En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

'The camera literally steamed up' – how I made the video for Michael Jackson's Billie Jean "Kamera dosłownie pokrywała się parą" - jak robiłem teledysk do piosenki „Billie Jean” Michaela Jacksona.
Author: Rupert Hawksley/Steve Barron (2014) Autor: Rupert Hawksley/Steve Barron (2014)
Producer and director Steve Barron tells the inside story of one of the most influential music videos of all time

Steve Barron is responsible for some of the most iconic music videos ever made. The roll call of artists he worked with in the Eighties is impressive: A-ha; David Bowie; Fleetwood Mac; The Human League; Madonna. Top of that list, however, sits Michael Jackson. Here, Barron tells the inside story of how the video for Jackson's 1982 hit, Billie Jean, was made.


'By this stage [1982], I had done 15-20 music videos, including the one that was number one in the UK at the time: The Human League's Don’t You Want Me. Michael Jackson's name wasn’t on everyone’s lips. Remember that this is a few months before Thriller came out. There was, of course, a magic in Michael Jackson ringing you up, but in a way I was more excited about Human League. My wife was really pregnant with my first child at the time and my initial reaction was, 'Oh, I don't think I'm going to be able to do that.' It wasn't a case of, 'we've got to do that.' It was my wife who persuaded me.'


'Michael Jackson's manager said that Michael wanted the video to be magical, that he'd [Michael] seen Don’t You Want Me, and he liked the cinematic look and that whole vibe. Michael wanted this to be a piece of a film, as opposed to a music video with a story.'


'$50,000. It was double the budget that I’d ever been asked to work with before. To put that in perspective, though, when Beat It was shot five weeks later, the budget was $300,000. And when they shot Thriller, it was $2 million. So, in the space of three months, the Billie Jean budget had become minute.'


'I’d come up with the idea [for Billie Jean] based on an idea that I’d had for a previous video for Joan Armatrading: the Midas Touch thing. So the plan was that everywhere Michael went, everything would glow and turn to gold in the light. I wrote the concept down in a fax and we faxed Michael this page and a half of content and they said, ‘Michael really likes it, he really wants it to feel like a Peter Pan thing’. So, it was a case of, ‘yes, you’re on, come and do it, we like the concept.''


'We used 16mm film. The reason we didn’t use 35mm – I’d just shot Don’t You Want Me on 35mm – is that there wasn’t enough in the budget.'


'He was sweet, super quiet, super soft, and really inquisitive about the plans for the video and then later, he wanted to know more about me.'


'I’d got a really good friend of mine to do the storyboards, and I sat down with Michael and showed him the frames and there were two blank frames in the chorus because the manager had said that he might be doing some dancing. He explained that Michael had been practising in front of the mirror.

I talked Michael through the idea of this private eye following him, which was loosely based on what he had told me was the basic concept for the song – something he’d read in a newspaper about a private detective.'


'So, we ran through it with him, scene by scene. And when it came to the scene with the camera store, with the cameras all firing off, triggering his energy, triggering the Midas Touch again, Michael said he had this idea. ‘What about if one of the other stores in the street is a tailor shop with some mannequins in the window. When I go past it, before or after the camera store, how about the mannequins come to life, and they jump out behind me and they dance with me?’ I absolutely loved it, I thought it was an amazing concept, it enhanced everything. It was right on concept, right on story and just a genius idea.

After that meeting I got onto my producer and said, 'Michael has come up with a great idea. We need to change that store, the third one along or whatever, we need to get some mannequins in, get some dancers in, do rehearsals. We need to get a choreographer, a costume designer, and I need a couple of hours more to shoot this in a certain way, because this will be after the first dance.'

My producer worked out that this would cost $5,000 dollars more and CBS [Michael Jackson's record label] said no. They said, 'No, we’re not paying you a penny more, we’ve told you, you’ve got $50,000 dollars and that’s it.''


'I presumed someone would tell Michael that we couldn't afford his idea. I suppose half of me was hoping that he’d say, ‘I’ll pay for it’, but he didn’t. I got a phonecall on the Friday night – I was asleep, so it was one of those ‘where am I’ moments – and it was Michael on the phone, which was odd because he didn’t strike me as someone who’d make his own phone calls. And he was like, ‘Hey Steve, I’ve been thinking that we shouldn’t do the dancing in the video tomorrow’. I thought, 'I won’t blow it. He’s cancelled, so what’s the point in telling him about the budget when he’s realised that he doesn’t want to do it anyway?'

I understand why he didn’t do it, creatively, because I think at that point, he was thinking about Beat It and he was thinking about Thriller. To not do that good idea was disappointing, it’s like the missing scene that I’d have loved to have actually shot. I think it would have made the video better.'


'I was comfortable around set, it was just another shoot really until he started dancing.'


'I’d been told the day before that the paving stones wouldn’t all light up, that Michael couldn’t go wherever he wanted to go. There were 11 that lit up and they were all in a hop skotch pattern that they’d had to randomly decide over night. I had to say, ‘Michael I’m sorry, but there’s this stone that lights up, and then these two do, and then these two, and then that one does.’

Having not seen any rehearsal or anything, I was guessing at what he was going to do. I think he had been practising some moves, but how we was going to string them together was going to be a mystery. He looked at it all very carefully and looked at what I’d talked him through and then I said, ‘Michael, shall we just do a few rehearsals,’ and he said, ‘can we just shoot it?’

As the chorus approached, he started moving his leg a little bit more and then the chorus hit and he sprung into this dance that was unlike anything I’d ever seen. It was just extraordinary, instinctive. He pulled it all together and turned it into what we saw. I heated up, I definitely heated up off the energy that he was giving off. The camera literally steamed up, the eyepiece steamed up, because of my heat from what I was seeing. He almost disappeared into a mist through the lens, which made it even more like a totally surreal moment.'


'I met Michael in Covent Garden, just by Longacre, and it was a post-production facility. I remember we were up most of the night doing it because it was a really quick turnaround, as usual. He happened to be in London so it was perfect timing. I remember him lying on the settee at the back, and at one point he looked at one of the screens and said, ‘I like that shot’, and in fact [he was looking at] a split screen. He thought the three splits were there for him to choose one… I didn’t say anything.'


'All I remember was that, about two weeks later, I heard that MTV weren't going to play Bille Jean. They said it's not their audience. And then I heard, and I've heard many stories, that CBS phoned MTV absolutely furious: 'How can this massive hit pop record, with a massive video, and a great artist not be your audience. Who is your audience?'

They said they represented middle America. I don't think white or black was ever used. MTV were in their early stage. They didn't know who they were, didn't know what they'd become, and they certainly didn't know that Michael Jackson was going to become MTV. They were fighting against the thing that built them into the empire they became.'
Producent i reżyser, Steve Barron, opowiada historię jednego z najbardziej wpływowych teledysków wszech czasów.

Steve Barron brał udział w tworzeniu kilku legendarnych teledysków. Lista artystów, z którymi współpracował w latach 80-tych jest imponująca: A-ha, David Bowie, Fleetwood Mac, The Human League, Madonna. Szczyt tej listy okupuje jednak Michael Jackson. W poniższym tekście, Barron opowiada o kulisach powstawania w 1982 roku teledysku do przeboju Jacksona „Billie Jean”.


"Do tego czasu [1982] miałem już na koncie 15-20 teledysków, w tym jeden, który był w tym czasie na szczycie listy przebojów w Wielkiej Brytanii: ‘Don’t You Want Me’ zespołu The Human League. Nazwisko Michaela Jacksona nie było jeszcze na ustach wszystkich. Pamiętajmy, że to było kilka miesięcy przed pojawieniem się ‘Thrillera’. Oczywiście, w telefonie od Michaela Jacksona była jakaś magia, ale ja w tym czasie bardziej byłem podekscytowany The Human League. Moja żona była wtedy w ciąży z naszym pierwszym dzieckiem i moją pierwszą reakcją było: ‘Och, nie sądzę, że będę w stanie to zrobić’. To nie był przypadek typu "musimy to zrobić". To moja żona mnie do tego przekonała”.


"Menadżer Michaela Jacksona powiedział, że Michael chciał zrobić magiczny teledysk, że [Michael] widział ‘Don’t You Want Me’ i bardzo mu się podobały kinematograficzne ujęcia i cały klimat wideoklipu. Michael chciał, żeby to był - w przeciwieństwie do teledysku z fabułą - fragment filmu.


"50 000 dolarów. To był dwukrotnie większy budżet niż ten, jakim dysponowałem kiedykolwiek, kiedy proszono mnie o współpracę. Dla porównania, gdy pięć tygodni później kręcono zdjęcia do teledysku ‘Beat It’, budżet wynosił 300 000 dolarów. A kiedy kręcili teledysk do ‘Thrillera’, było to 2 miliony dolarów. Tak więc, w ciągu trzech miesięcy budżet ‘Billie Jean’ stał się znikomy”.


"Przyszedł mi do głowy pomysł [na Billie Jean], oparty na koncepcji, którą wykorzystałem we wcześniejszym teledysku Joan Armatrading – dotyk króla Midasa. Plan był taki, że wszędzie, gdzie szedł Michael, wszystko się rozjaśniało i zamieniało w złotą poświatę. Opisałem koncepcję na kartce i przefaksowaliśmy ją do Michaela. Otrzymaliśmy odpowiedź: ‘Michaelowi bardzo się ona podoba, on naprawdę chce, żeby było w tym coś z Piotrusia Pana’. Inaczej mówiąc, odpowiedź brzmiała: ‘tak, jesteś zatrudniony, chodź i zrób to, podoba nam się koncepcja’”.


"Użyliśmy taśmy filmowej o szerokości 16 mm. Powodem, dla którego nie używaliśmy 35 mm – ‘Don’t You Want Me’ nakręciłem na 35 mm - jest to, że nie było wystarczająco dużego budżetu ".


"Był miły, bardzo cichy, bardzo łagodny i bardzo zainteresowany wszystkim, co dotyczyło teledysku, a później chciał się dowiedzieć czegoś więcej o mnie”.


"Jeden z moich dobrych przyjaciół rozrysował kadry. Usiadłem z Michaelem i pokazałem mu scenorys. W partii refrenu były dwa puste kadry, ponieważ menadżer powiedział, że Michael może trochę tańczyć. Wyjaśnił, że Michael ćwiczył przed lustrem.

Rozmawiałem z Michaelem o podstawowej koncepcji na tę piosenkę, o śledzącym go prywatnym detektywie. Koncepcja luźno opierała się na tym, o czym mi opowiedział – na artykule, który przeczytał w gazecie o prywatnym detektywie”.


"Przelecieliśmy z nim przez wszystkie sceny. A gdy przyszło do sceny ze sklepem fotograficznym i wszystkimi aparatami robiącymi zdjęcia, uruchomionymi jego energią i ponownym wywoływaniem efektu dotyku Midasa, Michael powiedział, że ma pomysł. ‘A gdyby jeden z pozostałych sklepów na ulicy był sklepem odzieżowym z manekinami w oknie. Kiedy przechodzę obok, przed lub po minięciu sklepu z aparatami fotograficznymi, może by manekiny ożyły, wyskoczyły za mną i tańczyły ze mną?’ Bardzo mi się to spodobało, pomyślałem, że to kapitalny pomysł, wzmocniłby efekt całości. To był genialny pomysł i pasował do całej historii.

Po tym spotkaniu poszedłem do mojego producenta i powiedziałem:‘Michael wpadł na świetny pomysł. Musimy zmienić ten sklep, trzeci, czy jakoś tak, musimy zdobyć jakieś manekiny, sprowadzić tancerzy, zrobić próby. Musimy sprowadzić choreografa, projektanta kostiumów, a ja potrzebuję jeszcze kilku godzin na nakręcenie tego w odpowiedni sposób, ponieważ to będzie po pierwszym tańcu’.

Mój producent wyliczył, że będzie to kosztowało o 5 000 dolarów więcej, a CBS [wytwórnia Michaela Jacksona] powiedziała nie. Powiedzieli: ‘Nie, nie zapłacimy wam ani centa więcej, mówiliśmy, że macie 50,000 dolarów i to wszystko’".


"Domyśliłem się, że ktoś powiedział Michaelowi, że nie możemy sobie na to pozwolić. Sądzę, że tak w głębi duszy miałem nadzieję, że on powie: ‘Zapłacę za to’, ale nie powiedział. Dostałem telefon w piątek wieczorem - spałem, więc był to jeden z tych momentów ‘gdzie ja jestem’ – dzwonił Michael, co było dziwne, bo nie zrobił na mnie wrażenie kogoś, kto samodzielnie przeprowadza rozmowy telefoniczne. Powiedział: 'Cześć Steve, pomyślałem, że nie powinniśmy jutro kręcić tego tańca w teledysku'. Pomyślałem: ‘Nie będę tego rozdmuchiwał. On to odwołał, więc jaki ma sens mówienie mu o budżecie, kiedy doszedł do wniosku, że nie chce tego robić?’

Z kreatywnego punktu widzenia rozumiem, dlaczego tego nie zrobił. Sądzę, że w tym momencie myślał już o ‘Beat It’ i o ‘Thrillerze’. Rezygnacja z takiego dobrego pomysłu była rozczarowaniem, brakowało mi sceny, którą chciałem nakręcić. Myślę, że z nią teledysk byłby lepszy”.


"Czułem się komfortowo na planie zdjęciowym. To był po prostu kolejny film, dopóki on nie zaczął tańczyć".


"Dzień wcześniej powiedziano mi, że nie wszystkie płyty chodnikowe się rozjaśnią, że Michael nie może iść gdziekolwiek chce. Było 11 płyt, które się rozświetlały, rozstawione zgodnie ze schematem dziecięcej gry w klasy i które były losowo wybierane przez całą noc. Musiałem powiedzieć: ‘Przepraszam Michael, ale to ta płyta się rozświetla, a później te dwie, następnie te dwie i jeszcze ta’.

Nie widziałem ani jednej próby, niczego, zgadywałem, co zamierza zrobić. Myślę, że ćwiczył kilka ruchów, ale jak zamierzał połączyć je w tańcu, było tajemnicą. Przypatrywał się wszystkiemu bardzo uważnie, analizował to, co do niego mówiłem. Zapytałem: ‘Michael, może po prostu zrobimy kilka prób’, na co on odpowiedział: ‘Czy możemy po prostu filmować?’

Gdy zbliżał się refren, zaczął trochę bardziej ruszać nogą, a potem refren wybuchnął z całą mocą, a on zerwał się do tańca, który był niepodobny do niczego, co kiedykolwiek widziałem. Był niezwykły, instynktowny. Połączył wszystko razem i zmienił w to, co widzieliśmy. Zrobiło mi się gorąco, na pewno rozgrzałem się od tej energii, którą emanował. Kamera dosłownie pokryła się parą, okular zaparował od mojego ciepła, które wydzielałem z powodu tego, co widziałem. Prawie mi zniknął w parze z obiektywu, co sprawiało, że ta chwila stawała się jeszcze bardziej surrealistyczna”.


"Spotkałem się z Michaelem w Covent Garden, tuż przy Longacre i było to w pomieszczeniu postprodukcji. Pamiętam, że spedziliśmy tam prawie całą noc na montażu, ponieważ, jak zwykle, był to szybki przejazd w tę i z powrotem. Był w Londynie, więc był to doskonały moment. Pamiętam, jak leżał z tyłu na kanapie, w pewnym momencie spojrzał na jeden z ekranów i powiedział: ‘Podoba mi się to ujęcie’, a w rzeczywistości patrzył na podzielony ekran. Myślał, że są tam trzy ujęcia na oddzielnych ekranach, żeby wybrał jedno ... nic nie powiedziałem”.


"Pamiętam, że dwa tygodnie później usłyszałem, że MTV nie zamierzało pokazywać ‘Bille Jean’. Powiedzieli, że to nie dla ich publiczności. A później usłyszałem, a słyszałem wiele historii, że z rozjuszonej CBS dzwonili do MTV : ‘Jak to możliwe, że ten wielki popowy przebój, z takim teledyskiem i takim wspaniałym artystą nie będzie dla waszej publiczności. Kto jest waszą publicznością?’

MTV odpowiedziała, że reprezentowali amerykańską klasę średnią. Nie sądzę, że rozchodziło się o białych czy czarnych. Stacja muzyczna MTV była na wczesnym etapie powstawania. Nie wiedziano czym była, nie wiedziano, czym się stanie, a na pewno nie wiedziano, że Michael Jackson stanie się wizytówką MTV. Walczyli z tym, co zbudowało ich obecne imperium”.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


11/10/17 23:54 ♥ Jolanta ♥
Jak Cie nie kochać ...kato... , dziękuję .