En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Michael Jackson and This Is It: The story Michael Jackson i historia „This Is It”
Author: Mike Smallcombe() Autor: Mike Smallcombe()
Fragment książki "Making Michael. Inside The Caeer of Michael Jackson" Mike'a Smallcombe, który autor zamieścił 25.06.2017 roku na swoim blogu.
By early 2008, despite a recent restructuring of his financial empire, Michael Jackson had reached the peak of his cash flow crisis. He hadn't toured in 12 years and his last album of new material was released in 2001.

He defaulted on repayments for a loan on his Neverland Ranch loan, and was told to pay off the entire $24.5 million balance by March 19, 2008 to prevent a foreclosure, which would have had disastrous financial consequences. Lenders were now refusing to loan Michael more money, but he was about to be tapped out for the final time.

Michael’s brother Jermaine had just met a Lebanese-American businessman by the name of Dr Tohme Tohme (Tohme for short), who lived in Los Angeles. As Tohme was in real estate, Jermaine thought he may be able to help. His instincts were correct; Tohme was able to connect Michael to an associate, Tom Barrack, who made billions buying and selling distressed properties through his investment firm Colony Capital.

Barrack arrived for a meeting at Michael’s rented Las Vegas mansion and told him he was interested in a deal, but only if he agreed to return to work to increase his income. By 2008 Michael was earning $26 million a year, most of which came from his music catalogues, but his outgoings amounted to $42 million, with $25–30 million of that going on debt interest alone. Michael had been spending an average of $15–20 million more a year than he was earning for the past decade, a lifestyle sustained through borrowing, which was no longer an option. Either Michael had to sell his assets, or make some money.

“Where you are is an insolvable puzzle unless you’re willing to go back to work,” Barrack told Michael. “If you’re willing to do that, then we can help, but if you’re not willing to do that, it’s just presiding over a funeral.” But Michael was reluctant to tour again; all he wanted to do was make movies. “He really had a hard time with that [the idea of touring], and he struggled for about three days,” Barrack recalls. “Finally, he calls back and says, ‘You’re right, I’ll do it’.”

After Michael agreed to return to the stage, Tom Barrack wrote a cheque and saved Neverland from being auctioned to the highest bidder on the steps of the Santa Barbara County courthouse. Under the terms of the agreement, if the property were to be sold, Colony would recoup its investment in the note plus accrued interest, its management and upkeep expenses, and around 12% of everything above that as a success fee. Michael would keep the rest. Barrack estimated that if marketed properly, the ranch could be worth as much as $60–70 million.

In early June 2008 Michael dined with Barrack at the Las Vegas Hilton, and the two discussed the options for a comeback. Barrack initially entertained the idea of having Michael do a residency at the Hilton, which Colony owned. As well as other concert promoters, Barrack reached out to his friend Phil Anschutz, who owns AEG Live, and informed him Michael was ready to return to the stage. AEG had already been in discussions with Michael a year earlier, but to no avail. Anschutz put Barrack in touch with AEG Live CEO Randy Phillips, who was introduced to Michael’s latest primary advisor, the mysterious financier Dr Tohme.

Tohme claimed to have strong connections to wealthy figures in the Arab world, as well as being a medical doctor and a special envoy to the African country of Senegal. Tohme conceded that he is not a licensed physician, although he does possess a passport signed by the former president of Senegal, describing him the country’s ‘Ambassador at Large’. According to Tohme, Michael was so happy with his role in helping to save Neverland that he signed over two separate powers of attorney, giving him control over both his financial and his business affairs. He also became Michael’s new manager, despite his lack of experience in the entertainment industry. It was another example of Michael giving total control to a person he barely knew.

Tohme and Phillips met in mid-June at a bar in the Hotel Bel-Air, which Tohme treated as his office. They discussed loose terms which included a multi-year touring plan, starting with a residency at the O2 Arena in London, as discussed in 2007. Phillips noted that it takes a ‘very special artist’ to be able to do a major residency show. He recommended London because it was the hottest concert market in the world, bigger than New York and Toronto combined, and Michael’s popularity was also less diminished in the United Kingdom. Phillips told Tohme he would do ‘anything’ to have Michael sign with AEG.

Following further conversations between Michael’s representatives and AEG, Michael travelled to Los Angeles and met directly with Phillips at the Hotel Bel-Air in September 2008. To Phillips, it was apparent that Michael was now ready to get back on stage. For the first time, Michael spoke primarily about performing live rather than his film and music plans. “It was really then, looking him straight in the eye, that I actually realised this was not a wild goose chase,” Phillips recalls.

Later that September, Michael and his representatives had a formal meeting with AEG executives at the MGM Grand in Las Vegas, where AEG chief Phil Anschutz has a villa. Phillips recalls Michael being ‘laser focused’ during the meeting. It was agreed in principle that Michael would perform a series of concerts at the O2 Arena in 2009, and his plans to release new music around the shows were also discussed. Michael also talked once more about his ambitions to write, produce, direct and star in films, and Anschutz, who has two film production companies, said he would help.

While negotiations with AEG continued, Michael and the children moved to Los Angeles in late October, where they checked into a huge first floor suite at the Hotel Bel-Air. Michael returned to California at the behest of Tohme, who felt he should be closer to the centre of the concert industry. All musical equipment was brought over from Las Vegas, and Michael continued to work on music in the hotel with engineer Michael Durham Prince. Here, vocals were recorded for the pre-existing tracks ‘I Am a Loser’, which became ‘I Was the Loser’, and ‘Best of Joy’. They were the final vocals Michael recorded in his lifetime. “Although we continued to work on music for a few more months, that was the last time that he truly sang,” Prince said.

On Halloween Michael met again with Randy Phillips in his suite, and revealed the real motives behind his decision to tour again. In an emotional meeting, Michael told Phillips his children were now at an age where they could appreciate his talents, and he was still young enough to perform. Michael also admitted that he wanted his family to stop living like ‘vagabonds’. He was tired of living in other people’s houses since leaving Neverland in 2005, and finally wanted to settle down and find a permanent home for himself and his children. “We both broke down,” Phillips recalls. “He got emotional. He teared up about his family and having a good life with them and a place to live and a residence they could call their own. I felt incredibly bad that this incredible star was at the point where he just couldn’t buy a house with all this money he made. It just didn’t make sense.”

Michael had already identified his dream home, a palatial mansion at 99 Spanish Gate Drive in west Las Vegas. The 92-room walled compound, owned by the Sultan of Brunei’s brother, is spread over 16 acres and was valued at around $60 million. In addition to the nine-bedroom main house, there are several guest villas and a sports house which contains an Olympic-sized swimming pool and squash courts. Bodyguard Bill Whitfield said Michael would visit the property at least once a week while he lived in Las Vegas. “He wanted a property so huge that he could go outside and feel like he was free,” Whitfield said. “He could go and climb a tree, do whatever. He said he was going to buy it and call it Wonderland.”

With negotiations with AEG progressing, Michael moved out of the Hotel Bel-Air to a huge seven-bedroom château on North Carolwood Drive in the plush Holmby Hills area of Los Angeles. The neighbourhood borders Beverly Hills and Bel Air, forming part of Los Angeles’ illustrious ‘platinum triangle’. Elvis Presley’s old house, which he owned between 1970 and 1975, is situated about 200 feet away across the road at 144 Monovale Drive, and Walt Disney, Frank Sinatra, Barbra Streisand, Clark Gable and Gregory Peck all used to live about half a mile up the road. The Carolwood property, valued at $38 million in 2008, was owned by Ed Hardy clothing line executive Hubert Guez, and had previously been rented by James Bond star Sir Sean Connery. AEG was footing the $100,000 a month rent cost as part of any prospective contract with Michael, and signed a 12-month lease with Guez. Remarkably, the rent was cheaper than living at the Hotel Bel-Air full-time.

Michael finally signed a contract with AEG in the living room of the Carolwood home on January 28, 2009. The agreement outlined that Michael would perform a minimum of 18 shows, and a maximum of 31, starting in July and finishing in September at the O2 Arena in London. The number 31 was very significant – Michael wanted to do ten more shows than Prince had done in 2007, which would also break the record for number of shows performed at the O2 in the process. The meeting ended with a champagne toast and all parties high-fiving.

Phase one would see the announcement of an initial ten shows, which would most likely increase to anything between 18 and 31 shows, depending on public demand. If the demand for tickets was greater than 31 shows, the agreement could be amended for further shows to be added beyond the initial maximum of 31, based on Michael’s approval.

Michael received a number of advances, including an initial $5 million artist advance, $3 million of which went straight to Sheikh Abdullah as a part of the court settlement. AEG also paid $1.2 million to lease the Carolwood mansion for a year, and agreed to advance $15 million for the down payment on Michael’s dream Las Vegas home on Spanish Gate Drive.

For security, AEG had Michael sign a promissory note, with collateral being everything he owned. If Michael were to renege on the concert agreement in any way, AEG would take control of Michael’s company and use the income from his assets, such as his music catalogues and royalties, to recoup its money. It couldn’t, however, take an actual interest in any of those assets.

Although Michael would receive 90% of the tour profits (AEG 10%) once all the advances were deducted, he had to pay for 95% of the production costs. The production advance Michael would receive from AEG was capped at $7.5 million, but could be increased.

In handwritten notes later found in his Carolwood home, Michael revealed he would not have signed a deal with AEG unless it put up money for the development of films. After finishing the touring plan, Michael intended to retire from live performances permanently in order to finally pursue his movie dream. He felt if he didn’t crack the film industry, he would have failed to achieve true immortality. ‘If I don’t concentrate [on] film, no immortalisation,’ one note read. Michael also revealed that he wanted to be the ‘first multibillionaire entertainer actor and director’, and to be ‘better than [Gene] Kelly and [Fred] Astaire’ and ‘the greatest ever, in the likes of [Charlie] Chaplin, Michelangelo and [Walt] Disney’.

As part of the contract, AEG contemplated entering into a separate agreement to develop three films. If a third party was interested in developing films with Michael, AEG would advance $1 million towards the development of a script. Michael’s first ideas were to make two full-length 3D feature films based around his ‘Thriller’ and ‘Smooth Criminal’ videos; the latter would have been based around the 1960 movie The Rise and Fall of Legs Diamond. Michael felt the storylines of both videos had enough potential for the big screen, and wanted writers to work with him on these ideas during his time in London.

In his notes, Michael revealed that he wanted to make ‘a movie a year for [the] next five years’. He loved movie classics from the forties, fifties and sixties and wrote a list of films he wanted to develop, including ‘Jack the Giant Killer’, ‘The 7th Voyage of Sinbad’, ‘Aladdin’, ‘Ali Baba and the Forty Thieves’, ‘20,000 Leagues under the Sea’ and ‘Mysterious Island’. He was also desperate to play King Tutankhamun in a ‘King Tut’ movie or mini-series, a desire he had had for many years. ‘AEG demand development of these movies’, he wrote.

On February 21, after months of speculation, London’s Daily Mail became the first media outlet to confirm Michael’s return to the stage. “Michael Jackson is to launch a spectacular 30-date comeback at London’s O2 arena this summer,” it said. “The 50-year-old star has been in secret talks with organisers for months in a desperate bid to revive his career after recent personal problems.

With the contract signed, Michael began putting his tour team together. Towards the end of February he asked old friend Kenny Ortega, the director of his two previous world tours, to come on board as show director. “He was very excited,” Ortega recalls, “and he used the expression ‘this is it’ a number of times during the phone conversation. I remember saying to him, ‘You should just call it ‘This Is It’ you’ve said it so many times!’ He was just very excited, [he said] ‘this is it, this is the time, there is great reason to do this now and I want you to be a part of this with me’.” Ortega was involved in other projects at the time, but after clearing his diary he accepted the offer on a $1 million salary.

It was decided the tour would indeed be called ‘This Is It’; Michael chose the title because of its double meaning. “This is the last time I’m going to do this, and when I’m on stage, this is the place in the world to be,” he explained to Randy Phillips.

A press conference to officially announce the shows to the world was scheduled for March 5 at the O2 Arena in London. But Michael was reluctant to attend. “He doesn’t want to do these kind of things, but it was important to show Michael Jackson to the world if he wanted to do a Michael Jackson show,” AEG executive Paul Gongaware said. To make matters worse, Randy Phillips was unable to reach Michael in the week before the conference. The only way Phillips was able to contact him directly was through Dr Tohme, but Michael wasn’t taking his manager’s calls.

Michael was angry with Tohme because of the way he handled an auction of over 2,000 of his personal possessions, which was scheduled to start on April 21. The items, most of which were stored at Neverland, were estimated to raise at least $12 million at a time when Michael needed it. Michael claimed he agreed to the auction on the basis that he would be able to view photographs of the items before deciding which ones to sell. But he soon learned that many ‘priceless and irreplaceable’ items of ‘extraordinary sentimental value’ were included in the auction, before he had a chance to review them. The auctioneer, Julien’s Auctions, claimed the contract entitled it to auction anything it wanted. Michael blamed Tohme for the saga, as it was he who signed the deal on his behalf in August 2008. According to Tohme’s attorney Dennis Hawk, Michael agreed for ‘everything’ to be auctioned when the agreement was made, but only changed his mind months later when he realised he would no longer need the cash due to the AEG deal. Yet Michael was also furious with Tohme for his general PR handling of the affair.

In the end Michael put his differences with Tohme to one side and agreed to attend the conference. On March 3 he flew into Luton Airport near London aboard a private jet with his three children, a bodyguard and a hair/make-up artist in tow. A limo then whisked them away to one of Michael’s favourite London hotels, the lavish Lanesborough. Two days later Michael was due at the O2 Arena for his press call, but nerves began to creep in in the hours beforehand. When Randy Phillips arrived at the Lanesborough that afternoon he headed straight to Tohme’s suite, where he waited alone. Eventually, Tohme returned from Michael’s room. “We have a little issue, Michael got drunk,” Tohme told Phillips, who began to panic as they were now running late.

Phillips decided to try and get into Michael’s suite himself, but first he had to talk his way past Michael’s bodyguard, Alberto Alvarez. “Alberto, you’ve got to let me in,” Phillips told him. “This is a crisis situation.” “He could see by my face it was not a time to stop me.” Michael was still in his pants and robe, and an empty bottle of liquor lay on the floor next to the couch. “To me, he looked hungover,” Phillips recalls. “I said, ‘Michael are you OK?’ He said to me that he was really concerned that there wouldn’t be anyone there and maybe this would be a bust.” Phillips informed Michael that he was quite wrong – there were thousands of fans and news organisations awaiting his arrival. The 2005 trial and accompanying media coverage had clearly damaged his confidence. “He was so nervous and really concerned as to how people would react to him after so many years,” Phillips said.

Michael then went to the bathroom and changed into black boots, black trousers and a white V-neck t-shirt. Out of a choice of three different coloured shirts – black, red and blue – Phillips chose black because the background at the O2 Arena was red. But then Michael had trouble attaching the sequined armband to his black jacket. “He wouldn’t leave unless he had the armband on,” Phillips said. “That was more than I could take. I raised my voice and said, ‘Guys, that’s enough’!”

Soon after, Phillips sent an e-mail to his boss, AEG president Tim Leiweke:

I screamed at him so loud the walls are shaking. Tohme and I have dressed him and they are finishing his hair. Then we are rushing to the O2. This is the scariest thing I have ever seen. He’s an emotionally paralyzed mess, filled with self-loathing and doubt now that it is show time. He is scared to death. Right now I just want to get through this press conference.

Phillips admitted he might have overreacted. “I was so nervous,” he said. “I created so much tension in the room, you could cut the tension with a knife.” Once the party climbed into the SUV and bus transporting them to the O2 Arena, the mood lightened. Phillips said he went into ‘jester mode’, and Michael was also laughing and joking. As news helicopters circled above, the anticipation began to build.

Michael finally made it to the O2, albeit 90 minutes late. Phillips, who now calls the event ‘The Miracle of March 5th’, said the delay actually created more anticipation, as people doubted whether it would even happen. To the delight of over 3,000 hysterical fans and 350 reporters, Michael took to the microphone to announce he would be performing in London for the final time. “I just want to say that these will be my final show performances in London,” he said. “This will be it, and when I say this is it, it means This Is It.” Michael then broke off, touching his chest – clearly elated at the huge reception he was receiving. “They [the fans] were telling him that they still loved him and I think that was really really important to him,” Phillips said. “It underscored the point that he is just a human being.”

“I’ll be performing the songs my fans wanna hear,” Michael continued. “This is the final curtain call. I’ll see you in July. I love you. I really do, you have to know that I love you so much. Really, from the bottom of my heart. This is it, and see you in July.”

Although Michael was contracted to perform between 18 and 31 shows – if the demand was great enough – only ten were initially announced. Phillips explained that in the concert business, promoters roll into the other shows and never put them all on sale at the same time. AEG executives were confident there would be enough interest for 20 to 25 shows; they were clearly not prepared for what was about to unfold.

The morning after the press conference, fans were invited to pre-register for tickets on a newly created website called michaeljacksonlive.com, to gauge the demand. But the site struggled to cope as 1.6 million people registered – enough to fill the O2 Arena more than 100 times – so AEG quickly added 20 more shows, for a total of 30. Only fans who registered were able to buy tickets – priced between £50 and £75 – when the pre-sale began. They sold out within minutes, causing ticket site Ticketmaster to crash due to the high traffic.

Phillips estimated Michael could have sold out as many as 150 shows, as people would want to see him more than once. So he called Michael and asked him if he would play more than 30 shows. Michael agreed, but only for a total of 50; he didn’t want to spend an entire year in London. He also gave Phillips two conditions – first, he wanted the Guinness Book of World Records to attend the final show, as he knew 50 shows in one venue and one city was a feat no other artist or band was ever likely to beat. He also wanted AEG to rent him a country estate outside London so he and his children weren’t trapped in a hotel suite for months on end. Michael chose the 28-bedroom Grade II listed Foxbury Manor, located about 19 miles away from the O2 Arena near Chislehurst in Kent.

Reports claimed Michael didn’t actually agree to do 50 shows, and that Tohme went ahead and approved the extra dates behind his back. “I’m really angry with them [AEG] booking me up to do 50 shows,” British tabloid The Sun quoted Michael later telling fans. “I only wanted to do 10, and take the tour around the world to other cities, not 50 in one place. I went to bed knowing I sold 10 dates, and woke up to the news I was booked to do 50.” Yet a source close to the negotiations denied Michael was angry. “We couldn’t have gone ahead with adding more shows, for a total of 50, without his direct approval,” the source said. “And he wasn’t pissed; there was no happier human being in the world, because to him, it showed the people still loved him.”

Either way, all 750,000 tickets for the 50 shows were snapped up within hours, making This Is It the fastest selling concert series in history. Randy Phillips described it as a ‘cultural phenomenon’. “Not only are these concerts unparalleled, these records will never be broken,” he said. The phenomenal public response was mirrored by the media, which gave Michael favourable coverage for the first time in many years. On March 13, the London Evening Standard wrote, ‘Jackson-mania is gripping London, and the world, transforming the figure of fun, never to be let near children, to the biggest draw on the planet once again’.

Michael would now be staying in London until the end of February 2010. But it was only the first phase; he still had the rest of the world hungry and waiting. There were plans to take This Is It around the globe as part of a three-year, 186-show international touring plan, with stops in Norway, Sweden, Germany, France, Switzerland, Italy, South Africa, Dubai, Japan, South Korea, Taiwan, India, Australia, New Zealand and South America. Finally, Michael would make a triumphant return to Canada and the United States.

AEG estimated Michael could walk away with over $30 million from the 50 London shows alone once all advances, expenses and production costs had been deducted. If he completed the full international tour he could net more than $130 million. This figure did not include income from potential commercial sponsorship deals, which would have been Michael’s first since the 1993 allegations. There were plans to make a live 3D concert movie from the London shows, and AEG was also in talks to open a Michael Jackson merchandising store at the O2 Arena and to rent an empty store on Oxford Street, Europe’s busiest shopping street, offering nothing but MJ merchandise. Michael seemed determined to be more careful with his money, vowing to sign all cheques over $5,000 himself and hire an accountant that he trusted.

Back in Los Angeles, Michael and Kenny Ortega began to assemble the This Is It team. Ortega set out to hire people he admired in lighting, production design, choreography and music. Travis Payne was hired as lead choreographer, Michael Bearden as musical director and Michael Cotten as the production and stage designer. Payne and Cotten had already worked with Michael on previous tours but it was the first time for Bearden, who took the position usually occupied by Greg Phillinganes or Brad Buxer. Other ‘Team MJ’ veterans brought back into the fold included costume designers Michael Bush and Dennis Tompkins, Michael’s long-time friend and hair/make-up artist Karen Faye and former assistant Miko Brando.

Rehearsals began in late March 2009 at Center Staging in Burbank, a small venue where the initial production, music and staging ideas were laid out. Here, Michael was building the show conceptually with Ortega and Michael Cotten. They would spend several hours having creative conversations, going through Michael’s vast archive of photos, videos and records. At one of the first meetings Michael revealed his grand plans for the concerts. “I want to push it to its limit, all the way,” he said.

Each afternoon Michael was also rehearsing with Travis Payne in the basement studio of the Carolwood mansion. The choreography was based mostly on the previous tours, although Michael and Payne worked together to make it more dynamic and age appropriate. “When you’re 30 [years old] you can do more than when you’re 50,” Payne explained. Michael’s goal was to sing all of his vocals live in London, even the ones accompanying the big dance numbers, something he hadn’t achieved since the first leg of the Bad Tour 22 years previously. Three or four times a week, Michael also worked out at home with actor and bodybuilder Lou Ferrigno, who played the Hulk in The Incredible Hulk TV series. Michael wanted to stay away from the weights and work mostly on flexibility and endurance.

In mid-April, 500 dancers from all over the world were flown to California for auditions at the Nokia Theater in Downtown Los Angeles. Michael was present on the final day of the three day process, when twelve dancers were selected to perform at both national and international venues on a two-year contract.

After the initial conceptual building of the show Michael didn’t need to attend rehearsals as often, as the dancers were still getting up to speed. But he still visited Center Staging to attend production meetings and sing and rehearse with the band.

There was plenty of upheaval in Michael’s camp in March and April 2009, as several figures tried to manoeuvre themselves into key positions ahead of a comeback tour potentially worth hundreds of millions of dollars. Michael was also sued by numerous individuals who claimed they were owed money. “You have the same thousand parasites that start to float back in and take advantage of the situation and that has happened a little at the edges,” Tom Barrack noted at the time.

After returning from London in March, Michael cut off all contact with Tohme, the main reason being his role in the Neverland auction affair. At the same time Tohme was on his way out, Michael made the surprise decision to bring Frank DiLeo back into his camp. DiLeo, whom Michael had dismissed 20 years earlier, was appointed as a ‘representative’ and ‘tour manager’.

Meanwhile, in early May, AEG gave in to Michael’s demands for a personal physician to accompany him for both the rehearsal period in Los Angeles and the shows in London. Initially, AEG tried to convince Michael that he did not need a costly full-time doctor simply to ‘make protein shakes’. “I didn’t want to spend $150,000 a month on a doctor, since we were playing in London, which has phenomenal medical resources,” Randy Phillips admitted. “He admonished me that he needed a doctor 24/7, the same way Barack Obama did, because his body is what fuels this whole business. Michael prevailed on that.” The chosen physician, Grenadian-born cardiologist Conrad Murray, was hired at a rate of $150,000 a month. Michael first met Murray in December 2006, when he treated one of his children shortly after their arrival in Las Vegas.

On May 20, AEG announced it had to push back the beginning of This Is It by five days, meaning three shows had to be moved from July 2009 to March 2010. Director Kenny Ortega explained he needed an extra week to get the show ready because it had ‘got so big’, and they also required more rehearsal time in London. But the media chose to ignore the explanations and instead speculated that the delay was due to Michael’s health.

The British tabloids were the main culprits when it came to outlandish Michael Jackson stories that circulated in the build-up to the shows. One story claimed Michael was secretly fighting skin cancer. Others detailed Michael’s demands for elephants, monkeys and parrots to accompany him on stage in London, and that he planned to sing a duet with his twelve-year-old son Prince. The most outrageous one of all claimed it was a body double who had showed up to the press conference at the O2 Arena on March 5. Readers were also reminded that Michael had been using a wheelchair to go shopping as recently as the previous summer. The tabloid circus fuelled scepticism over whether Michael would turn up on the opening night, let alone perform 50 shows.

By June, the show had really begun to take shape. Although overall production costs were supposed to be capped at $7.5 million, the final costs ran closer to $25 million. This Is It was described as the most technologically advanced and most expensive arena show ever mounted. The $5 million ‘Dome Project’, consisting of a series of 2D and 3D films, was a major factor in the budget increase. The films were to be projected onto a huge LED screen behind the stage at different moments during the London shows, creating the first 3D concert experience in history.

Michael told Ortega the show’s opening had to be something no artist had ever done before. The concept they chose was an LED video experience; Michael would float onto the stage in a body suit made of screens flashing with historical television images, before emerging and starting the show with ‘Wanna Be Startin’ Somethin’’. For his grand stage exit, Michael came up with ‘MJ Air’. The plan was to depart through a hole in the screen, to give the impression that he had boarded a jet and flown away.

‘Smooth Criminal’ was set to start with a short 2D film, which was made to look like Michael was appearing with Humphrey Bogart and Rita Hayworth in a stylish old film noir. Michael filmed his scenes against a green screen at Culver Studios in early June, which were then digitally inserted into sequences from several classic black-and-white Hollywood movies, including Gilda, Dead Reckoning, In a Lonely Place and The Big Sleep. The film was interactive; at one point Michael would have jumped out of the film before emerging on the stage. Ortega said it was one of the projects Michael was most excited about. “I said [to Michael], ‘What if all the badass gangsters from all the old Hollywood movies were chasing you,’ and Michael loved that,” Ortega recalls.

The spectacular ‘Thriller’ performance was also interactive, and would have started with a 3D film including the recreation of the famous zombie scene from the 1983 video. The film was designed to act as a backdrop while Michael danced on stage. Towards the end Michael would emerge from underneath a black widow spider prop which had transferred from the screen, before performing the ‘Thriller’ dance with the zombies. Michael wanted ghost puppets to drop from the ceiling and fly over the audience and through the walkways, which he called the ‘4D’ experience.

But ‘Earth Song’ was the video that was most important to Michael. The money and performing for his children weren’t his only motivations for doing the tour; he also felt he had an important message to give. “He felt now more than ever that his music applied to our world situation,” Ortega explained. “He wanted to use the stage as a platform to remind people the importance of us doing whatever we can to take care of this planet and each other.”

His performance of ‘Earth Song’ would serve that purpose. “The planet is sick, like a fever,” Michael said in 2009. “If we don’t fix it now, it’s at the point of no return. This is our last chance to fix this problem that we have, where it’s like a runway train. And the time has come, This Is It.” At the beginning of ‘Earth Song’, Michael wanted to show a video featuring a little girl playing with nature in a rainforest, complete with stunning colour and imagery. Towards the end, when Michael begins his raging ad-libs atop a cherry picker, the girl wakes up in a destructed wasteland on the screen behind. Finally, she meets a heavy digger which transfers onto the stage and stops in front of Michael.

Some of the numbers, including ‘Human Nature’, ‘Billie Jean’ and ‘Man in the Mirror’, were totally free of special effects so the audience could be alone with Michael, his voice, his dancing and the music. This Is It had become a huge multi-million dollar production, which required Michael’s full focus and attention.

In the first week of June 2009, Michael spent most mornings on set at Culver Studios to film pieces for the Dome Project. At the same time, rehearsals moved from Center Staging to one of Los Angeles’ major sports and concert arenas, the Forum in Inglewood. Preparations had advanced to the point where it was time to put the show on its feet and begin the staging phase at a larger venue. Michael was now expected to step it up and show more regularly for rehearsal, but he failed to attend as often as the production team would have liked. When he did show, rehearsals would usually begin in the late afternoon after his home session with Travis Payne, lasting up to seven hours.

Michael missed several rehearsals in the first two weeks of June, much to the frustration of Kenny Ortega and the production team. By the third week of June, Michael was absent from the Forum almost on a daily basis. On June 16, a meeting was held at the Carolwood mansion so Ortega and AEG executives Paul Gongaware and Randy Phillips could discuss with Michael his lack of focus and poor attendance at rehearsals.

Gongaware, who had previously acted as a tour manager on both the Dangerous and HIStory tours, says he was never alarmed by Michael’s absences. “Michael didn’t like to rehearse, it didn’t surprise me,” he said. Michael barely rehearsed for the HIStory Tour but still nailed it, Gongaware noted. “I knew that when the house lights went up, he was going to be there,” he added. “When it was game time, he would show up.”

What caused the most alarm was Michael’s sudden weight loss – he weighed 136 pounds – and strange behaviour. Choreographer Travis Payne recalls questioning Michael about his sudden weight loss, but was told not to worry. “He said, ‘I’m getting down to my fighting weight,’ which I took to mean that he was preparing for the performances,” Payne said. One thing Michael managed to hide from just about everyone, apart from Dr Murray, was his nightly struggle with insomnia. Michael had trouble sleeping during tour phases in the past, and this was no different.

On Friday, June 19, Michael showed up for what was scheduled to be the last rehearsal at the Forum. But he was in no fit state to even step onto the stage. Kenny Ortega said the Michael he saw that night frightened him. “I thought there was something emotionally going on, deeply emotional, something physical going on,” he admitted. “He was cold. I observed Michael like I had never seen him before. It troubled me deeply; he appeared lost, cold, afraid. I felt Michael was in trouble and needed help.” Michael asked to sit out the rehearsal and watch while Travis Payne took his place, before Ortega suggested that he return home early.

Following the incident another summit was called, which took place the next afternoon at Carolwood. Ortega and Phillips began sharing their concerns with Michael and Dr Murray, but the doctor became angry with Ortega, telling him had no right to send Michael home. “[Murray said] Michael was physically and emotionally capable of handling all of his responsibilities for the show,” Ortega recalls. “I was shocked because Michael didn’t appear to me to be physically or emotionally stable at that moment.” Murray then told Ortega to stick to his job and leave Michael’s health matters to him.

Michael reassured both Ortega and Phillips that he was physically and mentally fit to continue, and that he would improve from this point onwards. “Michael told me that he was ready to take the reins,” Ortega said, “that I should not be afraid, [and] that he was perfectly capable of handling the responsibilities. He wanted to do it [the tour], [he] wanted me to stay at his side, [and he] told me to believe in him. I told him I loved him, [that] I was concerned for his health and safety, and I said, ‘That’s the only reason why I brought these things up, because I care about you and I don’t want any ill harm to fall upon you,’ and he said, ‘I’m fine Kenny I promise you,’ and he gave me a hug.”

It was also related to Michael once again that he needed to attend rehearsals at such an important stage of the production. Michael responded by explaining that he hadn’t been as engaged as Ortega would have liked as he had been working with Travis Payne at home, and that he knew his routines. “I mean Michael was very clear that he was ready,” Phillips said. “What he said to Kenny, is, ‘You build the house, and I’ll put on the door and paint it’.” Michael said he understood his presence was needed for such a complex production, and promised Ortega he would now come to rehearsals. The director then told Michael to take the next two days off and spend some time with his children.

On Tuesday, June 23 rehearsals moved from the Forum to the Staples Center in Downtown Los Angeles, which was a closer example of the O2 Arena in London. Eight rehearsals were scheduled to take place at Staples; the crew would then fly to London on July 5, allowing for five days of rehearsal at the O2 Arena before the opening show on July 13.

When Michael showed up at the Staples Center that Tuesday night, he kept his promise – he was invigorated. Kenny Ortega could scarcely believe what was unfolding on the stage in front of him. “He entered into rehearsal full of energy, full of desire to work; full of enthusiasm, and it was a different Michael,” Ortega recalls.

The director even began wondering if he had seen a problem that didn’t exist. “I doubted myself,” he admitted. “I remember going, ‘Did I see something that couldn’t have been there?’ Because Michael just didn’t seem like the Michael that I had seen on the 19th. He was raring to go, fired up, in charge.”

On Wednesday, Michael arrived at Staples at 6.30pm for a meeting with Randy Phillips, AEG president Tim Leiweke and television producer Ken Ehrlich. They discussed plans for a Halloween television special to be broadcast on CBS on October 31, 2009, which Ehrlich would produce; Michael wanted to combine his 1996 film Ghosts with segments of one of his live stage performances of ‘Thriller’ in London.

He then spent the next hour reviewing the 3D segments for This Is It, before stepping onto the stage at around 9.30pm for rehearsal. Over the course of three hours Michael performed around a dozen songs, showing similar levels of energy and focus to the previous evening. The very last song he sang that night was ‘Earth Song’. Michael then sat down with Kenny Ortega as they watched Travis Payne go through the ‘Heal the World’ rehearsal, so he could observe the lighting, staging and scenic elements of the song.

At the end of the session, Michael had a communal hug with Ortega and Payne before returning to his dressing room. Ortega was ‘elated’ with Michael’s sudden transformation. “He knew we were over the hump,” Phillips said. As they were walking out of the arena at 12.30am, Phillips said it felt ‘like a million dollars’ when Michael told him, “Now I know I can do this,” and “Thank you for getting me this far, I can take it from here.”

On Thursday Michael was due to begin rehearsing ‘the illusion’, which would transition ‘Dirty Diana’ into ‘Beat It’. During ‘Dirty Diana’, Michael was to perform on a bed surrounded by flames while being pursued by a pole-dancing female aerialist, who would eventually catch him and tie him to one of the bedposts. A series of silk flames would then obscure him, before falling and revealing the pole-dancing female. Michael would then start ‘Beat It’ by floating over the audience on a cherry picker.

As Michael left the Staples Center, Ortega told him he would have everything prepared for him the next evening. “He felt like we were accomplishing the dream he saw before him in those rehearsals,” an emotional Ortega recalls. “He asked me to thank everybody, to tell them that he loved them – the dancers, the singers, the band, the crew. I told him that I would have everything prepared for him the next day so that he could step right into the illusion rehearsal, and I told him that I loved him and he told me that he loved me more, and I gave him a big hug and he left the building.”

The drive from the Staples Center to Carolwood Drive took about 30 minutes that night. As usual dozens of fans were camped outside the front gates to greet Michael when he returned. As his SUV approached the property at around 1am, Michael was in good spirits as he wound down his window and chatted briefly with fans before the vehicle proceeded through the gates.

But after stepping through the front door and retiring to his bedroom, his mood changed. As always after a hectic rehearsal, he struggled to wind down and relax. At 1.30am, after Michael took a shower, Dr Murray tried putting him to sleep with a tablet of diazepam, also known as Valium, a benzodiazepine drug with sedative properties. When this failed Murray gave Michael two stronger benzodiazepines, lorazepam and midazolam. Michael fell asleep, albeit briefly; after ten minutes he was wide awake again, according to Murray.

By 4.30am, Michael began to get desperate. “I got to sleep,” he told Murray. “I have these rehearsals to perform. I must be ready for the show in England. Tomorrow I will have to cancel my performance. I cannot function if I don’t get the sleep.” Murray tried more lorazepam and midazolam, but by 10.40am, Michael was still not asleep. It was then when he told Murray, ‘I’d like to have some milk. I know that this is all that really works for me.’ What Michael was referring to was Propofol, an intravenously administered anaesthetic usually used only in a hospital setting. Murray reminded Michael that he had to be awake by noon to get ready for his next rehearsal at the Staples Center. “Just make me sleep, doesn’t matter what time I get up,” Michael responded.

Murray admitted he had been giving Michael Propofol every night for eight weeks to deal with his insomnia. Michael was familiar with the drug; he had used it for the same purpose during the summer of 1997 while touring Europe, and during the recording of Invincible. Because he was receiving the drug from a doctor, Michael believed it was safe. Over 48 hours earlier Murray began his attempt to wean Michael off Propofol, giving him less of that and more of the lorazepam and midazolam. On the Tuesday night, Michael slept reasonably well using only the benzodiazepines. This may explain why he was so invigorated at rehearsal.

Despite successfully getting Michael to sleep without Propofol the previous night, Murray gave in to the demands. “I decided to go ahead and give him some of the milk so he could get a couple hours sleep so that he could produce [rehearse], because I cared about him,” Murray explained. The doctor administered 25mg of Propofol, slowly infused through an IV saline drip in Michael’s leg. By 11am, as the drug surged through his bloodstream, Michael finally drifted off into a false sleep. He would never wake up.
Na początku 2008 roku, pomimo niedawnej restrukturyzacji swojego imperium finansowego, Michael Jackson osiągnął szczyt kryzysu finansowego. Od 12 lat nie koncertował, a jego ostatni album z nowym materiałem został wydany w 2001 roku.

Nie wywiązywał się ze spłaty pożyczki zaciągniętej pod zastaw Neverland Ranch i poinformowano go, że do 19 marca 2008 roku ma spłacić należną kwotę w wysokości 24,5 miliona dolarów, żeby zapobiec zajęciu obciążonej nieruchomości, co pociągnęłoby za sobą katastrofalne skutki finansowe. Kredytodawcy odmawiali już pożyczania Michaelowi pieniędzy, ale on miał być spłukany po raz ostatni.

Brat Michaela, Jermaine, poznał właśnie libańsko-amerykańskiego biznesmena, dr Tohme Tohme (w skrócie Tohme), który mieszkał w Los Angeles. Ponieważ Tohme był naprawdę majętny, Jermaine pomyślał, że może byłby w stanie pomóc. Jego przewidywania były słuszne, Tohme mógł zetknąć Michaela z towarzyszącym mu Tomem Barrackem, który zarabiał miliardy na kupnie i sprzedaży nieruchomości przez swoją agencję inwestycyjną Colony Capital.

Barrack przybył na spotkanie do wynajętej przez Michaela w Las Vegas rezydencji i powiedział mu, że był zainteresowany transakcją, ale tylko wtedy, jeżeli Michael zgodzi się wrócić do pracy, żeby zwiększyć swoje dochody. Do 2008 roku Michael zarabiał 26 milionów dolarów rocznie, z czego większość pochodziła z jego katalogów muzycznych, ale jego wydatki wynosiły 42 miliony dolarów, z czego 25-30 milionów dolarów szło na same odsetki od długu. Przez ostatnią dekadę, Michael wydawał średnio 15-20 milionów dolarów rocznie więcej, niż zarabiał. Długotrwały styl życia oparty na zaciąganiu pożyczek nie wchodził już teraz w grę. Michael musiał albo sprzedać swoje aktywa, albo zarobić trochę pieniędzy.

"Sytuacja, w jakiej się znajdujesz to problem nie do rozwiązania, chyba że jesteś gotowy wrócić do pracy", powiedział Barrack Michaelowi. "Jeśli jesteś skłonny to zrobić, wtedy ci pomożemy, ale jeśli nie chcesz tego robić, to jest to tylko strata czasu". Jednak Michael nie miał ochoty na ponowną trasę koncertową, wszystko, czego chciał, to robić filmy. "Naprawdę było mu z tym ciężko (pomysłem na trasę koncertową) i zmagał się z nim przez jakieś trzy dni", wspomina Barrack. "W końcu oddzwania i mówi: ‘Masz rację, zrobię to’".

Po tym, jak Michael zgodził się wrócić na scenę, Tom Barrack wypisał czek i przedkładając najwyższą ofertę w sądzie w Santa Barbara, uratował Neverland od zlicytowania. Zgodnie z warunkami umowy, gdyby nieruchomość została sprzedana, firma Colony odzyska swój kapitał w nią zainwestowany, powiększony o odsetki, koszty zarządzania i utrzymywania oraz około 12% wszystkiego, jako honorarium z tytułu osiągniętego zysku. Michael zachował resztę. Barrack oszacował, że gdyby dobrze je sprzedano, ranczo może być warte nawet 60-70 milionów dolarów.

Na początku czerwca 2008 roku, Michael jadł obiad z Barrackiem w Las Vegas Hilton i obaj dyskutowali o możliwościach powrotu. Barrack początkowo nosił się z zamiarem, żeby Michael zamieszkał w hotelu Hilton, którego właścicielem była firma Colony. Podobnie jak inni promotorzy, Barrack skontaktował się z przyjacielem, Philem Anschutzem, który jest właścicielem AEG Live i poinformował go, że Michael był gotowy do powrotu na scenę. AEG już rok wcześniej prowadziła rozmowy z Michaelem, ale na próżno. Anschutz skontaktował Barracka z prezesem AEG Live, Randym Phillipsem, który został przedstawiony najnowszemu doradcy Michaela, tajemniczemu finansiście, Dr Tohme'owi.

Tohme twierdził, że ma mocne powiązania z bogatymi postaciami w świecie arabskim, twierdził też, że jest lekarzem medycyny i specjalnym ambasadorem Senegalu. Tohme przyznawał, że nie jest dyplomowanym lekarzem, chociaż posiada paszport podpisany przez byłego prezydenta Senegalu, przedstawiający go jako ambasadora kraju „w misji specjalnej". Według Tohme, Michael był tak szczęśliwy, że przyczynił się do ratowania Neverlandu, że podpisał dwa oddzielne pełnomocnictwa, dając mu kontrolę nad swoimi sprawami finansowymi i biznesowymi. Został także nowym menadżerem Michaela pomimo braku doświadczenia w branży rozrywkowej. To był kolejny przykład Michaela dającego całkowitą kontrolę osobie, którą ledwo znał.

Tohme i Phillips spotkali się w połowie czerwca w barze hotelu Bel-Air, który Tohme traktował jak swoje biuro. Rozmawiali o luźnych terminach, które obejmowały wieloletni plan tras koncertowych, począwszy od rezydentury w O2 Arena w Londynie, o której dyskutowano w 2007 roku. Phillips zauważył, że potrzeba ‘wyjątkowego artysty’, żeby móc zrobić większą serię koncertów. Rekomendował Londyn, ponieważ był to najgorętszy rynek koncertowy świata, większy niż Nowy Jork i Toronto razem wzięte, a ponadto, popularność Michaela w Wielkiej Brytanii nie zmalała. Phillips powiedział Tohme, że zrobiłby ‘wszystko’, żeby Michael podpisał kontrakt z AEG.

Po dalszych rozmowach między przedstawicielami Michaela a AEG, Michael wyjechał do Los Angeles i spotkał się bezpośrednio z Phillipsem w hotelu Bel-Air, we wrześniu 2008 roku. Dla Phillipsa stało się jasne, że Michael był teraz gotowy, żeby wrócić na scenę. Po raz pierwszy Michael mówił przede wszystkim o występach na żywo, a nie o swoich planach filmowych i muzycznych. "To było wtedy, patrząc mu prosto w oczy, zdałem sobie sprawę, że naprawdę to zrealizowałem, że nie była to wyprawa z motyką na słońce", wspomina Phillips.

Później, jeszcze we wrześniu, Michael i jego przedstawiciele odbyli formalne spotkanie z kierownictwem AEG w MGM Grand w Las Vegas, gdzie prezes AEG Phil Anschutz ma willę. Phillips wspomina, że Michael był "skupiony na laserach" podczas spotkania. Zgodzono się co do zasady, że Michael da serię koncertów na O2 Arena w 2009 roku, a także omówiono jego plany wydania nowej muzyki po koncertach. Michael ponownie wspominał o swoich ambicjach pisania, produkowania, reżyserowania i grania w filmach i Anschutz, który ma dwie wytwórnie filmowe, powiedział, że mu pomoże.

Podczas negocjacji z AEG, Michael wraz z dziećmi przeniósł się pod koniec października do Los Angeles. Zatrzymali się w ogromnym apartamencie na pierwszym piętrze, w hotelu Bel-Air. Michael powrócił do Kalifornii na polecenie Tohme’a, który uważał, że Michael powinien być bliżej centrum przemysłu muzycznego. Cały sprzęt muzyczny został przetransportowany z Las Vegas i Michael w hotelu kontynuował pracę nad muzyką z inżynierem, Michaelem Durhamem Prince’m. Tu nagrane zostały wokale do wcześniejszych utworów, "I Am a Loser", którym stał się "I Was the Loser" i "Best of Joy". Były to ostatnie wokale, jakie nagrał Michael w swoim życiu. "Mimo że kontynuowaliśmy prace nad muzyką jeszcze przez kilka miesięcy, to był ostatni raz, kiedy naprawdę śpiewał", powiedział Prince.

W Halloween, Michael spotkał się z Randym Phillipsem w swoim apartamencie i ujawnił prawdziwe motywy swojej decyzji dotyczącej powrotu do koncertowania. Podczas emocjonalnego spotkania, Michael powiedział Phillipsowi, że jego dzieci były teraz w wieku, w którym potrafiły docenić jego talenty, a on był jeszcze na tyle młody, żeby występować. Michael przyznał również, że chciał, żeby jego rodzina przestała żyć jak "włóczędzy". Był zmęczony życiem w domach innych ludzi od czasu opuszczenia Neverland w 2005 roku, chciał się w końcu osiedlić, znaleźć stały dom dla siebie i swoich dzieci. "Obaj się rozkleiliśmy", wspomina Phillips. "Był pełen emocji. Płakał mówiąc o swojej rodzinie, o dobrym życiu z nimi, o miejscu do zamieszkania, domu, który mogliby nazwać własnym. Czułem się bardzo źle, że ta niesamowita gwiazda znalazła się w takim punkcie, że ze wszystkimi swoimi zarobionymi pieniędzmi, nie mogła kupić domu. To po prostu nie miało sensu”.

Michael już zidentyfikował swój wymarzony dom, pałacową rezydencję przy 99 Spanish Gate Drive w zachodniej części Las Vegas. Składający się z 92 pomieszczeń, otoczony murem zamknięty teren, należący do brata sułtana Brunei, rozciąga się na 16 akrach i został wyceniony na około 60 milionów dolarów. Oprócz głównego domu z 9 sypialniami, jest tam kilka willi dla gości oraz hala sportowa, w której znajduje się basen o wymiarach olimpijskich i korty do squasha. Bill Whitfield powiedział, że Michael oglądał tę posiadłość co najmniej raz w tygodniu, kiedy mieszkał w Las Vegas. „Chciał, żeby posiadłość była tak duża, żeby mógł wyjść z domu i czuć się swobodnie”, powiedział Whitfield. "Żeby mógł pójść i wspiąć się na drzewo, robić cokolwiek. Mówił, że zamierza ją kupić i nazwać Wonderland”.

Podczas toczących się negocjacji z AEG, Michael wyprowadził się z hotelu Bel-Air do ogromnego pałacu z siedmioma sypialniami przy North Carolwood Drive, w luksusowej dzielnicy Los Angeles, Holmby Hills. Sąsiedztwo graniczących z nią dzielnic, Beverly Hills i Bel Air, tworzyło z tego terenu słynny „platynowy trójkąt” w Los Angeles. Po drugiej stronie ulicy, jakieś 200 stóp dalej, przy 144 Monovale Drive, znajduje się stary dom Elvisa Presleya, który był jego właścicielem w latach 1970-1975, a około pół mili dalej mieszkali Walt Disney, Frank Sinatra, Barbra Streisand, Clark Gable i Gregory Peck. Posiadłość przy Carolwood, która w 2008 roku była wyceniana na 38 milionów dolarów, należała do Huberta Gueza, prezesa firmy odzieżowej ‘Ed Hardy' i była wcześniej wynajmowana przez gwiazdę 'Jamesa Bonda', sir Seana Connery’ego. AEG płaciła 100 000 USD miesięcznego czynszu za wynajem w ramach przyszłego kontraktu z Michaelem i podpisała z Guezem 12-miesięczną umowę najmu. Co ciekawe, wynajem był tańszy niż pobyt w hotelu Bel-Air za taki okres czasu.

28 stycznia 2009 roku, w salonie domu przy Carolwood, Michael w końcu podpisał kontrakt. W umowie zaznaczono, że Michael da w O2 Arena w Londynie co najmniej 18 koncertów i maksymalnie 31, zaczynając w lipcu i kończąc we wrześniu. Liczba 31 była bardzo wymowna - Michael chciał dać dziesięć koncertów więcej niż dał Prince w 2007 roku, czym przy okazji pobiłoby też rekord ilości koncertów jednego wokalisty, które odbyły się w O2. Spotkanie zakończyło się wzniesieniem toastu szampanem i przybiciem piątki przez wszystkich zainteresowanych.

Faza pierwsza zakładała ogłoszenie na początku dziesięciu koncertów, których liczba najprawdopodobniej miała wzrosnąć do czegoś pomiędzy 18 a 31 występami, w zależności od zapotrzebowania publiczności. Gdyby zapotrzebowanie na bilety było większe niż na maksymalną ilość 31 koncertów, umowa mogła być zmieniona w celu dodania dalszych koncertów, w oparciu o zgodę Michaela.

Michael otrzymał szereg zaliczek, w tym zaliczkę na poczet przyszłych koncertów w wysokości 5 milionów dolarów, z czego 3 miliony dolarów trafiło prosto do szejka Abdullaha, w ramach ugody sądowej. Firma AEG zapłaciła 1,2 miliona dolarów za roczną dzierżawę domu przy Carolwood i zgodziła się wypłacić 15 milionów dolarów w formie zadatku na wymarzony dom Michaela przy Spanish Gate Drive w Las Vegas.

Formą zabezpieczenia się AEG był podpisany przez Michaela weksel, zgodnie z którym, zastawem było wszystko, co posiadał. Gdyby Michael w jakiś sposób odstąpił od umowy na koncerty, AEG przejęłaby kontrolę nad firmą Michaela i korzystałaby z dochodów z jego aktywów, takich jak katalogi muzyczne i tantiemy, żeby odzyskać swoje pieniądze. Nie mogłaby jednak mieć faktycznego udziału w żadnym z tych aktywów.

Chociaż Michael miał otrzymać 90% zysków z trasy koncertowej (AEG 10%), gdy odliczono wszystkie zaliczki, musiał zapłacić 95% kosztów produkcji. Zaliczka na produkcję, jaką Michael miał otrzymać od AEG, była ustalona na 7,5 miliona dolarów, ale mogła wzrosnąć.

W odręcznych notatkach znalezionych później w jego domu przy Carolwood, Michael ujawnił, że nie podpisze kontraktu z AEG, jeśli nie zarobi tym pieniędzy na realizowanie filmów. Po zakończeniu planowanych koncertów, Michael zamierzał wycofać się na stałe z występów na żywo, żeby w końcu zrealizować swoje marzenia o filmie. Uważał, że jeśli nie zaistnieje w branży filmowej, nie uda mu się osiągnąć prawdziwej nieśmiertelności. "Jeśli nie skoncentruję się na filmie, nie będę nieśmiertelny", wyczytano z jednej notatki. Michael ujawnił także, że chce być "pierwszym multimiliarderem piosenkarzem, aktorem i reżyserem" i być "lepszym niż [Gene] Kelly i [Fred] Astaire" i "największym w historii, tak jak [Charlie] Chaplin, Michał Anioł i [Walt] Disney".

W ramach kontraktu AEG planowała zawarcie osobnej umowy na zrealizowanie trzech filmów. Gdyby trzecia strona zainteresowała się zrealizowaniem filmów z udziałem Michaela, AEG wypłaciłaby zaliczkę w wysokości miliona dolarów na opracowanie scenariusza. Pierwszym pomysłem Michaela było nakręcenie dwóch pełnometrażowych filmów fabularnych w 3D, opartych na teledyskach do „Thrillera” i „Smooth Criminal’. Ten drugi miał nawiązywać do filmu „The Rise and Fall of Legs Diamond” z 1960 roku. Michael czuł, że fabuły obu teledysków mają wystarczający potencjał na duży ekran i poszukiwał autorów scenariuszy do współpracy z nim nad tymi koncepcjami, podczas swojego pobytu w Londynie.

W swoich notatkach Michael ujawnił, że chce nakręcić "co roku film, przez następne pięć lat". Kochał klasyki kina z lat czterdziestych, pięćdziesiątych i sześćdziesiątych i wypisał listę filmów, które chciał zrealizować, w tym "Jack pogromca olbrzymów", "Siódma podróż Sindbada", "Aladyn", "Ali Baba i czterdziestu rozbójników", "20 000 mil podmorskiej żeglugi" i "Tajemnicza wyspa". Był też gotowy na wszystko, żeby zagrać króla Tutanchamona w filmie lub mini-serialu "King Tut", czego pragnął od wielu lat. "AEG domaga się realizacji tych filmów", napisał.

21 lutego, po miesiącach spekulacji, londyński tabloid ‘Daily Mail’ był pierwszym przedstawicielem mediów, który potwierdził, że Michael powraca na scenę. "Michael Jackson ma rozpocząć tego lata spektakularny powrót 30-toma koncertami w londyńskiej O2 Arena", napisano w nim. "50-letni gwiazdor od miesięcy prowadził tajne rozmowy z organizatorami, w desperackiej próbie ożywienia swojej kariery po ostatnich problemach osobistych”.

Wraz z podpisaniem kontraktu, Michael rozpoczął organizowanie swojego zespołu. Pod koniec lutego poprosił starego przyjaciela, Kenny'ego Ortegę, reżysera jego dwóch poprzednich światowych tras koncertowych, żeby wszedł na pokład jako reżyser. "Był bardzo podekscytowany”, wspomina Ortega. "Podczas rozmowy telefonicznej, wielokrotnie użył wyrażenia ‘to jest to’. Pamiętam, że powiedziałem do niego: "Powinieneś tę trasę nazwać właśnie ‘This Is It’ [To Jest To], powiedziałeś to tyle razy!" Był bardzo podekscytowany, powiedział, ‘to jest to, nadszedł czas, jest doskonały powód, żeby to zrobić teraz i chcę, żebyś był ze mną częścią tego’". Ortega był wtedy zaangażowany w inne projekty, ale po uporządkowaniu swojego terminarza, przyjął ofertę za 1 milion dolarów wynagrodzenia.

Zdecydowano, że trasa koncertowa rzeczywiście zostanie nazwana "This Is It", Michael wybrał tytuł ze względu na jego podwójne znaczenie. "To jest ostatni raz, kiedy to zrobię, a kiedy jestem na scenie, to jest to miejsce na świecie, w którym chcę być", wyjaśnił Randy Phillips.

Konferencja prasowa, na której miano oficjalnie ogłosić światu koncerty, została zaplanowana na 5 marca w O2 Arena w Londynie. Jednak Michael nie chciał wziąć w niej udziału. "Nie chciał robić tego typu rzeczy, ale to było ważne, żeby pokazać Michaela Jacksona światu, jeśli Michael Jackson chciał dawać koncerty ", powiedział Paul Gongaware, dyrektor AEG. Co gorsza, Randy Phillips nie był w stanie dotrzeć do Michaela na tydzień przed konferencją. Phillips mógł się z nim skontaktować tylko przez Dr Tohme, ale Michael nie odbierał telefonów od swojego menadżera.

Michael był zły na Tohme’a z powodu sposobu, w jaki zajął się przekazaniem ponad 2000 osobistych rzeczy z jego majątku na aukcję, która miała się rozpocząć 21 kwietnia. Szacowano, że przedmioty wystawione na aukcji, z których większość była przechowywana w Neverland, przyniosą zysk w wysokości co najmniej 12 milionów dolarów, których Michael w tym czasie potrzebował. Michael twierdził, że zgodził się na aukcję na podstawie tego, że będzie mógł obejrzeć zdjęcia przedmiotów przed podjęciem decyzji, które z nich sprzedać. Wkrótce jednak dowiedział się, że wiele "bezcennych i niezastąpionych" rzeczy o "niezwykłej wartości sentymentalnej" zostało włączonych do aukcji, zanim miał okazję je przejrzeć. Licytator w domu aukcyjnym Julien's Auctions twierdził, że umowa upoważniała ich do wystawiania na aukcję wszystkiego, co chcieli. Michael winił Tohme’a za całą historię, ponieważ to on podpisał umowę w jego imieniu, w sierpniu 2008 roku. Według prawnika Tohme’a, Dennisa Hawka, kiedy umowa była sporządzana, Michael zgodził się na wystawienie na aukcji "wszystkiego", tylko że kilka miesięcy później zmienił zdanie, kiedy zdał sobie sprawę, że nie będzie potrzebował gotówki ze względu na ofertę AEG. Jednak Michael wściekał się też na Tohme’a za jego powszechne relacje publiczne związane z tą sprawą.

W końcu Michael odłożył na bok swoje nieporozumienia z Tohme i zgodził się wziąć udział w konferencji. 3 marca przyleciał na lotnisko Luton w pobliżu Londynu na pokładzie prywatnego samolotu, z trójką dzieci, ochroniarzem i wizażystą. Limuzyna zabrała ich do jednego z ulubionych hoteli Michaela w Londynie, pełnego przepychu Lanesborough. Dwa dni później Michael był oczekiwany w O2 Arena na swojej konferencji prasowej, ale kilka godzin wcześniej zaczęły puszczać mu nerwy. Gdy po południu Randy Phillips przyjechał do Lanesborough, udał się prosto do apartamentu Tohme’a, gdzie czekał sam. Wreszcie Tohme wrócił z pokoju Michaela. "Mamy mały problem, Michael się upił ", powiedział Tohme Phillipsowi, który zaczął panikować, ponieważ byli już spóźnieni.

Phillips postanowił spróbować dostać się do apartamentu Michaela, ale najpierw musiał przekonać ochroniarza Michaela, Alberto Alvareza. „Alberto, musisz mnie wpuścić”, powiedział Phillips. „To sytuacja kryzysowa”. „Widział po mojej minie, że nie ma czasu, żeby mnie zatrzymywać. Michael nadal był w spodniach i szlafroku, a pusta butelka po wódce leżała na podłodze przy kanapie. "Według mnie, wyglądał na skacowanego", wspomina Phillips. "Zapytałem: ‘Michael, wszystko w porządku?’. Powiedział mi, że naprawdę się martwił, że nikogo tam nie było i może to będzie klapa". Phillips poinformował Michaela, że całkowicie się mylił - tysiące fanów i przedstawicieli agencji prasowych oczekiwało na jego przybycie. Proces z 2005 roku i towarzyszące mu media wyraźnie nadszarpnęły jego pewność siebie. "Był bardzo zdenerwowany i naprawdę zaniepokojony tym, jak ludzie po wielu latach zareagują na niego", powiedział Phillips.

Później Michael poszedł do łazienki i przebrał się w czarne buty, czarne spodnie i białą koszulkę z dekoltem w kształcie litery V. Z trzech różnych kolorowych koszul do wyboru - czarnej, czerwonej i niebieskiej - Phillips wybrał czarną, ponieważ tło w hali O2 Arena było czerwone. Później jednak, Michael miał kłopoty z przymocowaniem cekinowej opaski do czarnej kurtki. „Nie chciał wyjść, dopóki nie będzie miał opaski na ręce”, powiedział Phillips. "To było więcej niż mogłem znieść. Podniosłem głos i powiedziałem: ‘Chłopaki, wystarczy!’ "

Tuż po tym, Phillips wysłał e-maila do swojego szefa, prezesa AEG Tim Leiweke:

„Krzyknąłem na niego tak głośno, że ściany się zatrzęsły. Tohme i ja go ubieramy i kończą układać mu włosy. Potem pędzimy do O2. To najbardziej bojaźliwa istota, jaką kiedykolwiek widziałem. Jest emocjonalnie sparaliżowany zamieszaniem, wypełniony odrazą do samego siebie i wątpliwościami, czy to pora, żeby się pokazać. On boi się śmierci. Teraz chcę po prostu, żeby przebrnął przez tę konferencję prasową”.

Phillips przyznał, że mógł zareagować zbyt emocjonalnie. "Byłem bardzo zdenerwowany", powiedział. "Wytworzyłem takie napięcie w tym pokoju, że można było je ciąć nożem". Gdy towarzystwo wsiadło do SUVa i jechali do O2 Arena, nastrój stał się lepszy. Phillips powiedział, że włączył "tryb wesołka", a Michael także śmiał się i żartował. Gdy nadleciały helikoptery stacji telewizyjnych, zadowolenie zaczęło narastać.

Michael wreszcie dotarł do O2, chociaż z 90 minutowym opóźnieniem. Phillips, który teraz nazywa wydarzenie "Cudem 5 marca", powiedział że to opóźnienie naprawdę wywołało większe zadowolenie, ponieważ ludzie zwątpili, czy do tego w ogóle dojdzie. Ku radości ponad 3000 rozhisteryzowanych fanów i 350 reporterów, Michael wziął mikrofon, żeby ogłosić, że wystąpi w Londynie po raz ostatni. "Chcę tylko powiedzieć, że to będą moje ostatnie występy w Londynie", powiedział. "To będzie to, a kiedy mówię, że to jest to, to znaczy, że to już koniec". Później Michael zamilkł, dotykając klatki piersiowej - wyraźnie uszczęśliwiony tym wspaniałym powitaniem, jakiego doświadczył. "Oni [fani] mówili mu, że nadal go kochają i myślę, że to było dla niego naprawdę bardzo ważne", powiedział Phillips. "To podkreśliło, że jest tylko człowiekiem".

"Będę wykonywał piosenki, które moi fani chcą usłyszeć", kontynuował Michael. "To ostatni występ na scenie. Zobaczymy się w lipcu. Kocham was. Naprawdę, musicie o tym wiedzieć, że bardzo was kocham. Naprawdę, z całego serca. To jest to i do zobaczenia w lipcu”.

Chociaż Michael był zobowiązany do dania minimum 18 i maksimum 31 koncertów - gdyby popyt był wystarczająco duży – początkowo ogłoszono tylko dziesięć . Phillips wyjaśnił, że w działalności koncertowej promotorzy działają przy innych koncertach i nigdy nie wprowadzają ich do sprzedaży w tym samym czasie. Dyrektorzy AEG byli przekonani, że zainteresowania wystarczy na 20-25 koncertów, nie byli wyraźnie przygotowani na to, co się miało wydarzyć.

Rankiem po konferencji prasowej, fani zostali zaproszeni do rejestracji wstępnej na bilety na nowo utworzonej stronie internetowej o nazwie michaeljacksonlive.com, żeby ocenić popyt. Jednak strona nie nadążała, kiedy zarejestrowało się 1,6 miliona osób - wystarczyło do wypełnienia O2 Arena ponad 100 razy - więc AEG szybko dodała 20 koncertów więcej, na łączną liczbę 30. Tylko fani, którzy byli zarejestrowani, mogli kupić bilety – w cenie 50 i 75 funtów - kiedy rozpoczęła się przedsprzedaż. W ciągu kilku minut zostały wyprzedane, doprowadzając do zablokowania strony sprzedaży biletów Ticketmaster, z powodu wysokiego natężenia ruchu.

Phillips szacuje, że Michael mógł wyprzedać nawet 150 koncertów, ponieważ ludzie chcieliby go widzieć więcej niż jeden raz. Zadzwonił więc do Michaela i spytał, czy zagra ponad 30 koncertów. Michael zgodził się, ale tylko na maksimum 50, nie chciał spędzać całego roku w Londynie. Dał także Phillipsowi dwa warunki - po pierwsze, chciał, żeby Guinness Book of World Records wzięła udział w finałowym koncercie, ponieważ wiedział, że 50 koncertów w jednym miejscu, w jednym mieście było osiągnięciem, którego żaden inny artysta lub zespół nie byłby w stanie pobić. Chciał też, żeby AEG wynajęła mu wiejską posiadłość poza Londynem, żeby on i jego dzieci nie zostali uwięzieni przez wiele miesięcy w hotelowym apartamencie. Michael wybrał Foxbury Manor, z 28 sypialniami, wymieniany w katalogu jako zabytek II klasy, znajdujący się około 19 mil od O2 Arena, w pobliżu Chislehurst w hrabstwie Kent.

Zgodnie z pogłoskami, Michael nie zgodził się na 50 koncertów, twierdzono, że Tohme podjął działania i zatwierdził dodatkowe daty za jego plecami. Brytyjski tabloid ‘The Sun’ cytował Michaela, który mówił później fanom: "Naprawdę jestem zły, że [AEG] rezerwuje mnie na 50 koncertów. Chciałem dać tylko 10 i wyruszyć w trasę koncertową dookoła świata, do innych miast, a nie 50 w jednym miejscu. Poszedłem spać, wiedząc, że sprzedałem 10 koncertów i obudziłem się z wiadomością, że zostałem zaangażowany do zagrania 50”. Jednak źródło zbliżone do negocjacji zaprzeczyło, że Michael był zły. "Nie mogliśmy dodawać więcej koncertów, do maksymalnej liczby 50, bez jego bezpośredniej zgody", podało źródło. "I nie był wkurzony, nie było szczęśliwszego człowieka na świecie, ponieważ to mu pokazało, że ludzie wciąż go kochają”.

Tak czy inaczej, wszystkie 750 000 biletów na 50 koncertów rozeszło się jak ciepłe bułeczki w ciągu kilku godzin, co czyni z „This Is It” najszybciej sprzedającą się serię koncertów w historii. Randy Phillips określił to jako "fenomen kulturowy". "Nie tylko te koncerty są niespotykane, te rekordy nigdy nie zostaną pobite", powiedział. Fenomenalna reakcja publiczności była odzwierciedlana w mediach, których doniesienia były, po raz pierwszy od wielu lat, korzystne dla Michaela. 13 marca londyński dziennik ‘Evening Standard’ napisał: "Jacksonmania opanowała Londyn i świat, zmieniając ponownie obiekt kpin, który nigdy nie powinien przebywać w pobliżu dzieci, w największą atrakcję na tej planecie”.

Michael byłby teraz w Londynie do końca lutego 2010 roku. Jednak to była tylko pierwsza faza, nadal miał resztę świata, złaknionego i czekającego. W planach było wyruszenie z „This Is It” w trzyletnią światową trasę koncertową, ze 186 koncertami i przystankami w Norwegii, Szwecji, Niemczech, Francji, Szwajcarii, Włoszech, Południowej Afryce, Dubaju, Japonii, Korei Południowej, Tajwanie, Indiach, Australii, Nowej Zelandii i Ameryce Południowej. Na koniec, Michael odbędzie triumfalny powrót do Kanady i Stanów Zjednoczonych.

AEG oszacowała, że Michael po serii 50 koncertów w Londynie, mógł zarobić na czysto ponad 30 milionów dolarów, po odliczeniu wszystkich zaliczek, kosztów produkcji i wydatków. Gdyby zakończył pełną międzynarodową trasę koncertową, mógłby zarobić ponad 130 milionów dolarów. Liczba ta nie obejmowała przychodów z potencjalnego udziału Michaela w reklamach, które byłyby pierwszymi od czasu zarzutów z 1993 roku. Planowano nagrać w 3D film z koncertów Michaela na żywo w Londynie, a AEG prowadziło także rozmowy na temat otwarcia sklepu z artykułami promocyjnymi Michaela Jacksona w O2 Arena i wynajęcia pustego sklepu na Oxford Street, największej ulicy handlowej w Europie, oferującego tylko artykuły promocyjne związane z MJ. Michael zdawał się być ostrożniejszy ze swoimi pieniędzmi, obiecując sam podpisywać wszystkie czeki na kwotę wyższą niż 5000 dolarów i zatrudnić zaufanego księgowego.

W Los Angeles, Michael i Kenny Ortega zaczęli gromadzić zespół na „This Is It”. Ortega postanowił wynająć ludzi, których podziwiał za oświetlenie, organizację produkcji, choreografię i muzykę. Travis Payne został zatrudniony jako główny choreograf, Michael Bearden jako dyrektor muzyczny, a Michael Cotten jako organizator produkcji i scenograf. Payne i Cotten pracowali już z Michaelem w poprzednich trasach, ale dla Beardena, który objął stanowisko zajmowane zwykle przez Grega Phillinganesa czy Brada Buxera, był to pierwszy raz. Do owczarni zostali sprowadzeni inni weterani "Team MJ": projektanci kostiumów, Michael Bush i Dennis Tompkins, długoletnia przyjaciółka i wizażystka Michaela, Karen Faye i były asystent, Miko Brando.

Próby zaczęły się pod koniec marca 2009 roku w Center Staging w Burbank, małej sali, gdzie zostały wypracowane wstępne pomysły na produkcję, muzykę i inscenizację. Tutaj Michał tworzył koncepcję koncertów z Ortegą i Michaelem Cottenem. Spędzali kilka godzin na twórczych rozmowach, przeglądając obszerne archiwum Michaela ze zdjęciami, filmami i płytami. Na jednym z pierwszych spotkań Michael ujawnił swoje wielkie plany na koncerty. Powiedział: „Chcę przekraczać granice, przez cały czas”.

Każdego popołudnia Michael przeprowadzał próby z Travisem Payne'em w studiu znajdującym się w suterenie posiadłości przy Carolwood. Choreografe opierały się głównie na tych z poprzednich tras, chociaż Michael i Payne wspólnie pracowali nad tym, żeby były bardziej dynamiczne i dostosowane do wieku. "Kiedy masz 30 lat, możesz zrobić więcej niż wtedy, gdy masz 50 lat" wyjaśnił Payne. Celem Michaela było śpiewanie wszystkich swoich piosenek w Londynie na żywo, nawet tych, którym towarzyszą wielkie numery taneczne, coś, czego nie dokonał od 22 lat, od pierwszego etapu trasy Bad Tour. Trzy lub cztery razy w tygodniu Michael pracował także w domu z aktorem i kulturystą Lou Ferrigno, który grał Hulka w serialu "Incredible Hulk". Michael trzymał się z dala od ciężarków, chciał pracować nad wytrzymałością i elastycznością.

W połowie kwietnia 500 tancerzy z całego świata przyleciało do Kalifornii na przesłuchania w Nokia Theater w centrum w Los Angeles. Michael był obecny w ostatnim dniu trzydniowego castingu, gdy zostało wybranych dwunastu tancerzy, z którymi podpisano dwuletni kontrakt na występy zarówno w Londynie, jak i podczas międzynarodowej trasy. Po wstępnym opracowaniu koncepcji koncertu, Michael nie musiał tak często uczestniczyć w próbach, jak tancerze, którzy ćwiczyli na bieżąco. Jednak wciąż przychodził do Centrum Staging, żeby brać udział w spotkaniach z producentami, śpiewać i ćwiczyć z zespołem.

W marcu i kwietniu 2009 roku, w obozie Michaela było dużo zamieszania i doszło do zmian, ponieważ kilka osób próbowało ulokować się na kluczowych stanowiskach przed wyjazdem w trasę koncertową, potencjalnie wartą setki milionów dolarów. Michael był także pozwany przez wielu ludzi, którzy twierdzili, że był im winien pieniądze. "Ty masz tysiące pasożytów, które zaczynają wypływać i wykorzystywać sytuację i to zdarzyło się trochę przy okazji", zauważył wtedy Tom Barrack.

W marcu, po powrocie z Londynu, Michael zerwał wszystkie kontakty z Tohme. Głównym powodem była rola, jaką odegrał w aferze z aukcją przedmiotów z Neverland. W tym samym czasie, gdy Tohme był już na wylocie, Michael podjął zaskakującą decyzję sprowadzenia do swojego obozu Franka DiLeo. DiLeo, którego Michael zwolnił 20 lat wcześniej, został mianowany "przedstawicielem" i "menadżerem trasy koncertowej".

W międzyczasie, na początku maja, AEG uległa żadaniom Michaela, żeby zarówno w czasie prób w Los Angeles, jak i podczas koncertów w Londynie, towarzyszył mu osobisty lekarz. Początkowo AEG starała się przekonać Michaela, że nie potrzebuje kosztownego lekarza na cały etat, tylko po to, żeby „robił proteinowe koktajle”. "Nie chciałem wydawać 150 000 dolarów miesięcznie na lekarza, skoro mieliśmy grać w Londynie, który ma fenomenalne zaplecze medyczne", przyznał Randy Phillips. "Pouczył mnie, że potrzebuje lekarza 24/7, tak jak Barack Obama, ponieważ jego ciało jest tym, co napędza cały ten biznes. Michael wymógł to na mnie". Wybrany lekarz, urodzony na Grenadzie kardiolog, Conrad Murray, został zatrudniony za 150 000 dolarów miesięcznie. Michael poznał Murray’a w grudniu 2006 roku, kiedy ten leczył jedno z jego dzieci wkrótce po przybyciu do Las Vegas.

20 maja firma AEG ogłosiła, że musi przesunąć początek trasy „This Is It” o pięć dni, co oznaczało, że trzy koncerty z lipca 2009 roku musiały zostać przesunięte na marzec 2010 roku. Reżyser, Kenny Ortega wyjaśnił, że potrzebował dodatkowego tygodnia, żeby koncert był gotowy, ponieważ był on „taki duży " i potrzebowali też więcej czasu na próby w Londynie. Media postanowiły jednak zignorować wyjaśnienia, a zamiast tego spekulowały, że opóźnienie to wynika ze stanu zdrowia Michaela.

Brytyjskie tabloidy wiodły prym w przytaczaniu dziwacznych historii o Michaelu Jacksonie, które krążyły wokół przygotowań do koncertów. Jedna historia twierdziła, że Michael potajemnie walczy z rakiem skóry. Inne szczegółowo opisywały wymagania Michaela dotyczące słoni, małp i papug, które miały mu towarzyszyć na scenie w Londynie i że planuje śpiewać w duecie ze swoim dwunastoletnim synem, Prince'em. Najbardziej skandaliczna ze wszystkich była ta, która twierdziła, że 5 marca, na konferencji prasowej w O2 Arena 5 pojawił się dubler. Czytelnikom przypomniano również, że Michael nie dalej jak latem ubiegłego roku, korzystał z wózka inwalidzkiego podczas zakupów. Tabloidowy cyrk napędzał sceptycyzm odnośnie tego, czy Michael zjawi się na premierze, nie mówiąc już o zagraniu 50 koncertów.

W czerwcu koncert naprawdę zaczął nabierać kształtu. Chociaż całkowite koszty produkcji miały wynosić 7,5 mln USD, ostateczne koszty wzrosły do 25 mln USD. „This Is It” zostało opisane jako najbardziej zaawansowane technologicznie i najdroższe widowisko, jakie kiedykolwiek wystawiono w hali widowiskowej. "Dome Project" o wartości 5 milionów dolarów, składający się z serii filmów 2D i 3D, był głównym czynnikiem wzrostu budżetu. Filmy miały być wyświetlane podczas koncertów w Londynie, w różnych momentach, na ogromnym ekranie LED z tyłu sceny, tworząc pierwsze w historii doznania koncertowe w formacie 3D.

Michael powiedział Ortedze, że otwarcie show musiało być czymś, o czym żaden artysta nigdy wcześniej nie słyszał. Koncepcja, którą wybrali, to doświadczenie z diodami LED. Michael unosiłby się na scenie w kombinezonie zrobionym z ekranów z migającymi historycznymi obrazami telewizyjnymi, zanim by się pojawił i rozpoczął koncert piosenką "Wanna Be Startin 'Somethin'„. Na swoje wielkie zejście ze sceny, Michael wymyślił "MJ Air". Plan zakładał, że wyjdzie przez rozdarcie w ekranie, co sprawiało wrażenie, że wsiadł do samolotu i odleciał.

"Smooth Criminal" rozpoczął się od krótkiego filmu 2D, który wyglądał tak, jakby Michael występował z Humphreyem Bogartem i Ritą Hayworth w stylowym, starym, czarnym filmie. Michael nakręcił swoje sceny na tzw. ‘zielonym ekranie’ w Culver Studios na początku czerwca. Zostały one później cyfrowo wstawione do sekwencji z kilku klasycznych, czarno-białych filmów hollywoodzkich, takich jak „Gilda”, „Dead Reckoning” [Śmiertelne porachunki], „In a Lonely Place” [Pustka] i „The Big Sleep” [Wielki sen]. Film był interaktywny, w pewnym momencie Michael wyskoczył z filmu przed pojawieniem się na scenie. Ortega powiedział, że był to jeden z projektów, które najbardziej cieszyły Michaela. "Mówiłem [do Michaela]: ‘A co by było, gdyby wszyscy źli gangsterzy ze wszystkich starych hollywoodzkich filmów pogonili za tobą’ i Michael to uwielbiał”, wspomina Ortega.

Spektakularny występ do "Thrillera" był również interaktywny i zaczął się od filmu 3D, w tym od odtworzenia słynnej sceny z zombie w teledysku z 1983 roku. Film został zaprojektowany tak, żeby tworzyć tło, kiedy Michael tańczył na scenie. Pod koniec, Michael wyłaniał się spod rekwizytu pająka – czarnej wdowy - który przenosił się z ekranu, przed wykonaniem tańca z zombie. Michael chciał, żeby kukiełki duchów opuszczały się z sufitu i latały nad publicznością i przejściami, nazwał to doświadczeniem "4D".

Jednak teledysk do "Earth Song" był filmem, który był najważniejszy dla Michaela. Pieniądze i występy dla swoich dzieci nie były jego jedyną motywacją do zorganizowania trasy koncertowej, czuł też, że ma ważną wiadomość do przekazania. "Czuł teraz, bardziej niż kiedykolwiek, że jego muzyka odnosiła się do naszej sytuacji na świecie", wyjaśnia Ortega. "Chciał wykorzystać scenę jako mównicę, żeby przypomnieć ludziom, jak ważne jest, abyśmy robili wszystko, co możemy, żeby dbać o tę planetę i o siebie nawzajem".

Jego występ do "Earth Song" miał służyć temu celowi. "Planeta jest chora, niczym w gorączce", mówił Michael w 2009 roku. "Jeśli nie naprawimy jej teraz, to nie będzie powrotu. To nasza ostatnia szansa, żeby rozwiązać ten problem, to jest jak uciekający pociąg. I nadszedł czas. To jest to”. Na początku „Earth Song" Michael chciał pokazać film z odgrywającą ważną rolę małą dziewczynką, bawiącą się z przyrodą w lesie deszczowym, wypełniony fantastycznymi kolorami i obrazami. Pod koniec, gdy Michael zaczyna swoją szaloną improwizację na podnośniku, dziewczynka na ekranie budzi się na zdewastowanym pustkowiu. Wreszcie spotyka ciężką koparkę, która przenosi się na scenę i zatrzymuje się przed Michaelem.

Niektóre z numerów, w tym "Human Nature", "Billie Jean" i "Man in the Mirror", były całkowicie wolne od efektów specjalnych, dzięki czemu publiczność mogła być sama z Michaelem, jego głosem, tańcem i muzyką. „This Is It” stało się ogromną, wielomilionową produkcją, która wymagała skoncentrowania i uwagi Michaela.

W pierwszym tygodniu czerwca 2009 roku, Michael spędził większość poranków w Culver Studios na składaniu filmowych kawałków do ‘Dome Project’. W tym samym czasie, próby przeniosły się z Center Staging do jednego z głównych ośrodków sportowych i koncertowych w Los Angeles, Forum w Inglewood. Przygotowania osiągnęły ten pułap, w którym nadszedł czas, żeby postawić show na nogi i rozpocząć fazę inscenizacji w większym miejscu. Oczekiwano teraz od Michaela, że bardziej regularnie będzie się pokazywał na próbach, ale nie udawało mu się przychodzić tak często, jak chciałby zespół produkcyjny. Kiedy się pokazywał, próby odbywały się zazwyczaj późnym popołudniem, po jego domowej sesji z Travisem Payne, trwając ponad siedem godzin.

W pierwszych dwóch tygodniach czerwca brakowało Michaela na kilku próbach, co wywołało frustrację u Kenny'ego Ortegi i zespołu produkcyjnego. W trzecim tygodniu czerwca, był praktycznie nieobecny w Forum. 16 czerwca w rezydencji przy Carolwood odbyło się spotkanie, więc Ortega i dyrektorzy AEG, Paul Gongaware i Randy Phillips, mogli przedyskutować z Michaelem jego brak koncentracji i słabą frekwencję na próbach.

Gongaware, który wcześniej pracował jako menadżer tras koncertowych, zarówno podczas tras ‘Dangerous’, jak i ‘HIStory’, powiedział, że nigdy nie był zaniepokojony nieobecnościami Michaela. "Michael nie chciał ćwiczyć, to mnie nie zaskoczyło", powiedział. Michael mało co ćwiczył do ‘HIStory Tour’, ale zawsze mu się udawało, zauważył Gongaware. „Wiedziałem, że kiedy zapalały się światła w hali, on tam będzie”, dodał. "Kiedy nadchodził czas gry, on się pojawiał".

Najbardziej niepokojący był nagły spadek masy ciała Michaela - ważył 136 funtów [niecałe 62 kg] - i dziwne zachowanie. Choreograf Travis Payne wspomina, że pytał Michaela o jego nagłą utratę wagi, ale powiedział mu, że nie musi się martwić. „Powiedział: ‘Schodzę do mojej kategorii wagowej’, co odebrałem jako znak, że przygotowuje się do występów”, powiedział Payne. Jedną rzeczą, którą udało się Michaelowi ukryć przed wszystkimi, oprócz dr Murray’a, była jego nocna walka z bezsennością. Michael miał problemy ze spaniem podczas poprzednich tras koncertowych i w tej nie było inaczej.

W piątek, 19 czerwca, Michael zjawił się na tym, co miało być ostatnią, zaplanowaną próbą w Forum. Był jednak w takim stanie, że nie był zdolny nawet wejść na scenę. Kenny Ortega powiedział, że jak tej nocy zobaczył Michaela, był przerażony. "Pomyślałem, że dzieje się coś emocjonalnego, głęboko emocjonalnego, coś fizycznego", przyznał. "Był obojętny. Obserwowałem Michaela, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem. To mnie bardzo zmartwiło. Wyglądał na zagubionego, pozbawionego emocji, przestraszonego. Czułem, że Michael miał kłopoty i potrzebował pomocy". Michael poprosił, żeby mógł przesiedzieć próbę i obejrzeć ją, podczas gdy Travis Payne zajęł jego miejsce, zanim Ortega zaproponował, żeby wrócił do domu.

Po incydencie zwołano kolejny szczyt, który odbył się następnego popołudnia przy Carolwood. Ortega i Phillips zaczęli dzielić się swoimi obawami z Michaelem i dr Murrayem, ale lekarz złościł się na Ortegę, mówiąc mu, że nie miał prawa wysyłać Michaela do domu. "[Murray powiedział] Michael był fizycznie i emocjonalnie zdolny do wypełnienia wszystkich swoich zobowiązań związanych z koncertem", wspomina Ortega. "Byłem zszokowany, ponieważ Michael nie wydawał mi się być w tej chwili fizycznie lub emocjonalnie stabilny". Następnie Murray powiedział Ortedze, żeby trzymał się swojej pracy, a jemu pozostawił kwestie związane ze zdrowiem Michaela.

Michael uspokajał Ortegę i Phillipsa, że jest zdolny fizycznie i psychicznie do kontynuowania, i że od tej chwili się podciągnie. „Michael powiedział mi, że jest gotów przejąć stery”, powiedział Ortega, „że nie powinienem się bać, że był w pełni zdolny do zajęcia się obowiązkami. Chciał to zrobić [trasę], [on] chciał, żebym stał po jego stronie [i] powiedział mi, żebym w niego uwierzył. Powiedziałem mu, że go kocham, że chodziło mi o jego zdrowie i bezpieczeństwo, powiedziałem: ‘To jedyny powód, dla którego poruszyłem te sprawy, ponieważ troszczę się o ciebie i nie chcę żeby stała ci się jakaś krzywda’, a on powiedział: ‘Dobrze się czuję, Kenny, daję ci słowo’ i mnie przytulił”.

Nawiązano też kolejny raz do tego, ze Michael musi uczestniczyć w próbach na tak ważnym etapie produkcji. Michael odpowiedział, wyjaśniając, że nie był tak zaangażowany, jak chciałby Ortega, skoro pracował z Travisem Payne w domu, i że znał swoje układy taneczne. „Mam na myśli, że Michael bardzo wyraźnie dawał do zrozumienia, że był gotowy”, powiedział Phillips. „Oto, co powiedział Kenny’emu: ‘Ty zbudujesz dom, a ja wstawię drzwi i go pomaluję’”. Michael powiedział, że zrozumiał, że jego obecność jest potrzebna do tak złożonej produkcji i obiecał Ortedze, że teraz będzie przychodził na próby. Wtedy reżyser powiedział Michaelowi, żeby wziął dwa dni wolnego i spędził trochę czasu ze swoimi dziećmi.

We wtorek, 23 czerwca próby przeniosły się z Forum do Staples Center w śródmieściu Los Angeles, które bardziej przypominało O2 Arena w Londynie. W Staples zaplanowano osiem prób, później, 5 lipca, ekipa miała wylądować w Londynie, przeznaczając 5 dni na próby w O2 Arena, przed rozpoczęciem 13 lipca pierwszego koncertu.

Kiedy we wtorek wieczorem Michael zjawił się w Staples Center, dotrzymał obietnicy – był ożywiony. Kenny Ortega ledwie mógł uwierzyć w to, co się działo przed nim na scenie . "Przystąpił do próby pełen energii, pełen chęci do pracy, pełen entuzjazmu i to był inny Michael”, wspomina Ortega.

Reżyser nawet zaczął się zastanawiać, czy widział problem, który nie istniał. „Zwątpiłem”, przyznał. "Pamiętam to: ‘Czy widziałem coś, czego nie mogło tam być?’, ponieważ Michael po prostu nie wydawał się być tym Michaelem, którego widziałem 19 czerwca. Rwał się do pracy, rozpalał się, rządził”.

W środę Michael przybył do Staples o 18:30, żeby spotkać się z Randym Phillipsem, prezesem AEG Timem Leiweke i producentem telewizyjnym, Kenem Ehrlichem. Rozmawiali o planach transmitowania 31 października 2009 roku na kanale CBS specjalnego programu na Halloween, który miał wyprodukować Ehrlich. Michael chciał połączyć swój film „Ghosts” z 1996 roku z fragmentami jednego z jego występów na żywo do "Thrillera" w Londynie.

Potem spędził następną godzinę, przeglądając fragmenty filmów 3D do „This Is It”, zanim około 21:30 wszedł na scenę, na próbę. W ciągu trzech godzin Michael wykonał około tuzina piosenek, wykazując podobny poziom energii i koncentracji jak poprzedniego wieczoru. Ostatnią piosenką, jaką śpiewał tej nocy, była "Earth Song". Następnie Michael usiadł wraz z Kennym Ortegą i obserwowali Travisa Payne’a podczas próby do "Heal the World", mógł więc przyjrzeć się oświetleniu, inscenizacji i scenicznym elementom utworu.

Pod koniec sesji Michael przytulił Ortegę i Payne'a, zanim wrócił do swojej garderoby. Ortega był "uszczęśliwiony" nagłą przemianą Michaela. „Wiedział, że najgorsze mieliśmy za sobą”, powiedział Phillips. Gdy wychodzili z hali o wpół do pierwszej w nocy, Phillips powiedział, że było to "jak milion dolarów", gdy Michael powiedział mu: "Teraz wiem, że mogę to zrobić" i "dziękuję ci za to, że doprowadziłeś mnie tak daleko, dalej sam sobie poradzę".

W czwartek Michael miał zacząć ćwiczyć "iluzję", która przekształcała piosenkę "Dirty Diana" w "Beat It". Podczas "Dirty Diana" Michael miał wystąpić na łóżku otoczonym płomieniami, będąc ściganym przez tańczącą na rurze akrobatkę, która w końcu go łapała i przywiązywała do jednej z kolumienek łóżka. Seria jedwabnych płomieni miała go wtedy ukryć, aż się zapadnie i odsłonić kobietę tańczącą na rurze. Michael zacząłby wtedy "Beat It", unosząc się nad publicznością na podnośniku.

Gdy Michael opuszczał Staples Center, Ortega powiedział mu, że miał wszystko przygotowane dla niego na następny wieczór. "Czuł, że na tych próbach, które oglądał, realizowaliśmy jego marzenie", ze wzruszeniem wspomina Ortega. "Poprosił mnie, żebym podziękował wszystkim, żebym im powiedział, że ich kocha - tancerzy, piosenkarzy, zespół muzyczny, ekipę. Powiedziałem mu, że mam przygotowane dla niego wszystko na następny dzień, żeby mógł od razu zacząć próby iluzji. Powiedziałem mu, że go kocham, a on odpowiedział, że kocha mnie bardziej, uściskaliśmy się i wyszedł z budynku”.

Droga z Staples Center do Carolwood Drive trwała tej nocy około 30 minut. Jak zwykle, dziesiątki fanów obozowało przed bramami, żeby pozdrowić Michaela, kiedy wracał. Gdy jego SUV, około pierwszej nad ranem zbliżał się do posiadłości, Michael był w dobrym nastroju, opuścił szybę w oknie i rozmawiał przez chwilę z fanami, zanim samochód przejechał przez bramę.

Jednak po przekroczeniu progu i wejściu do sypialni,jego nastrój uległ zmianie. Jak zawsze po intensywnej próbie, usiłował się wyciszyć, zrelaksować. O godzinie 1:30 po tym, jak Michael wziął prysznic, dr Murray spróbował dać mu na sen tabletkę diazepamu, znanego także jako valium benzodiazepinowego leku o właściwościach uspokajających. Kiedy to zawiodło, Murray dał Michaelowi dwa silniejsze leki z grupy benzodiazepin, lorazepam i midazolam. Michael zasnął, ale na krótko. Według Murraya, po dziesięciu minutach znów się obudził.

O 4:30, Michael był zdesperowany. „Muszę zasnąć”, powiedział do Murraya. "Mam te próby. Muszę być gotowy na koncerty w Anglii. Jutro będę musiał odwołać moje występy. Nie mogę funkcjonować, jeśli się nie prześpię”. Murray spróbował więcej lorazepamu i midazolamu, ale o 10:40, Michael nadal nie spał. Powiedział wtedy do Murray’a: "Chciałbym trochę mleka. Wiem, że jedynie to naprawdę na mnie działa". Michael miał na myśli propofol, dożylnie podawany środek znieczulający, zwykle używany tylko w warunkach szpitalnych. Murray przypomniał Michaelowi, że musi obudzić się w południe, żeby przygotować się na kolejną próbę w Staples Center. „Nie ma znaczenia, kiedy wstaję, spraw tylko, żebym zasnął”, odpowiedział Michael.

Murray przyznał, że co noc, przez osiem tygodni, podawał Michaelowi propofol, żeby uporać się z jego bezsennością. Michael był obeznany z lekiem, stosował go w tym samym celu latem 1997 roku, podczas trasy koncertowej po Europie i podczas nagrywania albumu „Invincible”. Ponieważ otrzymał lek od lekarza, Michael wierzył, że jest bezpieczny. Ponad 48 godzin wcześniej, Murray zaczął próbę odstawienia Michaela od propofolu, dając mu go mniej, a więcej lorazepamu i midazolamu. We wtorek w nocy, Michael spał dobrze tylko po benzodiazepinach. To może wyjaśniać, dlaczego był taki pełen energii na próbie.

Pomimo tego, że Michaelowi udało się zasnąć poprzedniej nocy bez propofolu, Murray uległ jego żądaniom. "Zdecydowałem się na to i dałem mu trochę mleka, żeby mógł przespać kilka godzin, żeby mógł odbyć próbę, ponieważ troszczyłem się o niego", wyjaśniał Murray. Lekarz zaaplikował mu 25 mg propofolu, powoli spływającego w kroplówce podłączonej do nogi Michaela. O 11 rano, gdy lek przetoczył się falą przez jego krwioobieg, Michael w końcu zapadł w zdradliwy sen. Nigdy się nie obudził.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


21/11/17 15:39 juka
Nareszcie znalazłam czas na czytanie Twoich świetnych tłumaczeń. Dziękuję.

24/10/17 17:49 gość
Nie uwierze w to, że Michael chcial sie truc propofolem a jego śmierć to byl wypadek. La toya mowila, ze ten lekarz to byla marionetka, ze to byl spisek. Sa filmiki na youtube.

24/10/17 00:09 Michaelina
To wszystko było jak jazda bez trzymanki, zbyt wyczerpujące jego nadwątlone siły po tym, co przechodził przez ostanie lata :( Od ogłoszenia trasy bałam się i miałam złe przeczucia...bardzo złe :((( .............podziękowania Kato <3

21/10/17 21:22 ♥ Jolanta ♥
Gdy wracam myślą do tych smutnych wydarzeń oczy jakoś wilgotnieją... smutne to wszystko , tak bardzo chciałam wierzyć,że mu się uda , że w końcu zakończy się jego tułaczka z dziećmi ..... Dziękuję ...kato... za ogrom pracy <3