-fiction,”Captain EO”. Wyreżyserowany przez Francisa Forda Coppolę (i wyprodukowany przez George Lucasa) wskazywał między innymi na znaczącą pozycję Jacksona w branży. Pokłosiem „Thrillera” było to, że wszyscy - artyści, twórcy filmowi i korporacje – walczyli o możliwość pracowania z nim. Wszystko, czego dotknął, zdawało się zamieniać w złoto. Po miesiącach pracy na planie”Captain EO”, artysta był teraz zajęty nagrywaniem piosenek i tworzeniem krótkich filmów muzycznych do swojego niecierpliwie wyczekiwanego nowego albumu "Bad".

Tymczasem Prince początkiem lata wypuścił własny film muzyczny „Under the Cherry Moon” (i towarzyszącą mu ścieżkę dźwiękową „Parade”). Stylizowany, czarno-biały romantyczny komediodramat, z akcją na przepięknej Riwierze Francuskiej, wyreżyserowany przez samego Prince’a, nie okazał się sukcesem i nie przyniósł zysków (podobnie jak nie zdobył uznania większości krytyków). Pokazał jednak jego artystyczne ambicje i przyniósł mu jeden z najbardziej udanych singli w jego karierze – funkowy przebój "Kiss", który znalazł się na szczycie listy przebojów. Po powrocie z Francji, będąc na fali weny twórczej, Prince przystąpił do pracy nad gromadzeniem piosenek, które miały się znaleźć na 3 płytach potrójnego albumu zatytułowanego „Crystal Ball”, które później zostały połączone tworząc jedno, bardzo wysoko ocenione przez krytyków dzieło "Sign O 'the Times".

W 1986 roku Prince i Michael Jackson znajdowali się na szczycie swoich indywidualnych gier, muzyczni odpowiednicy Magica i Birda [Magic Johnson i Larry Bird – gwiazdorzy koszykówki]. Obaj wypuścili wielkie, bijące rekordy albumy: „Thriller’ i „Purple Rain”. Obaj zbudowali wokół siebie legendarną aurę tajemniczości rzadko udzielając wywiadów i kultywując ekscentryczny, stale zmieniający się image. Obaj trzymali swoją publiczność w niepewności. Żadna inna gwiazda lat 80-tych - ani Madonna, ani Bruce Springsteen, ani Bono –nie wywoływała u publiczności takiego samego poziomu fascynacji.

Oczywistym jest, że to zaintersowanie opinii publicznej jedynie wzrastało, kiedy dochodziło do ich wzajemnych, tajemniczych relacji. W latach 80-tych ukazywało się setki artykułów, czasem z prawdziwymi, ale najczęściej z fikcyjnymi informacjami na temat ich rywalizacji. W opowieści zamieszczonej w „National Enquirer” w 1985 roku twierdzono, że Prince używał ESP [postrzeganie pozazmysłowe – tzw, szósty zmysł], żeby doprowadzić do szaleństwa szympansa Jacksona, Bubbles’a.

W większości artykułów porównujących artystów, byli oni przedstawiani, jako kompletne przeciwieństwa: Jackson był niewinnym dzieckiem w męskim ciele, Prince wyuzdanym buntownikiem. Jackson był dobrze ułożonym, wytwornym, cudownym dzieckiem z Motown, podczas gdy Prince był nieokrzesanym, genialnym samoukiem z ulic Minneapolis. Jackson należał do głównego nurtu, był komercyjnym gigantem, Prince natomiast był alternatywnym, awangardowym wyzwaniem. Jackson to magia i cudowność, Prince to seks i występek. Pod wieloma względami była to nowa wersja rywalizacji między czarującymi Beatlesami i złymi chłopcami z Rolling Stones.

Było oczywiście trochę prawdy w tych różnicach. Jednak były też uproszczeniami. Tak naprawdę, częścią tego, co sprawiło, że ich rywalizacja była tak ekscytująca, były ich podobieństwa.

Obaj urodzili się w tym samym, 1958 roku, w odstępstwie kilku miesięcy (Prince 7 czerwca, Jackson 29 sierpnia). To było zaledwie kilka lat po tym, jak Rosa Parks odmówiła ustąpienia miejsca białemu pasażerowi w miejskim autobusie w Montgomery w Alabamie, zapoczątkowując erę walki o prawa obywatelskie. Kiedy Prince i Jackson mieli po trzy lata, John F. Kennedy został wybrany na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Kiedy byli pięciolatkami, Martin Luther King Jr wygłosił w marcu w Waszyngtonie swoją mowę “I Have a Dream”. Muzyka Motown, "głos młodej Ameryki", zaistniała na antenie radiowej. To był czas głębokich zmian i możliwości.

Obydwaj artyści pochodzili z przemysłowych miast środkowego zachodu: Jackson był z Gary w Indianie, miasta z przemysłem stalowym, leżącego na południe od Chicago. Prince był z północnego Minneapolis w Minnesocie, znanego także ze swojego surowego, przemysłowego charakteru. Ich pierwsze domy - na 2300 Jackson Street i 915 Logan Avenue - były bardzo skromnymi domkami, w których rodzice oddawali się wielkim marzeniom. Podobnie jak Gary, północne Minneapolis było zamieszkane głównie przez Afroamerykanów, ale w przeciwieństwie do Gary, była to część, którą lokalny reporter Neal Karlen nazwał "najbielszym wielkomiejskim obszarem w kraju".

Korzenie obu artystów były na południu. Rodzice Jacksona pochodzili z Arkansas i Alabamy, Prince’a pochodzili z Luizjany. Dwa pokolenia uwolnione od niewolnictwa i nadal borykające się z wszechobecnymi nierównościami wynikającymi z Jim Crow laws [regulacje wprowadzane na stopniu lokalnym hrabstw lub stanowym, głównie w południowych stanach Ameryki po wojnie secesyjnej. Miały za zadanie ograniczenie praw byłych murzyńskich niewolników oraz pogłębianie separacji między białą a czarną ludnością], migrowały na północ, wraz z setkami tysięcy innych Afroamerykanów, w poszukiwaniu nowych możliwości. Ojcowie, zarówno Prince’a jak i Jacksona byli bardzo surowi i ciężko pracowali, żeby utrzymać swoje rodziny.

Joseph Jackson był operatorem dźwigu w stalowni we wschodnim Chicago i często pracował w godzinach nadliczbowych, żeby nakarmić swoją 11-osobową rodzinę. Młody Michael pamięta, jak wracał wyczerpany do domu po długim dniu spędzonym w pracy. Jego jedyną ucieczką była muzyka.Zespół bluesowy „The Falcons” Josepha ćwiczył do późnych godzin w małym domku Jacksona i często grał w lokalnych klubach, mając nadzieję na wielki przełom. Kiedy dla Josepha stało się jasne, że to mało prawdopodobne, własne marzenia przeniósł na swoje dzieci.

Ojciec Prince’a, John Nelson, miał podobne marzenia o zaistnieniu, jako muzyk. Utalentowany pianista jazzowy grał w Minneapolis ze swoim zespołem The Prince Rogers Trio. Podobnie jak Joseph Jackson, również pracował fizycznie, żeby opłacić rachunki - w jego przypadku w fabryce Honeywell w Minneapolis. Muzyka była jego pasją, ale realia życia uniemożliwiły mu całkowite poświęcenie się jej. Prince dorastał obserwując rozczarowanie i złość ojca, że nie jest w stanie zrealizować swoich marzeń. Podobnie jak Joseph, zainwestował w swoje dzieci. „Nazwałem mojego syna Prince”, stwierdził John Nelson - ponieważ chciałem, żeby zrobił wszystko to, co ja chciałem zrobić”.

Te aspiracje miały oczywiście swoją cenę. Obaj artyści doświadczali złego traktowania i odrzucenia ze strony swoich ojców. Jackson był haniebnie zmuszany do ćwiczeń i pracy jak dorosły od 8 roku życia, podczas gdy Prince został wyrzucony z domu jako nastolatek. Obydwaj starali się rozpaczliwie zdobyć miłość swoich stoickich ojców. Rzeczywiście, po części ze względu na ich trudne dzieciństwo, Jackson i Prince pracowali niestrudzenie nad szlifowaniem swoich umiejętności. Ich obsesja była tak wielka, że czasami wykluczała bliskie, długotrwałe związki. Muzyka była pierwsza. I obu bliski był mesjanizm, czuli, że to, co robią to ich misja do wypełnienia.

Lista podobieństw jest długa: obaj byli samotni, wrażliwi, łatwowierni jak dzieci. Obaj ubóstwiali Jamesa Browna, Sly’a Stone’a i Stevie’ego Wondera. Obaj byli artystami wykraczającymi poza jeden styl, którzy wierzyli w muzyczną syntezę i otaczali się różnymi rasowo współpracownikami. Obaj wierzyli w wizualizację muzyki. Obaj igrali swobodnie z pojęciami rasy, płci i seksualności, przedefiniowywując, co to znaczy być mężczyzną. Obaj byli zamknięci w sobie (czasami samotnikami), rzadko udzielali wywiadów (zwłaszcza w latach 80-tych) i tworzyli pozornie nieprzenikalną aurę tajemniczości. Obaj byli bardzo uduchowieni i przez jakiś czas identyfikowali się jako członkowie Świadków Jehowy. Obaj wybudowali wielkie prywatne utopie (Paisley Park i Neverland Ranch). Obaj walczyli zaciekle ze swoimi wytwórniami płytowymi i całym przemysłem muzycznym o zasady uczciwego wynagrodzenia, zespołowego wykorzystywania i kreatywnej kontroli. Obaj doświadczyli znaczącego spadku komercyjnego i handlowego w Stanach Zjednoczonych w wyniku skandali i obaj zmarli niespodziewanie i tragicznie w środku artystycznych powrotów.

Oprócz tych podobieństw była kolejna ważna kwestia: ich konkurencyjność. Obaj artyści byli bardzo ambitni i nie mieli skrupułów, jeśli czuli, że chodzi o ich miejsce w hierarchii popu. Na bieżąco byli informowani o albumach, trasach koncertowych, nagrodach i nagraniach konkurenta i czy przyznawali to publicznie, czy nie, prywatnie pragnęli dorównać jeden drugiemu i przewyższyć osiągnięcia, szczególnie w latach osiemdziesiątych.

Prince patrzył, jak Jackson odbiera rekordową zdobycz w postaci ośmiu statuetek Grammy w 1984 roku. To wzbudziło jego pragnienie, żeby osiągnąć podobny poziom, podobne uznanie za swoją pracę. "Oglądaliśmy roboczy montaż Purple Rain", wspomina Bobby Z "i wiedzieliśmy, że to właśnie tam chciał być Prince następnego roku". W tym samym roku Jackson obserwował fenomen „Purple Rain”. Był na premierze filmu i uczestniczył w wielu koncertach, cały czas planując powrót na tron.

Kilka lat później Questlove wspomina, że siedział z Jacksonem i Eddiem Murphy'm na planie teledysku, kiedy rozmowa zeszła na Prince’a. "Eddie mówił coś w stylu: ‘Tak, stary ... Prince to niezły skurczybyk . Cieszę się, że pracuję z tobą, ale mam jeszcze jedno marzenie, popracować też z nim’. I nie sądzę, żeby Mike wiedział, że kamera jest nakierowana na niego i go filmuje: ‘Tak, jest urodzonym geniuszem’. A po czterech kolejnych taktach, Michael mówi: ‘Jednak mogę go pokonać'".

Ten duch rywalizacji uwidocznił się w pełni podczas legendarnej gry gwiazdorów w tenisa stołowego, w grudniu 1985 roku. Jackson zjawił się wraz z ochroniarzami w Samuel Goldwyn Studio w West Hollywood, gdzie Prince kończył pracę nad „Under the Cherry Moon”. Po krótkiej rozmowie, Prince rzucił wyzwanie Jacksonowi do gry w ping ponga. Jackson praktycznie nie grał wcześniej, ale powiedział, że spróbuje. Praca w studiu ustała, kiedy ludzie zebrali się wokół, żeby obejrzeć grę dwóch gwiazdorów.

Prince na początku uderzał lekko, ale wkrótce jego duch rywalizacji przejął kontrolę i zaczął posyłać piłeczkę obok (i na) nieszczęsnego Jacksona. "Grał jak Helen Keller!" [amerykańska głucha i niewidoma pisarka], dowcipkował później Prince z przyjaciółmi. Jackson wrócił na straconą pozycję podrywając ówczesną dziewczynę Prince’a, Sherilyn Fenn. "Michael wie, jak sobie z tym radzić" - wspomina inżynier dźwięku Prince'a, Susan Rogers,"i nie wydaje się, żeby go to obeszło [gra]. Zaczął flirtować z Sherilyn Fenn, która odwiedziła Prince’a w studiu. Prince chodził nerwowo po pokoju, ale nie włączał się w tę grę. Szybko się pożegnali".

W tym samym roku, w wywiadzie dla ‘Rolling Stone’, Prince chwalił się: "Chciałbym, żeby ludzie zrozumieli, że zawsze myślałem, że jestem zły. Nie wszedłbym do tego biznesu, gdybym nie sądził, że jestem zły". Może Jackson przypomniał sobie ten cytat, kiedy kilka miesięcy później w piosence, nad która pracował pojawia się, w formie regularnego przerywnika, cięta uwaga: ‘Kto jest zły’?

Tajne Spotkanie

Latem 1986 roku, Quincy Jones zorganizował spotkanie przy drzwiach zamkniętych między Jacksonem i Princem. Koncepcje omawiali już w poprzednich miesiącach, ale teraz sprawy przybrały konkretny obrót. Jackson miał nagrane demo, pod roboczym tytułem "Pee" (niektórzy mówią, że oznaczało to „presję” - motyw piosenki i teledysku – inni, że odnosiło się do potencjalnego współwykonawcy, Prince’a). Piosenka zawierała kapitalne syntezatorowe basy, które sprawiały, że melodia wpadała w ucho, jazzujące wstawki organowe i wybuchający refren. Jackson i jego zespół, w tym Quincy Jones, menadżer Frank Dileo i inżynier nagrywający Bruce Swedien, obserwowali Prince’a, który słuchał taśmy w reżyserce.

"To było dziwne spotkanie na szczycie", napisał dziennikarz Quincy Troupe z magazynu ‘Spin’: "Oni tak ze sobą rywalizują, ze nie poszliby na żadne ustępstwa. Siedzieli tam, jakby sprawdzając się nawzajem, ale niewiele mówiąc. To był fascynujący impas w rozgrywce pomiędzy dwoma potężnymi facetami".

Jak to Jackson przewidział, do prasy zaczęły przeciekać historie o eskalacji rywalizacji (co nie było trudne z powodu ogromnego zainteresowania mediów jakąkolwiek oznaką konfliktu między artystami). W tym czasie Jackson był zakochany w P.T. Barnum [jeden z prekursorów nowoczesnego przemysłu rozrywkowego i reklamy] i wykorzystywaniem przez niego chwytów reklamowych do tworzenia szumu medialnego i intrygi. "Chcę, żeby cała moja kariera była największym widowiskiem na ziemi", mówił swoim menadżerom. Wcześniej tego roku, dokonał swojego pierwszego mistrzowskiego posunięcia, z powodzeniem podrzucając magazynowi ‘National Enquirer’ historię o spaniu w komorze hiperbarycznej (historia ta była później publikowana przez media na całym świecie).

Prince, który nie był cieniasem w autopromocji, był zaintrygowany, ale sceptyczny. Był zainteresowany współpracą z Jacksonem, ale nie podobało mu się to, że Jackson sprawował kontrolę nad projektem. Uważał, że Jackson stawiał siebie na lepszej pozycji na ekranie i poza nim. "Prince miał nastawienie, typu: ‘Och, on chce zrobić ze mnie kompletne zero w tym nagraniu. Co on sobie myśli, że jestem stuknięty?’” - wspomina menadżer Prince’a, Alan Leeds. "Nie potrafił przełamać się na tyle, żeby zdać sobie sprawę, że to było coś, co mogłoby im obu przynieść korzyści. Jednak to zawsze byłby teledysk Michaela z Princem, jako gościem. Dlatego ta relacja była niemożliwa. Byli jak Ali i Frazier [Muhammad Ali i Joe Frazier – bokserzy, którzy w 1975 roku stoczyli walkę stulecia]. A media nie mogły się nacieszyć, wystawianiem tych facetów do walki przeciwko sobie”.

Prince wyjaśniał później komikowi, Chrisowi Rockowi, swoją decyzję o rezygnacji z pracy przy ‘Bad’: "Cóż, wiesz, że postać grana przez Wesley’a Snipesa, to miałem być ja. Przypomnij sobie ten teledysk. Pierwszy wers tej piosenki to ‘Twój tyłek jest mój’. No to zapytałem: ‘Kto komu to będzie śpiewał? Bo ty z pewnością nie zaśpiewasz mi tego. I ja na pewno nie zaśpiewam tego tobie ... Więc mamy z tym problem’”.

Ostatecznie, Prince zaproponował inny utwór zamiast "Bad", podobno wysłał Jacksonowi zaktualizowaną wersję “Wouldn’t U Love to Love Me”, wciągający, w rytmie podobnym do stylu Janet kawałek, który później został nagrany przez protegowaną Prince’a, Taję Sevelle. Jackson jednak go odrzucił. W ostatecznym rozrachunku, żaden z artystów nie mógł znieść myśli o scedowaniu kontroli nad projektem na jednego z nich.

Kiedy Prince opuszczał to legendarne spotkanie na szczycie, zwrócił się do Jacksona i jego zespołu i łaskawie podsumował: "To będzie wielki przebój, nawet jeśli mnie w nim nie będzie". Tak zakończyła się najbardziej realna możliwość współpracy pomiędzy dwiema legendami.

Chociaż Prince i Jackson nigdy nie pracowali razem, ich kariery przecinały się i uzupełniały w fascynujący sposób. W październiku 1988 roku Prince zagrał kncert w Madison Square Garden, podczas gdy Jackson przebywał na Meadowlands w stanie New Jersey. Media opisywały to jako "muzyczną bitwę na brzegach rzeki Hudson". Obydwa widowiska uwypuklały unikalne talenty i kreatywność każdego z artystów. Koncert Jacksona w ramach trasy „Bad” miał być największy i najlepszy, żeby spodobać się każdemu, czarnym i białym, młodym i starym, podczas gdy trasa „Lovesexy” Prince'a świadomie wykraczała poza oczekiwania głównego nurtu popu.

Jackson był lepszym tancerzem, Prince był lepszym muzykiem. Jackson podchodził do koncertów na żywo z precyzją i narracją reżysera filmowego - wszystko było starannie wykończone i opracowane choreograficznie. Tymczasem Prince podchodził do występów na żywo niczym muzyk jazzowy - był o wiele bardziej wyluzowany i improwizował. Lista utworów mogła się zmieniać, podobnie jak interpretacje piosenek. Obaj jednak posiadali charyzmę i prezencję gwiazdy i obaj potrafili wyzwolić u swojej publiczności ekstatyczne, niemal religijne uczucia. Podobnie jak głosiciele ewangelii, wytwarzali odwzajemnianą energię - wezwanie i odpowiedź - która wywoływała u wielu fanów niezwykłe, ponadzmysłowe doznania.

Media, oczywiście, często czuły się w obowiązku zająć stanowisko po jednej ze stron. "Bruce Springsteen może być najbardziej żarliwym wykonawcą muzyki pop, Prince najbardziej prowokującym, a David Bowie najbardziej teatralnym. Jednak najbardziej olśniewającym wykonawcą tego gatunku muzyki jest Michael Jackson”, twierdził Jon Bream z ‘Minneapolis Star Tribune’. Jon Pareles z ‘New York Timesa’ się nie zgodził. "Tam, gdzie pan Jackson prosi o zwykłą wymianę swoich wysiłków na aprobatę publiczności, show Prince’a wzbudza radość i cieszy się pełną swobodą”. Do dziś toczą się wściekłe dyskusje: Prince grał na większej ilości instrumentów. Jackson stworzył znacznie lepsze filmy krótkometrażowe. Prince pisał lepsze teksty. Jackson był lepszym wokalistą. Prince był bardziej płodny. Jackson był bardziej wytrwałym perfekcjonistą. Prince dłużej żył. Jackson miał większy wpływ na kulturę.

Podobnie jak w przypadku wszystkich dyskusji nad rywalizacją (Stones kontra Beatles, Nirvana kontra Pearl Jam, Janet kontra Madonna, Gaga kontra Beyonce), każdy staje się w końcu subiektywny i prawdopodobnie sięgano po bardziej osobiste powody. Quincy Jones uważał,że krytycy muzyczni i dziennikarze wykorzystywali często Prince’a do niszczenia Jacksona, zamiast uznawać niepowtarzalne talenty i twórcze wizje każdego z artystów. Co więcej, obsesja mediów na punkcie tego, który wiedzie prym i na punkcie konfliktu, często przyćmiewała to, co osiągnęli równocześnie.

Jackson i Prince nie tylko motywowali i prowokowali się nawzajem, otworzyli drzwi i wyznaczyli standardy dla tysięcy przyszłych artystów i wykonawców. Nigdy wcześniej dwóch artystów Afroamerykanów nie osiągnęło takich stratosferycznych wyżyn, obalając wszechobecne bariery rasowe w radiu, telewizji i kinie. Obaj byli wyjątkowymi, wszechstronnymi artystami, którzy tworzyli własne piosenki, reżyserowali własne filmy i opracowywali koncepcje swoich występów. Obaj stworzyli obszerne i różnorodne katalogi, które obejmowały całe spektrum ludzkich emocji i doświadczeń. Obaj wrośli w DNA amerykańskiej (i światowej) kultury dzięki swoim charakterystycznym cechom, brzmieniom i wizerunkom. Obaj kwestionowali i łamali tradycyjne granice tożsamości. Obaj bili rekordy swoimi albumami, filmami i światowymi trasami koncertowymi.

W latach 80-tych wyprodukowali łącznie 30 hitów, które znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów, z czego 13 dotarło do pierwszego miejsca. W latach 1982-1984 album „Thriller” Jacksona spędził, co warte odnotowania, 37( niekolejnych) tygodni na pierwszym miejscu. Stał się najpopularniejszym albumem wszech czasów, podczas gdy jego teledyski zrewolucjonizowały MTV i odkryły ponownie możliwości tego środka przekazu. „Purple Rain” Prince’a pozostawał na szczycie list przebojów przez – nie do wiary - 24 tygodnie - od sierpnia 1984 roku do stycznia 1985 roku – czwarty, najdłużej utrzymujący się na pierwszym miejscu album w historii muzyki. Prince był także pierwszym artystą od czasów The Beatles, którego album, singiel i film znalazły się na szczycie w tym samym czasie.

Żaden artysta nie był zadowolony z samego komercyjnego sukcesu. Ich imperia powstały w celu ochrony, pielęgnowania i rozwijania ich twórczych ambicji. Obaj ostatecznie postrzegali siebie nie tylko jako wykonawców - mieli coś do powiedzenia i używali wszelkich dostępnych środków, żeby to wyrazić.

Król Popu i Jego Wysokość Rebelia do końca pozostali rywalami. Gdy Jackson przygotowywał się do wielkiego powrotu w O2 Arena w Londynie w 2009 roku, podobno chciał mieć pewność, że jego 50 koncertów w tym miejscu pobije rekord Prince’a, który w 2007 roku zagrał 21 koncertów dla około 350 000 osób. Cierpiący na bezsenność Jackson powiedział dyrektorowi Kenny'emu Ortega, że ma mnóstwo kreatywnych pomysłów i nie może „ich wyłączyć”. Ortega zapytał, czy Jackson mógłby ewentualnie odłożyć na bok te pomysły do czasu rozpoczęcia serii koncertów. „Nie rozumiesz”, odpowiedział Jackson. "Jeśli nie zaakceptuję tych pomysłów, Bóg może dać je Prince’owi".

Kto jak kto, ale Prince wiedział, co dla Jacksona znaczyło bycie gotowym i chłonnym, niezależnie od tego, kiedy nadeszła inspiracja. Podobnie jak Jackson, Prince ciągle "otrzymywał drogą pozazmysłową przekazy od istot wyższych" i także miał trudności z ich wyłączeniem. Zapytany przez magazyn „Rolling Stone', czy był "uzależniony" od nagrywania muzyki, artysta odpowiedział, że odczuwa nieodpartą potrzebę "ściągania" tego, co było w jego głowie. „To wszystko tam jest”, wyjaśnił. "Słyszę to wszystko teraz. Słyszę teraz pięć albumów w mojej głowie”.

Michael Jackson zmarł 25 czerwca 2009 roku – w 25-lecie wydania albumu „Purple Rain”. Kilka wiodących internetowych witryn informacyjnych czasowo zawisło lub uległo awarii z powodu przytłaczającego odzewu. Pożegnanie Jacksona oglądało około miliarda osób - tylko pogrzeb księżnej Walii, Diany był porównywalny pod względem ilości oglądających. Prince nie wydał publicznego oświadczenia, ale według wielu źródeł był głęboko poruszony tym wydarzeniem. Pisarz i gospodarz programu telewizyjnego, Tavis Smiley, wspomina, że rozmawiał z Princem "godzinami ... o jego własnej śmierci i o tym, co strata Michaela Jacksona tak naprawdę znaczyła dla niego". Zapytany o śmierć Jacksona w październikowym wywiadzie we Francji, Prince po prostu powiedział: "To jest zawsze bolesne, stracić kogoś, kogo kochałeś”. Podczas trasy koncertowej w następnych latach, często wykonywał cover Jacksona “Don’t Stop ‘Til You Get Enough”. Wiele lat później, w wywiadzie dla ‘Rolling Stone’ w roku 2014, został poproszony o opisanie swoich odczuć odnośnie śmierci Jacksona, ale znowu odmówił: "Nie chcę o tym mówić. Jestem zbyt blisko tego”.

Jak się okazało, Prince był bliżej Jacksona, niż ktokolwiek się spodziewał. Podobnie jak Jacksona, jego życie było krótkie i zostało tragicznie przerwane w środku twórczego renesansu. 21 kwietnia 2016 roku, znaleziono nieprzytomnego Prince’a w windzie, w jego posiadłości Paisley Park. Po kilku godzinach ogłoszono jego śmierć. Wiadomość szybko się rozprzestrzeniła. Podobnie jak w przypadku Jacksona, globalny wylew uczuć był ogromny. Zabytki na całym świecie były oświetlone na purpurowo, a media społecznościowe zapełniły wspomnienia i hołdy. Prezydent Obama wychwalał go jako "jednego z najbardziej utalentowanych i płodnych muzyków naszych czasów ... wirtuoza instrumentalistę, genialnego lidera zespołu i elektryzującego wykonawcę".

W obliczu śmierci Prince’a, kilku dziennikarzy wskrzesiło plotki o niechęci między artystami, redukując ich rywalizację do małych animozji celebrytów. Prawda była mniej sensacyjna. Michael Jackson i Prince szanowali się wzajemnie. Tak, rywalizowali ze sobą. Nie, nie byli najlepszymi przyjaciółmi, ale jako koledzy Afroamerykanie, jako koledzy pionierzy, jako koledzy artyści, doceniali swoje zmagania i osiągnięcia. W końcu ich drogi do sławy były bardzo podobne.

Tylko garstka artystów zmienia świat: Michael Jackson i Prince byli jednymi z nich. Gdyby gwiazdorzy się zestroili, współpracowaliby nad "Bad" w 1986 roku lub nad jakimś innym, niesamowitym projektem. Jednak w obecnym kształcie, w latach 80-tych i 90-tych, obaj błyszczeli podążając równoległymi ścieżkami, stając się dwoma najbardziej znaczącymi artystami pokolenia.

Świat muzyki pop egzystuje dziś w cieniu ich rewolucji.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

15/10/17 16:28 juka
Obaj byli wspaniali, cudowni. Obu ich brak. Wspaniały tekst i świetne tłumaczenie. Dzięki kato.

06/10/17 20:51 Michaelina
Warty uwagi, jak zawsze znakomity tekst J Vogla. Podziękowania Kato <3

04/10/17 00:58 ♥ Jolanta ♥
Spojrzenie J.Vogela na twórczość Michaela dobrze już znamy i wiemy ,że jest to ocena dorobku artysty ,a nie "nowinki" medialne... także pisząc o rywalizacji dwóch świetnych przedstawicielach świata muzycznego , opiera się na faktach . Tak swoją drogą chciałoby się widzieć tę scenkę gry w tenisa stołowego i Michaela flirtującego z dziewczyną Prince :) .....Dziękuję i kłaniam się nisko kochana ...kato...

03/10/17 23:10 ZD
Kato...dziękuję serdeczne za tłumaczenie..Tyle się pisało i mówiło bzdur na powyższy temat więc z ciekawością się zapoznałam z treścią.Jak zwykle J.Vogel podszedł do tematu bez plotkarskiego podtekstu. Lubię czytać konkrety i za nie dzięki Panu Voglowi i Tobie. Pozdrawiam :))