En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

“SYNCLAVIER, MUSIC AND MICHAEL JACKSON” - PART 2 "Synclavier, muzyka i Michael Jackson" - część 2
Author: Christopher Currell () Autor: Christopher Currell ()
The Making of the “Bad” Album

Michael’s album project was to be recorded at Westlake Recording Studios in Studio D. Westlake is located at Santa Monica Blvd. in West Hollywood, California. The day prior to officially starting the album, I had Michael’s Synclavier brought into the studio. The main tower was set up in a small room just outside the control room. The keyboard and terminal were set up in the control room. This was to be the Synclavier’s permanent home for the next 12 months. As I was setting up the Synclavier, Michael came in and we just chatted for a while. He was clearly excited that we were finally beginning to record his next album. One of the things he said during that conversation stayed with me always. He said to me, “The key to success in this business is to be humble.”

The next day, Bruce Swedien and Quincy Jones came in to the studio. I had already met Bruce but Michael introduced me to Quincy. Their demeanor was very polite but professional. I was thrilled to be working with these people. They were very top professionals in the music industry and the vibe was that we were there to make an album to top Thriller, the biggest selling album of all time! This was going to be a big task!

The Synclavier was new to Quincy. All he knew was that Michael had made his song demos on it. Bruce had a little experience on his prior movie score project for “Running Scared.” Both Bruce and Quincy had worked together many times so they already had a way of working together. Quincy’s way as a producer was to bring in combinations of various musicians and record them. Bruce’s way was to get the performance recorded as close as possible to what the musicians were playing live. The Synclaveir was about to change that idea of working.

My professional view was that I was there to operate the Synclavier and to be quiet and observe these talented people at work. For the next couple of weeks, I observed Quincy’s method of production and Bruce’s method of recording.

The main recording/production team that would work on the album nearly everyday for the next 12 months consisted of Michael Jackson (Artist, Producer), Quincy Jones (Producer), Bruce Swedien (Engineer), Craig Johnson (Second Engineer) and myself (Synclavier). Of course there were many musicians and technicians that would also be working as well. There are so many stories I could tell but there is not enough room to tell them all here, but here are a few.

I remember one day very early on, Quincy had his favorite session keyboard player Greg Phillinganes come in to record. The approach Quincy had was to re-record the Synclavier tracks with live session musicians. Quincy told me to play the Synclavier version of the song “Smooth Criminal” for Greg. I played the song and when it was near the end of the song, Greg asked if there was anything different on the fade out. I said, “No, it just repeats.” So he said, “Ok, let’s do it!” I called up the first sound and hit go. Bruce began to record and Greg proceeded to play every single part on the song…with only one take on each of the tracks! This included all the drums and percussion, the bass, the chords…everything! Perfectly! But what really amazed me was that he had only heard the song once! I was mind boggled! No wonder he was Quincy’s first call keyboardist!

Another day, Quincy brought in bass player Louis Johnson from the Brothers Johnson to play bass on some of the tracks Greg had played. Slam’n bass!

But I soon began to notice that there was no attention being paid to synchronizing these tracks with the Synclavier. There are many reasons why the Synclavier should be in sync with these recordings. I saw a possible train wreck in the near future if this was not addressed. I decided to break my usual silence and explain to Bruce. He basically told me that they have everything under control. So I said “Ok.”

I would arrive every day at about 10:00 am and we would work until maybe 7:00 pm or later. I would then drive to Michael’s house and work until about 1:00 or 2:00 am. We would work on Saturdays at Westlake but usually take Sundays off. But on Sundays, I would go to Michael’s house and work on songs all day and late into the night. This was to be my basic schedule everyday for the next 12 months.

One interesting note, for the first two weeks of working, Bruce would comment out of the blue everyday how he and the other Synclavier operator from his previous movie project, would do such and such and how cool it was and how good a Synclavier operator he was. Talk about pressure! All I could do is acknowledge and do my best. Then one day, again for no particular reason, Bruce turned to me and said, “You know, you are a lot better than (un-named)!” I was totally surprised! Bruce never mentioned him again! Wow!

One morning, John Robinson, drummer extraordinaire and another of Quincy’s top guys brought in six of Michael’s songs that he had programmed on an Oberheim drum machine. Most drum machine parts I had heard sounded very mechanical. Not so with these tracks. They sounded amazing! The feel was great! John said “He programed them in real time and were not quantized to a click.” John said He finished just in time because he was going on tour the next day with the famous group The Band. We recorded his drum tracks from the drum machine to digital tape. That day I was just observing. The next day, Michael came in to hear the tracks. I told him they sounded great. He listened and was dancing. When we finished listening, Michael agreed, they sounded great but…the arrangements were completely wrong! John was already gone on tour so he could not redo the tracks!

Bruce was perplexed as to what to do. I said, “I can put those tracks into the Synclavier and then rearrange everything correctly.” So he said “Ok” and I did it. This is when Bruce realized the importance of being able to sync the recordings with the Synclavier. So we proceeded to redo everything that we had already done, so we would have a solid framework from which to do anything. We could replay parts, change sounds, change arrangements…anything. I could even make a breathable click track from John’s drum machine performance so as to not mess with the feel! So for a few more weeks, the Synclavier became a “Band Aid.” We re-recorded everything in order to begin at square one.

Also, early on, when live tracks were being recorded, Michael would listen and say he liked the Synclavier versions better. This happened all the time, so soon, Quincy changed his way of working and we began to use the Synclavier for everything.

So many interesting people came into the studio during the making of the album. All friends of Michael or Quincy. People such as Oprah Winfrey, Elizabeth Taylor, George Lucas, etc., etc., etc. Very interesting!

After about six months of recording, Quincy decided, as a change of pace, to bring in a group of the best session players to record a ballad. I think it was the song, “I can’t stop loving you.” Everyone thought this was a good idea. As I recall, this group consisted of, among others, Greg Phillinganes (Keys Synclavier), Nathan East (Bass), N’dugu Chancler (Drums) and Paulinho da Costa (Percussion). When this group of musicians got together at Westlake, they realized that Michael was using the Synclavier. Nathan said, “So YOU’RE the reason why no one was being called.” What was interesting, these Los Angeles first call studio musicians had been aware that Michael was working on a new album but they were wondering why no one was being called to record. I was not received well by these musicians at the time because they thought I was taking away their work. What a great introduction to LA’s finest studio musicians! Yikes! Actually, I had never even considered that I was taking away work from anyone. I was just using the Synclavier as a creative tool for manifesting Michael’s musical ideas. As it turned out, Michael liked the Synclavier version of the song better…Wow!

One day, Quincy informed me that Jimmy Smith was coming in to play. Quincy decided to bring in his modified MIDI Hammond B3 for Jimmy to play. We could record his performance via MIDI into the Synclavier. We could then have the possibility to modify his performance or change the sounds after the fact. Quincy said, “Jimmy is good for only a couple of takes so make sure you capture his performance the first time.” Quincy was correct. I got his performance into the Synclavier no problem. I even sampled every note of the Hammond sound he was using after he left the studio. Later, Quincy decided to crossfade his Hammond performance with a more modern synth solo by Greg. This is what ended up on the album.

I remember when Run-DMC came to Westlake for a meeting with Michael. Quincy thought Rap music was going to be the next big thing and he wanted Michael to do a collaboration with them. After the meeting, nothing seemed to happen. Later I asked Michael how it went. It seems they were very arrogant and demanding. Wrong attitude for them! Michael thought the vibe wasn’t right. Anyway, I asked Michael what he thought about Rap music. He said, He did not like it very much. It was not musical enough for him. He liked melodies and real singing.

Michael liked to double and triple track his vocal harmonies. Generally, Michael liked to really go for it on one set of harmonies to get the emotional impact. Then I would put those in the Synclavier and insert them in all the places in the song where those harmonies appeared. This procedure also reduced vocal fatigue from just repeating the same things multiple times…especially on repetitive out-choruses that went on for 5 minutes for dance mixes.

At one point in the project, Michael became concerned that for some reason, the songs were not sounding the same as we had originally recorded them into the Synclavier at his house. He had discussed this with Bruce but he did not seem to understand Michael’s concern. Michael liked to listen LOUD!!! When he would come into the control room at Westlake to listen to something… everyone would run out of the room as he turned up the 25,000 watt speaker system to nearly full! He wanted to “feel” the music! Quincy even joked that during the making of Thriller, the speakers actually caught fire. This was taken as a sign for a hit album! Westlake blew a tweeter while we were doing the song “Bad”!

Anyway, Michael was concerned that the “punch” of the music was being lost somehow. Michael called a meeting with me and his manager Frank DiLeo to listen to the original tracks of the songs at Michael’s studio on the Synclavier. Frank agreed that there was a difference. Michael especially noticed this on the song “Smooth Criminal.” More attention began being put on this aspect of the recordings.

On “Speed Demon,” the original demo had a synthesizer sound doing a sweep up in the break before the solo. I thought that this was not very creative or interesting and had nothing to do with the song’s content. My idea was to replace it with a race car shifting through gears. I dropped the sounds into the Synclavier, made a patch, which included the gear shift sound and I played the race car shifting through the gears in the right timing with the groove. Michael loved it, so it is what you hear in the final song.

I don’t remember who’s idea it was to record Michael’s heartbeat for “Smooth Criminal.” It was an interesting project. Michael contacted Dr. Eric Chevlen and flew him down to Westlake from the Bay area. Dr. Chevlen had special equipment for recording the human heart. I recorded Michael’s heartbeat directly into the Synclavier in stereo. I digitally processed it in the Synclavier to give it a bit more clarity. I then controlled the speed of his heart digitally, slowly speeding it up. You can hear it in the beginning of “Smooth Criminal.”

During the recording of “Smooth Criminal,” Michael began shooting the dance scenes for the video. The song was not even close to being finished. I remember messengers coming to the studio every couple of hours to get the newest mix of what I was doing on the Synclavier so they could use it for the dance choreography over at the video sound stage.

On the song “Bad,” Michael was hearing a very specific bass sound. He was looking for a certain feel. This proved to be a bit of a challenge. I tried many bass sounds. Michael liked them but always there was something missing. In the end, the solution was to mix all the sounds Michael liked into one bass sound. To accomplish this took nine different bass sounds, which included synth sounds, organ bass pedal sounds as well as electric bass sounds. The composite worked and it is what you hear today on the song.

Michael really liked the demo of the song “Bad” so he made a special appointment for Quincy to hear it. Quincy liked it and thought it would be the hit single off the album. Quincy then played the tune for the executives at CBS and they liked it, too. Michael then thought the title of the album should be called “Bad.” Quincy said that the album better be good because the critics will really have a great time with that title!

I remember when Michael had hired Martin Scorsese to direct the “Bad” video. All of a sudden I was informed that I might have to go to New York with the Synclavier in case Michael needed it during the shoot. We were also working on other songs at Westlake (as well as working at Michael’s house) so there was a bit of a panic. This is where the phrase, “Chris needs to be cloned” became popular! It was common that I needed to be in two or three places at once! Finally, the day before we were supposed to leave, it was decided I should stay working at Westlake! Never a dull moment!

When the “Bad” video was rough edited, it was discovered that there were a few spots where Michael was singing some vocal effects on the video but there was no sound to go with them…such as his popular high pitched oooooo! So…I had to go find some of those ooooos on other recordings and drop them into the “Bad” track in the right place so it looked correct! It was then that Michael noticed that there was no intro to the song on the video. The job was given to me to create an intro for the song. I did this at my own studio on the Synclavier. Jerry Hey had just finished a terrific horn arrangement on “Bad” so I thought I would sample some of the horn hits from other sections of the song. I then re-pitch them, mixed in a percussion hit and a metallic sound and used this composite as a single keyboard sound. I then played in the intro that you hear at the beginning of “Bad”!

Michael liked the idea of the song “Bad” so he decided to call the upcoming tour the “Bad Tour.”

Michael became dissatisfied with the recording of “Smooth Criminal” so we re-recorded it. Michael liked it better but was still not convinced. More on this later.

Since nearly a year had passed of recording, CBS records wanted the album finished, so suddenly there was a flurry of activity at Westlake. Two rooms were going at the same time to put finishing touches on the album.

The making of the album was starting to wind down. Many people were asking me to work with them. Including Stevie Wonder, Pink Floyd and others. Since there were some holes in my work schedule, I thought I might find a bit of time to work on these other projects. When I mentioned them to Michael, he said “No”…he needed me to work on videos, the tour, as well as finish the album. He had not mentioned these things before so I turned down all other work.

I asked Frank DiLeo when Michael’s tour would start. He told me that he was working on opening in Japan in three months. I then asked Michael, I have some time, so maybe I should start preparing the music for the tour. He said no, that the album had to be finished and done correctly or there will be no tour. I thought ok…no problem. Another month passed. The dates that DiLeo had mentioned were coming closer. I asked Michael again if I should be working on the music in preparation for the tour. He gave me the same answer. Michael was keeping me busy, but there was a bit of time to work on tour things and I always like to be prepared. I knew the band on the “Victory” tour with Michael’s brothers had rehearsed for three months. Since there was no word about the tour, I thought, there is no way that with only about eight weeks left that the tour would begin in Japan as Frank suggested.

On June 29, 1987, I remember coming home from Michael’s house in time to turn on the 11:00 news. Suddenly, the announcement came on, “Michael Jackson announces world tour to begin September 12, 1987 in Japan!” I had been working for Michael for over one and a half years nearly everyday and I find out about the tour on the 11:00 news! Wow! Essentially, we had to prepare maybe the biggest tour ever with the most famous singer of all time in about eight weeks! There was no band, no musicians…nothing!

The next morning my phone was ringing off the hook as everyone was in a panic!
Praca nad albumem "Bad"

Album Michaela miał być nagrywany w Studio D w Westlake Recording Studios, które znajdowało się na Santa Monica Boulevard, w zachodnim Hollywood w Kalifornii. Na dzień przed oficjalnym rozpoczęciem nagrywania albumu, przywiozłem do studia synclavier Michaela. Główna jednostka została zainstalowana w małym pomieszczeniu tuż za reżyserką. Klawiatura i terminal ustawiono w pokoju nagrań.Na najbliższe 12 miesięcy stały się domem dla synclaviera. Kiedy instalowałem synclaviera, przyszedł Michael i rozmawialiśmy przez chwilę. Był wyraźnie podekscytowany, że w końcu zaczęliśmy nagrywać jego kolejny album. Coś, co powiedział podczas tej rozmowy, utkwiło mi na zawsze w pamięci. Powiedział mi: "Kluczem do sukcesu w tej branży jest skromność".

Następnego dnia do studia przyszli Bruce Swedien i Quincy Jones. Poznałem już Bruce'a, a teraz Michael przedstawił mnie Quincy’emu. Poza tym, że byli profesjonalni, byli bardzo uprzejmi. Byłem zachwycony, że będę pracował z tymi ludźmi. Byli najwybitniejszymi specjalistami w przemyśle muzycznym, a nastawienie było takie, że byliśmy tam po to, żeby stworzyć album, który przewyższy „Thrillera”, najlepiej sprzedający się album wszech czasów! To miało być duże przedsięwzięcie!

Synclavier był nowością dla Quincy’ego. Wiedział tylko, że Michael tworzył na nim dema swoich piosenek. Bruce miał niewielkie doświadczenie, zetknął się z nim przy swoim poprzednim projekcie, muzyce do filmiu "Running Scared". Bruce i Quincy pracowali wspólnie wiele razy, mieli więc już wypracowany sposób na tę współpracę. Sposób Quincy'ego jako producenta polegał na łączeniu różnych muzyków i ich nagrywaniu.Zadaniem Bruce’a było takie zapisywanie muzyki, żeby zapis najwierniej, jak to tylko możliwe, odzwierciedlał fakt, że muzycy grali na żywo. Synclavier miał zmienić takie podejście do pracy.

Z mojego zawodowego punktu widzenia, ja byłem tam, żeby obsługiwać synclaviera, siedzieć cicho i obserwować przy pracy tych utalentowanych ludzi. Przez kilka następnych tygodni obserwowałem metodę produkcji Quincy'ego i metodę nagrywania Bruce'a.

Główny zespół nagrań/produkcji, który pracował niemal codziennie przez najbliższe 12 miesięcy nad albumem, to: Michael Jackson (artysta, producent), Quincy Jones (producent), Bruce Swedien (inżynier), Craig Johnson (drugi inżynier) i ja (synclavier). Oczywiście było również wielu muzyków i techników, którzy także nad nim pracowali. Było tyle historii, o których mógłbym opowiedzieć, ale nie ma wystarczająco dużo miejsca, żeby je wszystkie przedstawić, oto kilka z nich.

Pamiętam jeden z pierwszych dni, kiedy przyszedł ulubiony klawiszowiec sesyjny Quincy’ego, Greg Phillinganes. Podejście Quincy’ego było takie, że ponownie nagrywał z muzykami sesyjnymi na żywo utwory z synclaviera. Quincy powiedział mi, żebym zagrał Gregowi na synclavierze komputerową wersję piosenki "Smooth Criminal". Grałem piosenkę, a kiedy zbliżał się koniec utworu, Greg zapytał, czy było coś, co różniło się od wyciszenia. Powiedziałem: "Nie, to się powtarza". Odpowiedział: "W porządku, zróbmy to!" Pobrałem pierwszy dźwięk i zagrałem go. Bruce zaczął nagrywać, a Greg przystąpił do grania każdej pojedynczej partii w utworze ... z jednym tylko zapisem każdej ze ścieżek dźwiękowych! Obejmowały one wszystkie bębny, instrumenty perkusyjne, strunowe, bas ... wszystko! Doskonale! Jednak tym, co mnie naprawdę zdumiało było to, że słyszał piosenkę tylko jeden raz! Dla mnie to było niepojęte! Nic dziwnego, że był pierwszym klawiszowcem Quincy'ego!

Innym razem Quincy przyprowadził basistę, Louisa Johnsona z zespołu ‘Brothers Johnson’, żeby zagrał partie basu w niektórych utworach, które grał Greg. Dał czadu na basie!

Wkrótce jednak zauważyłem, że nie zwracano uwagi na zsynchronizowanie tych utworów z ich wersjami z synclaviera. Istnieje wiele powodów, dla których wersje z synclaviera powinny być zgodne z tymi nagraniami. Jeśli problem nie zostanie rozwiązany, w najbliższej przyszłości przewidywałem katastrofę. Postanowiłem przerwać moją zwykłą ciszę i wyjaśnić to Bruce'owi. On stwierdził, że mają wszystko pod kontrolą. Powiedziałem więc: "W porządku".

Przychodziłem codziennie o 10:00 i pracowaliśmy do 19:00, albo dłużej. Później jechałem do domu Michaela i pracowałem do około 1:00 lub 2:00 w nocy.W Westlake pracowaliśmy w soboty, ale zwykle niedziele były wolne. Jednak w niedziele chodziłem do domu Michaela i przez cały dzień, do późnej nocy, pracowałem nad piosenkami. To był mój podstawowy plan na każdy dzień przez kolejne 12 miesięcy.

Jedna ciekawostka, przez pierwsze dwa tygodnie pracy, Bruce codziennie, ni stąd ni zowąd, rzucał komentarze, jak to on i inny operator synclaviera, który pracował z nim przy jego poprzednim projekcie filmowym, robili to i tamto, jakie to było fajne i jaki to był dobry operator synclaviera. Nie, wcale nie czułem presji! Wszystko, co mogłem zrobić, to godzić się z tym i pracować najlepiej jak potrafiłem. Pewnego dnia, bez konkretnego powodu, Bruce zwrócił się do mnie i powiedział: "Wiesz, jesteś o wiele lepszy niż (niewymieniony z nazwiska)!" Byłem kompletnie zaskoczony! Bruce nie wspomniał o nim więcej! Coś wspaniałego!

Pewnego ranka John Robinson, znakomity perkusista i jeden z najlepszych facetów Quincy’ego przyniósł sześć piosenek Michaela, które zaprogramował na maszynie perkusyjnej Oberheima. Większość partii nagranych na maszynie perkusyjnej, które słyszałem, brzmiało bardzo mechanicznie, ale nie te utwory. Te brzmiały fantastycznie! Wrażenie było wspaniałe! John powiedział, że "zaprogramował je w czasie rzeczywistym i nie zostało skwantyzowane ich tempo". John powiedział, że skończył akurat na czas, ponieważ następnego dnia wyjeżdżał w trasę koncertową ze znaną grupą ‘The Band’. Przegraliśmy jego nagrania z maszyny perkusyjnej na taśmę cyfrową. Tego dnia tylko się przyglądałem. Następnego dnia przyszedł Michael, żeby posłuchać utworów. Powiedziałem mu, że brzmiały świetnie. Słuchał i tańczył. Kiedy skończyliśmy słuchać, Michael zgodził się, że brzmiały świetnie, ale ... aranżacje były niewłaściwe! John był już w trasie, więc nie mógł przerobić utworów!

Bruce był skonsternowany, co z tym zrobić. Powiedziałem: "Mogę umieścić te utwory w synclavierze, a następnie wszystko prawidłowo sformatować". Odpowiedział: "W porządku" i zrobiłem to. Wtedy Bruce zdał sobie sprawę, jak ważne jest zsynchronizowanie nagrań z synclavierem. Dlatego przystąpiliśmy do przerabiania wszystkiego, co do tej pory nagraliśmy, mieliśmy więc solidną podbudowę, z którą można zrobić wszystko. Mogliśmy odtwarzać poszczególne części, zmieniać dźwięki, zmieniać aranżacje ... cokolwiek. Mogłem nawet stworzyć metronom oddechu z nagrania Johna na maszynie perkusyjnej. Dlatego w ciągu kilku tygodni synclavier stał się swoistą "grupą wsparcia". Nagraliśmy ponownie wszystko, żeby rozpocząć od podstaw.

Ponadto, na wczesnym etapie, gdy nagrywano utwory na żywo, Michael słuchał i mówił, że bardziej mu się podobały wersje z synclaviera. Tak było przez cały czas, więc wkrótce Quincy zmienił sposób pracy i zaczęliśmy używać do wszystkiego synclaviera.

W trakcie pracy nad albumem, do studia przychodziło tylu ciekawych ludzi. Wszyscy przyjaciele Michaela, czy Quincy’ego. Ludzie tacy, jak Oprah Winfrey, Elizabeth Taylor, George Lucas, itp., itd. Bardzo interesujący!

Po około sześciu miesiącach nagrywania, Quincy zdecydował, żeby dla odmiany wprowadzić zespół najlepszych sesyjnych muzyków do nagrania ballady. Myślę, że to była piosenka "I can’t stop loving you”. Wszyscy uważali, że to był dobry pomysł. O ile pamiętam, w skład tego zespołu wchodził między innymi Greg Phillinganes (klawisze, synclavier), Nathan East (bas), N'dugu Chancler (bębny) i Paulinho da Costa (perkusja). Kiedy grupa muzyków spotkała się w Westlake, zdali sobie sprawę, że Michael korzysta z synclaviera. Nathan powiedział: "Więc to TY jesteś powodem, dla którego nikt nie był wzywany". Co ciekawe, ci najlepsi muzycy studyjni w Los Angeles zdawali sobie sprawę z tego, że Michael pracuje nad nowym albumem, ale zastanawiali się dlaczego nikt z nich nie został zaproszony na nagrania. Nie zostałem wtedy dobrze przyjęty przez tych muzyków, ponieważ uważali, że zabieram im pracę. Jakiż wspaniały pierwszy kontakt z najlepszymi muzykami studyjnymi w Los Angeles! Jejku! Właściwie nigdy nawet nie myślałem, że zabieram komuś pracę. Używałem po prostu synclaviera jako twórczego narzędzia do demonstrowania muzycznych pomysłów Michaela. Jak się okazało, Michael bardziej lubił wersję piosenki z synclaviera ... Super!

Pewnego dnia Quincy poinformował mnie, że Jimmy Smith wchodzi do gry. Quincy postanowił przynieść ze sobą zmodyfikowany MIDI Hammond B3, żeby Jimmy na nim zagrał. Moglibyśmy nagrać jego wykonanie poprzez MIDI w synclavierze. Mielibyśmy wtedy możliwość modyfikacji jego gry lub zmiany brzmienia.. Quincy powiedział: "Jimmy jest dobry tylko na kilka podejść, więc upewnij się, że za pierwszym razem uchwyciłeś jego grę". Quincy miał rację. Bez problemu zapisałem jego grę w synclavierze. Pobrałem nawet każdą nutę z organów Hammonda, których on używał, po opuszczeniu przez niego studia. Później Quincy zdecydował się na zmiksowanie jego nagrania na organach Hammonda z bardziej nowoczesnym solo nagranym przez Grega na syntezatorze. Ta właśnie wersja znalazła się na albumie.

Pamiętam, jak zespół Run-DMC przyjechał do Westlake na spotkanie z Michaelem. Quincy uważał, że przed muzyką w stylu rap będzie wielka przyszłość i chciał, żeby Michael z nimi współpracował. Nie wyglądało na to, żeby po tym spotkaniu coś się działo. Zapytałem później Michaela, jak poszło. Wydaje się, że członkowie zespołu byli bardzo aroganccy i wymagający. Niewłaściwa taktyka! Michael uważał, że atmosfera była zła. Tak czy owak, zapytałem Michaela, co sądził o muzyce rap. Powiedział, że bardzo mu się nie podobała. To nie było dla niego wystarczająco muzyczne. Lubił melodie i prawdziwy śpiew.

Michael lubił podwajać i potrajać ścieżki ze swoimi harmoniami wokalnymi. Zazwyczaj Michael tak naprawdę nagrywał jeden zestaw harmonii, żeby uzyskać pożądany efekt emocjonalny. Potem ja wprowadzałem je do synklaviera i umieszczałem we wszystkich miejscach w utworze, w których pojawiały się te harmonie. Ta procedura zmniejszała także zmęczenie głosu od powtarzania wielokrotnie tego samego... zwłaszcza w powtarzających się refrenach, które w tanecznych miksach trwały 5 minut.

W pewnym momencie projektu Michael zaczął się niepokoić, że z jakiegoś powodu, piosenki nie brzmiały tak samo, jak pierwotnie nagraliśmy je w synclavierze w jego domu. Rozmawiał o tym z Brucem, ale ten zdawał się nie rozumieć obawy Michaela. Michael lubił słuchać GŁOŚNO !!! Kiedy wchodził do pokoju nagrań w Westlake, żeby czegoś wysłuchać… wszyscy wybiegali z pomieszczenia, gdy włączał niemal na pełną moc system głośników o mocy 25 000 watów! Chciał "czuć" muzykę! Quincy żartował nawet, że podczas nagrywania „Thrillera” głośniki faktycznie się zapaliły. Było to odebrane jako znak na przebojowy album! W Westlake, kiedy nagrywaliśmy piosenkę „Bad”, przepalił się głośnik wysokotonowy!

W każdym razie Michael martwił się, że muzyka w jakiś sposób utraciła „dynamizm”. Michael zwołał spotkanie ze mną i swoim menadżerem Frankem DiLeo, żeby posłuchać oryginalnych nagrań piosenek na synclavierze, w studiu Michaela. Frank zgodził się, że jest różnica. Michael zauważał ją zwłaszcza w utworze "Smooth Criminal". Zaczęto zwracać większą uwagę na ten aspekt nagrywania.

Na oryginalnym demo piosenki "Speed Demon" był dźwięk syntezatora naśladujący zamiatanie w przerwie, przed solówką. Uważałem, że nie było to zbyt kreatywne, czy interesujące i nie miało nic wspólnego z treścią utworu. Moim zamiarem było zastąpienie go odgłosem przełączania biegów w samochodzie wyścigowym. Wprowadziłem dźwięki do synclaviera, zrobiłem fragment, który zawierał dźwięk zmiany biegów i nagrałem odgłos zmiany biegów w samochodzie wyścigowym włączając go w odpowiednim czasie w utwór. Michaelowi bardzo się to spodobało, dlatego to jest to, co można usłyszeć w finalnej wersji piosenki.

Nie pamiętam, kto wpadł na pomysł, żeby w "Smooth Criminal" nagrać bicie serca Michaela. To był ciekawy projekt. Michael skontaktował się z dr Ericem Chevlenem, który przyleciał do Westlake z Bay Area. Doktor Chevlen miał specjalny sprzęt do nagrywania pracy ludzkiego serca. Nagrywałem bicie serca Michaela bezpośrednio w synclavierze w formacie stereo. Również w synclavierze przetworzyłem je cyfrowo, żeby nadać mu nieco większą przejrzystość. Później cyfrowo sterowałem jego rytmem, powoli je przyspieszając. Można to usłyszeć na początku "Smooth Criminal".

Podczas nagrywania "Smooth Criminal", Michael zaczął kręcić sceny taneczne do teledysku. Piosenka była jeszcze daleka od ukończenia. Pamiętam kurierów przybywających co kilka godzin do studia po najnowsze miksy, które robiłem w synklavierze, żeby mogli wykorzystać je do choreografii tańca podczas kręcenia scen filmu.

W utworze "Bad" Michael 'słyszał' bardzo specyficzne brzmienie basu. Szukał konkretnego wrażenia. To okazało się być w jakimś sensie wyzwaniem. Próbowałem wielu dźwięków basowych. Michaelowi się podobały, ale zawsze im czegoś brakowało. Ostatecznie rozwiązaniem było połączenie wszystkich dźwięków, które się Michaelowi podobały, w jedno brzmienie basu. Żeby to osiągnąć, zebrałem dziewięć różnych brzmień basowych, w tym dźwięki syntezatora, dźwięki basów organowych i elektrycznej gitary basowej. Ta mieszanka dała efekty i to ją dzisiaj słychać w piosence.

Michael naprawdę lubił demo utworu "Bad", więc zorganizował specjalne spotkanie z Quincym, żeby go posłuchał. Quincy’emu się spodobał i stwierdził, że to powinien być pierwszy singiel z płyty. Później Quincy przegrał piosenkę dla kierownictwa CBS i im też się spodobała. Michael stwierdził wtedy, że album powinien być zatytułowany "Bad". Quincy powiedział, że będzie lepiej, jeśli album będzie dobry, ponieważ krytycy będą mieli naprawdę niezły ubaw z tym tytułem!

Pamiętam, jak Michael zatrudnił Martina Scorsese, żeby nakręcić teledysk do piosenki "Bad". Nieoczekiwanie zostałem poinformowany, że będę musiał pojechać do Nowego Jorku z synclavierem, jeżeli Michael będzie go potrzebował podczas kręcenia zdjęć. Pracowaliśmy także nad innymi utworami w Westlake (a także w domu Michaela), więc było trochę paniki. To stąd wzięła się popularna fraza "Chris musi zostać sklonowany". Często bywało, że musiałem być w dwóch lub trzech miejscach naraz! Ostatecznie, na dzień przed wyjazdem, zdecydowano, że powinienem pracować w Westlake! Nigdy nie było nudno!

Gdy teledysk do "Bad" był na etapie montażu, okazało się, że było kilka miejsc, w których Michael śpiewał niektóre partie wokalne w filmie, ale nie było słychać żadnych dźwięków… takich jak jego słynne wysokie ‘oooooo’! Musiałem więc znaleźć któreś z tych ‘oooooo’ na innych nagraniach i wrzucić je we właściwym miejscu na ścieżkę dźwiękową do"Bad", żeby obraz pasował do dźwięku. Wtedy też Michael zauważył, że nie ma intro do piosenki w teledysku. Dostałem za zadanie stworzenie partii wstępu do piosenki. Zrobiłem to w moim studiu na synclavierze. Jerry Hey właśnie skończył świetną aranżację na waltornię do "Bad", więc pomyślałem, że spróbuję pobrać kilka dźwięków instrumentów dętych z innych części piosenki. Potem ponownie je nagrałem, zmieszałem z dźwiękami perkusji i metalicznym dźwiękiem i używałem tej mieszanki jako pojedynczych dźwięków klawiatury. Później nagrałem intro, które słychać na początku teledysku do "Bad"!

Michaelowi podobała się idea piosenki "Bad", postanowił więc zbliżającą się trasę koncertową nazwać "Bad Tour".

Michael był niezadowolony z nagrania "Smooth Criminal", więc nagraliśmy ten utwór ponownie. Ta wersja bardziej mu się podobała, ale wciąż nie był do końca przekonany. Więcej na ten temat później.

Ponieważ nagrywanie trwało już prawie rok, wytwórnia CBS chciała zakończenia pracy nad tym albumem. Dlatego też, w Westlake zaczęła się bieganina i praca na wysokich obrotach. Pracowaliśmy równocześnie w dwóch pomieszczeniach, wprowadzając ostatnie poprawki na albumie.

Praca nad albumem dobiegała końca. Wielu ludzi proponowało mi, żebym z nimi pracował, min. Stevie Wonder, Pink Floyd i inni. Ponieważ w moim planie pracy były jakieś luki, pomyślałem, że będę mógł trochę czasu poświęcić na te inne projekty. Kiedy wspomniałem o nich Michaelowi, powiedział: "Nie" ... potrzebował mnie do pracy nad teledyskami, do trasy koncertowej, a także do skończenia albumu. Nie wspominał o tym wcześniej, więc odrzuciłem wszystkie inne prace.

Zapytałem Franka DiLeo, kiedy rozpocznie się trasa koncertowa Michaela. Powiedział mi, że pracuje nad rozpoczęciem trasy w Japonii za trzy miesice. Zapytałem wtedy Michaela, mam trochę czasu, więc może powinienem zacząć przygotowywać muzykę do trasy koncertowej? Powiedział, że nie, że najpierw trzeba dopracować i skończyć album, inaczej nie będzie trasy. Poyślałem, w porządku ... nie ma problemu. Minął kolejny miesiąc. Daty, o których mówił DiLeo, były coraz bliżej. Zapytałem ponownie Michaela, czy powinienem pracować nad przygotowaniem muzyki do trasy koncertowej. Dał mi tę samą odpowiedź. Michael wciąż dawał mi zajęcie, ale miałem trochę czasu, żeby popracować nad utworami na trasę, a ja lubię zawsze być przygotowany. Wiedziałem, że na trasę "Victory" Michaela z braćmi, próby zespołu trwały trzy miesiące. Ponieważ nie padło ani jedno słowo na temat trasy, doszedłem do wniosku, że nie ma mowy o tym, żeby za osiem tygodni, które pozostały, rozpocząć ją w Japonii, jak twierdził Frank.

Pamiętam, że 29 czerwca 1987 roku wróciłem z domu Michaela, akurat na czas, żeby włączyć wieczorne wiadomości o 23:00. Nagle oznajmiono: "Michael Jackson ogłasza światową trasę koncertową, która rozpocznie się 12 września 1987 roku w Japonii!" Przez prawie półtora roku pracowałem dla Michaela niemal codziennie i dowiaduję się o trasie z wiadomości o 23:00! Super! Musieliśmy przygotować się do największej trasy koncertowej z najbardziej znanym piosenkarzem wszech czasów w niespełna osiem tygodni! Nie było zespołu, nie było muzyków ... niczego!

Następnego ranka mój telefon dzwonił bez przerwy, bo wszyscy panikowali!

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


28/10/17 20:04 ♥ Jolanta ♥
Okazało się jednak,że wystarczyło te osiem tygodni , by stworzyć wspaniałe Bad Tour .... wszystkie wspomnienia, historyjki z pracy , z Michaelem dają nam chociaż maleńkie pojęcie o atmosferze tworzenia ..... dzięki ... kato...

27/10/17 23:31 gość
Dziękuję za tłumaczenie ,bardzo interesujące ...