En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

"SYNCLAVIER, MUSIC AND MICHAEL JACKSON" - PART 3 Synclavier, muzyka i Michael Jackson - część 3
Author: Christopher Currell () Autor: Christopher Currell ()
The “Bad” World Tour

There were so many experiences while on the “Bad” tour, and it is almost an impossible task to write about them without making a complete book. I could break down the tour into three primary categories. The rehearsals; the actual tour which covered Japan, Australia, America and Europe; and the period right after the tour. I will talk about some of the experiences in the above mentioned three categories. What I will not discuss are the political/business aspects of the tour as these subjects tend to be somewhat of a downer. Due to the amount of information, I will write about my experiences on the Bad tour in two columns. This month I will talk about the rehearsals. Next month I will talk about the actual tour with a few additional notes of what I experienced shortly after the tour. Let’s get going….

The Rehearsals

The phone calls started coming! Everyone that was working around Michael was wondering what was going on. It soon became clear that Michael and Frank had started a company called TTC Touring, which was to handle all aspects of the tour. TTC had begun hiring some staff for the tour. I had assumed, from previous discussions with Michael, that I would make the transition from the studio to the live tour. However, it seemed that to some people working for TTC, my participation was questionable. If I was going on the tour, most likely I would be performing off stage.

One afternoon at Westlake (we were still recording), I confronted Michael directly about my participation. I asked Mike if he wanted me to play on the tour. He said yes. I asked him what he wanted me to play. He said guitar and Synclavier. I asked him if I would be on stage. He said yes. He also asked me about the Synclavier. Since the Synclavier was such an important instrument for the Bad album in the studio, he wanted to use it live. Michael’s idea of the show was to duplicate the record. He said people listen to the album and then they go to the shows expecting to hear those songs like they are on the album. So using the Synclavier was important to achieve his idea for the live shows.

His question to me was, would the Synclavier function consistently and reliably from night to night during the rigors of the tour? I told him if he did exactly what I said he would have no problems. We needed to hire the top expert engineer from the Synclavier company to maintain the Synclaviers on the tour. We would need redundant backup systems and we would need an air-conditioned clean room off stage to protect the Synclavier mainframe from the elements; such as dirt, heat and rain. He also wanted to be able to use the Synclavier to write songs while on the tour. So I said we can bring one and set it up in my hotel room and he could come use it and I would operate it any time he wanted! He was excited and said ‘let’s do it’!

I informed the current staff at TTC what Michael had requested. They were frustrated because it was a lot of extra work to bring the Synclaviers and traveling with them at this level had never been done before. Yet Michael had spoken so that was it! I also told the TTC people that the person to maintain the Synclaviers on tour should be Mitch Marcoulier who worked for NED-the Synclavier company.

I called Mitch and told him about the situation and asked if he would be interested. He said yes. I told him that he had to call TTC and tell them you wanted the gig. Ethically, TTC could not officially ask Mitch because of conflicts of interests. Mitch informed NED that he should go on the tour to make sure the Synclaviers would perform properly in such a high profile situation. It would also be good for NED and good for Michael Jackson. Everyone was happy and Mitch came on board as part of the technical crew for the tour.

Next thing was to figure out exactly what Synclavier systems were needed. Based on the music and how I would use them in performance, I decided I needed two fully loaded Synclaviers on stage with a Synclavier Direct to Disk recording system. We also needed an entire Synclavier in spare parts as well as redundant hard drives in case there was a problem. This system would add up to about $1,400,000! Only Michael Jackson could afford such a system for a world tour. In addition, we added another Synclavier for my hotel room along with additional recording equipment, speakers, a mixer, my electric guitar and effects.

My biggest worry was how to play the Synclavier Live. I am not a keyboard player. I am a guitar player. I needed to search for the latest technology that would allow a guitar player to play an instrument with guitar like technique but would output digital information reliably to a computer to trigger the Synclavier. I tried everything! In the end, I chose an instrument called the SynthAxe. After plying it for 5 minutes, I knew this instrument could do the job. It was $12,000! I bought one for myself and I had TTC buy two for the tour. Now I just had to learn to play it in a few weeks!

Meanwhile, auditions for band musicians began and a space was set up at Leeds Rehearsal space in North Hollywood, California. This space included all kinds of Keyboard equipment and some guitar amps for players to use if they needed while auditioning. Rory Kaplin was in charge of the auditions and would help the musicians with the equipment if needed. Rory also became one of the keyboard players in the band. Previously, Rory had played with the Jacksons on the Jackson’s Victory Tour.

Michael was not present at the auditions. A video camera was set up to film the musician’s performance and was later shown to Michael in the evening at his house.

There was not very much time to put the tour together so the list of accomplished musicians that would qualify was narrowed down very quickly by professional referrals in the industry. Michael wanted a female blond guitar player for the band image he had in mind. The Guitar Institute of Technology (GIT) was notified and they said they would send over 5 of their best female students. Due to time constraints, TTC requested that GIT just send the best of the five players.

I happened to be at Leeds the day Jennifer Batten came to audition. She pulled up in a beat up pickup truck. She was a guitar instructor at GIT. She had her guitar and her amp. I was walking into Leeds at the same time so she asked where she should set up. She did not look like a rock star…she looked more like an introverted librarian. I showed her the stage. As I recall, Rory was there too. Jennifer asked what she should play. We said anything she wants. So she played the Eddie Van Halen solo on Beat It perfectly with no backing music! We were floored! Later that evening, at Michael’s house, we were watching the videos. I told Michael that Jennifer was really good and he should really check her out! He watched and got very excited and said…”Wow! She is really good but we have to do something about her look!” We all laughed! She was immediately in the band!

Next, came a referral for a bass player! Don Boyette! He had played with many people including the Pointer Sisters and had just come off a year tour with Lionel Richie. Great player and a great look he was in right away!

There were many keyboard players auditioning but Michael wanted Greg Phillinganes. He had played on some of the songs in the studio and he had been working with Michael for many years. I am not sure why we even held keyboard auditions. He was the last musician to come into the band.

It seemed that the plan was to use Jonathan Moffett on drums and David Williams on guitar since both were on the Jackson’s Victory tour. The problem was, they were currently out touring with Madonna. Her tour would soon end allowing a couple of weeks to make the transition into the band. For rehearsals, we needed substitutes for the drums and guitar. Ricky Lawson was brought in on drums. He had also been on the Lionel Richie tour with Don Boyette so they were already very tight playing together. Ricky wanted to take some time off from touring so he agreed to set in temporarily for Jonathan Moffett at the rehearsals. As it turns out, Ricky and Greg were both from Detroit, Michigan and had already done much playing together. I found that interesting because I am also from Michigan and had also lived in Detroit.

LA session guitar player, Paul Jackson, Jr. was asked to fill in for the rehearsals but turned it down. He referred a guitar player named Jon Clark. As I recall, Jon had a day job being a messenger for a record company. When he got the call, Jon said yes right away even though it was just a temporary gig.

If I was to also play guitar, I needed a guitar system so I had TTC buy two Mesa Boogie amps and speakers. I realized very quickly, however, that my gig was going to be very demanding with the SynthAxe and the Synclavier. We had very little time to assemble, program and learn the music. I decided playing guitar was not really necessary since we had two good guitarists already. So I dropped the idea of playing guitar to focus on just playing the SynthAxe and Synclavier.

The band at this point was me, Greg Phillinganes, Rory Kaplan, Ricky Lawson, Jennifer Batten, Don Boyette and Jon Clark. We were finally ready to begin band rehearsals!

Everyday the sound got better and better. We were impressed how well we played together and how good the sound was!

Meanwhile it seemed that Madonna was extending her tour. She would not be finished until we were in the middle of the Japan tour! Clearly this was a problem. Our integration of technology and performances would not be easy for Jonathan Moffet or David Williams to just walk into with little or no rehearsal. Also, the band was sounding great as is! Even Ricky changed his mind and wanted to do the tour! The band had a meeting and we all agreed that this was going to be THE band! We decided that we needed to make our thoughts known to Michael and Frank. So Greg, Rory and myself had a meeting with Michael and Frank to discuss the situation.

We explained that it would not be easy to quickly integrate other players because so much technology was being used. Plus a different drummer and guitar player would change the basic feel of the band and already it was sounding great. We explained to Michael that we thought that the current lineup of members should be the final band. Michael agreed. He thought the band as is sounded great! Frank had no problem with the current lineup because he was already frustrated with negotiations concerning the high salaries that Jonathan and David were demanding. So it was decided! The current lineup was to be the official band! We reported back the good news to the other band members. Ricky was very excited! Jon Clark was in tears! He had no idea that he would actually become a final member in the band! He was overjoyed!

Next stop…production rehearsals!

Production rehearsals were to take place at the Universal Studio’s largest sound stage in Los Angeles. These rehearsals are where we refine everything…the music arrangements, the vocals, the sounds, the choreography, costume changes and the pyrotechnics!

The first day at rehearsal, I had the SynthAxe strapped on. Michael walked up and saw it for the first time. I thought his eyes were going to pop out of his head! He said “Wow! Where did you get that!” I responded with “I have my ways” with a smile. Right away he wanted some future looking guitars dug out of storage from the Jacksons’ Victory tour. Jennifer and Jon diplomatically tried them but declined as they were too hard to play.

Everyday there was new arrivals. The backing vocalists showed up for the first time…Kevin Dorsey, Dorian Holley, Darryl Phinnessee and Sheryl Crow.

During the rehearsal time spent at the sound stage, our work required long hours. Basically we ran the two hour plus show three times a day. Then in the evening, we would work on programing the gear to reflect the additions or changes to the songs as Michael requested. If I recall correctly, we would arrive around 10:00 am and work until about 1:00 am everyday.

Michael would go rehearse with the dancers at another place when we finished playing the show for the day.

More crew arrived. Then lighting technicians. Finally a tour production management company called Nocturne Productions was hired. Headed up by a production manager, Benny Collins. They came and started running things like the military and they were not very fun.

The sound company, Clair Bros., arrived with a huge sound system, which seemed to keep getting bigger as the rehearsals progressed.

Michael decided to wait until the Bad album was released to do a lot of those songs on the tour so instead, we would do a lot of older material and then later, add the new songs.

He decided to do “I Just Can’t Stop Loving You” and “Bad” since those would be the first singles released from the Bad album. He also decided to perform “Thriller” for the first time!

For Thriller, I had to go back to old multi-track tapes to get the sounds and key individual instrument performances, such as the exotic percussion. I also had to get the classic Vincent Price intro as well! All these were put into the Synclavier.

An interesting story about performing Thriller. Michael told me he got a lot of negative reaction to the original release of Thriller from his church! They thought the song was the devil’s work and that under no circumstances should Michael perform it live. Michael told me he did not understand their reaction. His intention was not evil or devils work. He said it was just kids stuff…like Halloween and was not a serious thing. But pressure from the church was great so he caved in and agreed not to perform it. Moving forward in time…while we were recording Bad, Michael made the decision to leave his church. He still believed in the church’s basic teaching about being good and helping others, but he said he felt suppressed creatively, so decided to officially leave. I am sure this was not an easy decision for Michael. But now for the first time, Michael was going to perform Thriller live complete with the choreography, costumes and even his transition into the werewolf! YAY!!!

Our set list became finalized and included the following songs:

Wanna Be Startin’ Somethin’

Things I Do For You

Off The Wall

Human Nature

Heartbreak Hotel

She’s Out Of My Life

Jackson 5 Medley (I Want You Back, The Love You Save, I’ll Be There)

Rock With You

You Are My Lovely One

Working Day And Night

Beat It

Billie Jean

Shake Your Body (Down To The Ground)


I Just Can’t Stop Loving You


In between running the shows, we were fitted for stage costumes. This is when I first met Michael’s main costume designer, Michael Bush. Hair and makeup were handled by Karen Faye.

As the time grew near for us to travel to Japan for the beginning of the first leg of the tour, more and more things needed to be handled. One important one was work visas and passports for the band. As I recall, maybe we had a week or so before we had to leave for Japan. I was wondering how we were going to get visas and passports that quickly. That is when I realized how much influence Michael had. The band was told to arrive together at the immigration office in LA. We got our pictures taken. We were then told to wait at the back of the room. Our names would be called and we were to just walk quickly into the room without looking at anyone. After about 15 minutes or so, my name was called. I just walked into the room as instructed. Once there, the immigration officer checked my ID and handed me my passport with the visa already stamped inside. Wow!

I remember having to get some glasses for the tour. I had no time to get contact lenses…besides, I had never worn them so I was not sure how well I could see with them. I went for a quick shopping spree at the Beverly Center in LA and got some cool looking frames. I was able to get a quick prescription and got them the next day.

I remember when we were informed that our per diem…the spending money that we were given for our food, laundry or anything else we might need on our Japan trip…would be $45 a day! The more experienced travelers in the band said that this was not enough for Japan since it was very expensive there. Usually for a band it was around $70.00 a day! We requested more. I really do not recall if TTC raised it or not! Maybe we had to be extremely thrifty!!

It was decided by Karen Fay that I should get the KISS look. My face would be painted silver with a lightning bolt across my forehead. Also, she dyed my hair black. All the members had black hair except Jennifer Batten and Sheryl Crow. Their hair was to be long and blond. Karen also gave me hair extensions, which made my hair much longer! Wow!

Due to time constraints, we were never given the time to do a complete run through of the show that included the actual music, costume changes, the complete choreography and lighting. We did various combinations but not everything at once! Everyone involved were complete professionals so we all hoped that somehow, the show will all come together on stage in Japan as it was intended!

The day came very quickly! We arrived at LAX…next stop…Japan!
Światowa trasa koncertowa "Bad"

Podczas trasy "Bad" było tyle zdarzeń, że prawie niemożliwe jest opisanie każdego z nich, kwalifikują się na oddzielną książkę. Podzieliłem trasę na trzy główne kategorie: próby, rzeczywistą trasę, która obejmowała Japonię, Australię, Amerykę i Europę, oraz okres tuż po zakończeniu trasy. Opowiem o niektórych doświadczeniach z wyżej wymienionych kategorii. To, czego nie będę poruszał, to polityczne i biznesowe aspekty tej trasy, ponieważ te tematy mają tendencję do usypiania. Ze względu na ilość informacji, napiszę o swoich doświadczeniach z trasą ‘Bad’ w dwóch kolumnach. W tym miesiącu będę mówił o próbach. W przyszłym miesiącu opowiem o rzeczywistej trasie z kilkoma dodatkowymi uwagami odnośnie tego, co przeżyłem wkrótce po trasie. Zaczynajmy….


Pojawiły się telefony! Każdy, kto pracował z Michaelem chciał wiedzieć, co się dzieje. Wkrótce stało się jasne, że Michael i Frank założyli firmę TTC Touring, która miała zajmować sie wszystkimi aspektami trasy. TTC zaczęła zatrudniać personel do obsługi trasy koncertowej. Po wcześniejszych rozmowach z Michaelem zakładałem, że przejdę ze studia na trasę koncertową. Wydawało się jednak, że dla niektórych osób pracujących w TTC, mój udział był wątpliwy. Gdybym pojechał w trasę, najprawdopodobniej nie występowałbym na scenie.

Pewnego popołudnia w Westlake (wciąż nagrywaliśmy) zapytałem wprost Michaela o mój udział. Zapytałem Mike'a, czy chciał, żebym grał w trasie. Powiedział, że tak. Zapytałem go, na czym miałem grać. Powiedział, że na gitarze i synclavierze. Zapytałem go, czy będę na scenie. Powiedział, że tak. Pytał mnie również o synclaviera. Ponieważ synclavier był tak ważnym instrumentem w studiu przy pracy nad albumem „Bad”, chciał wykorzystać go na żywo. Ideą Michaela było powielenie nagrania na koncercie. Powiedział, że ludzie słuchają albumu, a potem idą na koncerty spodziewając się usłyszeć piosenki brzmiące tak, jak na albumie. Dlatego używanie synclaviera było ważne, żeby zrealizować jego ideę na koncertach.

Zapytał mnie, czy synclavier będzie działał stale i niezawodnie, każdej nocy, podczas trudów trasy koncertowej. Powiedziałem mu, że jeżeli będzie robił dokładnie to, co mu będę mówił, nie będzie miał żadnych problemów. Musieliśmy wynająć najlepszego inżyniera z firmy produkującej synclaviery, żeby konserwował je podczas trasy. Potrzebowaliśmy rezerwowych systemów tworzenia kopii zapasowych i czystego, klimatyzowanego pomieszczenia za sceną, żeby chronić główny komputer synclaviera przed brudem, gorącem i deszczem. Michael chciał też używać synclaviera do pisania piosenek podczas trasy koncertowej. Powiedziałem, że możemy jeden przynosić i ustawiać w moim pokoju hotelowym, on mógłby z niego korzystać, kiedy będzie chciał, a ja będę go obsługiwał! Był podekscytowany i powiedział: "Zróbmy to!"

Poinformowałem zespół pracowników TTC, czego życzył sobie Michael. Byli sfrustrowani, ponieważ doszło dużo dodatkowej pracy z dostarczeniem synclavierów i przemieszczaniem się z nimi, nigdy wcześniej czegoś takiego nie było. Jednak Michael tak powiedział, więc tak miało być! Powiedziałem także ludziom z TTC, że osobą do utrzymywania synclavierów w dobrym stanie na trasie, powinien być Mitch Marcoulier, który pracował dla firmy NED-Synclavier.

Zadzwoniłem do Mitcha, opowiedziałem mu o sytuacji i zapytałem, czy byłby zainteresowany. Powiedział, że tak. Powiedziałem mu, że musi zadzwonić do TTC i powiedzieć, że poszukiwał dorywczej pracy. Względy etyczne nie pozwalały TTC oficjalnie zaprosić Mitcha, z powodu konfliktu interesów. Mitch poinformował NED, że powinien pojechać w trasę, żeby upewnić się, iż synclaviery będą poprawnie funkcjonować w takich szczególnych warunkach. To było dobre zarówno dla NED jak i dla Michaela Jacksona. Wszyscy byli zadowoleni, a Mitch pojawił się na pokładzie jako członek ekipy technicznej.

Następną rzeczą było dokładne skalkulowanie, jakie systemy synclaviera były nam potrzebne. Bazując na muzyce i tym, jak będę ją wykorzystywał podczas występów, postanowiłem, że potrzebuję dwóch w pełni załadowanych synclavierów na scenie z cyfrowym systemem zapisu i edycji 16 ścieżek (Synclavier Direct to Disk System). Potrzebowaliśmy także całego zestawu synclaviera w częściach zamiennych, a także rezerwowych twardych dysków, na wypadek wystąpienia problemu. Koszty całego systemu wyniosły około 1.400.000 dolarów! Tylko Michael Jackson mógł sobie pozwolić na taki system na światową trasę. Oprócz tego, dodaliśmy kolejny synclavier do mojego pokoju hotelowego wraz z dodatkowym sprzętem do nagrywania, głośnikami, mikserem, moją gitarą elektryczną i całym dobytkiem.

Moim największym zmartwieniem było to, jak grać na synclavierze na żywo. Nie jestem klawiszowcem. Jestem gitarzystą. Musiałem poszukać najnowszej technologii, która pozwoliłaby gitarzyście grać na instrumencie techniką gitarową, ale przenosiłaby cyfrowo informację prosto na komputer, żeby uruchomić synclavier. Próbowałem wszystkiego! W końcu wybrałem instrument o nazwie SynthAxe [syntezator gitarowy]. Po pięciu minutach grania, wiedziałem, że ten instrument może wykonać zadanie. Kosztował 12 000 dolarów! Kupiłem jeden dla siebie, a dla TTC miałem kupić dwa na potrzeby trasy. Teraz musiałem tylko nauczyć się na nim grać, w ciągu kilku tygodni!

Tymczasem rozpoczęły się przesłuchania muzyków do zespołu. Miejscem przesłuchań było Leeds Rehearsal w północnym Hollywood w Kalifornii. Były tam wszelkiego rodzaju instrumenty klawiszowe i kilka wzmacniaczy gitarowych, z których mogli korzystać muzycy podczas przesłuchania. Za przesłuchania odpowiadał Rory Kaplin, który w razie potrzeby, pomagał muzykom w korzystaniu ze sprzętu. Rory został również jednym z klawiszowców zespołu. Wcześniej Rory grał z The Jacksons podczas trasy ‘Victory Tour’ Jacksonów.

Michael nie brał udziału w przesłuchaniach. Ustawiono kamerę video do sfilmowania występów muzyków, które później, wieczorem, pokazano Michaelowi w jego domu.

Nie było zbyt wiele czasu na przygotowanie trasy, więc lista znakomitych muzyków, którzy by się kwalifikowali, została bardzo szybko zawężona do profesjonalistów polecanych w branży. Michael chciał, żeby na gitarze grała kobieta, blondynka – taki image zespołu sobie wymyślił. Powiadomiono o tym The Guitar Institute of Technology (GIT), a tam powiedziano, że zostanie podesłanych co najmniej 5 najlepszych adeptek. Ze względu na ograniczenia czasowe, TTC poprosiła, żeby GIT podesłał tylko najlepszą z tej piątki.

Byłem akurat w Leeds tego dnia, kiedy Jennifer Batten przyjechała na przesłuchanie. Wysiadła z poobijanej furgonetki. Była instruktorem gry na gitarze w GIT. Miała swoją gitarę i wzmacniacz. Razem wchodziliśmy do Leeds, zapytała więc, gdzie powinna się ustawić. Nie wyglądała jak gwiazda rocka ... wyglądała bardziej jak introwertyczna bibliotekarka. Pokazałem jej scenę. O ile sobie przypominam, Rory też tam był. Jennifer spytała, co powinna zagrać. Powiedzieliśmy, że cokolwiek chce. Zagrała więc solo Eddiego Van Halena z „Beat It”. Idealnie, bez żadnego podkładu muzycznego! Znokautowała nas! Późnym wieczorem, w domu Michaela, oglądaliśmy filmy. Powiedziałem Michaelowi, że Jennifer była naprawdę dobra i powinien ją sprawdzić! Patrzył i był pod wielkim wrażeniem, powiedział: "No no! Jest naprawdę dobra, ale musimy coś zrobić z jej wyglądem! Wszyscy się roześmiali! Natychmiast znalazła się w zespole!

Następnie przyszedł polecony basista! Don Boyette! Grał z wieloma osobami, min. z The Pointer Sisters i dopiero co wrócił z rocznej trasy koncertowej z Lionelem Richie. Świetny muzyk, świetnie wyglądał, przyjęto go od ręki!

Na przesłuchaniu było wielu klawiszowców, ale Michael chciał Grega Phillinganesa. Grał w niektórych piosenkach nagrywanych w studiu i od wielu lat pracował z Michaelem. Nie mam pojęcia, po co w ogóle przeprowadzaliśmy przesłuchania klawiszowców. Był ostatnim muzykiem, który dołączył do zespołu.

Wydawało się, że zgodnie z planem, na perkusji miał grać Jonathan Moffett, a na gitarze David Williams, ponieważ obaj byli z Jacksonami na trasie ‘Victory’. Problem polegał na tym, że obecnie koncertowali razem z Madonną. Jej trasa miała się wkrótce zakończyć, co pozwoli im na przejście w ciągu paru tygodni do zespołu. Na próbach potrzebowaliśmy zastępców na perkusji i na gitarze. Na perkusję sprowadzono Ricky’ego Lawsona. On również brał udział w trasie Lionela Richie z Donem Boyette, więc byli już bardzo dobrze zgrani. Ricky chciał trochę odpocząć od tras koncertowych, zgodził się więc tymczasowo zastąpić na próbach Jonathana Moffetta. Jak się okazało, obaj, Ricky i Greg, pochodzili z Detroit w stanie Michigan i już nie raz grali ze sobą. Zainteresowało mnie to, ponieważ ja też jestem z Michigan i także mieszkałem w Detroit.

Gitarzysta sesyjny z Los Angeles, Paul Jackson, Jr. został poproszony o udział w próbach, ale odmówił. Polecił gitarzystę, Jona Clarka. O ile pamiętam, Jon pracował jako kurier w wytwórni płytowej. Zgodził się od razu po otrzymaniu telefonu, chociaż była to tylko tymczasowa praca dorywcza.

Jeśli miałem grać też na gitarze, potrzebowałem systemu gitarowego, więc TTC kupiło dwa wzmacniacze Mesa Boogie i głośniki. Szybko jednak zdałem sobie sprawę, że moja praca z SynthAxe i synclavierem będzie bardzo wymagająca. Mieliśmy bardzo mało czasu na zebranie, zaprogramowanie i nauczenie się utworów muzycznych. Zdecydowałem, że granie na gitarze nie było naprawdę konieczne, skoro mieliśmy już dwóch dobrych gitarzystów. Porzuciłem więc zamiar grania na gitarze, żeby skoncentrować się tylko na grze na SynthAxe i synclavierze.

Na tę chwilę, zespół to byłem ja, Greg Phillinganes, Rory Kaplan, Ricky Lawson, Jennifer Batten, Don Boyette i Jon Clark. Wreszcie byliśmy gotowi, żeby rozpocząć próby zespołu!

Z każdym dniem brzmieliśmy coraz lepiej. Byliśmy pod wrażeniem, jak dobrze graliśmy razem i jak to dobrze brzmiało!

Tymczasem wyglądało na to, że Madonna przedłużyła trasę. Skończy ją dopiero, gdy my będziemy w środku japońskiej trasy koncertowej! To był problem. Jonathanowi Moffetowi, czy Davidowi Williamsowi nie byłoby łatwo włączyć się w koncerty bez prób lub z minimalną ich ilością, ponieważ wykorzystywaliśmy nowe technologie. Ponadto, zespół taki, jaki jest, brzmiał świetnie! Nawet Ricky zmienił zdanie i chciał ruszyć w trasę! Na spotkaniu zespołu, wszyscy zgodziliśmy się, że to miał być TEN zespół! Zdecydowaliśmy, że musimy poinformować o tym Michaela i Franka. Dlatego Greg, Rory i ja spotkaliśmy się z Michaelem i Frankem, żeby omówić sprawę.

Wytłumaczyliśmy, że niełatwo będzie szybko zintegrować innych muzyków, ponieważ wykorzystywano tyle technologii. Dodatkowo inny perkusista i gitarzysta zmieniliby podstawowe brzmienie zespołu, a było już wspaniałe. Wyjaśniliśmy Michaelowi, że uważaliśmy, iż obecny skład zespołu powinien być ostatecznym zespołem. Michael się zgodził. Uważał, że zespół brzmiał świetnie! Frank nie widział żadnego problemu z obecnym składem, ponieważ był już sfrustrowany negocjacjami w sprawie wysokiej gaży, jakiej domagali się Jonathan i David. Zdecydowano więc! Obecny skład był oficjalnym zespołem! Przekazaliśmy dobre wieści innym członkom zespołu. Ricky był bardzo podekscytowany! Jon Clark miał łzy w oczach! Nie miał pojęcia, że zostanie pełnoprawnym członkiem zespołu! Był uszczęśliwiony!

Następny przystanek ... próby produkcyjne!

Próby produkcyjne miały się odbywać w Universal Studios, największym studiu dźwiękowym w Los Angeles. Na tych próbach dopracowujemy wszystko ... aranżacje muzyczne, wokale, dźwięki, choreografię, zmianę kostiumów i pirotechnikę!

Pierwszego dnia na próbie, miałem SynthAxe. Michael podszedł i zobaczył to po raz pierwszy. Myślałem, że oczy wyjdą mu z orbit! Powiedział: "Super! Skąd to masz! "Odpowiedziałem z uśmiechem: „mam swoje sposoby". Od razu chciał, żeby z magazynu wygrzebano jakieś futurystycznie wyglądające gitary z czasów trasy ‘Victory’ Jacksonów. Jennifer i Jon dyplomatycznie je wypróbowali, ale odrzucili je, ponieważ były zbyt ciężkie do grania.

Każdego dnia przybywali nowi ludzie. Po raz pierwszy pojawili się wokaliści wspierający ... Kevin Dorsey, Dorian Holley, Darryl Phinnessee i Sheryl Crow.

Próby wymagały od nas spędzania wielu godzin na scenie. Codziennie przeprowadzaliśmy w zasadzie trzy ponad dwugodzinne próby koncertu. Wieczorami zaś, pracowaliśmy nad programowaniem urządzeń, nanosząc uzupełnienia lub zmiany w utworach, o jakie prosił Michael. Jeśli dobrze pamiętam, codziennie przyjeżdżaliśmy około 10:00 i pracowaliśmy mniej więcej do 1:00 w nocy.

Kiedy kończyliśmy próby w danym dniu, Michael jechał gdzie indziej ćwiczyć z tancerzami.

Dochodzili kolejni członkowie ekipy. Pojawili się technicy oświetlenia. Na koniec zatrudniono firmę producencką trasy koncertowej Nocturne Production, zarządzaną przez producenta, Benny’ego Collinsa. Przyszli i zaczęli wprowadzać dyscyplinę, jak w wojsku, a to nie było zbyt zabawne.

Firma dźwiękowa, Clair Bros, przybyła z ogromnym systemem nagłośnienia, który wraz z kolejnymi próbami, wydawał się być coraz większy.

Michael postanowił poczekać z opracowaniem wielu piosenek na trasę do wydania albumu „Bad”. Zamiast tego, opracowywaliśmy dużo starszego materiału, a później dodawaliśmy nowe piosenki.

Postanowił przygotować “I Just Can’t Stop Loving You” i "Bad", ponieważ te utwory miały być pierwszymi singlami z albumu „Bad”. Postanowił też po raz pierwszy wykonać "Thrillera"!

W przypadku „Thrillera” musiałem wrócić do starych, wielościeżkowych taśm, żeby pozyskać dźwięki i brzmienie kluczowych instrumentów, takich jak egzotyczne perkusje. Musiałem też zdobyć klasyczne intro Vincenta Price’a! To wszystko zostało wprowadzone do synclaviera.

Ciekawa historia dotycząca wykonywania piosenki „Thriller”. Michael powiedział mi, że jego kościół bardzo negatywnie zareagował na premierowe wydanie „Thrillera”. Uważali, że piosenka jest dziełem szatana i że w żadnym wypadku Michael nie powinien wykonywać jej na żywo. Michael powiedział mi, że nie rozumie ich reakcji. Jego zamiarem nie było zło, czy diabelskie dzieło. Powiedział, że to tylko dziecięca zabawa ... jak Halloween i nie było to nic poważnego. Jednak nacisk ze strony kościoła był wielki, więc poddał się i zgodził się nie wykonywać tego utworu. Przenosząc się w przyszłość ... podczas nagrywania albumu „Bad”, Michael postanowił opuścić swój kościół. Nadal wierzył w podstawową naukę kościoła odnośnie bycia dobrym i pomagania innym, ale powiedział, że czuje się stłumiony twórczo, więc postanowił oficjalnie z niego wystąpić. Jestem pewien, że dla Michaela nie była to łatwa decyzja. Teraz Michael po raz pierwszy zamierzał wykonać „Thrillera” na żywo, razem z choreografią, kostiumami, a nawet z przemianą w wilkołaka! HURRA !!!

Nasza setlista była ukończona i zawierała następujące utwory:

Wanna Be Startin’ Somethin’

Things I Do For You

Off The Wall

Human Nature

Heartbreak Hotel

She’s Out Of My Life

Jackson 5 Medley (I Want You Back, The Love You Save, I’ll Be There)

Rock With You

You Are My Lovely One

Working Day And Night

Beat It

Billie Jean

Shake Your Body (Down To The Ground)


I Just Can’t Stop Loving You


W przerwach między próbami, dopasowywano nam kostiumy sceniczne. Właśnie wtedy po raz pierwszy spotkałem Michaela Busha, głównego projektanta kostiumów Michaela. Za układanie włosów i makijaż odpowiadała Karen Faye.

W miarę zbliżania się terminu wyjazdu do Japonii i rozpoczęcia pierwszego etapu trasy koncertowej, pojawiało się coraz więcej spraw, z którymi trzeba było sobie poradzić. Ważną kwestią były wizy pracownicze i paszporty dla zespołu. O ile pamiętam, do wyjazdu do Japonii pozostał nam może tydzień. Zastanawiałem się, w jaki sposób, w tak krótkim czasie, dostaniemy wizy i paszporty. To właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, jak duży wpływ miał Michael. Zespół został poinformowany o spotkaniu w urzędzie imigracyjnym w Los Angeles. Zrobiono nam zdjęcia. Następnie powiedziano nam, żebyśmy zaczekali w kuluarach. Wywoływano nasze nazwiska i po prostu wchodziliśmy szybko do pokoju, nie oglądając się na nikogo. Po około 15 minutach, wywołano moje nazwisko. Zgodnie z instrukcją, wszedłem do pokoju. Tam urzędnik imigracyjny sprawdził mój dowód tożsamości i wydał mi paszport, do którego była już wbita wiza. No, no!

Pamiętam, że miałem kupić kilka par okularów na trasę. Nie miałem czasu na zakup soczewek kontaktowych ... poza tym, nigdy ich nie nosiłem, więc nie wiedziałem, jak dobrze będę w nich widział. Poszedłem na szybkie zakupy do Beverly Center w Los Angeles i kupiłem kilka fajnych oprawek. Udało mi się dostać szybko receptę na szkła i miałem je już następnego dnia.

Pamiętam jak nas poinformowano, że codziennie będziemy dostawać po 45 dolarów na nasze wydatki – jedzenie, pranie i wszystko inne, czego moglibyśmy potrzebować podczas naszej japońskiej trasy! Bardziej doświadczeni podróżnicy z zespołu powiedzieli, że w Japonii to nie wystarczy, ponieważ było tam bardzo drogo. Zazwyczaj dla zespołu było około 70 dolarów dziennie! Poprosiliśmy o więcej. Naprawdę nie pamiętam, czy TTC podniosła stawkę, czy nie! Może musieliśmy być bardzo oszczędni!!

Karen Fay zdecydowała, że powinienem wyglądać jak członek zespołu KISS. Moja twarz miała być pomalowana na srebrno, z błyskawicą przecinającą czoło. Zafarbowała też na czarno moje włosy. Wszyscy członkowie mieli czarne włosy, z wyjątkiem Jennifer Batten i Sheryl Crow. Ich włosy miały być długie i jasne. Karen również znacznie przedłużyła mi włosy! Super!

Ze względu na ograniczenia czasowe, nigdy nie udało nam się zrealizować całego programu, który obejmował muzykę, kostiumy, kompletną choreografię i oświetlenie. Robiliśmy różne kombinacje, ale nigdy nie wykonaliśmy całego programu! Wszyscy uczestnicy byli profesjonalistami, wszyscy więc mieliśmy nadzieję, że w jakiś sposób koncert na scenie w Japonii wypadnie tak, jak to było zaplanowane!

Dzień odjazdu nadszedł bardzo szybko! Przyjechaliśmy na lotnisko w Los Angeles... następny przystanek ... Japonia!

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


29/10/17 22:18 ♥ Jolanta ♥
Nie wyobrażam sobie jak mozna było ogarnąć wszystkie przygotowania do takiej trasy i to w tak krótkim czasie,toż to jeden ogromny tygiel... podziwiam ludzi pracujących nade taką produkcją.... Dziekuję Kato :)