En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Inside Michael Jackson's Mansion: Thomas Dolby Recalls Surreal Visit W rezydencji Michaela Jacksona: Thomas Dolby wspomina surrealistyczną wizytę.
Author: Thomas Dolby () Autor: Thomas Dolby ()
"She Blinded Me With Science" songwriter details 'Thriller'-era evening with King of Pop in new memoir excerpt October 6, 2016 Thomas Dolby

Thomas Dolby is still best known for his quirky 1982 electro-pop hit "She Blinded Me With Science," but as the British songwriter and producer's new memoir demonstrates, that track is only the most visible aspect of a remarkable three-decade-plus career. In The Speed of Sound: Breaking the Barriers Between Music and Technology, out October 11th, the man born Thomas Morgan Robertson recalls everything from working the mixing board for Gang of Four to collaborating with Jerry Garcia and helping to realize an audio-enhanced Internet. In this exclusive advance excerpt, Dolby looks back at a surreal early-Eighties encounter with his friend, admirer and would-be collaborator Michael Jackson.

I gave the limo driver the address. It was pitch black now, and rain was still pelting down. The driver squinted at the house numbers. "Doesn't Michael Jackson live on this street?" he said over his shoulder.

"Yes. Actually, that's where I'm going," I replied. The driver flashed a look at me in his rearview mirror, and my co-passengers were a little astonished.

We arrived at the address and pulled up in front of a set of huge cast-iron gates. The driver buzzed an intercom, and I told him to announce me. "We have Thomas Dolby for Michael Jackson," he said. After a few moments, the gates swung open. I told the driver he could let me out right there, I'd just walk up the drive. I was too embarrassed to show up with the whole group. The Capitol execs looked dubious, but I stepped out of the limo in the glare of its headlights and stumbled up the driveway, dodging puddles. I walked past a big glass guard house; inside I could see a pair of uniformed security guards, their faces lit up by CCTV screens. They motioned me on up the driveway. I waved and caught a glint of semiautomatic weapons on a rack behind them. It was much farther to the house than I had imagined.

Michael's home was an imposing mansion with a fountain and a gravel turnaround. The hefty front door was set in a glass surround, and I could see the grand hallway lit up inside. There was a crystal chandelier, marble floors, and twin Busby Berkeley–style curling staircases. I rang the bell pull and stood there dripping in my sodden T-shirt and jeans. I guess I was expecting some sort of butler or domestic servant. But after a few moments, a small figure in a pink silk leisure suit regally descended one side of the staircase and crossed the marble floor. It was him.

The door swung open, and I stood there, leaving little puddles in the doorway. Michael greeted me with a smile and pointed me to a small bathroom off the hallway. There was a stack of paper towels on the basin, so I used them to dry my hair as best I could and sop up a little of the rain from my drenched clothes.

When I returned, my host was waiting by a gracious seating area at the center of the hallway. "Let's sit," he said, indicating a stuffed leather ottoman. I parked my backside on the ottoman, while he mounted a gigantic, jewel-encrusted medieval throne. It was so massive that he had to clamber up to get into it. His arms barely reached the armrests, as it was clearly designed for someone much larger (Henry VIII, perhaps?). Perched on his throne, Michael looked like an action figure of himself.

I cast my eyes around the room at a curious array of art treasures. There was a solid gold mantelpiece with a Venetian clock in a glass bell jar; a stuffed raccoon; a Chinese ivory chess set on a Biedermeier games table; next to that, a Darth Vader helmet on a plinth. Michael settled into the throne in his leisure suit and we began to talk.

"You're a Libra, aren't you?" he said. "You were born on October 14th. I saw that article in Creem. I'm only six weeks older than you."

"You're into that stuff?" I replied. "I don't really follow horoscopes. I don't see how one in every twelve people in the world is going to have the same sort of day as I am."

"What I love is the symbolism. It's just so symbolic. See, I'm a Virgo. The Virgo symbol looks exactly like my initials – M.J." He picked up a pad of paper and drew it for me. I noticed that his note pad had isolated words and random lines of lyrics jotted on it, like many of my own.

"Do you have songs and lyrics in your head all the time?" I asked.

"Every day I write a bit, then I go dance a bit," he said. I noticed how brown his eyes were. "Then I go play video games." We both laughed.

He asked about the groove for "She Blinded Me with Science," how I put it together. "Were those Simmons electric drums? I dig those. I have a set upstairs."

"Yes, the SDS5s. But I was triggering them with this weird machine called a PPG Wave Computer. It was built to control Tangerine Dream's light show."

"I love those guys! Did you ever hear the soundtrack to Sorcerer? The Roy Scheider film? Brilliant. I've got a copy in my screening room. Oh, and I just got my own Synclav." He was referring to the $120,000 Synclavier computerized sampling keyboard heard on the intro to "Beat It."

And so our conversation meandered. We talked about music production techniques, the fall colors in New England that he missed here in Los Angeles, how we'd each spent much of our childhoods away from home. I was surprised by the breadth of Michael's knowledge and interests. He was remarkably down-to-earth and easy to talk to, and as passionate about his music as I was about mine.

Thriller had been out a few months, but it had already passed the five million sales mark. Michael asked how my album was doing. "It's doing well," I told him – not mentioning any figures – "but now that I'm on the U.S. charts, the music press back in England are saying I've sold out."

"You just have to go on believing," Michael said. "You have to go on believing that you are better than them, that you're better than everybody. You must never let go of your dream."

I was touched by his words, and I felt myself welling up. All evening I'd thought we were alone in the house. But after we'd been chatting for about an hour, what was already a strange evening took an even stranger turn.

Out of the corner of my eye, I noticed tiny faces peeking out from the railing of the upstairs landing. I glanced up – they vanished. Moments later they were back, more of them this time. I heard hysterical giggling. Then a door swung open, and the 12" of "Science" came blasting out at 120 decibels. Now there were at least a dozen little faces staring at me, and fingers pointing through the spindles of the balustrade.

Michael explained that on Thursday evenings he liked to invite the neighbor kids over to play with their radio-controlled toys. I asked, "What's up with the giggling?" He laughed and said, "Oh, they just can't believe you're the guy off the TV." He beckoned to them, and they traipsed down the staircase, each with a toy truck or race car. They were in pajamas and dressing gowns. They laughed and played on the Turkish rug, whizzing model trucks and trains around our feet. Michael directed the proceedings from his perch, like the Thin Controller in Thomas the Tank Engine. We carried on chatting, but from time to time he broke off midsentence to issue a directive. "Hey, Jimmy, bring that over here. ... Billy, don't do that! Now what did we say about sharing our toys?"

"I never really had a childhood," Michael told me. "I spent too much of it on the road." It sounded to me as if his dad and his brothers bullied and teased him because they knew he was by far the most talented. When he asked about my family, I told him I was a happy kid and loved my parents very much, although I had to explain to him what a classical archaeologist was.

We discussed our favorite albums and discovered a shared admiration for the Beach Boys album Surf's Up. Michael was sad that Brian Wilson had severe psychiatric problems and that his brother Dennis was a drunk and a drug addict. "It's better to die a sudden death than just deteriorate. When I die," said Michael, "I want to die like Elvis."

As the evening drew on, I felt it was time I made my excuses. I asked Michael if I could call a cab to take me to my hotel over in Hollywood. "Wait," he said. "Maybe Randy can give you a ride." He picked up a phone and punched a few buttons. Randy Jackson, his younger brother, must have been hiding out in some other wing of the mansion. "Hi, Funky. Can you drive my friend over to Sunset Strip?"

Ten minutes later, Michael's brother Randy appeared in the hall. He was decked out in a skintight red leather suit, bare chest, gold necklace, and sunglasses. He said he'd be happy to drop me at my hotel.

"You come right home afterwards, Randy, you hear me?" said Michael emphatically. "I don't want you going to some club, picking up a fish, smoking those turds you smoke."

As Randy Jackson gunned his Jeep up through the Hollywood Hills, the rain was still lashing down. Laurel Canyon, with its sharp bends and high concrete verges, was like a white-water rapid. KROQ was blaring on the radio. I gripped the armrests and longed for my bed.

Randy had a glint in his eye. "Hey, Dolby, you wanna come check out Club Odyssey with me? They have a great sound system, and the best babes in Hollywood hang out there. ..."

I took a deep breath. "I think I'll pass this time," I said. "I'm English."
Twórca piosenki "She Blinded Me With Science" we fragmencie nowej autobiografii zdradza szczegóły wieczornego spotkania z Królem Popu, z czasów „Thrillera”.

Thomas Dolby jest wciąż najbardziej znany ze swojego ekscentrycznego, electro-popowego przeboju "She Blinded Me With Science" z 1982 roku, ale jak dowodzi ten brytyjski autor piosenek i producent, ten utwór jest tylko najbardziej widocznym elementem niezwykłej kariery, trwającej ponad trzy dekady. W książce „The Speed of Sound: Breaking the Barriers Between Music and Technology”, wychodzącej 11 października, Thomas Morgan Robertson (tak się naprawdę nazywa), wspomina wszystko, od pracy nad płytą dla Gang of Four [brytyjski post punkowy zespół muzyczny], do współpracy z Jerrym Garcia [amerykański muzyk] i pomocy w udoskonalaniu dźwięku w Internecie. W tym, poprzedzającym publikację autobiografii fragmencie, Dolby wraca do surrealistycznego spotkania na początku lat 80-tych, ze swoim kolegą, fanem i przyszłym współpracownikiem, Michaelem Jacksonem.

Podałem kierowcy limuzyny adres. Było już ciemno i wciąż padał deszcz. Kierowca mrużąc oczy patrzył na numery domów. "Czy Michael Jackson nie mieszka na tej ulicy?", rzucił przez ramię.

„Tak, szczerze mówiąc, to właśnie tam jadę”, odpowiedziałem. Kierowca rzucił na mnie okiem we wstecznym lusterku, a moi współpasażerowie byli trochę zdziwieni.

Przyjechaliśmy pod wskazany adres i zatrzymaliśmy się naprzeciwko wielkiej żeliwnej bramy. Kierowca nacisnął dzwonek interkomu, a ja powiedziałem, żeby mnie zaanonsował. „Thomas Dolby do Michaela Jacksona", powiedział. Po chwili brama się otworzyła. Powiedziałem kierowcy, że może mnie tutaj wysadzić, pójdę podjazdem na piechotę. Krępowałem się pokazywać z całą gromadą. Szefowie wytwórni Capitol spojrzeli z powątpiewaniem, ale wyszedłem z limuzyny i w świetle reflektorów poszedłem drogą dojazdową, omijając kałuże. Przeszedłem obok wielkiego oszklonego budynku ochrony. W środku widziałem parę umundurowanych strażników, których twarze oświetlały ekrany telewizji przemysłowej. Gestem skierowali mnie na podjazd. Pomachałem ręką i dostrzegłem błysk półautomatycznej broni na stojaku za nimi. Do domu było o wiele dalej, niż mi się wydawało.

Dom Michaela był imponującą rezydencją, z fontanną i posypaną żwirem zatoką do zawracania. Solidne frontowe drzwi były osadzone w szklanym obramowaniu i zobaczyłem wewnątrz wielki, oświetlony korytarz. Była w nim marmurowa podłoga, podwójne kręcone schody w stylu Busby Berkeley i kryształowy żyrandol. Zadzwoniłem do drzwi i stałem tam, a z mojej przemoczonej koszulki i dżinsów kapała woda. Chyba spodziewałem się jakiegoś lokaja, czy gosposi. Jednak po chwili mała postać w różowym, jedwabnym, domowym ubraniu zeszła po królewsku jedną stroną schodów i szła po marmurowej podłodze. To był on.

Drzwi się otworzyły, a ja stałem tam zostawiając w wejściu małe kałuże. Michael przywitał mnie z uśmiechem i skierował do małej łazienki w końcu korytarza. Przy umywalce leżał stos papierowych ręczników, więc użyłem ich do wytarcia włosów, najlepiej jak tylko mogłem i do częściowego osuszenia przemokniętego ubrania.

Kiedy wróciłem, mój gospodarz czekał w elegancko urządzonym pokoju usytuowanym w centrum korytarza. „Usiądźmy”, powiedział, wskazując na skórzaną otomanę. Zaparkowałem tyłek na otomanie, a on usadowił się na gigantycznym, ozdobionym klejnotami, średniowiecznym tronie. Był tak wielki, że musiał się wspinać, żeby się na niego dostać. Jego ramiona ledwo sięgały do podłokietników, wyraźnie było widać, że był przeznaczony dla kogoś znacznie większego (może Henryka VIII?). Siedząc na swoim tronie, Michael wyglądał jak figurka samego siebie.

Rozejrzałem się po pokoju z ciekawym zbiorem dzieł sztuki. Był tam kominek z gzymsem z litego złota, na którym pod szklanym dzwonem stał wenecki zegar, był wypchany szop, chińskie szachy z kości słoniowej rozstawione na stoliku do gry w stylu biedermeier, a obok, na cokole, hełm Dartha Vadera. Michael zasiadł na tronie w swoim domowym ubraniu i zaczęliśmy rozmawiać.

"Jesteś Waga, prawda?" powiedział. "Urodziłeś się 14 października. Widziałem ten artykuł w’ Creem’, jestem tylko sześć tygodni starszy od ciebie".

„Interesujesz się takimi rzeczami?”, zapytałem. "Naprawdę nie śledzę horoskopów, nie wyobrażam sobie, jak jedna na dwanaście osób na całym świecie, mogłaby mieć taki sam dzień, jak ja”.

"Uwielbiam symbolizm. To jest właśnie symboliczne. Zobacz, ja jestem Panną. Symbol Panny wygląda dokładnie tak, jak moje inicjały - M.J.". Wziął notatnik i narysował mi ten symbol. Zauważyłem, że w swoim notatniku miał zapisanych dużo pojedynczych słów i fragmentów tekstów, podobnie, jak ja w moim.

Zapytałem: "Czy ciągle krążą ci po głowie piosenki i słowa?"

"Każdego dnia trochę piszę, a potem trochę tańczę", powiedział. Zauważyłem, że miał ciemnobrązowe oczy. "Później gram w gry wideo". Roześmialiśmy się.

Zapytał mnie o rytm w piosence "She Blinded Me with Science", jak to złożyłem w całość. "Czy to była elektroniczna perkusja Simmonsa? Lubię ją, na górze mam taki zestaw".

"Tak, SDS5, ale ja przetworzyłem ją za pomocą tej dziwnej machiny, zwanej PPG Wave Computer [syntezator analogowy], stworzonej z myślą o sterowaniu światłem na koncercie zespołu ‘Tangerine Dream’ [niemiecki zespół rockowy]".

"Kocham tych facetów! Słyszałeś kiedyś ścieżkę dźwiękową do ‘Sorcerer’? Filmu Roy’a Scheidera? Genialna. Mam kopię filmu w mojej sali kinowej. Aha, i mam już swój własny Synclav”. Synklavier, to warty 120 tysięcy dolarów cyfrowy syntezator, służący min. do samplowania, którego brzmienie słychać we wstępie do "Beat It".

I tak toczyła się nasza rozmowa. Rozmawialiśmy o technikach tworzenia muzyki, o kolorach jesieni w Nowej Anglii, których brakowało mu tutaj, w Los Angeles, o tym, jak każdy z nas spędził większość swojego dzieciństwa z dala od domu. Byłem zaskoczony rozległą wiedzą i zainteresowaniami Michaela. Był zadziwiająco praktyczny, twardo stąpał po ziemi i łatwo się z nim rozmawiało. I tak, jak ja, był pasjonatem muzyki.

Album „Thriller” został wydany kilka miesięcy wcześniej, ale już sprzedano ponad pięć milionów egzemplarzy. Michael zapytał, jak sprzedawał się mój album. "Nieźle", powiedziałem mu - nie wymieniając żadnej liczby - "ale teraz, gdy jestem na amerykańskich listach przebojów, prasa muzyczna w Anglii pisze, że się wyprzedałem".

„Trzeba po prostu wierzyć”, powiedział Michael. "Trzeba iść dalej, wierząc, że jest się lepszym, że jest się lepszym od wszystkich. Nie wolno nigdy rezygnować ze swoich marzeń".

Wzruszyły mnie jego słowa i czułem, że zacznę płakać. Przez cały wieczór myślałem, że jesteśmy sami w domu. Jednak po jakiejś godzinie naszej rozmowy, ten dziwny wieczór przybrał jeszcze dziwniejszy obrót.

Kątem oka zauważyłem drobne twarze, wychylające się znad poręczy schodów na półpiętrze. Podniosłem głowę i zniknęły. Chwilę później wróciły, tym razem było ich więcej. Usłyszałem histeryczny chichot. Później otworzyły się drzwi i rozległ się ogłuszający ryk mojego przeboju, z mocą 120 decybeli. Teraz było co najmniej tuzin gapiących się na mnie małych twarzy i wskazujących na mnie między stalkami balustrady palców.

Michael wyjaśnił, że w czwartkowe wieczory lubił zapraszać dzieci sąsiadów, żeby pobawiły się sterowanymi radiem zabawkami. Spytałem: "O co chodzi z tym chichotaniem?" Roześmiał się i powiedział: "Och, one po prostu nie mogą uwierzyć, że jesteś facetem z telewizji". Kiwnął ręką na dzieciaki i zwlekli się po schodach, każdy z zabawką - ciężarówką lub samochodem wyścigowym. Dzieci były w piżamach i szlafrokach. Śmiały się i bawiły na tureckim dywanie, śmigając z samochodami i pociągami wokół naszych nóg. Michael nadzorował przebieg zabawy ze swojego punktu obserwacyjnego, niczym Thin Controller w kreskówce „Thomas the Tank Engine”. Kontynuowaliśmy rozmowę, ale od czasu do czasu urywał w pół zdania, żeby wydać polecenie. "Hej, Jimmy, przynieś to tutaj ... Billy, nie rób tego! Co mówiliśmy o dzieleniu się zabawkami?"

„Nie miałem prawdziwego dzieciństwa”, powiedział Michael. "Spędziłem go zbyt dużo w drodze”. Dla mnie brzmiało to tak, jakby jego tata i jego bracia znęcali się nad nim i naśmiewali się z niego, ponieważ wiedzieli, że był najbardziej utalentowany. Kiedy zapytał o moją rodzinę, powiedziałem mu, że byłem szczęśliwym dzieckiem i bardzo kochałem moich rodziców, chociaż musiałem mu wytłumaczyć, kim był klasyczny archeolog.

Rozmawialiśmy o naszych ulubionych albumach i okazało się, że obaj zachwycamy się płytą zespołu Beach Boys "Surf's Up". Michaela smuciło, że Brian Wilson miał poważne problemy psychiczne, a jego brat Dennis był alkoholikiem i narkomanem. "Lepiej umrzeć nagłą śmiercią, niż tak zmarnieć. Kiedy ja będę miał umrzeć," powiedział Michael, "Chcę umrzeć jak Elvis".

Kiedy minął wieczór, poczułem, że nadszedł czas, żeby się pod jakimś pretekstem pożegnać. Zapytałem Michaela, czy mogę zadzwonić po taksówkę, żeby zabrała mnie do mojego hotelu w Hollywood. „Poczekaj”, powiedział. „Może Randy mógłby cię podwieżć? Podniósł słuchawkę telefonu i nacisnął kilka przycisków. Randy Jackson, jego młodszy brat, musiał zaszyć się w innym skrzydle rezydencji. "Cześć, Funky, czy mógłbyś podwieźć mojego znajomego na Sunset Strip?"

Dziesięć minut później, w korytarzu pojawił się brat Michaela, Randy. Był wystrojony w obcisły, czerwony, skórzany kombinezon, ukazujący gołą klatkę piersiową, złoty naszyjnik i okulary przeciwsłoneczne. Powiedział, że chętnie mnie podrzuci do mojego hotelu.

"Później wracaj prosto do domu, słyszysz Randy?" - powiedział stanowczo Michael. „Nie chcę, żebyś jechał do jakiegoś klubu, wyrywał rybki i palił to gówno, które tam palisz”.

Gdy Randy Jackson gnał swoim Jeepem przez Hollywood Hills, wciąż padał deszcz. Laurel Canyon, z ostrymi zakrętami i wysokimi betonowymi krawędziami, przypominała bystry górski potok. Radio KROQ nadawało na cały regulator. Trzymałem się mocno podłokietników i pragnąłem być w swoim łóżku.

Randy miał błysk w oku. "Hej, Dolby, chcesz pójść ze mną do klubu Odyssey? Mają świetne nagłośnienie i przesiadują tam najlepsze laski w Hollywood ..."

Wziąłem głęboki oddech. „Myślę, że tym razem sobie odpuszczę”, powiedziałem. "Jestem Anglikiem”.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


07/10/17 23:41 Michaelina
Dolby spoko facet... kapitalna opowieść, Kato jesteś cudowna, dzięki Ci <3

07/10/17 20:49 ♥ Jolanta ♥
Nie rozumiem dlaczego Dolby tak nazwał wątek dotyczący Michaela , rozmpwa była ciekawa, jak najbardziej realna... ... Kato, widzę,że się rozkręciłaś , dziękuję Ci .