En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Michael Jackson and the Grammy Awards Michael Jackson i nagrody Grammy
Author: Mike Smallcombe() Autor: Mike Smallcombe()
13.02.2017
The awards season is upon us, and every year the Grammys dishes out prizes to the year’s biggest music artists.

Michael Jackson is the most awarded recording artist in the history of popular music, and during his lifetime the King of Pop broke several Grammy records, once holding records for most honoured album and youngest nominee. He still holds the records for the most Grammys won in one night (joint with Santana), and most nominations in a night.

Michael’s first appearance at the Grammy Awards came in 1971, when The Jackson 5’s ‘ABC’ was nominated in the category for Best Contemporary Vocal Performance by a Group. At the time, Michael was the youngest person ever to have been nominated for a Grammy.

The brothers also attended in 1974, when they presented an award and sang a small selection of each of the nominated songs. The group returned to present an award three years later.

Michael’s second Grammy nomination came in 1979, when his duet with Diana Ross for The Wiz movie, ‘Ease on Down the Road’, was up for an award for Best R&B Vocal Performance by a Duo or Group.

In the wake of releasing his first major solo record, Off the Wall, in August 1979, Michael was nominated for two Grammys for the album’s lead single, ‘Don’t Stop ’Til You Get Enough’. But Michael felt he was being ignored by members of the Recording Academy (then NARAS) over a perceived lack of nominations, with Off the Wall’s failure to land a nomination for Album of the Year proving particularly painful.

“I remember where I was when I got the news,” Michael recalls. “I was upset by what I perceived as the rejection of my peers. Off the Wall was well received by my fans and I think that's why the Grammy nomination hurt. People told me later that it surprised the industry too.

The decision became all the more baffling when Michael went on to became the first solo artist to have four singles from the same album reach the top ten of the American singles chart, the Billboard Hot 100. Off the Wall also went on to sell a colossal ten million copies in three years, making it the biggest-selling album of all time by a black artist.

But strange things had happened at the Grammys before. Bob Dylan’s monumental Highway 61 Revisited album failed to win a Grammy in 1965, while David Bowie’s 1972 Ziggy Stardust collection, considered to be one of the greatest records of all time, didn’t even land a nomination.

Although he was up for two awards on the night, Michael decided not to attend the ceremony at the Shrine Auditorium in Downtown Los Angeles, and instead watched it on television at home in Encino.

‘Don’t Stop ’Til You Get Enough’ won in the Best R&B Vocal Performance category, but for Michael it was little consolation. His disappointment would only serve as motivation for the future. “That experience lit a fire in my soul,” he said. “I got excited thinking about the album to come. I said to myself, ‘Wait until next time – they won’t be able to ignore the next album’.”

That album, of course, became Thriller. Hurt by his Off the Wall Grammy snub, Michael wanted every single song on his next album to be a hit record. He didn’t believe in albums where songs are included just to make up the numbers, and cited Russian composer Pyotr Ilyich Tchaikovsky’s The Nutcracker as an inspiration. “It’s an album where every song is like a great song,” Michael explained. But he didn’t just want to make great songs; he also wanted the album to be the biggest-selling of all time. Many felt this was maybe a little too ambitious.

In the summer of 1982, America was in the midst of a severe recession, and the music industry was in tatters. When the team walked through the studio doors on day one to begin recording Thriller, producer Quincy Jones confided to Westlake studio manager Jim Fitzpatrick that he simply hoped the album would match the sales of Off the Wall. “Quincy said to me, ‘Gosh Jim, this record business is in such a slump, I only hope this next one can sell as well as Off the Wall’,” Fitzpatrick recalls.

Despite the industry crisis Michael had higher hopes for the album, even if other members of the production team didn’t. He was in the studio with Quincy and songwriter Rod Temperton one day when the pair dared to mention that sales may not reach the heights of Off the Wall. “I admitted that I wanted this album to be the biggest-selling album of all time,” Michael said. “They started laughing. It was a seemingly unrealistic thing to want. There were times when I would get emotional or upset because I couldn’t get the people working with me to see what I saw.” Proving people wrong had been Michael’s goal ever since his big Grammys disappointment that night back in February 1980.

Thriller was released on November 30, 1982, and became Michael’s first album to hit number one in both the United States and the United Kingdom. By early 1984, it had become the biggest-selling album of all time, surpassing the 1977 movie soundtrack to Saturday Night Fever.

When the list of Grammy nominees was announced for the 1984 awards, Michael received a record 12 nominations. His closest competitor was in fact Quincy, who received six nominations.

After the announcement Michael called his record label chief, Walter Yetnikoff, and told him he didn’t want the producer to win any awards for his role in producing Thriller. Michael didn't want Quincy to receive all the credit and steal the limelight. Yetnikoff recalls Michael telling him: “Quincy has enough Grammys. He doesn't need any more. Tell them not to give him any Grammys for Thriller. You can call Quincy and tell him to withdraw. If he doesn't, I won't let him produce my next record. People will think he's the one who did it, not me.” Quincy, of course, didn't withdraw, but Michael needn't have worried about a lack of recognition.

Grammy night was on Tuesday, February 28, 1984 at the Shrine Auditorium in Los Angeles. Michael’s date that night was actress Brooke Shields, who had already accompanied him to the American Music Awards and Guinness Awards that year. Michael once described Shields as "one of the loves of my life", and would even speak with her about the two marrying and raising adoptive children together. But ultimately, they would remain friends.

When the two stepped out of their white Rolls-Royce outside the auditorium that night, they were met by Michael’s other guest, close pal Emmanuel Lewis, a 12-year-old actor best known for playing the title character in the 1980s television sitcom Webster. Once inside, they chatted with the likes of Gladys Knight, Chuck Berry and James Brown, and Michael caught Lewis trying to get under his date’s skirt. “He’s a flirt," Michael said, "see I like her and he liked her too, so it’s competition."

After Michael took his seat in the front row, sitting between his two guests, show host John Denver took the stage to explain that the big words of the past year had been ‘videos, Boy George and Michael…’, leaving the audience to loudly scream out ‘Jackson’. Michael recalls: “When we walked in we got a huge… a tumultuous applause. People really were excited.”

In a pre-recorded video which was shown on the screens before the ceremony got under way, comedian Joan Rivers was on hand to explain the rules. “The reason we’re reading the rules is so that all the losers will know why they lost to Michael Jackson,” she said. It was clear to everybody that Michael was the man of the moment, before a single winner had even been announced.

This time, four years after Off the Wall failed to gain the recognition he believed it deserved, Michael wasn't ignored by his peers. Summoned to the stage time and time again, Michael picked up a record-breaking eight awards (seven for Thriller and one for the E.T. storybook). The record for eight awards in one night was only equalled 16 years later by Latin rock band Santana. Each time Michael, or even when his image appeared on the studio monitors beside the stage, the fans in the balcony erupted in a frenzied applause.

When Michael picked up his record-breaking seventh award, he finally took off the aviator sunglasses he had been wearing all night. He was poking fun at his good friend, actress Katharine Hepburn, who had scolded him for wearing the shades during the American Music Awards a few weeks earlier. Michael explained: “When Thriller won for Best Album, I went up to accept it, took off my glasses, and stared into the camera. ‘Katherine Hepburn’, I said, ‘This is for you’, I knew she was watching and she was. You have to have some fun.”

As if the unrelenting exposure of winning a record eight Grammys wasn’t enough, Michael could also be seen during the breaks on Pepsi commercials which were premiering at the ceremony. Michael, of course, had been burned while filming the commercials inside the same venue only four weeks earlier.

After the awards, Michael had few words to say to the press. But he did respond to one question.

"What’s your favourite song"? somebody shouted as Michael walked away.

"'My Favourite Things' by Julie Andrews", Michael responded, before he started singing the song.

Michael and Brooke were whisked away in their motorcade and driven to an after-party at the nearby Rex il Ristorante restaurant. As their Rolls-Royce sped away from the auditorium, Michael rolled down the window and leaned out, clutching a Grammy in one hand. "All right", he yelled. "All right".

Michael also won a Grammy at the 1985 awards for Best Video Album for ‘Thriller’, but didn’t attend the ceremony. His next appearance came in 1986, when he scooped the ‘Song of the Year’ Grammy for ‘We Are the World’ with co-writer Lionel Richie, marking both the first and last time he won the coveted award. But once again, Michael was worried he would be overshadowed by Quincy Jones, who produced the record and was chosen to accept the prize.

Michael came up with a mischievous plan to upstage Quincy and cause a commotion during the awards, which were being televised around the world. Michael had his team hire a young teenage girl to play the part of an adoring fan, who would run from the wings onto the stage and jump him as he stood next to Quincy.

Nobody would remember the producer’s acceptance speech, and the incident would make headlines around the globe.

As the ‘Song of the Year’ winner was announced, Michael walked up to the stage with Lionel Richie. Michael could be seen rocking nervously and looking to the wings as Quincy gave his speech, wondering when the girl was going to appear.

But the prank didn’t go to plan, as the girl had trouble getting through a crowd of people who had gathered in the wings. She had missed her moment, and the scheme failed. Michael later burst into laughter when his manager, Frank DiLeo, explained what had gone wrong.

In 1988, Michael agreed to perform at the Grammy Awards for the first time. In late February 1988, Michael took a short break from his Bad Tour to rehearse for special performances of ‘The Way You Make Me Feel’ and ‘Man in the Mirror’ at the awards, which were taking place at New York City’s Radio City Music Hall on March 2. It would be his first televised performance since Motown 25 five years earlier.

Engineer Brad Sundberg said Michael wanted to do something special for his performance, so they decided to record a new slow intro for ‘The Way You Make Me Feel’. Michael’s background vocals for this intro were recorded in his hotel room in Pensacola, Florida, where he decided to base rehearsals for the tour. Engineers ran microphone cables up to his room from a recording truck below. “We put it all together in the truck, and jumped in the Hit Factory studio in New York a few days before the Grammy show for some final touches to the mix,” Sundberg said. “The performance was amazing, and our little hotel studio worked like a charm.”

After his performance, which the Los Angeles Times described as “one of the most striking performances ever by a pop performer on national television”, Michael took his seat in the front row, and waited for the winners to be announced. But despite being nominated in four categories, including Album of the Year for Bad, he failed to win a single award. He was devastated and humiliated. “He went back to the Helmsley Palace, where he was staying, and cried,” one friend said. But Michael had to pick himself up quickly, as the Bad Tour’s three New York dates took place at Madison Square Garden in the days following the awards.

Michael landed another Grammy in 1990, when ‘Leave Me Alone’ from the Bad album won for Best Music Video (Short Form). But his next appearance at the show came in 1993, at the Shrine Auditorium. Michael had nominations in three categories for ‘Black or White’ and ‘Jam’ and gave a lengthy speech lasting more than six minutes.

The speech was part of a media blitz strategy devised by his manager, Sandy Gallin, the aim of which was to improve an image which had been battered by years of negative tabloid coverage. Gallin felt Michael needed to reconnect with the American public. “I knew that we had to do something drastic and show Michael as a living human being, because his image was just so bizarre,” Gallin said.

“I came up with a plan, and when I presented it to Michael, he thought I was insane. He said, ‘No way, you’re crazy, you’re trying to make me the boy next door.’ And I said, ‘Michael, I could work with you for a thousand years and I could never make you the all American boy next door. I just want people to know that you’re human and that you don’t walk around with a snake around your neck’. People thought he couldn’t talk, that he couldn’t carry a conversation, and that he was from Mars.”

By the time Michael appeared at the Grammys on February 24, 1993, he had already made several high profile appearances including performing at President Clinton’s inauguration, the American Music Awards and the Super Bowl XXVII halftime show. A rare interview with chat show queen Oprah Winfrey at Neverland was also telecast live around the world to an estimated 90 million viewers.

Although Michael didn’t win any awards, his sister Janet did present him with the Grammy Legend Award, and his speech was well received by the audience. At one stage, he addressed his recent flurry of public appearances. “In the past month I’ve gone from, ‘Where is he’? to ‘Here he is again’,” Michael joked, bringing laughs from the crowd. “But I must confess it feels good to be thought of as a person, not as a personality.”

Once again Michael's date that night was Brooke Shields, and after the ceremony the pair attended a party at Jimmy's Restaurant in Beverly Hills.

It was the final time Michael attended a Grammy Awards show, although he did win one more award in 1996 for ‘Scream’, which was awarded Best Music Video (Short Form). A performance at the 44th Annual Grammy Awards in February 2002 was cancelled due to Michael’s issues with Sony and the promotion of Invincible, and a planned performance at the 2008 show to promote the Thriller 25 album also never came to fruition.

In 2010, Michael was posthumously awarded the Grammy Lifetime Achievement Award. It was accepted by his children, Prince and Paris and their cousins, 3T. Prior to the presentation of the award, a special tribute performance took place.

It will have disappointed the immensely competitive Michael at some stage that he never held the record for most Grammy wins, the honour of which goes to Hungarian-British conductor Sir Georg Solti. But his 13 Grammy awards contribute to his title of being the most awarded recording artist in history. Not bad for a kid from Gary, Indiana.
(źródło)
Sezon nagród przed nami i jak co roku największym artystom świata muzyki zostaną rozdane nagrody Grammy.

Michael Jackson jest najbardziej nagradzanym artystą w historii muzyki popularnej. W trakcie swojego życia, Król Popu pobił kilka rekordów nagród Grammy. Od dawna do niego należy rekord, jeśli chodzi o najbardziej uhonorowany album i o najmłodszego artystę nominowanego do nagrody Grammy. Nadal posiada rekordy w otrzymaniu największej ilości nagród Grammy w ciągu jednej nocy (wspólnie z Santaną) i największej ilości nominacji w danym roku.

Po raz pierwszy Michael pojawił się na ceremonii Grammy Awards w 1971 roku, kiedy piosenka „ABC” zespołu Jackson 5 została nominowana do tej nagrody w kategorii Best Contemporary Vocal Performance by a Group [Najlepsze wokalne wykonanie przez zespół]. W tym czasie, Michael był najmłodszą osobą, która kiedykolwiek została nominowana do nagrody Grammy.

Bracia uczestniczyli też w tej ceremonii w 1974 roku, kiedy wręczali nagrodę i śpiewali króciutki urywek każdej z nominowanych piosenek.Trzy lata później, w 1977 roku, zespół ponownie wręczał nagrodę.

Drugą nominację do nagrody Grammy Michael otrzymał w 1979 roku, kiedy to jego duet z Dianą Ross „Ease on Down the Road”, z filmu ‘The Wiz’ został nominowany do tej nagrody w kategorii Best R&B Vocal Performance by a Duo or Group [Najlepsze wokalne wykonanie R&B przez duet lub zespół].

W następstwie wydania w sierpniu 1979 roku swojego pierwszego solowego albumu, Michael został nominowany do dwóch nagród Grammy za pierwszy singiel z albumu "Don’t Stop ‘Til You Get Enough”. Jednak Michael uważał, że został zignorowany przez członków Recording Academy (późniejsza NARAS) przez brak innych nominacji, a zwłaszcza dla „Off The Wall” w kategorii Album of the Year [Album roku], co było dla niego szczególnie bolesne.

"Pamiętam, gdzie byłem, kiedy dostałem wiadomość", wspomina Michael. "Byłem zdenerwowany tym, co postrzegałem jako brak akceptacji moich kompanów”. Album ’Off The Wall’ był dobrze przyjęty przez moich fanów i sądzę, że to dlatego ta nominacja do nagrody Grammy mnie zabolała. Ludzie powiedzieli mi później, że to zaskoczyło także branżę”.

Decyzja ta stała się tym bardziej zaskakująca, gdy Michael został pierwszym solowym artystą, którego cztery single z tego samego albumu, dotarły do pierwszej dziesiątki amerykańskiej listy przebojów Billboard Hot 100. Poza tym, album „Off The Wall” w ciągu trzech lat sprzedał się w imponującej ilości dziesięciu milionów kopii, dzięki czemu był to najlepiej sprzedający się album czarnego artysty w historii muzyki rozrywkowej.

Jednak dziwne rzeczy zdarzały się wcześniej na Grammy. Historyczny album Boba Dylana „Highway 61 Revisited”, nie zdobył nagrody Grammy w 1965 roku, a album Davida Bowie „Ziggy Stardust” z 1972 roku, uznawany za jedną z największych płyt wszech czasów, nawet nie dostał nominacji.

Chociaż był nominowany do dwóch nagród, Michael postanowił nie uczestniczyć w ceremonii w sali koncertowej Shrine Auditorium w śródmieściu Los Angeles i zamiast tego, oglądał ją w telewizji w domu w Encino.

"Don’t Stop ‘Til You Enough" zdobyła nagrodę w kategorii Best R&B Vocal Performance [Najlepsze wykonanie R&B], ale dla Michaela było to niewielkie pocieszenie. Jego rozczarowanie posłużyło tylko jako motywacja na przyszłość. "To przeżycie rozpaliło ogień w mojej duszy", powiedział. "Byłem podekscytowany myśleniem o nadchodzącym albumie. Powiedziałem sobie: ‘Poczekaj do następnego razu - nie będą mogli zignorować następnego albumu’".

Tym albumem, oczywiście, był „Thriller”. Zraniony zlekceważeniem na Grammy swojego albumu „Off The Wall’, Michael chciał, żeby każda piosenka na kolejnym albumie była przebojem. Nie był przekonany do albumów, na których utwory są umieszczone tylko po to, żeby zapełnić płytę. Powoływał się na rosyjskiego kompozytora Piotra Ilijicza Czajkowskiego i jego „Dziadka do orzechów”, jako na źródło inspiracji. "To jest płyta, na której każdy utwór przypomina arcydzieło muzyczne", wyjaśnił Michael.Jednak nie chciał tylko tworzyć świetnych piosenek, chciał także, żeby ten album był najlepiej sprzedającym się albumem w historii muzyki rozrywkowej, albumem wszech czasów. Wielu uważało, że było to trochę za ambitne.

Latem 1982 roku, Ameryka była w środku poważnego kryzysu ekonomicznego, a przemysł muzyczny był w ruinie. Gdy ekipa przeszła przez drzwi do studia w dniu, w którym zaczynało się nagrywanie „Thrillera”, producent Quincy Jones zwierzył się dyrektorowi studia Westlake, Jimowi Fitzpatrickowi, że liczy na to, iż album dorówna sprzedaży płycie „Off The Wall”. "Quincy powiedział do mnie: ‘O Boże, Jim, w tym płytowym biznesie jest taki zastój, mam tylko nadzieję, że ten następny sprzeda się tak, jak Off The Wall’”, wspomina Fitzpatrick.

Pomimo kryzysu w branży, Michael miał większe nadzieje związane z albumem, mimo że inni członkowie zespołu produkcyjnego ich nie mieli. Któregoś dnia, kiedy był w studiu z Quincym i kompozytorem Rodem Tempertonem, obaj odważyli się napomknąć, że sprzedaż może nie osiągnąć wyników sprzedaży „Off the Wall”. "Przyznałem, że chciałbym, żeby ten album był największym albumem wszech czasów", powiedział Michael. "Zaczęli się śmiać. Było to pozornie nierealne. Czasami byłem naładowany emocjami, albo zirytowany, bo nie mogłem skłonić ludzi pracujących ze mną, żeby dostrzegli to, co ja widziałem". Udowodnienie ludziom, że popełniono błąd, było celem Michaela, od czasu jego wielkiego rozczarowania w noc rozdania nagród Grammy, w lutym 1980 roku.

„Thriller” został wydany 30 listopada 1982 roku i stał się pierwszym albumem Michaela, który trafił na pierwsze miejsce listy przebojów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Na początku 1984 roku stał się najlepiej sprzedającym się albumem wszech czasów, detronizując ścieżkę dźwiękową z filmu „Saturday Night Fever”, z 1977 roku.

Kiedy ogłoszono listę nominacji do nagrody Grammy w 1984 roku, Michael otrzymał rekordową ilość 12 nominacji. Jego najbliższym konkurentem był Quincy, który otrzymał sześć nominacji.

Po ogłoszeniu nominacji Michael zadzwonił do szefa swojej wytwórni, Waltera Yetnikoffa i powiedział mu, że nie chce, aby producent dostał jakąkolwiek nagrodę za jego udział w produkcji „Thrillera”. Michael nie chciał, żeby na Quincy’ego spłynął cały zaszczyt i splendor. Yetnikoff wspomina, że Michael mówił mu: "Quincy ma wystarczająco dużo nagród Grammy. Nie potrzebuje więcej. Powiedz im, żeby nie dawali mu żadnej Grammy za ‘Thrillera’. Możesz zadzwonić do Quincy’ego i powiedzieć mu, żeby się wycofał. Jeśli tego nie zrobi, nie pozwolę mu wyprodukować mojego następnego albumu. Ludzie będą myśleli, że to on go zrobił, a nie ja”. Quincy oczywiście się nie wycofał, ale Michael nie musiał się martwić brakiem dowodów uznania.

Ceremonia rozdania nagród Grammy odbyła się we wtorek, 28 lutego 1984 w Shrine Auditorium w Los Angeles. Tej nocy dziewczyną Michaela była aktorka, Brooke Shields, która towarzyszyła mu już w tym roku na gali American Music Awards i Guinness Awards. Michael określił kiedyś Shields jako "jedną z miłości mojego życia" i nawet rozmawiał z nią o małżeństwie i wspólnym wychowywaniu adoptowanych dzieci. Ostatecznie jednak, pozostali przyjaciółmi.

Kiedy tej nocy wysiedli oboje z białego Rolls-Royce'a, przed audytorium spotkali innego gościa i bliskiego przyjaciela Michaela, 12-letniego aktora Emmanuela Lewisa. Był on najbardziej znany z roli tytułowego bohatera w telewizyjnym sitcomie „Webster” z 1980 roku. W środku gawędzili z Gladys Knight, Chuckiem Berry i Jamesem Brownem, a Michael przyłapał Lewisa, próbującego dostać się pod spódnicę jego dziewczyny. "On jest flirciarzem", powiedział Michael, "wie, że ją lubię i on też ją lubi, więc to jest konkurencja".

Po tym, jak Michael zajął swoje miejsce w pierwszym rzędzie, siadając między dwoma gośćmi, gospodarz ceremonii John Denver wszedł na scenę i wyjaśnił, że wielkimi wydarzeniami w minionym roku były „teledyski Boy’a George’a i Michaela…” , pozostawiając publiczność głośno wykrzykującą "Jackson". Michael wspomina: "Kiedy weszliśmy, dostaliśmy ogromne ... burzliwe oklaski. Ludzie naprawdę byli podekscytowani".

W nagranym wcześniej filmie, który pojawił się na ekranach przed rozpoczęciem ceremonii, aktorka komediowa, Joan Rivers wyjaśniała zasady. "Powodem, dla którego czytamy zasady jest to, żeby wszyscy przegrani dowiedzieli się, dlaczego przegrali z Michaelem Jacksonem", powiedziała. Dla wszystkich było jasne, że Michael był wtedy najważniejszą osobą, zanim jeszcze ogłoszono zwycięzcę.

Tym razem, cztery lata po „Off The Wall’, któremu nie udało się zdobyć uznania, na które, jak wierzył, album zasługiwał, Michael nie został zignorowany przez jego kompanów.Wywoływany na scenę raz za razem, Michael zebrał rekordową ilość ośmiu statuetek (siedem za „Thrillera” i jedną za bajkę dla dzieci „E.T.”). Rekordowi ośmiu nagród podczas jednej ceremonii dorównał tylko 16 lat później latynoski zespół rockowy Santany. Za każdym razem, kiedy pojawiał się Michael, a nawet kiedy jego obraz pojawiał się na monitorach przy scenie, fani na balkonie reagowali szaleńczym aplauzem.

Gdy Michael odebrał swoją siódmą, rekordową nagrodę, w końcu zdjął okulary przeciwsłoneczne, które nosił całą noc. Zażartował sobie ze swojej dobrej przyjaciółki, aktorki Katharine Hepburn, która kilka tygodni wcześniej zbeształa go za noszenie okularów podczas American Music Awards. Michael wyjaśnił: "Kiedy ‘Thriller’ zdobył nagrodę za najlepszy album, postanowiłem to zrobić, zdjąłem okulary i gapiłem się do kamery. ‘Katherine Hepburn’, powiedziałem: ‘To dla ciebie’, wiedziałem, że była tam i oglądała. ‘Musisz się dobrze bawić’”.

Jak gdyby nieprzerwane eksponowanie podczas odbierania rekordowych ośmiu statuetek Grammy było niewystarczające, Michaela można było tez oglądać podczas przerw w reklamach Pepsi, które miały swoją premierę w czasie ceremonii. Cztery tygodnie wcześniej, w tym samym miejscu, podczas kręcenia reklam, Michael uległ poparzeniu.

Po ceremonii rozdania nagród, Michael miał niewiele do powiedzenia prasie. Odpowiedział jednak na jedno pytanie.

"Jaka jest twoja ulubiona piosenka?" Krzyknął ktoś, kiedy Michael odchodził.

"'My Favourite Things’ Julie Andrews", odpowiedział Michael, zanim zaczął śpiewać piosenkę.

Michael i Brooke ruszyli szybko w kawalkadzie samochodów i pojechali na przyjęcie do pobliskiej restauracji Rex Il Ristorante. Kiedy ich Rolls-Royce mknął z dala od audytorium, Michael opuścił szybę w oknie i wychylił się, ściskając w ręce statuetkę Grammy. "Super!", wrzasnął. "Super!".

Michael zdobył też statuetkę Grammy w 1985 roku w kategorii Best Video Album [Najlepszy film muzyczny] za teledysk do "Thrillera", ale nie uczestniczył w ceremonii rozdania nagród. Kolejny raz pojawił się w 1986 roku, kiedy zdobył nagrodę Grammy w kategorii Song of the Year [Najlepsza piosenka roku] za utwór "We Are the World" napisany wspólnie z Lionelem Richie. Był to zarówno pierwszy i ostatni raz, kiedy zdobył nagrodę w tej prestiżowej kategorii. Jednak po raz kolejny Michael martwił się, że będzie w cieniu Quincy'ego Jonesa, który wyprodukował nagranie i został wybrany do odebrania nagrody.

Michael wymyślił szelmowski plan, żeby przyćmić Quincy’ego i spowodować zamieszanie podczas ceremonii wręczania nagród, która była transmitowana na całym świecie. Michael i jego ekipa mieli wynająć nastolatkę do odegrania roli kochającej fanki, która wbiega zza kulis na scenę i skacze na niego, kiedy stał obok Quincy’ego.

Nikt nie pamiętałby przemowy producenta po odebraniu nagrody, a incydent znalazłby się na nagłówkach gazet na całym świecie.

Kiedy ogłoszono zwycięzcę w kategorii Song of the Year, Michael z Lionelem Richie weszli na scenę. Widać było, jak Michael kołysze się nerwowo i zerka na kulisy, zastanawiając się, kiedy dziewczyna się pojawi, poczas gdy Quincy wygłaszał mowę.

Jednak spłatanie figla nie poszło zgodnie z planem, gdyż dziewczyna miała kłopoty z przedostaniem się przez tłum ludzi, którzy zebrali się za kulisami. Zabrakło jej czasu i plan się nie powiódł. Kiedy później jego menadżer, Frank DiLeo, wyjaśnił, co poszło nie tak, Michael wybuchnął śmiechem.

W 1988 roku, Michael po raz pierwszy zgodził się wystąpić na Grammy Awards. Pod koniec lutego 1988 roku, Michael zrobił sobie krótką przerwę w trasie koncertowej Bad Tour, żeby przygotować się do specjalnego występu z utworami "The Way You Make Me Feel" i "Man in the Mirror", podczas ceremonii rozdania nagród. Odbyła się ona 2 marca, w Radio City Music Hall w Nowym Jorku. Był to jego pierwszy telewizyjny występ od czasu jubileuszu 25-lecia Motown, 5 lat wcześniej.

Inżynier Brad Sundberg powiedział, że Michael chciał przygotować coś specjalnego na ten występ, zdecydowali się więc nagrać nowe, powolne intro do "The Way You Make Me Feel". Wokale uzupełniające Michaela w tym intro, zostały nagrane w jego pokoju hotelowym w Pensacola na Florydzie, gdzie zdecydował się na przeprowadzanie prób do trasy. Inżynierowie przeciągnęli kable mikrofonowe do jego pokoju z ciężarówki z zestawem do nagrywania, stojącej na dole. "To wszystko razem załadowaliśmy do ciężarówki i skoczyliśmy do studia Hit Factory w Nowym Jorku, na kilka dni przed ceremonią Grammy, żeby dokonać ostatecznych poprawek ", powiedział Sundberg. "Wykonanie było niesamowite i nasze małe studio pracowało jak zaczarowane".

Po swoim występie, który ‘Los Angeles Times’ opisał jako "jeden z najbardziej efektownych występów, jakie kiedykolwiek dał artysta popowy w krajowej telewizji", Michael zajął miejsce w pierwszym rzędzie i czekał na ogłoszenie wygranych. Mimo że był nominowany w czterech kategoriach, w tym, w kategorii Album of the Year [Album roku] za płytę „Bad”, nie zdobył żadnej nagrody. Był zdruzgotany i upokorzony. "Wrócił do Helmsley Palace, gdzie się zatrzymał i płakał”, powiedział jeden z przyjaciół. Ale Michael musiał się szybko pozbierać, ponieważ już następnego dnia miał pierwszy z trzech zaplanowanych koncertów w Madison Square Garden w Nowym Jorku, w ramach trasy koncertowej Bad Tour.

W 1990 roku, Michael otrzymał kolejną nagrodę Grammy, w kategorii Best Music Video (Short Form) [Najlepszy krótki film muzyczny ] za teledysk do piosenki "Leave Me Alone" z albumu „Bad”. Jednak na tej ceremonii, w Shrine Auditorium pojawił się dopiero w 1993 roku. Michael był nominowany w trzech kategoriach za piosenki „Black or White” i „Jam” i wygłosił długą, trwającą ponad sześć minut przemowę.

Przemówienie było częścią szeroko zakrojonej strategii medialnej, opracowanej przez jego menadżera, Sandy’ego Gallina, której celem było poprawienie wizerunku, który został nadszarpnięty przez pojawiające się latami, negatywne doniesienia tabloidów. Gallin czuł, że Michael potrzebuje ponownego nawiązania kontaktów z amerykańską publicznością. "Wiedziałem, że musimy zrobić coś radykalnego i pokazać Michaela jako żywą ludzką istotę, ponieważ jego wizerunek był naprawdę dziwaczny", powiedział Gallin.

"Przyszedłem z planem, a gdy przedstawiłem go Michaelowi, pomyślał, że jestem szalony. Powiedział: "Nie ma mowy, jesteś szalony, próbujesz przedstawić mnie jako chłopca z sąsiedztwa". A ja powiedziałem: ‘Michael, mógłbym pracować z tobą tysiąc lat i nigdy nie zrobiłbym z ciebie typowego amerykańskiego chłopca z sąsiedztwa. Chcę po prostu, żeby ludzie wiedzieli, że jesteś człowiekiem i że nie chodzisz z wężem owiniętym wokół szyi'. Ludzie myśleli, że on nie potrafi mówić, nie potrafi prowadzić rozmowy i że jest z Marsa”.

Zanim Michael pojawił się 24 lutego 1993 roku na ceremonii rozdania nagród Grammy, miał już za sobą kilka głośnych występów, min. na gali inauguracji prezydentury Clintona, na ceremonii rozdania nagród American Music Awards i w przerwie XXVII Super Bowl. Swoją emisję miał również wywiad z królową talk-show, Oprah Winfrey, który był transmitowany na żywo z Neverland na cały świat, do około 90 milionów widzów.

Choć Michael nie zdobył żadnej statuetki, jego siostra, Janet, wręczyła mu nagrodę Grammy Legend, a jego przemówienie zostało dobrze przyjęte przez widownię. W pewnym momencie nawiązał do lawiny swoich ostatnich publicznych wystąpień. "W minionym miesiącu przeszedłem z ‘Gdzie on jest?’ do ‘To znowu on’”, żartował Michael, wywołując śmiech wśród zgromadzonych. "Ale muszę przyznać, że to fajne uczucie, być traktowanym jak osoba, a nie jak osobowość".

Po raz kolejny towarzyszyła Michaelowi tej nocy Brooke Shields, a po ceremonii para wzięła udział w przyjęciu w restauracji Jimmy's Restaurant w Beverly Hills.

To był ostatni raz, kiedy Michael uczestniczył w ceremonii Grammy Awards, chociaż w 1996 roku zdobył jeszcze jedną nagrodę za teledysk do piosenki "Scream", który uhonorowano statuetką w kategorii Best Music Video (Short Form) [ Najlepszy krótki film muzyczny]. Wystąpienie na 44 ceremonii rozdania nagród Grammy w lutym 2002 roku zostało anulowane z powodu problemów Michaela z Sony i promocji albumu „Invincible”. Planowany występ na ceremonii w 2008 roku, w celu promowania albumu „Thriller 25”, również nie doszedł do skutku.

W 2010 roku Michael został pośmiertnie uhonorowany nagrodą Grammy Lifetime Achievement Award [Nagroda za całokształt twórczości]. Została odebrana przez jego dzieci, Prince’a i Paris i ich kuzynów z zespołu 3T. Przed wręczeniem nagrody odbył się specjalny koncert w hołdzie Michaelowi.

W pewnym momencie, ambitnego Michaela rozczaruje niezmiernie to, że nie udało mu się pobić rekordu w zdobyciu największej ilości statuetek Grammy, ten zaszczyt spotkał węgiersko-brytyjskiego dyrygenta, Sir Georga Solti [ zdobywca 31 statuetek]. Jednak jego 13 nagród Grammy przyczynia się do tytułu najbardziej nagrodzonego artysty w historii muzyki. To nieźle, jak na dzieciaka z Gary w stanie Indiana.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

15/10/17 00:50 @neta
DZIEKUJE Kato. Bad bez nagrody to jakis kiepski zart.

14/10/17 20:16 ♥ Jolanta ♥
Pominięcie albumu "Bad" na Grammy's w 1988 roku było świństwem... swoim występem Michael udowodnił wtedy kto jest najlepszy, kto powinien zostać uhonorowany..... Dziękuję ...kato... :)