En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Brad Buxer Interview (Black & White, November/December 2009) Wywiad z Bradem Buxerem (Black & White, listopad /grudzień 2009)
Author: Brad Buxer(2009) Autor: Brad Buxer(2009)
Brad Buxer Interview is a four-page interview with one of Michael Jackson's former collaberators. In this interview there are a few Sonic-related questions and Michael Jackson is confirmed to have worked on Sonic the Hedgehog 3. This interview was published in the French language Black & White magazine.

Brad Buxer Musician, Arranger [Dangerous, HIStory]

Keyboardist and arranger on all albums since Dangerous, Music Director of the Dangerous and HIStory Tour, Brad Buxer was the closest and most loyal artistic associate to Michael for over 15 years. In a quiet and unassuming nature, this incredible musician, now an airline pilot, did, however, never speak about his work with the King of Pop. In tribute to his late friend, Brad speaks for the first time.

Black & White: How did you come to work with Michael?

Brad Buxer: In 1986 I toured with the Stevie Wonder's band. But as you know, Michael was a big fan of Stevie and, therefore, it was paying serious attention to the musicians who worked with him ... Until 1991, so I toured with Stevie but in the meantime, thanks to him I could get to know Michael. I will never forget my first encounter with him. A current immediately passed between us. Musically speaking, we were on the same wavelength, we spoke the same language. And purely human, we instantly became friends. Bonds were created naturally, and they have only strengthened over time.

Black & White: Soon Michael and you got involved in the creative process of what would become the album Dangerous.

Brad Buxer: Yes. Before Teddy Riley is working on the album, with Bill Bottrell, we recorded several demos, including those Who Is It, Black Or White or Heal The World.

Black & White: Dangerous was the first album recorded by Michael without Quincy Jones. Why do you think he did this?

Brad Buxer: Let me be clear: Michael was not angry with Quincy. He has always had an admiration for him and an immense respect. But with Dangerous, Michael wanted to control the creative process from A to Z. Simply put, he wanted to be his own boss. Michael was always a very independent, and he also wanted to show that his success was not because of one man, namely Quincy. However, Quincy still had a lot of opinions. This showed when we finished Dangerous and Michael called Quincy to help him at the end. Quincy still had a lot of opinions about the album. And when Quincy said we had a masterpiece, Michael was no longer hesitant to release the album.

Black & White: One of the great successes of Dangerous is Who Is It. But the structure of this song reminds many Billie Jean. Was this conscious on the part of Michael?

Brad Buxer: No, I do not think so. I never really paid attention but now that you say is true, Who Is It and Billie Jean are very close. However, despite all the qualities of Who Is It, I do not think it comes close to Billie Jean. No song is better than Billie Jean, I think.

Black & White: In the studio, Michael gave you a lot of freedom?

Brad Buxer: Absolutely. Michael was not one of rigid, it was always open to my suggestions and ideas. He gave me full confidence. Most often, he sang a melody, and I found the arrangements to accompany him. Regarding arrangements for strings or sheets of synth, I tended not to do, and intervened when he found that the direction in which I was not good. Even if a musical point of view, Michael was a genius, he knew he could not do anything and he had the intelligence to delegate some things. Sometimes, he knew exactly what he wanted to hear me sing all the parts of a song. Other times, he let me play until he hears something he likes. This is particularly what happened to songs like "Who Is It or Stranger In Moscow.

Black & White: Is that Michael sometimes wrote the lyrics of a song before a melodic idea?

Brad Buxer: No, it's almost never happened. Michael was still writing the lyrics at the last minute, on a piece of table. It was one of his manners. [laughs] He expected that often the instrumentation of a song is completely finished before writing lyrics. And it made us crazy sometimes! For example, Michael wrote the lyrics of Black Or White in 20 minutes in the studio while we waited to do his voice making. [laughs]

Black & White: Did you sometimes feel that Michael was frustrated not knowing how to play an instrument?

Brad Buxer: Not really. But once he asked me to give him piano lessons. I told him: "Ok Michael, do it seriously. Every day, you'll sit with me for 15 minutes and there will be a little lesson. But he never had the patience to apply themselves to this discipline. [laughs] I think he knew he did not need to play an instrument to express his talent. While he may not have played an instrument, he was still a fantastic musician. He instinctively understood the music. It was just part of him.

Black & White: Can see clarify the rumor that Michael had in 1993 composed the music for Sonic 3 video game, which you would be credited?

Brad Buxer: I've never played and I do not know what the developers have kept the tracks on which Michael and I have worked, but we did compose the music playing Michael called me at the time for give him a helping hand on this project, and that's what I did. And if he is not credited for composing the music, because he was not happy with the result sound coming out of the console. At the time, game consoles did not allow an optimal sound reproduction, and Michael found it frustrating. He did not want to be associated with a product that devalued and his music.

Black & White: One of the surprising things in the music of Sonic 3 is that you can hear the chords of Stranger In Moscow, which is supposed to have been composed later.

Brad Buxer: Yes, Michael and I had made the following arrangements for the game, and it has served as the basis for Stranger In Moscow. More than any other song that I worked with Michael, Stranger In Moscow is where I made my most artistic leg. I'm not credited as co-composer on this track, but I have worked closely with Michael on the composition and structure of this song. I also played virtually all instruments.

Black & White: Did that not bother you that Michael did not include it in the song credits as co-composer?

Brad Buxer: No. I did not ask to be. When you have the opportunity to work with such a musical genius, be credited or not, it does not really matter. I had a great opportunity to working with Michael all these years. I'm probably the musician with whom he worked most of his career. I was a musician and arranger from 1989 until 2006. It shows how we were on stage, him and me.

Black & White: You also play almost all instruments on Morphine.

Brad Buxer: Yes, but unlike Stranger In Moscow Michael knew exactly what he wanted to hear each instrument pure. He sang all the parts, whether the piano in the middle of the song, or those sheets of synth on the chorus. Everything is his. On this song, so I simply carried out his ideas. With two sound engineers, it has even been singing the word "Morphine" on the chorus. It was very fun.

Black & White: Can you tell us about In The Back, appearing on The Ultimate Collection? It is a truly exceptional piece.

Brad Buxer: I'm glad you mentioned this song because it's one of my favorites. This title is unbelievable and it proves once again how Michael was a genius ... Like morphine, I play almost every instrument on this song, but all ideas are Michael. What a pity he did not write the words as such deserved to be completed 100%. It is also Beautiful Girl, by the way. We worked so hard on In The Back. We recorded a lot of parts that are not on the version you know. Bill Preston [legendary keyboardist who worked with the Beatles or the Rolling Stones] is by example from the studio to play the organ. But Michael did not finally kept this part.

Black & White: Did you experiment a lot while recording a title?

Brad Buxer: Yes, because Michael loved finding new sounds that the human ear had ever heard. Often, he repeated: "Brad, get me a sound that hurts really bad." That meant he wanted something that shakes him inside. Even if we had much use of machines and computers to design some sounds of drums, sometimes we find more ideas ... organic, I would say. For example, we came banging on the lid of a grand piano with a baseball bat-ball kick to design a specific drum. [laughs]

Black & White: You've recorded new songs with Michael after Invincible. You can tell us about?

Brad Buxer: Yes, the newest piece on which we worked, Michael and me, From The Bottom Of My Heart, the title was out to raise money for victims of Hurricane Katrina. Overall, the songs we recorded during the latest years are of exceptional quality. Contrary to popular belief Michael was not an artistic decline. He bubbled with ideas. And these songs on which we worked are more original and more creative than we've done together.

Black & White: Michael has never been lacking inspiration?

Brad Buxer: No. At no time in his life Michael has been lack of inspiration. Plus he went through many trials, as has been the case in 2005 with the trial, and this had a positive influence on creativity.

Black & White: Do you think we will hear in the near future these songs recorded during the last years of his life?

Brad Buxer: I am not allowed to speak, but it is very likely.

Black & White: Are you staying in contact with Michael afterwards?

Brad Buxer: Last year, he called me to work with him again. The problem is that having spent my pilot's license, I had just been hired by an airline. And projects like Michael were quite vague and did not even have a label behind him, I could not risk giving my resignation and losing one job like that. I needed to know where I was and there, in this case, it was not the case at all. Having 51 years today, I might never be committed again later. To my regret, so I had to refuse to work with him again.

Black & White: What are the best memories you keep of Michael?

Brad Buxer: All those laughs we had together. I remember the races we were in the corridors of the hotel when we were on tour, or the food fights in our rooms. But mostly, I always remember his smile when we listened to a song completed. There was a lot of pride, love and respect in this regard. And the feeling was mutual ... For nearly 20 years, I have been fortunate to count Michael among my best friends. We had the same age, him and me. Needless to say I miss him terribly.
(źródło)
Wywiad z Bradem Buxerem to czterostronicowy wywiad z jednym z dawnych współpracowników Michaela Jacksona. W tym wywiadzie padło kilka pytań o związek Michaela Jacksona z Sonic i potwierdzenie, że pracował nad muzyką do trzeciej gry komputerowej z serii Sonic the Hedgehog. Wywiad został opublikowany we francuskim fanowskim magazynie ‘Black & White’.

Brad Buxer - muzyk, aranżer [„Dangerous”, „HIStory”]

Brad Buxer, klawiszowiec i aranżer wszystkich albumów od czasu „Dangerous”, dyrektor muzyczny tras koncertowych Dangerous i HIStory, był najbliższym i najbardziej lojalnym współpracownikiem artystycznym Michaela przez ponad 15 lat. Ten doskonały, cichy i skromny z natury muzyk, obecnie pilot linii lotniczych, nigdy nie mówił o swojej pracy z Królem Popu. Składając hołd swojemu zmarłemu przyjacielowi, Brad mówi o nim po raz pierwszy.

Black & White: Jak to się stało, że zaczął pan pracować z Michaelem?

Brad Buxer: W 1986 roku byłem w trasie z zespołem Stevie’go Wondera. Jak wiecie, Michael był wielkim fanem Stevie’go i dlatego zwracał dużą uwagę na muzyków, którzy z nim pracowali. Do 1991 roku koncertowałem więc ze Stevie’m, ale w międzyczasie, dzięki niemu mogłem poznać Michaela. Nigdy nie zapomnę pierwszego spotkania z nim. Natychmiast zaiskrzyło między nami. Mówiąc językiem muzyki, nadawaliśmy na tych samych falach. I po prostu jako ludzie, natychmiast się zaprzyjaźniliśmy. Więzy tworzyły się naturalnie i z czasem tylko się zacieśniały.

Black & White: Wkrótce Michael i pan zaangażowaliście się w twórczy proces tego, co stanie się albumem ‘Dangerous’.

Brad Buxer: Tak. Zanim Teddy Riley zaczął pracować nad albumem, razem z Billem Bottrellem nagraliśmy kilka dem, w tym „Who Is It”, „Black Or White”, „Heal The World”.

Black & White: „Dangerous” był pierwszym albumem nagranym przez Michaela bez Quincy Jonesa. Jak pan myśli, dlaczego to zrobił?

Brad Buxer: Pozwólcie, że coś wyjaśnię: Michael nie był zły na Quincy'ego. Zawsze go podziwiał i darzył ogromnym szacunkiem. Jednak przy „Dangerous” Michael chciał kontrolować cały proces twórczy od początku do końca. Innymi słowy, chciał być swoim własnym szefem. Michael zawsze był bardzo niezależny, chciał też pokazać, że jego sukces nie jest dziełem jednego człowieka, a mianowicie Quincy’ego. Jednak zdanie Quincy’ego wciąż się liczyło. Widać to było po tym, jak Michael zaprosił Quincy’ego, kiedy skończyliśmy „Dangerous”, żeby przyszedł i przesłuchał album w studiu. Opinia Quincy’ego na temat albumu wciąż miała wielkie znaczenie. I kiedy Quincy powiedział, że mieliśmy arcydzieło, Michael przestał się wahać przed wydaniem albumu.

Black & White: Jednym z najwspanialszych utworów na „Dangerous” jest „Who Is It”. Jednak struktura tej piosenki w dużej mierze przypomina „Billie Jean”. Czy to było świadome działanie ze strony Michaela?

Brad Buxer: Nie, nie sądzę. Nigdy tak naprawdę nie zwracałem na to uwagi, ale teraz, gdy o tym mówicie, to prawda, „Who Is It” i „Billie Jean” są bardzo podobne. Jednakże, pomimo wszystkich zalet „Who Is It”, nie sądzę, że jest na tym samym poziomie, co „Billie Jean”. Myślę, że żadna piosenka nie jest lepsza od „Billie Jean”.

Black & White: Czy Michael dawał panu dużo swobody w studiu?

Brad Buxer: Oczywiście. Michael był elastyczny, zawsze był otwarty na moje sugestie i pomysły. Darzył mnie pełnym zaufaniem. Najczęściej on śpiewał melodię, a ja znajdowałem akordy do jej aranżacji. Jeśli chodzi o aranżację smyczków, czy partii syntezatora, pozostawiał mi zazwyczaj swobodę i interweniował, gdy uważał, że obrany przeze mnie kierunek nie jest dobry. Nawet jeśli z muzycznego punktu widzenia, Michael był geniuszem, wiedział, że nie potrafił zrobić wszystkiego i był na tyle inteligentny, żeby zlecać pewne rzeczy. Czasami wiedział dokładnie, co chce usłyszeć i śpiewał mi wszystkie części utworu. Innym razem pozwalał mi grać, dopóki nie usłyszał tego, co mu się podobało. W taki właśnie sposób powstawały piosenki "Who Is It”, czy też „Stranger In Moscow".

Black & White: Czy Michael pisał czasami tekst utworu zanim powstał pomysł na melodię?

Brad Buxer: Nie, prawie nigdy się to nie zdarzyło. Michael zawsze pisał teksty w ostatniej chwili, na kolanie. To był jeden z jego nawyków. [śmiech] Czekał przeważnie na zakończenie całej strony instrumentalnej utworu, zanim napisał tekst. I to czasami doprowadzało nas do szaleństwa! Na przykład: Michael napisał tekst do „Black Or White” w ciągu 20 minut w studiu, podczas gdy my czekaliśmy, żeby nagrać jego wokal. [śmiech]

Black & White: Czy czuł pan czasami, że Michael był sfrustrowany faktem, że nie umie grać na jakimś instrumencie?

Brad Buxer: Nie bardzo. Jednak kiedyś poprosił mnie, żebym dawał mu lekcje gry na fortepianie. Powiedziałem mu: "Ok Michael, potraktuj to poważnie Każdego dnia usiądziesz ze mną na 15 minut i będzie krótka lekcja. Nie miał jednak cierpliwości, żeby zastosować się do takiej dyscypliny. [śmiech] Myślę, że wiedział, że nie musi grać na żadnym instrumencie, żeby wyrazić swój talent. Chociaż Michael nie grał na instrumencie, z pewnością nie przeszkadzało mu to być fantastycznym muzykiem. Instynktownie rozumiał muzykę. Była po prostu częścią niego.

Black & White: Krążyła plotka, że Michael w 1993 roku skomponował muzykę do gry wideo Sonic 3, którą przypisano panu, czy może pan to wyjaśnić?

Brad Buxer: Nigdy w nią nie grałem i nie wiem, co z utworów, nad którymi pracowaliśmy z Michaelem zachowali twórcy gry, ale skomponowaliśmy do niej muzykę. Michael zwrócił się w tym czasie do mnie, żebym podał mu pomocną dłoń w tym projekcie i ja to zrobiłem. A jeśli nie jest wymieniany jako kompozytor tej muzyki, to dlatego, że nie był zadowolony z ostatecznego brzmienia wydobywającego się z konsoli. W tym czasie konsole do gier nie pozwalały na optymalne odtwarzanie dźwięku i Michael był tym zawiedziony. Nie chciał być związany z produktem, który dewaluował i jego muzykę.

Black & White: Jedną z zaskakujących rzeczy w muzyce Sonic 3 jest to, że można usłyszeć akordy ze „Stranger In Moscow”, utworu, który miał być skomponowany później.

Brad Buxer: Tak, Michael i ja przygotowywaliśmy aranżację do gry, która później posłużyła nam jako baza dla „Stranger In Moscow”. Bardziej niż jakikolwiek inny utwór, przy którym współpracowałem z Michaelem, „Stranger In Moscow” jest tym, w którym mój artystyczny wkład jest największy. Nie jestem wymieniony jako współtwórca tego utworu, ale ściśle współpracowałem z Michaelem nad kompozycją i strukturą tej piosenki. Grałem też praktycznie na wszystkich instrumentach.

Black & White: Czy to panu nie przeszkadzało, że Michael nie wymienił pana w utworze jako współtwórcy?

Brad Buxer: Nie, nie prosiłem o to. Kiedy masz okazję pracować z takim muzycznym geniuszem, bycie wymienionym, albo nie, nie ma żadnego znaczenia. Miałem wyjątkową okazję współpracowania z Michaelem przez te wszystkie lata. Jestem prawdopodobnie muzykiem, z którym pracował najdłużej w całej swojej karierze. Byłem jego muzykiem i aranżerem od 1989 do 2006 roku.Dowodzi to, na jakim byliśmy etapie, on i ja.

Black & White: Grał pan też prawie na wszystkich instrumentach w utworze „Morphine”.

Brad Buxer: Tak, ale w przeciwieństwie do „Stranger In Moscow", Michael wiedział dokładnie, co chciałby usłyszeć na każdym instrumencie. Śpiewał mi wszystkie części, czy to fortepianu w środku utworu, czy partie syntezatora w refrenie. Wszystko jest jego. W tym utworze po prostu zrealizowałem jego pomysły. Z dwoma inżynierami dźwięku, śpiewaliśmy nawet słowo „Morphine” w refrenie. To było bardzo śmieszne.

Black & White: Czy może pan opowiedzieć nam o „In The Back”, utworze znajdującym się na ‘The Ultimate Collection’? To naprawdę wyjątkowy kawałek.

Brad Buxer: Cieszę się, że wspomnieliście o tej piosence, ponieważ jest jedną z moich ulubionych. Ten utwór jest niewiarygodny i po raz kolejny dowodzi, że Michael był geniuszem. Podobnie jak w „Morphine”, gram w tej piosence niemal na każdym instrumencie, ale wszystkie pomysły są Michaela. Jaka szkoda, że nie napisał słów, ona zasługiwała na skończenie. Nawiasem mówiąc, dotyczy to też utworu „Beautiful Girl”. Tak ciężko pracowaliśmy nad „In The Back”. Nagraliśmy wiele partii, których nie ma w znanej wersji. Np. Bill Preston (legendarny klawiszowiec, który współpracował z Beatlesami i Rolling Stones) przyszedł do studia żeby zagrać na organach. Michael jednak nie zachował tej części w utworze.

Black & White: Czy dużo pan eksperymentował podczas nagrywania utworu?

Brad Buxer: Tak, ponieważ Michael uwielbiał poszukiwania nowych dźwięków, których ludzkie ucho jeszcze nie słyszało. Często powtarzał: "Brad, daj mi dźwięk, który naprawdę boli". Oznaczało to, że chce czegoś, co wstrząśnie nim do głębi. Nawet jeśli w dużej mierze używaliśmy maszyn i komputerów do tworzenia pewnych brzmień perkusji, czasami znajdowaliśmy więcej pomysłów, powiedziałbym… organicznych. Na przykład, waliliśmy w wieko fortepianu kijem bejsbolowym, żeby stworzyć określone brzmienie bębna. [śmiech]

Black & White: Nagrywał pan z Michaelem nowe piosenki po wydaniu płyty „Invincible”. Może nam pan o tym opowiedzieć?

Brad Buxer: Tak, ostatni utwór, nad którym pracowaliśmy, Michael i ja, to „From The Bottom Of My Heart”. Nagraliśmy go, żeby zebrać pieniądze dla ofiar huraganu Katrina. Ogólnie rzecz biorąc, utwory, które nagrywaliśmy w ostatnich latach, są wyjątkowe. Wbrew powszechnej opinii, Michael nie był w artystycznym dołku. On kipiał pomysłami. I te utwory, nad którymi pracowaliśmy, są oryginalne i bardziej twórcze, niż te wcześniej przez nas zrealizowane.

Black & White: Michaelowi nigdy nie brakowało inspiracji?

Brad Buxer: Nie. W żadnym momencie jego życia, Michaelowi nie brakowało inspiracji. Ponadto, przeszedł wiele ciężkich prób, choćby proces w 2005 roku, co miało pozytywny wpływ na jego kreatywność.

Black & White: Myśli pan, że usłyszymy w najbliższej przyszłości te piosenki nagrane w ostatnich latach jego życia?

Brad Buxer: Nie jestem upoważniony, żeby o tym mówić, ale to bardzo prawdopodobne.

Black & White: Czy później pozostawał pan w kontakcie z Michaelem?

Brad Buxer: W zeszłym roku ponownie zaprosił mnie do współpracy. Problem polegał na tym, że po otrzymaniu licencji pilota, właśnie zostałem zatrudniony przez linie lotnicze. A projekty Michaela były dość niejasne, nie miał nawet za sobą wytwórni płytowej, nie mogłem ryzykować złożenia rezygnacji i utraty takiej pracy. Musiałem wiedzieć, na czym stoję, w tym przypadku nie miałem żadnej gwarancji. Mając 51 lat, mógłbym później nie zostać ponownie przyjęty. Z żalem więc, musiałem mu odmówić ponownej współpracy.

Black & White: Jakie najlepsze wspomnienia zachował pan o Michaelu?

Brad Buxer: Wszystkie te wspólne zabawy. Pamiętam wyścigi, które urządzaliśmy na korytarzach hotelowych, kiedy byliśmy w trasie, albo bitwy na jedzenie w naszych pokojach. Przede wszystkim jednak, ciągle pamiętam jego uśmiech, gdy słuchaliśmy skończonej piosenki. Była w nim duma, dużo miłości i szacunku. I to uczucie było obopólne. Przez prawie 20 lat miałem szczęście zaliczać Michaela do grona moich najlepszych przyjaciół. Byliśmy w tym samym wieku, on i ja. Nie muszę dodawać, że strasznie za nim tęsknię.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

24/10/17 18:40 ♥ Jolanta ♥
Super-buziak dla Ciebie ...kato... ,dziękuję .

24/10/17 13:37 Michaelina
Kato jesteś WIELKA! <3 dziękuję