En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

The MJCast – Vincent Paterson Special Wywiad z Vincentem Patersonem w programie The MJCast
Author: Vincent Paterson() Autor: Vincent Paterson()
2017 Vincent Paterson – choreograf, tancerz i reżyser. W programie The MJCast rozmawia z jego gospodarzami, Q i Jamonem, o swojej karierze i o współpracy z Michaelem.
Q (The MJCast): We got something pretty cool today to share with everyone, haven't we?

Jamon (The MJCast): Yeah, we do. We've got an interview with one of Michael's chief collaborators, an amazing choreographer by the name of Vincent Paterson. He has a documentary that is titled "The Man Behind the Throne", and I think that's a really accurate way of describing him. He's a guy that often isn't in the limelight around Michael's career, but is somebody that had a crucial, crucial role in the in the visual aspects of a lot of Michael's art.

Q: And a huge footprint in pop culture, I believe, so

Jamon: Absolutely.

Q: Yeah, well, I guess we should just get to the show.

Jamon: Let's do it!

Q: Ladies and gentlemen, welcome to the MJCast! I'm Q, and I'm here today with my co-host and Jamon Bull. Now, when people talk about Michael Jackson's career, names often mentioned: studio geniuses Berry Gordy, Quincy Jones, and Bruce Swedien. For me, a name that should certainly be mentioned right alongside, and of just as much importance is choreographer and director Vincent Paterson.

Jamon: Yeah, Vincent Paterson began his career with Michael working as an assistant choreographer and lead dancer on the "Beat It" and "Thriller" short films, before continuing on to ideate and choreograph the timeless asterpiece of film "Smooth Criminal". Key to other visual masterpieces, such as "Black or White", "The Way You Make Me Feel", "Dirty Diana", and "Blood on the Dance Floor" was Vincent Paterson. Yet, his collaborative efforts didn't stop with short films. He was also instrumental in Michael's live performances and his iconic status in pop culture, from directing and choreographing the "Bad World Tour", to Michael's iconic Super Bowl performance, and also is MTV 10th Anniversary Special. Vincent was Michael's chief performance collaborator, and today we're here to discuss his story. Vincent, thank you so much for joining us on The MJCast.

Vincent Paterson: Thank you guys, it's a pleasure to be here, and what a nice introduction, that's very sweet. Sort of like my past flashing before my eyes [laughs]

Q: Such a scratch of the surface though, because you've worked with so many incredible artists, we'd be here for two days straight, just listening the people that you've collaborated and worked with.

Paterson: That I've had the great opportunity to do. Absolutely, yeah. Maybe a week, who knows?

Q: Really! Feel free to drop a few names out now. So, you've worked with Madonna. I'm gonna say you've worked with Miss Piggy, which is also very cool.

Paterson: It was very true. Oh, so many wonderful people across the board. That's why I enjoy my life, because I get to be in the acting world as much as the dance world, so--crazy, those old people that we remember or see pictures of, like Betty Davis, and Olivia de Havilland, and Lucille Ball, those crazy women. And to all the pop stars of the '80s, from Diana Ross to Olivia Newton-John, Billy Joel, Lionel Richie, all of the Beatles, except for John. Oh my gosh, it just goes on and on and on. Sometimes I--Antonio Banderas, of course, "Evita" the movie, and all of those crazy people that were in "The Birdcage". Robin Williams, Nathan Payne, Dianne Wiest, Gene Hackman, it's just--I can't believe that it's me, you know? I sort of feel separated from it all, because I was just this kid from kind of "Nowheresville" by the Delaware River, filled with oil refineries, and my life has been so fulfilled artistically, and coming from that environment, I never had any idea that this is what was going to go on in my life.

Q: Now you once received--I guess you could call it a concert review from Pope John Paul II?

Paterson: [Laughs] You know what's funny? On the television the other night--I don't know what film it was on, but it was some horror movie that was coming on, and it was preceded by a quote from Pope John Paul II, and it said something about "Watch out for the Devil because the Devil lives in the world", so you're absolutely right. This man must have been devil crazy, because yes, that was my best review ever from the Pope, in regards to the direction and choreography of "The Blonde Ambition Tour". That I had released Satan back into the world, and I thought, "Oh my God! What kind of power do I have?" [Laughter] It's a guy who was directing shit, and choreographing things, and having a good time, and here, all the while, little did I know I was releasing Satan back in the world... You never know, you know?

Q: I just had to bring that up. I remember seeing that in the trailer to your film, and I was like, "I need to mention that", because that is--not many people can say that as a claim to fame.

Paterson: So true.

Q: Wow, so you mentioned sort of growing up near the river and Delaware, like, what is your story? Where did you begin? What are your earliest memories of dance and dancing?

Paterson: Well, I don't have young memories of dance, because I didn't really dance until I was 24, but--

Q: Wow.

Paterson:I had a rough young life, and it was quite difficult, so I needed to find an escape. I was the eldest of five kids, and I knew if I didn't find som thing to do, I was probably gonna kill myself or something, but I happened to get into the theater when I was around 14 years old, and I loved it. I loved being able to act and get into these characters that took me so far away from my own reality. And I did that through high school, and I did very well in high school. I was able to go to college. We were a poor family. My family was never able to pay for it, but I did it through financial scholarships, and because I had high scholastic marks--I'd been a "brainiac" you call it in high school. So, I went here, I was going to be a lawyer for some reason. I thought maybe that would be a good way to make money. But like an idiot, I stumbled into the theater and wound up becoming an actor and a director, and it was after that--I went to school in Dickinson College in Pennsylvania, hich was a very beautiful place. Old institution, very beautiful. Then I went on to Arizona, because I had been acting in Philadelphia in a play by Jean Genet, and I decided I wanted to go someplace warm. I hated the cold. The whole time I was a kid, I kept saying, "When I grow up, I'm going to California". Nobody in my family had ever been like 15 miles from where we lived, so everybody thought I was out of my mind. But I got in a car and I started driving, and I wound up in Tucson, Arizona in the summer, and it was like 85 degrees. I don't know what that translates for you guys... 23, or something like that. I don't know, but--

Q: Yeah.

Paterson: It was beautiful, nonetheless, in January, which for us is our winter. So, I stayed there, and every day as I was going to work, I kept passing this ballet studio, and I thought, "You know, I've just been a theater mole. I've never really exercised. I need to exercise. I need to do something". So, I wandered into this ballet studio, and said, "Do you have classes for adults?", and the lady looked at me and said, "No, we don't, but we have kind of a teenage class." So, I thought, "What the heck? Let me do it". So, I took this teenage ballet class and, having been an actor, I would get these books out of the library of, say, Nureyev or Balanchine, Baryshnikov--think I got Balanchine's work too--and I would imagine when I went into the ballet class, because I was really bad, that I would be this character. And when I approached the movement from the character, because I had been an actor, I started to--my body started to understand the language of movement, and that was kind of how I began. And I was 24 when I started, and by 28, I had decided I wanted to do this for real, and I moved to L.A. And that was a big change for my life.

Jamon: Wow, that's amazing. Thank you for walking us through your early history there. Would you be able to talk to us about some of your early inspirations in dance?

Paterson: Well, you know, not coming from the dance world, dance wasn't something that inspired me. Theater was what inspired me. Films were what inspired me. Art inspired me. Going to art museums inspired me. Great photography inspired me. I had already been an adult before I came into the dance world, and having come from where I came from, nobody danced. Nobody even thought about dance. In fact, if you probably said you went to a dance class, you'd have your legs broken, you know [laughs] So, dance was not part of anybody's life where I came from, trust me. Anyway, it was more like working in the oil refineries or working in the funeral homes or the bowling alleys or the pizza parlors. That's kind of where I grew up, but--

Q: A real Billy Elliot.

Paterson: You got it, babe. That's it, it was very uch like Billy Elliot, except that I didn't see any dance classes when I was 12 years old. But anyway... the first real dance that I ever saw was Alvin Ailey's company and I saw an exquisite black female dancer named Judith Jamison, [she] performed a dance that Alvin Ailey had choreographed called "Cry", and she wore a white dress, and it was just a solo, and I was in Philadelphia visiting my family, and it was just something that I couldn't believe. It was so beautiful. It touched me so deeply, and that kind of put me on the beginning path of--sort of, "What is this dance thing?" After that, I started looking at some old musicals, 'cause I--my family was never a fan of musicals, or television or anything like that, and we certainly didn't go to the theater. We didn't even know where a theater was. So, I started to watch old movies like Fred Astaire movies, and Gene Kelly movies, and I thought those were really fascinating, a lot of them, and Bob Fosse's work on those films from the '40s and '50s. And I like the stuff that he started to do--he and Jack Cole with Marilyn Monroe and "Gentlemen Prefer Blondes". All of that became very interesting to me, and when I started to take dance classes in LA, I was fortunate enough to fall into some great teachers who gave me a broad variety of movement. So, I studied kind of what's called "contemporary" now, wasn't called that then, from two people called Bill and Jacqui Landrum, a married couple. They were fantastic. I took hat was jazz--I mean, the terms are so strange, but jazz, so to speak, from Michael Peters, who we know is a great choreographer, and his mentor, a guy named Lester Wilson, who kind of was the originator of a lot of movement that Michael was inspired by. And Lester also did a lot of things for some famous women: Diana Ross and a woman I never really saw , but her name was Lola Falana. She was a black woman, fabulous, sexy, and did a lot of movement, and along the lines of the Jack Cole, Marilyn Monroe kind of dancing. But, anyway, these were the teachers that I had. I took modern, I took ballet, I took some flamenco, I didn't take any tap--a little bit of tap, but not much. Street was just starting to come in as I was kind of finishing my dancing and moving into directing and choreography, so I really didn't pick up too much of the street technique, just a very little bit of the early stuff as it was coming in. But by that time I had sort of decided that, "Okay, I'm done doing the dancing thing. I really want to get into the choreography, directing thing". It was analogous to--I didn't really want to be an actor, I wanted to be a director.

Q: Hearing that answer for me, anyway... some things have really clicked into place now. I think, as visual as dance is, hearing that your inspirations also came from theater and film, really, I think now, explain to me why some of your pieces are so memorable and theatri al and different to other things, so thank you so much for that answer. Now it's like things are just falling into place now, so that's incredible to hear.

Paterson: Oh, cool. Cool.

Q: So, how did your career start out? Like, sort of what age were you, and then the process to include some of the biggest names in entertainment? So, from someone that started dancing as an early adult, how did [you] then become the person and the success you are now?

Paterson: Well, when I moved to Los Angeles, I only had a thousand dollars, and that was back in the end of the '70s, so that was like everything I owned.. Some friends of mine from Tucson gave me the name of a guy and a girl who lived out here who said they would put me up at their apartment, because I had no place to stay. So, I came out and it turned out that the guy was like--he was ex-Vietnam vet, but he was like an incredible screaming black queen and phenomenal, just phenomenal, outrageous. I--the most outrageous person I'd ever met in my life, and the girl was a beautiful hooker, white girl who had two French poodles. And I--they were the sweetest people you would ever meet, the most generous. They gave me a corner of the living room in a one-bedroom apartment, they didn't charge me any money. They only told me at certain times when business was going on, I couldn't be there. But, other than that, that was kind of--they were--they saved my life. And I oved here in January. I live in LA. I moved here in January, and I auditioned for every single thing I could for nine months, because I had made a vow to myself that if I couldn't become a dancer, if I couldn't support myself by dancing, it was new enough to me, I was going to get out of the business, and try something else. It was September, I hadn't eaten in a couple days, and a friend took me to have lunch. There was a sign that they were looking for waiters, and I went up to apply. And they said I had to come back in the evening shift and apply. So, I went to take what I thought was my last dance class with Bill and Jacqui Landrum actually, and a phone call came. And I went out to answer it. It was a choreographer who I had not met. He said, "Listen man, I'm doing a television special, and I'm looking for one more guy. And Lester Wilson", who I mentioned to you before, who I had taken some classes from, "Lester Wilson mentioned your name and said I should come to watch you in class. Can I do that?" I said, "Please". So, he came, watched me, pulled me out of class, and gave me my first job. And it was a TV special, and, from there, I just started--I fell into the pattern. I went to a lot of auditions, of course, but I began to know choreographers who--at the time, that's how you predominantly got gigs. If you did a good job, they'd call you and see if you wanted to do the next one. So that's what I did. I danced a lot. I toured the world with Shirley MacLaine. In fact, I came to Australia with Shirley MacLaine as one of my first jobs. And then I did a lot of television, I did a lot of commercials, and then I auditioned for "Beat It".

Paterson: When I auditioned for "Beat It"--you want to hear that story?

Q: Oh yeah!

Paterson: [Laughs] Okay, well, this is--it kind of, the whole thing is as I'm talking, I'm seeing if it's making sense. But I heard--Michael Peters told me, he said "I can't give you the gig, but you've got to come in and audition, and Michael Jackson's gonna decide who's going to be in it". I said, "That's fine, man, I don't mind". So, having been an actor, I knew it was about gangs. So, I came into the audition sort of dressed similar to what I look like in the video as the white gang leader with the knife fight guy. So, I came in with, like, scruffy beard, and my hair was a little greasy, and I had an earring, and I wore jeans, and I had a little jacket, and all the ther guys came in like dancers. They had tight pants on, and tank tops on, and leg warmers on, and little jazz shoes. So, it's very hard to look like a gang guy in a pink tank top and jazz shoes and leg warmers, you know? [Laughs]

Q: Well, it depends what kind of gang, doesn't it?

Paterson: [Laughs] Exactly. I don't think that was the kind of gang hey were looking for though, for this shoot [laughs] So, I did notice that when I came in, before we even started dancing, that Michael Jackson's eyes kind of like went towards me, and he poke to Michael Peters. "Who's that guy?" So, luckily, I could dance, and I could back up the look. So, I got that gig. And that led on to many other things, many other things. Choreographically, before I talk about Michael, that just--the other people that I work for were--as I said, I did lot of commercials and videos for people. George Harrison, Ringo Starr, Paul McCartney, big people from the '80s. Donna Summer, Pat Benatar, Billy Joel. Oh my gosh, I directed a big benefit for AIDS that had in it Elton John, Billy Joel, Liza Minnelli, Barbra Streisand, Patti LaBelle, Natalie Cole, Kenny Loggins, Wynonna Judd, Sheila E. Oh yeah, I mean it all just opened up somehow with being in "Beat It"... Being in "Beat It". It just opened the door to everything for me. The calls just started coming in, even though I wasn't choreographing. Because of Michael Jackson, now--and because of Madonna, but predominantly Michael Jackson being a guy, everybody in the rock world wanted to move. Van Halen, they called me. I did two projects for Van Halen, "Hot for Teacher" and "California Girls" for David L Roth. They wanted to move, they weren't happy enough just standing behind their instruments and playing anymore. So, Michael had opened up a whole new world of opportunity for people like myself and other young choreographers on the scene, who didn't know what the heck they were going to do with their lives. They thought, "Oh, there's only Michael and Madonna" and a very few others, and things started changing, and really opened up. So, yea ,he did a lot. He did so much. And since I'm just talking his praises, let me say one more thing One of the other things he did, in regards to--as a reaction from his short films, was he brought not only dance back into the world, because--really, since the Fred Astaire time, there asn't that much, except for, like, I think there was like "American Bandstand" or something and "Soul Train". I can't remember when those happened, but he brought dance back into the world and he destroyed the stigma of the male gay ballet dancer being the only kind of man who could dance and be accepted in society. And because of his short films, men started dancing, and not being ashamed of it. And this is why I believe street dance evolved and hip-hop and everything else that stemmed from that. I really believe that MJ was the catalyst to freeing, liberating men who wanted to move and providing them the opportunity to say, "Yeah, it's okay, and maybe even you can get a gig doing it". So, yeah.

Jamon: Wow, I've got goosebumps just hearing that. That's brilliant historical context. Thank you.

Paterson: Really true.

Jamon: Yeah. Before we continue talking about some of those Michael Jackson projects you worked on, I want to go back a little bit and hear about what your earliest memories are of Michael Jackson.

Paterson: Well, I mean I've always heard him on the radio. "ABC" and when he was a kid with "The Jackson 5" and stuff, but that wasn't really my favorite kind of music. It came at a time when I was a little older than wanting to hear just a young kids voice singing. I liked the groove of all the music, of course, but I was kind of into a lot more of the hippie era music, and those were the people that I listened to, the Grateful Dead and those kinds of bands. But I loved to move, and I loved to dance, and so I listened to The Jackson 5 as collectively as I listen to other people that threw music out, and--including Prince at that time... So, I think that, really, my first real thought of thinking of Michael Jackson as somebody with a voice was in "Billie Jean", because once he left the family and started to make a statement as a solo artist, then, to me, he reached a different kind of validity. Otherwise, they were, in a way, comparable to "The Osmonds", but funkier, you know? A family group who--that's what they did, they were all clean-cut and fun, and had cartoons made up about them, and it just wasn't art to me. It wasn't--I'm an artist... But when he started stepping into his own realm and started to explore finding his own voice and what that sound was, what the truth--his artistry was, beginning with Billie Jean. That's when I started taking notice.

Q: I guess--when you sort of worked first with him in the "Beat It" time, he'd just come off a big tour with his brothers, he just launched the "Thriller" album, which was doing gangbusters, and he had been in the media already at that point. Did you have any perceptions of Michael Jackson before getting to work with him?

Paterson: No, I didn't, and he--even though you say all of those things, there weren't people running around chasing Michael Jackson. During those time periods--we worked at just a big dance studio over in the valley over here, San Fernando Valley, at a studio called Debbie Reynolds. And he would come--I think he would only come with a guy who was kind of--I want to say bodyguard but he was a little older than a bodyguard. And he was kind of just a personal friend. His name was Bill Bray.

Q: Oh yeah, the guy with the hat.

Paterson: Yeah, Bill. And so, to come to these rehearsals, it would just be Michael and Bill Bray. And then Bill Bray would wait out in the car or something, and it would just be Michael in the room with Michael Peters and me, and playing, and working, and hanging, and being crazy... Yeah, it wasn't he "Michael Jackson" that we all sort of think of, you know. He was not followed by stars, there were not people standing out there to sign autographs, you know. And after "Beat It", we went back to the same studio to do "Thriller", and there were a few more people around, and this time Michael would be stopped by people in the hallways, and going out to the car and stuff to sign autographs. But yeah, it was after "Beat It" really, when his star began to really rise and people started to notice him, and really take notice of him and follow him, and the mobs began. You could watch it through the ages, you know.

Jamon: Tell us a bit more about the "Beat It" shoot. Do you remember the first thing Michael said to you on the shoot, and what you guys talked about?

Paterson: Well, uhh, no. I don't remember all that stuff. I mean, come on, this is like 8,000 years ago... The reason Michael and I got along so well, I have to say, is I've never been somebody who's wanted to become super close friends with celebrities, only because so many people try to do that. And it's usually because they want something. And I never wanted anything from Michael or any of the celebrities I worked with, other than perhaps having the opportunity to create more things together, collaborate on more projects. But one of the reasons that we did work so well together is because we both had a lot of the similar senses of hu or, and we're both kind of kids at heart, and we're both basically nice people... Michael would be so shy, he'd want to be in his trailer all the time, and I would go knock on the door and go in, and I'd say, "Come on, let's walk outside. Let's walk in the middle of everything." And he'd go , "Oh, I don't know", and I'd say "No, come on, come on. If you don't like it, if it's horrible, we'll come back." "Okay, okay" So, then we'd go out, and we'd hang out, and we'd talk--and I'll give you one really cool story that happened on "Beat It" set. He and I were standing together, waiting for one of the shots to be set up, I don't remember which one. And I'm talking to him, and we're standing kind of over towards--on the sidewalk, near some buildings. And I noticed there's something dripping on his shoulder, but he has that red coat on. So, I said, "What's that dripping on your shoulder?", and I put my finger in it, and it was blood. And we looked up, and here was this guy who had been shot or stabbed, I don't know, crawling from out of a window onto the fire escape, and crawling up one level of fire escape, and crawling into another window. And before we could even do anything, and it was crazy, we both just looked at each other, and kind of "Oh my God, we are in downtown LA". This is not just a short film, this is reality.

Q: We're not in Kansas anymore, Toto.

Paterson: Exactly, you got it. You got it. So, that was an interesting adventure that happened. But the rest was a typical film shoot, you prep yourself, you do your work and you do it again, and you do it again, and you do it again, and you do--25 takes later, and you're still doing the same thing, and every time you do it, you have to pretend like it's the first time. But it was great, and always dancing next to Michael was ore than exciting. He just had this unbelievable electricity, I guess I could say, that just flowed, shot off his body, and you sort of were zapped by it if you were anywhere near it, and when you think about--and I'm being honest, I'm not being egocentric, I'm being honest. Now he was not a trained, trained dancer. He trained some stuff with the Motown people, I'm sure. He knew tap well, and he worked every Sunday with a bunch of street dancers as time went on, and perfected his whole personal "street look" choreography, but he was not a trained dancer. He didn't take jazz and ballet and all of those things that the rest of us who surrounded him did in those videos, but if you look at him, and you look at us, it's--there's no difference. I mean, it's as if he has trained every single day for 25 years, like anybody else ere. Phenomenal, just phenomenal. And that was the talk, after we did the first run-through of "Thriller", I remember, that everybody was shocked beyond belief that, after just spending two days with Michael, and teaching him "Thriller" with Michael Peters, we came in and we brought the rest of the cast, and after we just did the first rehearsal of it, people were just, like, screaming and freaking out and I remember Michael--MJ being so embarrassed, like a little kid, because everybody was going like "Yes! Yes! Oh my God! Yes!" And he was just so shy and awkward, and I was going up and punching him and hugging him, and [laughs], that's a fun story. I haven't thought about that for a while.

Q: Oh, that's awesome. We are just so excited to talk to you that we're gonna probably jump forward and backwards in time, fast forward and rewind a little bit. I became a true mega fan from the song and the short film "Black or White", and this was the lead single off a new album. It as a huge video, and a concept of a short film that evolved as the film was being shot. Tell us about the dancing featured in the video, and how it's fairly unique compared to a lot of other MJ dancing, and maybe some of the deeper meaning behind some of the moves, because there's so much in this short film and in the choreography.

Paterson: Well, this is what happened. And--now, everybody remembers a story a certain way, so I have to preface it with that, but I'm 99 and 99/100 percent sure this is what went down. I came in to the first day that Michael was going to be shot by John, and I'm gonna start this off by saying John Landis is a tremendous guy. He's a great director, he's funny, he's talented. So, this is not in any way derogatory towards John Landis. And he shot "Thriller", so he's brilliant. But he--Michael called me in, and I came into his trailer, and he was freaking out, like--not angry, he never did that, he was freaking out nervously. And he said, "Oh my God! Vince, you gotta help me! We can't do this!", and I said, "What?", and he said, "This is what John wants to do. He wants to shoot in honor of this photographer who shot portraits of people only in gray corners, and he said he wants to shoot the entire video of 'Black or White' with me in a corner with just gray walls, and that's it! And I appreciate that he thinks I'm interesting enough to do that, but I can't give that to my fans. I can't do that! I can't do that! I don't know what to do. I'm so upset", so I said, "Well, let's talk about this, let's talk about this ". So, we talked about it, and I said, "Okay, look, the song is called 'Black or White', and you're talking about all kinds of nationalities and all people in the worlds," and I said, "what if we took every little section, and we put it somewhere else? We do something here, we do something over here, and we do something over here." It was supposed to start the way it started, in Africa with African dancers, and then it was Michael's off the African set, and he's on a gray set, and that was it, that was the rest of the video. So, I just started throwing out ideas. Mike started throwing out ideas. I said, "What if we have some Thai dancers come in? I don't know". He goes, "Yeah, that's cool, that's cool" "What if we have American Indians?" "Oh yeah, great great, great". "Oh, what if we have a Russian cowboy?" I mean, we just went crazy, the two of us sitting there together, we didn't know where the heck we were going to shoot these things, but we just knew that it was going to make a much more exciting piece. So, John had two other very interesting images in there. He had already had the image of Michael walking against the fire and the Statue of Liberty, so that was how it was all going to end, but the middle whole part was just going to be this gray section. So, MJ and I just kind of went to work and started putting all these--"Okay, on this section, this can happen. On this section, this can happen. On this section, this can happen." So, we called John in and we talked to him, and Michael was real honest, and just said, "I love--" This was Michael. I mean, I've worked with so many people, and so many people would've either just been too embarrassed or thought they were too hot to even talk to John Landis, and had called somebody to fire him or some thing. I mean, that's how rude it is in Hollywood, can be in Hollywood. But this is Michael's--how sweet he is. He calls him in, he just goes, "John, I love everything that you came up with but, the truth is, my fans expect so much more, and I want to give them so much more, because without the fans, I'm nothing. And I love them all, and they love me. And I just can't do this whole part in front of this gray. I just can't do it". And he said, "Vince and I have been sitting here working--", and I knew John already, so I felt comfortable with him, and Michael said, "Vince and I have been sitting here and coming up with these different ideas, and we wanted to just run them by you", and John looked at them, and he said, "Yeah, that's fine. They look fine." That's the way John is. "Okay, alright. Let's get some location people in here and find some places to shoot 'em. Okay, see you guys later", and he walked out. And Michael just hugged me, he was like, "Oh thank you, thank you!" I said, "No, listen man, I'm with you a thousand percent. I think he was just--you have to look at it, Michael, this way. He believes in your talent, and, for him, you could dance in a void, and you'd be spectacular. And the truth is for any of your fans, you can stand and dance and sing in a void, and we wouldn't care. But I get it, you'd like to do something huge. You always tell me you want to do something the world has never seen before. This is what you've always said to me, so let's do it." So then that's how it began. We started breaking things down, we called casting directors, and got dancers, and got different things, and then John jumped in, and said, "Oh, with that Russian dance, maybe we could put it in a crystal ball, and then go to kids shaking the ball" and stuff. So, it was so sweet. He just jumped into it, into our world, and the three of us put that thing together. And then, for the second half, we knew that the second half was going to be very loose, and we wanted to shoot it loose. We didn't want it controlled. Michael and I had gone into a studio, and we had created a little dance library of moves, a lot of the moves that Michael liked to do, after I kind of got him into the crotch grab thing. He liked to do that move, and then he liked to do it from starting from his breastbone and moving his hand down… Anyway, and a lot of things we did in "The Bad Tour". He loved the wind on him, Michael was one of those guys. Once he fell in love with something, he was just, like, addicted to it. Like the light shining from below, and the wind blowing from below, he loved that so much. So, we put that in there, and he and I walked around the set and with the production people, and we aid, "Let's put a car there, let's put some trash cans there, let's put a pile of water over there", and then he and I just walked through it before we shot it, and said, "Ok, when you come to this part, do this. When you come to this part, do something like this. When you come to this part, just do whatever you want to do. When you come to the car, jump up on top of the car and dance on the top of the car for a while, and do what you want to do. You're gonna wind up coming over to this water, and do whatever you want to do, until you fall down on your knees in front of the water. And eventually, you're gonna get up and move, and morph into a black panther." And that's how it worked. I mean, we did it. It was amazing, it was one of the few times Michael has ever tried to do improv, except for that little crazy one moment in the middle of "Smooth Criminal"... I think that he trusted John certainly, and he really trusted me. When Mike selected someone to work with, he pretty much put his trust in you, and he listened to you, and I just always tried to act as a mirror and say, "This is what I s , and I just want to throw it back to you, and it's your choice, whichever way you want to go, but I'm just gonna throw this back to you". So, anyway, very long story. I'm sorry if I was too long. That was "Black or White".

Jamon: No, beautiful.

Q: No such thing as being too long.

Jamon: Thank you, and that was great hearing that story as well, because we've had Kevin Stea on the show before, who I think you're--

Paterson: Oh yeah, Kevin was in it.

Jamon: Yeah, he was in it, and his version of the story is basically the same as yours, so [laughs]

Paterson: Oh, good [laughs]

Jamon: That was some great depth. Thank you, thank you.

Q: I just ant to dig a tiny bit deeper with--and ask, like, did Michael sort of discuss putting into the choreography any dance moves with sort of meaning--I don't want to say political meaning-- but sort of--or racial things--but obviously, the video has such a strong message. How did he sort of put the message into some of the moves or some of the choreography?

Paterson: Well, I mean, we didn't put the message into the choreography. We put the message into the casting. I mean, we started with all blacks in Africa. We went to Asians in Thailand. I can't remember, honestly, the sequence we went to. We went to the the girl from Bollywood in that section, so we were incorporating Asia in that aspect. We went to the American Indians, and we wanted to incorporate them. And then we went to Russia, and then we went to all the kids on the sidewalk, American kids on the sidewalk. We did it that way. We thought that black or white meant every race possible, and rather than do it in the movement, and then I created the movement to be suitable to each of those ethnicities that we came up with. And the way Michael and I worked choreographically is pretty much like--I would choreograph everything, and leave pockets for Michael to do his own thing, and then--so he would do my work with everybody, and then he would do his own little thing, and then my work, and then his own little thing. That was the best way that we found to work, and he loved to try new choreography. He didn't want to just do his own stuff all the time. So, that was great. And every once in a while, he would change like a beat or an accent in something that I had created, because he always said if he didn't feel it exactly on the beat that he wanted to feel it on, he'd say, "Let's move it over to this beat, because you have to feeeel it, you have to feeeel it." I said, "Okay, Michael, let's feeeel it" [laughs] So we danced and we did it, and we put it on all the e beats until we both feeelt it [laughs] He was great, he was so much fun to work with.

Jamon: "Black or White" was a song that went number one, and is certainly one of Michael's biggest hits of his career. What is it like, as a collaborator, sitting back and watching that video and that song hit number one that you were a big part of? What does that feel like?

Paterson: You know, honestly, and I don't mean this humbly, I just mean this kind of honestly, it's part of my own insecurity, I guess. I love the process more than the result. I like going back after a while, and looking at something that I've created and being appreciative for having had the opportunity to be as creative as I was allowed to be, having that much voice. But I don't really think about the result of things. I only have to trust my instinct as an artist, and believe that what's happening at the moment in the pre-creation process, the actual physical creation process, and then the part where it's going to be extended to the audience, whether that be through film, or through a tour. or through theater, or whatever. Those are the things that I love. Those are the things that feed me as an artist. What happens after that? It's political, it's personal, it has nothing to do with me anymore. It's left my voice, it's gone now, it belongs to the performers. It belongs to the universe, and it belongs to the people that are receiving it, and it's however they perceive it. So, I'm just always grateful that I seem to have opportunities that afford me the chance for a lot of people to see my work, and I'm just really grateful about that. I never think if they're gonna like it or hate it. I can't let that sort of guide my artistry I have to trust my instincts.

Jamon: Well, on that note, with the "Black or White" release, obviously the fan community and and music lovers just absolutely love that song and that film.

Paterson: No, they didn't. No, that's not true. What happened with that was--just the opposite in fact. That as the first time, because of that last section that Michael--that was the first time that the fans and people, and the press had backlashed him. And I came into the trailer one morning and he as crying, because all of this bad press and all of these people who wanted to consider Michael this Peter Pan who never was gonna grow up, and all of a sudden, they saw him as this guy who had a political voice, and was throwing a trash can through a Nazi swastika, and they didn't want to accept that Michael. And he was really, actually heartbroken and crying, and saying to me, "How can people think this about me? I mean, I didn't say anything mean. I said what I thought was true and what I think other people should believe. I believe there should be peace in the world. I believe that people shouldn't be racist like that. I think this is an important message." So, I'm just disagreeing with you. I mean, yes, it was successful, but if you remember what happened is they had to take that last part off.

Q: I didn't realize that some fans had backlash as well. We were gonna ask about the media backlash and just me personally, as I don't know if I was the target audience, like a young teenage boy, like one of those kids on the sidewalk in the video. I loved it, even the ending--I'd maybe didn't understand it, but, damn, I loved it. And that blew me away, so I definitely didn't have a problem with it. Yeah, I just remember him--and I don't know, I mean, I an't, like, write a term paper on it, but I just remember him telling me that the press and his fans, so many of his fans, had written him and told him, "Why would you do something like that" and "How could you do that?" and he was very, very--he was such a sensitive man, he was very disturbed about this, and truly he was animated by his love for the fans. That--every time we did something, he would always preface it with, "I want us to create something that the world has never seen before, and I want us to know that we're doing it for the fans". So, that was just his philosophy.

Jamon: When I became a Michael Jackson fan, I remember "Smooth Criminal" being the short film that I was watching the most, and going back to see the most. In my opinion, it's an absolute masterpiece, and I know Michael said during his career as well, that it was the short film that he received probably the most comments about--most positive feedback about.

Paterson: Yeah.

Jamon: Talk to us about that process, and what it was like making such a brilliant masterpiece of film.

Paterson: Well, it was so interesting because it was one of the first times really that I'd ever not worked with Michael or with any celebrity where I was left to do such a huge project. Originally, I was supposed to not only conceive it and choreograph it, but direct it. Later what happened towards the end, when it became part of "Moonwalker", "Moonwalker" was going to become a feature film--did become a feature film--and so they had to bring in a director from the Union, the DGA, and he wound up directing that video. But he was very appreciative of all the work that I had done, and the storyboards I had done in the visual video at that time, recordings that I had made and cut together and had a visual storyboard that he almost followed shot for shot for shot. So, his name was Colin Chilvers and he was a great man--is a great man, I don't know what he's doing now. But Michael called me up one day, and funny story. I've said it a thousand times, but I'll say it again I'm sitting at home, and it was nighttime. The phone rings and I hear this voice, he goes, "Hi, is Vincent there?" I said, "Who's this?" "It's Michael, it's Michael". I said, "It's not Michael, who is this?" "No really, it's Michael, it's Michael Jackson." I said, "Get the fuck out of here, this is not Michael Jackson." He goes, "Yeah, it is Vincent, it's really me, it's Michael Jackson". I said, "If you don't get the fuck off this phone right now, I'm gonna hang up on you". He started laughing. When he started laughing, I knew it was him, right? I said, "Oh my God, Michael, I'm so sorry! I never would have used the word 'fuck', man". He starts laughing more. He starts laughing more. He goes, "Are you busy right now?" He asked me to come over to his recording studio, which was around the corner where I lived fortunately. So, I went over and he had the song, he was playing it, but it only had "Annie, are you okay? Annie, are you okay? You okay, Annie?", and the music. It didn't have any other lyrics. So, we talked for while, he kept playing it. "What do you think of it?" I said, "I love it. I mean, it's great, really inspiring." So, we talked for a long time about other things too, hung out for a while. So, I was gonna leave, and he said, "Take it with you". I think it was a cassette at that time. "Take it with you and listen to it, and let the music tell you what it wants to be, and I said, "I'm so confused Mike. What do you want me to do? You want me to dance in this video or what?"--this short film--and he said, "No, man, I want you to conceive it, and I want you to choreograph it, and I want you to direct it." Now, I had done "Beat It" and "Thriller" with him, and that was it. So, I was kind of floored and a little blown away but--well, very blown away--but I went home for a week, and I thought about it, I thought about it, I thought about it. And I called him up and I said, "Okay, this is kind of what I see." Now, I knew Michael loved old film, and I knew he loved that kind of era. And I knew he was a huge fan of Fred Astaire, but I was not, honestly--and I want to be really honest about this, people say, "Oh, you took it from 'The Band Wagon'". I really don't believe that I took it from "The Band Wagon", and I don't believe--I mean, Michael may have thought about the white suit and that white hat from Fred Astaire, but we weren't really even making it an homage to Fred Astaire... I was not thinking about that physically or anything, I just created the piece. So, what happened was, Michael was in the studio recording his album and he really couldn't leave, so he said, "Look, I just want you cast it, I'm going to give you a stage. On half the stage, they'll build the set. On the other half, they'll build you a dance floor, and give you a great sound system, and give you a video camera. You create it, shoot it, come see me. Let's look at the stuff, let's talk about it. That's how we'll work." So, that's basically how I worked. And I would create it, I would give everybody a dance class and create, and then I would move them over to the set. I turned them all from dancers to actors. I made them come up with a biography of who they were as this character. I made them come up with names. When they walked onto the set they weren't allowed to just walk onto the set. They had to walk through that green door. And from the moment they walked into that green door, they were only allowed to dress themselves as the character. Once we were done rehearsing, they were allowed to walk out the green door, and as soon as they walked out the green door, they were back to who they were as dancers. So, that was kind of how I got them to be actors, and I thought that was really important for this story. So, I would shoot everything and I would go and see Michael at his Havenhurst house, and we would sit and watch everything, and he would always wind up saying to me, "I think you need more people, don't you?", because it would start out with ten, and I would say, "Yeah." "Well, why don't you get ten more people?" "Ok, cool". So, I'd hire ten more people. Then I come back, and he'd go, "You know, I have a friend Jeffrey Daniels, and he's a street dancer, and he's really good, and I was thinking maybe if you could bring him in with maybe five of his guys or something, that would be really cool". I was like, "Great". So, now we're up to like fifteen. Then I'm shooting, and we're doing more stuff, and then he goes, "Wouldn't you like to have a second story on that place?", and I said, "Yeah, I'd love to have a second story, and I'd love to have a stair ay that floats down, so that you can come down to the floor". He goes, "I love that, I love that, I love that! Tell them that's what you want." So, told them that's what I want. "And I think you need ten more dancers". I was like, "Really?" "Yeah, get ten more dancers". By the end, I think we had like 60 dancers altogether, I can't even remember. And also what was wonderful was he would say, "Look, if you think in the musical break or something, we need more music or any way you want to redesign this so we need more music, just talk to me about it, and let's do it". So, I mean, if you think about it, the short film is ten minutes long, and the song is only, what, four minutes long or something, so we added all that extra minute--maybe it's four-and-a-half minutes long--but we added all that extra music just for the short film. So, that's how I would work. And then eventually, when I had the whole thing down, then Michael and I went into a studio, and we started playing and worked him through every single section that he had to do with everybody, and then gave him time to create all of his own solitary moments. Yeah, and then I put him in the room and we'd all rehearse together, and go step by step, and if something felt uncomfortable, or he had great suggestions, which he always had, then we change it. But basically, it was the first opportunity that anybody had given me on that huge a scale to create something as important as that work. And, you know, to be with an artist who allows your imagination to just go wild is something that you can never ever, ever appreciate as much as you wish you could. I mean, I love this man beyond loving anybody, but I could still love him more. I mean, the fact that I said crazy shit like, "Okay, how about if you flip a coin and it goes across the room and lands in the jukebox, and that's how the music starts?". And he was like, "Yeah, I love that! I love that!" Other people would have said, "You're crazy, man. Are you kidding? I don't have the money for that. You're nuts" But not with Michael. Anything I came up with. The lean, when I came up with the lean, he was like "Yes! Yes, oh my gosh! We gotta do that, we gotta do that!" And that kind of became like the image of the entire short film--is that lean. So, it was a dream project. It was a dream project on many levels. I'll tell you two more thing--three more little things that were wonderful. One was that it was so much fun. Big celebrities came in all the time to watch, because they were ll his friends. So, Elizabeth Taylor showed up one day and hung out. Jimmy Stewart, he was so old, but he came in and he hung out. He was great. And Fred Astaire's choreographer, his name is Hermes Pan, came in and hung out with us one afternoon. And he said to Michael and me the words that were the best words that anyone could have spoken. He said, "If Fred were here, he would love this." Michael and I just had the biggest smiles on our faces, like two little kids at Christmastime or something. It was amazing. But that was one thing. The second thing is in film, the producers rarely let dancers, and sometimes actors, but always dancers--they keep them away from the room where they show the dailies. Now, just if your audience doesn't know, when you shoot something, it goes to be printed, and then the next day, they show it to the producers and the director and the director of photography so that, if there's been any mistakes, they can come back and fix it when we shoot during the next day. So, we never get to see that. But Michael insisted that all the dancers and him and everybody who wanted to--craft services, the people in the food--anybody could come down to the room, and as long as the room fit everybody, we could all watch. So, every single day besides shooting this incredible short film, we had a monster party where everybody would get up and scream for each other. It was like a church meeting or something in the South. People were screaming, "Go! Go! You go, girl! Get it! Oh yeah, Michael, you got it! Girl, go, go!" They were screaming, and then we would go back down to the stage, and we could shoot again. And it was great. And that crazy little section where they're all like, "Annie are you okay? Are you okay?" in the middle of it, and then it explodes--I used to give them, as a director, acting exercises, improv exercises, and one of them was just that. "Okay you're a big mass of people and your body language is about confusion and pain and searching, and that's what it's about. And just see what happens". Well, we just ran the cameras and then Michael saw what we did, even though the first time we did it everybody was in rehearsal clothes, it was such a unique experience for him. He had never taken acting class, he had never done anything like that. So, when he did this improv with all these kids, there were all these bodies around him, these artists, and saw how everybody was as into it as he was, he just--it blew him away, and he said to us all, "We gotta shoot that! We gotta shoot that tomorrow! That's something that the world has never seen! I want that in this short film, we've got to do it! We've got to do it!" So, we came back, and that's why that crazy thing is in there. It had nothing to do with the short film at all, it was just that Michael loved it, and he wanted it in the iddle. So, anyway those are three things about "Smooth Criminal".

Jamon: Oh, my God. I've got goosebumps right now.

Q: I'm on the floor. I'm on the floor. Wow, I've melted, melted into a puddle.

Jamon: We spoke to Kevin Stea a little bit about the "MTV 10th Anniversary" show, but we've got to speak to you about it as well, because that "Will You Be There" performance is absolutely timeless choreography, just incredible staging. And we've got to ask about this artwork, the imagery in the artwork, the choreography, the symbolism. Talk to us about that piece and your inspiration for that piece, please.

Paterson: Well, Michael's manager at that time, Sandy Gallin, called me and said, "Three people have been chosen to represent MTV's 10th anniversary: Madonna, George Michael, and Michael Jackson. And Michael wants you to conceive and direct omething that he can do live that nobody has--that's new and fresh". So, he liked to put--I at with him and, like we did when we put the Super Bowl together, he liked to smash rhythms and energies against one another, so he thought that "Black or White" smashed up against "Will You Be There" would be a beautiful contrast and would work very well, and so did I. So, I created "Black or White", of course, and we brought back all those things that--in a way, it was our way of thumbing our nose at people who had said bad things about him, by bringing back the car with all the graffiti all over [laughs] We were just being bad, and by having Slash throw his guitar through the window at the end, we thought, "You know what, let's just like say, 'Look, we're happy with what we did, and we're doing it again. So, too bad'". But anyway--and then we go into the second piece, and he didn't talk to me too much about that piece at all. He just said, "Just do whatever you want, make it beautiful". And I said, "Okay, I don't know where I'm gonna go, but let me think about it, and I'll tell you". And then he said, "Okay". I just started with such a beautiful song, and I just thought, at that point in his career, that I knew people who were four years old and I knew people who were 85 y ars old, and they all loved Michael Jackson. And I thought, "We never see that. We usually see people who are in that kind of teenage MTV video range in all of his short films. So, I really want to bring in this whole universe of people who are, really, his fans. These are the people that love him. So, that's how it kind of began for me. I started auditioning people. I didn't know where I was going to go with it, and I got enough people in all the different age groups, and I brought in a costume designer, and she said, "Well, why don't we kind of make this a little off-center". And I said, "Yeah, I'm fine with that. Let's do it". So, she came up ith these ideas of these turbans and these--putting everybody in beige and all these outfits, and I loved it. Then I put him in the front with some dancers, and I did some symbolism. I brought in a globe at one point, which I later used in a big form in Super Bowl. But, again, I wanted to say that this is a good man, and people love him, all kinds of people love him every here. So, I introduced that globe for a second as that moment, and then--this is a hard thing for me to say, because I'm not really a religious man. I'm a spiritual man, but I'm not a religious man. I've studied religions emphatically, but I believe that I live a very spiritual life, but not one that's connected to any specific religion. But for some people the Bible represents religion in a great sense. So, all the time that I met Michael, I never believed--I know that this will sound corny to a lot of people, but I don't care, it's my truth. I never really met anybody that, to me, embodied as many of the characteristics of Jesus Christ, if this man was a man, than Michael Jackson. Kindness, patience, love, understanding, generosity; I could go on and on. So, in a way, I wanted to to just say that this is a good man--in a way, a holy man. This is a really good man. And, at the end--I'm getting teary-eyed now--but, at the end, I wanted to also include the people that can't speak. I wanted to include the deaf community, so I brought the little boy in to do it. And I just thought that Michael was a vulnerable soul, and I wanted the world to see him protected, so I brought this model named Angela Ice in on wings, and ended it with him wrapped in her arms. So, that's what I did.

Jamon: Oh, my God, my hair.

Q: Wow.

Jamon: The hair on my arms is like standing on end.

Paterson: [Laughs].

Jamon: Wow, so much depth to that song and that performance, and here's just absolutely timeless art.

Paterson: Thank you.

Jamon: there needs to be [unintelligible] written about that.

Q: There does. I remember Kevin talking about it, and how some of the poses that you got people to do were like the old religious icon paintings they used to have as little cards in—

Paterson: Absolutely. Holy cards.

Q: Yeah, the holy cards. Yeah.

Paterson: Yeah, they were.

Q: ...I'd never sort of put that together with such an obscure little thing, but you can see it now. I think we could always feel it, but we never knew sort of where it had come from.

Paterson: Yeah, I'm a research fanatic, and before I did that, I got a lot of books, and I can't--I think it was pre-internet time actually, but I got a lot of books out, and I just went through these religious iconic images of all different religions, and I tried to incorporate them in different places, and whether it was about the forehead in the dot and the chakras, or whether it came from the Catholic side, or from the eastern side of religion. And I just felt that, honestly, for me, Michael was this kind of artist. He was really, a really good man, and I just wanted to represent that somehow. So, again I never really tried to hit people over the head with images. I look at things and I don't know if they're going to be used, and then stuff comes out and people say, "Oh, what did you mean by that? What did you mean by that?" And I'm like, "I have no idea. I just thought it was interesting". But when I think--well, like now you're asking me these questions and making me really reflect upon it , and I guess I did they did come into my head without me thinking about 'em, much more subconsciously than I realized, but I do a lot of research, homework on every single project I did--do, whether it's small or big. So, obviously, things do live in your head. It's just how they come through your own mental mechanism, and how you spit them out, I guess, into the universe.

Q: Incredible. Well, we know you are short on time. We have been so blessed to have you for as long as we have already, but, my God, we've got to get you back one day. There's so many things to ask you about other big, big Michael events and things like that.

Patersone: Sure.

Q: But we'll finish up with a question, probably like two questions. One we ask every special guest e ever have on the show, and I know you've given [an] incredible answer to that what e just discussed then, and it might be something very similar, but a question we ask everyone is how should Michael be remembered?

Paterson: I think Michael should be remembered with a smile on his face. That's it.

Q: And what a smile it was.

Jamon: Yeah.

Paterson: That's how I see him. I always see him with a smile on his face, you know?

Q: A smile--you know if you google "the most beautiful smile in the world", it's Michael's picture that comes up.

Paterson: Honest to God? [Laughs]

Jamon: Yeah. Go to Google Images and type it in, you see twenty pictures of Michael [laughs]

Paterson: [Laughs] Well, that's how I think of him. I think of him as this happy guy, who was happy to have had the chance, like me, to do what he wanted to do, and have the su ess, and I know how hard it was for him, but I--for all the years that I knew him, he always had a smile. He always had a smile.

Q: Before we say goodbye to you, I wanted to ask one thing that--your film, "The Man Behind the Throne". Do you know if there's any plans underway for a wider release, like Netflix documentary, because I'm looking forward to paying to see that film one day?

Paterson: Well, I wish there were, but the situation is that this was produced by a director from Swedish television, and they had a limited budget, obviously, it was documentary. And the sad state of affairs is that Michael and Madonna are both sort of owned by their record companies, and those record companies don't really care whether it's a documentary and you have no money, or whether it's a 300 billion dollar feature film. They harge you the same for everything, to show any material that's related to Michael or Madonna. And because unfortunately, or fortunately for me, in the film, there is material with Michael and Madonna. If this television station--t used to be an hour and a half, and it had a lot more stuff in it, but they had to bring it down to an hour. This was another thing that Warner's and Sony made them do, but they're under contract that they could only use it as a television program, and that they could use it in film festivals. But it could be on television programs all over the world, but they weren't allowed to make it bigger. If they want d to make it bigger, and if they wanted to make it into a feature, I think they were asking like som thing for--like a million dollars in royalties and a little Swedish television station doing a documentary doesn't have that kind of money. So, sadly, no, but if-- have you ever seen it?

Q: No, I remember--I think back in season 1, we spoke about it, because I think even there was--was there a fundraising, like Kickstarter kind of thing?

Paterson: Yes. What happened was this director was trying to get money to be able to make it into a feature, and she never got the money that she needed. I didn't direct it, it's only about me. I kept out of it, and it as this directors work, and I think it's interesting. You certainly learn about me, all the good and--you see a lot of good and the bad. I let them just show anything they wanted, but I think that the important part of the film is it's--the feedback that I've gotten from young artists around the world is that it's very inspirational, and that it lets them know that it's not all easy, as easy as it looks, and that you do have to continue to push and, in a sense, fight every step of the way. It's not just handed to you, time and time and time again. It always seems to start from the beginning, and you have to prove yourself always. And that's just the nature of the business, and if you can't do that, you don't belong in this business. But that's never going to change, and I think a lot of young artists are inspired by this film, this documentary, because they see me, who has become successful, and I'm in a situation that's quite difficult for me, with a company that's not supportive of me. So, they get to see, for the first time that, "Oh, it's not all a bed of roses. There are problems and, even somebody who is as successful as Vincent, has to go through them. So, you know what, I can go through them." And that's what makes me proud about this film.

Jamon: Just to wrap things up what is next for Vincent Paterson?

Paterson: It's interesting. Right now, there's like 10 very cool projects floating around my head. Four of the big ones are incredible, new musicals that I'm very excited about directing, live theater. I have some great musicals that have happened in the last couple years, I directed "Evita" in Vienna, and it was supposed to run for three months, and it was all sold out and ran for 10 months, so that was great. The musical "Cabaret" I directed and choreographed in Berlin is the first original version of the musical "Cabaret" in Berlin, and it's been running for 14 years. So, now I'm up for--as soon as these pieces are finished--four fantastic musicals, including one with Darren Hayes from Savage Garden.

Q: No way!

Jamon: Oh, wooow.

Paterson: Yeah. But I can't talk about that.

Q: Yeah, he can't talk about it either. He drops little hints, and says that he's working on something. Darren was on our show in season one. He's big Michael fan, of course, and "The Bad Tour" was an awakening moment. Oh wow, ok. There's another piece of the puzzle clipped into place.

Paterson: It is truly--yeah, he called me. First he emailed me and said, "You know, I'm such a fan", and blah blah blah, and I wrote back--I said, "This is crazy. I'm a fan. Let's get together". And we got together, and he's been writing this really great musical that I'm so inspired about, and he wants me to direct it. So, I will do that. So, that's coming up within the next couple years, musicals take a while. But I think I'm going to direct my first feature. I've been offered a lot of features, and I keep turning them down. They don't excite me. I have to be inspired, I have to be scared, and I have to feel like I can really also give something to myself. I really like this script, and I am beginning to believe that I could do a really interesting job with it. So, that's what I think is going to be the big project that's going to happen, probably in January, yeah. So, other than that, I'm teaching some workshops around the country, yeah--I'm doing that, and I'm making some personal appearances in a couple places. I'm probably going to Paris again, and doing a "Michael Jackson Weekend". These are--very new thing for me, but I found that what I love is that being one degree of separation away from Michael, makes his fans feel like they're with him, or they touched him, or they've met him, and I feel so fortunate to give them that opportunity, because I see how many people love him to death, and they--if I give them a hug, I know that they feel like, "Oh my gosh, he gave Michael a hug, and now he's given me a hug, so I'm getting a hug from Michael". It's just so thrilling, you know? And also, to have people appreciative of what I've done with him and my other work, and I'm just a grateful guy. So, that's what's coming up.

Q: Well, we are so grateful that we've had the opportunity to hear your story, your incredible experiences. We do hope that you've had a good time, and that you might come back, because we want to ask you about "The Bad Tour", the Super Bowl, and "Blood on the Dance Floor", so many more things in the future, if you would grace us with your time in the future again, that would be amazing.

Paterson: Okay.

Jamon: And where can people find you online, Vincent, as well?

Paterson: At my website, for one thing, which is Vincent Paterson. My last name has one "t". P-A-T-E-R-S-O-N dot com. And I have a lot of video work there, and photos there, and things like that, and also email address if anybody wants to reach me, they're more than welcome. And I'm on Facebook. So, those are two places where I get information and letters and all kinds of wonderful things from people all over the world.

Jamon: Awesome, that's fantastic. Well, thank you very much again for joining us, Vincent. It's been an honor.

Paterson: Thanks, guys.

Jamon: Thank you.

Paterson: Great.
(źródło)
Q (The MJCast): Dziś mamy naprawdę coś fajnego, czym podzielimy się ze wszystkimi, prawda?

Jamon (The MJCast): Tak, mamy. Mamy wywiad z jednym z głównych współpracowników Michaela, wspaniałym choreografem, Vincentem Patersonem. Jest bohaterem filmu dokumentalnego zatytułowanego „The Man Behind the Throne” [Człowiek za tronem] i uważam, że ten tytuł bardzo trafnie go opisuje. To facet, który zazwyczaj nie znajduje się w centrum uwagi skupionej wokół kariery Michaela, ale jest kimś, kto odegrał ważną, kluczową rolę w wizualnych aspektach wielu działań artystycznych Michaela.

Q: I wydaje mi się, że odcisnął też ogromny ślad w popkulturze.

Jamon: Oczywiście.

Q: Tak, dobra, myślę, że powinniśmy po prostu przejść do programu.

Jamon: Zróbmy to!

Q: Panie i panowie, witajcie w MJCast! Jestem Q, i jestem tu dzisiaj z moim współgospodarzem Jamonem Bullem. Teraz, kiedy ludzie mówią o karierze Michaela Jacksona, często wymieniane są nazwiska geniuszy studia: Berry’ego Gordy’ego, Quincy Jonesa i Bruce’a Swediena. Dla mnie nazwiskiem, które z pewnością powinno być wymienione przy nich i jest równie ważne, jest nazwisko choreografa i reżysera, Vincenta Patersona.

Jamon: Tak, Vincent Paterson rozpoczął karierę u Michaela, pracując jako asystent choreografa i główny tancerz w krótkich filmach muzycznych "Beat It" i "Thriller", zanim zajął się wymyślaniem i przygotowywaniem choreografii do ponadczasowego arcydzieła filmowego "Smooth Criminal". Vincent Paterson był kluczem do innych wizualnych arcydzieł, takich jak "Black or White", "The Way You Make Me Feel", "Dirty Diana" i "Blood on the Dance Floor". Jednak jego współpraca nie kończyła się na krótkich filmach. Odegrał także dużą rolę w występach Michaela na żywo i jego kultowym statusie w popkulturze, od reżyserii i choreografii "Bad World Tour", po słynny występ Michaela na Super Bowl, a także w programie MTV 10th Anniversary Special. Vincent był głównym współpracownikiem Michaela w zakresie tanecznych występów, a dziś jest tutaj, żeby opowiedzieć swoją historię. Vincent, dziękuję bardzo za dołączenie do nas w programieThe MJCast.

Vincent Paterson: Dziękuję, cieszę się, że tu jestem i co za miłe wprowadzenie, to bardzo sympatyczne. Coś w rodzaju mojej przeszłości przewijającej się przed moimi oczami (śmieje się).

Q: Taki wierzchołek góry lodowej, ponieważ pracowałeś z tak wieloma niesamowitymi artystami, że moglibyśmy tutaj przez bite dwa dni tylko słuchać o ludziach, z którymi współpracowałeś i dla których pracowałeś.

Paterson: Oczywiście, że tak. Może tydzień, kto wie? To ja miałem wspaniałą okazję do współpracy z nimi.

Q: Coś podobnego! Może teraz rzucisz kilkoma nazwiskami. Pracowałeś więc z Madonną. Wspomnę, że pracowałeś z Miss Piggy, która jest również bardzo fajna.

Paterson: To prawda. Och, było tak wielu równie wspaniałych ludzi. Dlatego cieszę się moim życiem, bo tkwię w świecie aktorskim tak samo mocno, jak w świecie tańca, takim zwariowanym, świecie tych dawnych, szalonych kobiet, które pamiętamy lub oglądamy na zdjęciach, jak Betty Davis, Olivia de Havilland i Lucille Ball. I wszystkich gwiazd muzyki pop z lat 80., od Diany Ross do Olivii Newton-John, Billy'ego Joela, Lionela Richiego, wszystkich Beatlesów, z wyjątkiem Johna. O rany, to po prostu ciągnie się w nieskończoność. Czasami ja... oczywiście, Antonio Banderas, w filmie"Evita" i wszyscy ci szaleni ludzie, którzy grali w „The Birdcage" ‘Klatka dla ptaków], Robin Williams, Nathan Payne, Dianne Wiest, Gene Hackman, po prostu - nie mogę uwierzyć, że to ja, wiecie? W pewnym sensie czuję się oderwany od tego wszystkiego, ponieważ byłem tylko takim dzieciakiem z jakiegoś „zadupia” nad rzeką Delaware, wypełnionym rafineriami ropy naftowej, a moje życie jest tak spełnione artystycznie. Pochodząc z tego środowiska, nie miałem najmniejszego pojęcia, że tak właśnie będzie wyglądało moje życie.

Q: Otrzymałeś kiedyś - myślę, że można to tak nazwać - recenzję koncertu od papieża Jana Pawła II?

Paterson: (Śmieje się) Wiecie co jest zabawne? Pewnej nocy oglądałem w telewizji film - nie wiem, jaki to był film, ale był to jakiś horror i jego projekcję poprzedził cytat z papieża Jana Pawła II, a brzmiało to jakoś:"Uważajcie na diabła, ponieważ diabeł żyje na świecie", więc masz absolutną rację. Ten człowiek musiał być szalonym diabłem, bo rzeczywiście, najlepszą ze wszystkich recenzji, jeśli chodzi o reżyserię i choreografię trasy koncertowej "The Blonde Ambition Tour", była ta od papieża [Papież potępił kontrowersyjną trasę Madonny, w której łączyła elementy religijne z seksualnymi]. To, że ja wypuściłem szatana z powrotem na świat i pomyślałem:"O mój Boże! Jaką ja mam moc?" (Śmieje się) Oto jestem facetem, który to reżyserował, robił do tego choreografię i dobrze się bawił i przez cały ten czas, nie wiedziałem o tym, że wypuściłem na powrót na świat szatana ... Nigdy nic nie wiadomo, wiecie?

Q: Po prostu musiałem to poruszyć. Pamiętam, że widziałem to w zwiastunie twojego filmu i powiedziałem: "Muszę o tym wspomnieć", ponieważ jest tak, że niewielu ludzi może o tym powiedzieć jako o przepustce do sławy.

Paterson: Tak, to prawda.

Q: Wspomniałeś o dorastaniu w pobliżu rzeki Delaware, jaka jest twoja historia? Gdzie zacząłeś? Jakie są twoje najwcześniejsze wspomnienia związane z tańcem?

Paterson: Cóż, nie mam wczesnych wspomnień związanych z tańcem, ponieważ tak naprawdę nie tańczyłem do 24 roku życia, ale…

Q: Łał!

Paterson: We wczesnej młodości miałem ciężkie życie, było bardzo trudno, więc musiałem się stamtąd wyrwać. Byłem najstarszym z pięciorga dzieci i wiedziałem, że jeśli nie znajdę sobie jakiegoś zajęcia, prawdopodobnie zabiję siebie lub coś w tym stylu, ale gdy miałem około 14 lat, przypadkiem dostałem się do teatru i pokochałem to. Uwielbiałem grać i wcielać się w te postacie, które zabierały mnie tak daleko od mojej własnej rzeczywistości. Robiłem to przez całe liceum i bardzo dobrze sobie radziłem w średniej szkole. Udało mi się pójść na studia. Byliśmy biedną rodziną. Moja rodzina nie była w stanie za nie zapłacić, ale zrobiłem to dzięki stypendiom, ponieważ miałem wysokie oceny szkolne – w liceum byłem nazywany „einsteinem”. Dlatego tam poszedłem, z jakiegoś powodu zamierzałem zostać prawnikiem. Myślałem, że to może być dobry sposób na zarabianie pieniędzy. Jednak, jak idiota, natknąłem się na teatr i skończyłem jako aktor i reżyser, a potem... poszedłem do szkoły Dickinson College w Pensylwanii, która była bardzo pięknym miejscem. Stara instytucja, bardzo piękna. Potem pojechałem do Arizony, ponieważ grałem w Filadelfii w sztuce Jeana Geneta i zdecydowałem, że chcę udać się gdzieś, gdzie jest ciepło. Nienawidziłem zimna. Przez cały czas, kiedy byłem dzieckiem, powtarzałem: "Kiedy dorosnę, wybiorę się do Kalifornii". Nikt w mojej rodzinie nigdy nie był dalej, jak 15 mil od miejsca, w którym mieszkaliśmy, więc wszyscy myśleli, że postradałem zmysły. Ja jednak wsiadłem do samochodu i zacząłem jeździć, a latem wylądowałem w Tucson w Arizonie i było tam około 85 stopni. Nie wiem, jak to się przekłada na wasze, chłopcy… 23, czy coś koło tego. Nie wiem, ale…

Q: Tak.

Paterson: W styczniu, który u nas jest naszą zimą, było pięknie. Zostałem tam i każdego dnia, gdy szedłem do pracy, mijałem studio baletowe i pomyślałem: "Wiesz, byłem po prostu teatralnym kretem, nigdy tak naprawdę się nie gimnastykowałem. Muszę ćwiczyć. Muszę coś zrobić". Wszedłem więc do tego studia baletowego i zapytałem: "Czy prowadzicie zajęcia dla dorosłych?", a dama spojrzała na mnie i powiedziała: "Nie, nie prowadzimy, ale mamy zajęcia dla nastolatków". Pomyślałem więc:"A niech tam! Zrobię to". Zapisałem się więc na te zajęcia baletowe dla nastolatków i będąc aktorem, wypożyczyłem z biblioteki książki o Nuriejewie, Balanchine, Barysznikowie - myślę, że miałem także pracę Balanchine'a - i uroiłem sobie, że będę taką postacią, ponieważ byłem naprawdę kiepski, kiedy poszedłem na lekcje baletu. I kiedy starałem się jak najwierniej odtworzyć ruch postaci, ponieważ byłem aktorem - moje ciało zaczęło rozumieć mowę ruchu i tak mniej więcej to się zaczęło. Miałem 24 lata, gdy zacząłem, a około 28 roku życia zdecydowałem, że chcę to robić naprawdę i przeniosłem się do Los Angeles. To była wielka zmiana w moim życiu.

Jamon: Łał, to niesamowite. Dziękuję, że podzieliłeś się z nami swoją historią. Czy mógłbyś powiedzieć nam o swoich wczesnych tanecznych inspiracjach?

Paterson: No wiecie, nie pochodzę ze świata tańca, taniec nie był czymś, co mnie inspirowało. Tym, co mnie inspirowało był teatr. Filmy mnie inspirowały. Sztuka mnie inspirowała. Inspirowało mnie chodzenie do muzeów. Inspirowała mnie wielka fotografia. Zanim wszedłem w świat tańca, byłem już dorosły, a tam, skąd pochodzę, nikt nie tańczył. Nikt nawet nie myślał o tańcu. Tak naprawdę, gdybyś powiedział, że chodziłeś na lekcje tańca, prawdopodobnie miałbyś połamane nogi (śmiech). Tam, skąd pochodzę, taniec nie był więc częścią czyjegoś życia, uwierz mi. W każdym razie, była to raczej praca w rafineriach lub w domach pogrzebowych, kręgielniach, czy pizzeriach. Tam właśnie dorastałem, ale…

Q: Prawdziwy Billy Elliot.

Paterson: Masz całkowitą rację, stary. To jest to, to było bardzo podobne do Billy'ego Elliota, z tym wyjątkiem, że nie widziałem żadnych lekcji tańca, gdy miałem 12 lat. Tak czy owak ... pierwszy raz prawdziwy taniec zobaczyłem w trupie Alvina Aileya. Zobaczyłem znakomitą czarną tancerkę, Judith Jamison, ubraną w białą sukienkę, która tańczyła solo do choreografii Alvina Ailey’a taniec zatytułowany „Cry”. Byłem w Filadelfii w odwiedzinach u mojej rodziny i to było coś, w co nie mogłem uwierzyć. To było takie piękne. Bardzo mocno mnie to poruszyło i w pewnym sensie było początkiem mojej drogi – szukania odpowiedzi na pytanie: „Czym jest taniec?”. Później zacząłem oglądać stare musicale, bo ja... moja rodzina nigdy nie była fanem musicali, telewizji czy czegoś podobnego i na pewno nie chodziliśmy do teatru. Nie wiedzieliśmy nawet, gdzie był teatr. Zacząłem więc oglądać stare filmy, z Fredem Astaire i Genem Kelly i pomyślałem, że były one naprawdę fascynujące, wiele z nich, a także praca Boba Fosse'ego w tych filmach z lat czterdziestych i pięćdziesiątych. I podoba mi się to, co zaczął robić - on i Jack Cole z Marilyn Monroe w filmie "Gentlemen Prefer Blondes" [‘Mężczyźni wolą blondynki’]. Wszystko to bardzo mnie zainteresowało, a kiedy zacząłem brać lekcje tańca w Los Angeles, miałem szczęście trafić na kilku wspaniałych nauczycieli, którzy nauczyli mnie szerokiej gamy ruchów. Tak więc, studiowałem coś w rodzaju tego, co nazywa się obecnie "współczesnym" – wtedy tak tego nie nazywano - u małżeństwa Billa i Jacqui Landrum. Byli fantastyczni. Uczyłem się jazzu - wiem, że te terminy są bardzo dziwne, ale jazzu, że tak powiem, od Michaela Petersa, który, jak wiemy, jest świetnym choreografem i jego mentora, faceta o nazwisku Lester Wilson, twórcy wielu ruchów scenicznych, którymi inspirował się Michael. Lester robił też wiele rzeczy dla niektórych sławnych kobiet: Diany Ross i kobiety, której tak naprawdę nigdy nie widziałem, a która nazywała się Lola Falana. Była czarną kobietą, legendarną, seksowną i wykonującą wiele ruchów, tańczącą podobnie jak Marilyn Monroe, w stylu Jacka Cole'a. W każdym bądź razie, miałem nauczycieli. Uczyłem się tańca nowoczesnego, baletu. Wziąłem trochę lekcji flamenco, nie uczyłem się praktycznie stepować – troszkę stepowania, ale niewiele. Taniec uliczny dopiero zaczął się pojawiać, kiedy skończyłem w zasadzie tańczenie i zająłem się reżyserowaniem i choreografią, więc tak naprawdę nie nauczyłem się zbytnio techniki tego tańca, jedynie troszeczkę wczesnych ruchów, które się pojawiły. W tym czasie zdecydowałem: "Dobra, skończyłem z tańcem, naprawdę chcę tworzyć choreografię, reżyserować ją". To było analogiczne do tego, że tak naprawdę nie chciałem być aktorem, chciałem być reżyserem.

Q: Jak dla mnie, po wysłuchaniu tej odpowiedzi, pewne rzeczy naprawdę ułożyły się teraz w całość. Myślę, że tak jak wizualny jest taniec, tak słuchanie, że twoje inspiracje pochodzą również z teatru i filmu, naprawdę mi teraz wyjaśnia, dlaczego niektóre z twoich kawałków są tak niezapomniane i teatralne i różnią się od innych, więc bardzo ci dziękuję za tę odpowiedź. Teraz jest tak, jakby wszystko po prostu zaczęło do siebie pasować, to niesamowite.

Paterson: Och, fajnie. Fajnie.

Q: Jak więc rozpoczęła się twoja kariera? W jakim byłeś wieku i jak następował proces obejmujący niektóre z największych nazwisk w rozrywce? Jak to zrobiłeś, że od kogoś kto zaczął tańczyć jako dorosła młoda osoba, stałeś się później człowiekiem sukcesu, którym teraz jesteś?

Paterson: Cóż, kiedy przeprowadziłem się do Los Angeles, to było pod koniec lat siedemdziesiątych, miałem tylko tysiąc dolarów i to było wszystko, co posiadałem. Pewni znajomi z Tucson dali mi namiary na faceta i dziewczynę, którzy tu mieszkali i którzy powiedzieli, że mnie ulokują w swoim mieszkaniu, bo nie miałem gdzie się zatrzymać. Pojawiłem się więc i okazało się, że facet był weteranem z Wietnamu, ale był niczym niesamowita, wielka, czarna królowa. Był zjawiskowy, po prostu zjawiskowy, szokujący. Najbardziej ekstrawagancka osoba, jaką kiedykolwiek spotkałem w moim życiu, a dziewczyna była piękną prostytutką, białą dziewczyną, która miała dwa francuskie pudle. Oboje byli najsłodszymi ludźmi, jakich kiedykolwiek można było spotkać, najbardziej hojnymi. Ofiarowali mi kącik w salonie apartamentu z jedną sypialnią, nie brali ode mnie żadnych pieniędzy. Powiedzieli mi tylko, że nie mogłem tam przebywać w określonym czasie, kiedy trwały interesy. Poza tym jednak to było tak, jakby uratowali mi życie. Przeprowadziłem się tutaj w styczniu. Mieszkam w Los Angeles. Przeprowadziłem się tutaj w styczniu i chodziłem przez dziewięć miesięcy na przesłuchania do wszystkiego, do czego mogłem. Obiecałem sobie, że jeśli nie będę mógł zostać tancerzem, jeśli nie będę mógł utrzymać się z tańca, co było dla mnie wciąż nowością, wyjdę z tej branży i spróbuję czegoś innego. Był wrzesień, nie jadłem od paru dni i znajomy zabrał mnie na obiad. Było ogłoszenie, że szukali kelnerów i wszedłem, żeby się zgłosić. Powiedziano mi, że muszę przyjść z powrotem na wieczorną zmianę. Poszedłem więc wziąć to, co uważałem za moją ostatnią lekcję tańca z Billem i Jacqui Landrum i zadzwonił telefon. Wyszedłem, żeby go odebrać. To był choreograf, z którym się nie zetknąłem. Powiedział: "Słuchaj stary, robię specjalny program telewizyjny i szukam jeszcze jednego faceta, a Lester Wilson", o którym wspomniałem wcześniej, u którego wziąłem kilka lekcji, "Lester Wilson wspomniał twoje nazwisko i powiedział, że powinienem poobserwować ciebie na zajęciach. Czy mogę to zrobić? " Powiedziałem: "Proszę". Tak więc przyszedł, obserwował mnie, wyciągnął mnie z zajęć i dał mi moją pierwszą pracę. To był specjalny program telewizyjny i od niego właśnie zacząłem - wpadłem w pewien schemat. Chodziłem oczywiście na wiele przesłuchań, ale zacząłem poznawać choreografów, którzy w tamtym czasie przeważnie robili koncerty. Jeśli wykonałeś dobrą robotę, zadzwonią do ciebie i sprawdzą, czy chcesz wykonać następną. Tak właśnie robiłem. Dużo tańczyłem. Koncertowałem po świecie z Shirley MacLaine. Tak naprawdę, pojechałem do Australii z Shirley MacLaine w ramach jednej z moich pierwszych prac. Później pracowałem dużo w telewizji, zrobiłem dużo reklam, a potem byłem na castingu do "Beat It".

Paterson: Kiedy byłem na castingu do "Beat It" - chcecie usłyszeć tę historię?

Q: O tak!

Paterson: (Śmieje się) Dobra, cóż, to jest... cała ta sprawa wyglądała tak, jak mówię, jeśli to ma sens. Usłyszałem o tym od Michaela Petersa. Powiedział mi: "Nie mogę ci dać tej roboty, ale musisz przyjść na casting, a Michael Jackson zdecyduje, kto będzie zatrudniony". Ja na to: "W porządku stary, nie mam nic przeciwko". Wiedziałem, ze to było o gangach, Będąc więc aktorem, poszedłem na casting ubrany podobnie jak wyglądam w teledysku, jako lider białego gangu walczący z facetem na noże. Przyszedłem więc z takim niechlujnym zarostem, miałem trochę przetłuszczone włosy i kolczyk w uchu. Ubrany byłem w dżinsy i krótką kurtkę, a wszyscy ci faceci przyszli jak tancerze. Mieli obcisłe spodnie, podkoszulki, getry i lekkie buty do tańca. Trudno jest więc wyglądać jak facet z gangów w różowym podkoszulku, butach do tańca i getrach, wiecie? (śmieje się)

Q: No, to zależy od rodzaju gangu, prawda?

Paterson: (Śmieje się) Dokładnie. Nie sądzę, że był to ten rodzaj gangu, którego szukali do tych zdjęć (śmieje się). Dlatego zauważyłem, kiedy wszedłem, zanim jeszcze zaczęliśmy tańczyć, że oczy Michaela Jacksona były zwrócone na mnie i że on szturcha Michaela Petersa: "Kim jest ten facet?" Tak więc, na szczęście, potrafiłem tańczyć i mogłem poprzeć to wyglądem. Tak, wystąpiłem w tym teledysku i to doprowadziło do wielu, wielu innych rzeczy. Choreograficznie, zanim opowiem o Michaelu, to trochę o innych ludziach, dla których pracowałem - tak jak powiedziałem, robiłem dużo reklam i filmów dla ludzi. George Harrison, Ringo Starr, Paul McCartney, wielcy ludzie z lat 80-tych. Donna Summer, Pat Benatar, Billy Joel. O mój Boże, reżyserowałem duży koncert charytatywny na rzecz walki z AIDS, z udziałem Eltona Johna, Billy’ego Joela, Lizy Minnelli, Barbry Streisand, Patti LaBelle, Natalie Cole, Kenny’ego Logginsa, Wynonny Judd, Sheili E. O tak, myślę, że to wszystko w jakiś sposób rozpoczęło się właśnie od udziału w teledysku do "Beat It" ... Występ w "Beat It" po prostu otworzył mi drzwi do wszystkiego. Zaczęły dzwonić telefony, mimo że nie byłem choreografem. Dzięki Michaelowi Jacksonowi i dzięki Madonnie, ale głównie Michaelowi Jacksonowi, który był facetem, z którym wszyscy w świecie rocka chcieli pracować. Skontaktowali się ze mną członkowie zespołu Van Halen. Zrobiłem dwa projekty dla Van Halen, "Hot for Teacher" i "California Girls" dla Davida L Rotha. Chcieli się ruszać, nie wystarczało im już do szczęścia tylko stanie i granie na instrumentach. Michael otworzył więc zupełnie nowy świat możliwości scenicznych dla ludzi takich, jak ja i inni młodzi choreografowie, którzy nie wiedzieli, co do diabła mają zrobić ze swoim życiem. Myśleli: "Och, jest tylko Michael i Madonna" i bardzo niewielu innych, a wszystko zaczęło się zmieniać i naprawdę się otworzyło. Tak, tak, on zrobił wiele. Zrobił naprawdę dużo. A skoro go wychwalam, powiem jeszcze coś. Jedną z innych rzeczy, którą zrobił, jeśli chodzi o jego krótkie filmy muzyczne, było nie tylko przywrócenie tańca światu, ponieważ tak naprawdę, od czasu Freda Astaire'a, nie było go tam zbyt dużo, z wyjątkiem, jak sądzę, takich programów, jak "American Bandstand", czy "Soul Train". Nie pamiętam, kiedy to się stało, ale on przywrócił taniec światu i zniszczył stygmat gejowskiego tancerza baletowego, jako jedynego człowieka, który mógł tańczyć i być akceptowanym w społeczeństwie. I dzięki jego krótkim filmom muzycznym, mężczyźni zaczęli tańczyć i nie wstydzili się tego. I właśnie dlatego uważam, że taniec uliczny ewoluował i hip-hop i wszystko inne, co z tego wynikało. Naprawdę wierzę, że MJ był katalizatorem uwolnienia, wyzwalającym mężczyzn, którzy chcieli się ruszać i dającym im możliwość powiedzenia: "Tak, to jest w porządku, a może nawet uda się zrobić koncert". Ot, tak.

Jamon: Rany, mam gęsią skórkę, tylko o tym słuchając. To wspaniały kontekst historyczny. Dziękuję ci.

Paterson: Najprawdziwsza prawda.

Jamon: Tak. Zanim przejdziemy do omówienia niektórych z projektów Michaela Jacksona, nad którymi pracowałeś, chciałbym się trochę cofnąć i posłuchać o tym, jakie masz najwcześniejsze wspomnienia związane z Michaelem Jacksonem.

Paterson: Cóż,myślę, że ciągle słyszałem go w radiu z „The Jackson 5”, kiedy był dzieckiem. "ABC" i inne piosenki, ale to nie była moja ulubiona muzyka. Pojawił się w czasach, kiedy byłem trochę starszy, za stary na słuchanie śpiewu małych dzieci. Lubiłem oczywiście rytm wszelkiej muzyki, ale byłem dużo bardziej fanem muzykiem z epoki hippisowskiej i tamtych ludzi słuchałem, „Grateful Dead” i tego typu zespołów. Jednak uwielbiałem się ruszać, uwielbiałem tańczyć, więc słuchałem „The Jackson 5” tak samo, jak słuchałem innych ludzi, którzy grali muzykę - łącznie z Princem w tym czasie ... Myślę więc, że tak naprawdę, po raz pierwszy zacząłem myśleć o Michaelu Jacksonie jako o kimś z głosem, kiedy pojawiła się "Billie Jean", ponieważ kiedy opuścił rodzinę i zaczął coś przedstawiać jako solista, wtedy, według mnie, osiągnął inny rodzaj wiarygodności. Inaczej - byli [Jackson5] w pewnym sensie podobni do "Osmondów", ale zabawniejsi, wiecie? Tworzyli rodzinny zespół, w którym wszyscy byli wyraziści i zabawni, kręcono o nich kreskówki, ale dla mnie to nie była sztuka. To nie było - jestem artystą ... Jednak kiedy zaczął wkraczać do swojego własnego królestwa i zaczął odkrywać swój własny głos, a co to było za brzmienie, jaka szczerość – pojawił się jego artyzm, poczynając od „Billie Jean”. Właśnie wtedy zacząłem zwracać uwagę.

Q: Zdaje mi się, że kiedy pierwszy raz pracowałeś z nim przy "Beat It", on dopiero co zakończył dużą trasę koncertową ze swoimi braćmi, wydał właśnie album "Thriller", który stał się petardą i w tym czasie było go pełno w mediach. Czy wyobrażałeś sobie jakoś Michaela Jacksona, zanim zacząłeś z nim pracować?

Paterson: Nie, nie wyobrażałem sobie, a on... mimo że mówisz o tym wszystkim, nie było tam ludzi uganiających się w kółko za Michaelem Jacksonem. W tamtych czasach pracowaliśmy w dużym studiu tańca Debbie Reynolds, w dolinie San Fernando Valley. I on przyjeżdżał – myślę, że przyjeżdżał tylko z jednym facetem, który był kimś w rodzaju - chciałbym powiedzieć ochroniarza, ale był trochę starszy od ochroniarza. Był raczej bliskim przyjacielem. Nazywał się Bill Bray.

Q: O tak, facet w kapeluszu.

Paterson: Tak, Bill. Tak więc, na te próby, przybywali tylko Michael i Bill Bray. I później Bill Bray czekał w samochodzie, czy jakoś tak, a w sali był tylko Michael z Michaelem Petersem i ze mną i było odgrywanie scen, praca, wspólne spędzanie czasu i szaleństwa ... Tak, to nie był ten "Michael Jackson", o którym wszyscy zwykle myślimy. Nie był śledzoną gwiazdą, nie było ludzi wystających tam, żeby podpisywał autografy. Po "Beat It", wróciliśmy do tego samego studia, żeby zrobić "Thrillera" i było trochę więcej osób w pobliżu. Tym razem ludzie zatrzymywali Michaela na korytarzach i kiedy szedł do samochodu i wtykali mu różne rzeczy do składania autografów. Jednak faktycznie tak było po "Beat It", kiedy jego gwiazda naprawdę rozbłysła i ludzie zaczęli zwracać na niego uwagę, podążali za nim i zaczęło się obleganie. Można to było oglądać latami.

Jamon: Powiedz nam coś więcej o zdjęciach do "Beat It". Czy pamiętasz pierwsze słowa, które Michael powiedział do ciebie podczas zdjęć i o czym rozmawialiście?

Paterson: Cóż, nie. Nie pamiętam niczego. Bez przesady, to jakby 8000 lat temu ... Muszę powiedzieć, że powodem, dla którego tak dobrze dogadywałem się z Michaelem jest to, że nigdy nie byłem kimś, kto chciał zostać super bliskim przyjacielem celebrytów, tylko dlatego, że tak wiele osób próbuje to zrobić. I to zwykle dlatego, że czegoś chcą. Ja nigdy nie chciałem niczego od Michaela, ani od żadnego z celebrytów, z którymi pracowałem, oprócz możliwości wspólnego tworzenia, współpracy przy większej liczbie projektów. Jednak jednym z powodów, dla których tak dobrze nam się razem pracowało jest to, że obaj mieliśmy bardzo podobne poczucie humoru, obaj byliśmy w głębi duży dziećmi i obaj byliśmy w zasadzie miłymi ludźmi ... Michael był taki nieśmiały, że przez cały czas chciał przebywać w swojej przyczepie i ja pukałem do drzwi, wchodziłem i mówiłem: "Chodź, wyjdź na zewnątrz, wejdż w centrum wszystkiego". On mówił: "Och, nie wiem", a ja na to: "No, chodź, chodź, jeśli ci się nie spodoba, jeśli to będzie okropne, wrócimy". "Dobrze, dobrze". Wtedy wychodziliśmy i spędzaliśmy razem czas, rozmawialiśmy - i opowiem wam naprawdę fajną historię, która się wydarzyła na planie zdjęciowym do "Beat It". Staliśmy razem, on i ja, czekając na jedno z ujęć, nie pamiętam, które z nich. Rozmawiam z nim, a stoimy na chodniku, blisko jakichś budynków. I zauważyłem, że coś kapie mu na ramię, ale miał na sobie tę czerwoną kurtkę. Zapytałem więc: "Co ci kapie na ramię?" i włożyłem w to palec, a to była krew. Spojrzeliśmy do góry, a tam był facet, który został postrzelony lub dźgnięty nożem, nie wiem, który wyczołgał się z okna na schody przeciwpożarowe i czołgając się w górę na kolejny poziom schodów, wczołgał się do innego okna, zanim jeszcze zrobiliśmy cokolwiek. To było szalone, obaj spojrzeliśmy na siebie i było coś w rodzaju "O mój Boże, jesteśmy w centrum Los Angeles". To nie jest tylko krótki film, to rzeczywistość.

Q: Nie jesteśmy już w Kansas, Toto. [cytat z filmu „Czarnoksiężnik z Oz”]

Paterson: Dokładnie, masz rację. Zgadzam się z tobą. To była interesująca przygoda.Jednak reszta była typową sesją filmową, przygotowujesz się, wykonujesz swoją pracę i robisz to ponownie i ponownie… 25 ujęć, a ty wciąż robisz to samo i za każdym razem, gdy to robisz, musisz udawać, że to po raz pierwszy. To było jednak wspaniałe i zawsze tańczenie obok Michaela był bardziej niż ekscytujące. Kiedy o tym myślę, to mogę chyba powiedzieć, że miał po prostu tę niewiarygodną energię, która wypływała, wystrzeliwała z jego ciała i która udzielała się tobie, jeśli znajdowałeś się blisko niego - i jestem szczery, nie jestem egocentrykiem, jestem szczery. Nie był przecież wytrenowanym, wyszkolonym tancerzem. Ćwiczył trochę z ludźmi z Motown, jestem tego pewien. Umiał dobrze stepować, w każdą niedzielę pracował z grupą tancerzy ulicznych i z czasem udoskonalił całą swoją „uliczną” choreografię, ale nie był wyszkolonym tancerzem. Nie uczył się jazzu i baletu, ani tego wszystkiego, czego pozostali z nas, którzy tańczyliśmy z nim w tych teledyskach, ale jeśli patrzy się na niego i patrzy się na nas, to nie ma różnicy. Chodzi mi o to, że wygląda tak, jakby ćwiczył codziennie przez 25 lat, jak każdy inny. Fenomenalny, po prostu fenomenalny. I mówiono o tym, pamiętam, że po zrobieniu przez nas pierwszej próby do "Thrillera", wszyscy byli zszokowani, to było niewiarygodne. Po spędzeniu dwóch dni z Michaelem i uczeniu go z Michaelem Petersem choreografii do „Thrillera”, przyjechaliśmy i przywieźliśmy resztę obsady. Po pierwszej próbie, ludzie po prostu krzyczeli i szaleli, a ja pamiętam Michaela - MJ był tak zawstydzony, jak małe dziecko, bo wszyscy wołali: "Tak! Tak!, O mój Boże! Tak!" On był taki onieśmielony i zażenowany, a ja podniosłem go, dałem mu kuksańca i go przytuliłem (śmieje się), to zabawna historia. Nie myślałem o tym przez jakiś czas.

Q: O, to jest niesamowite. Jesteśmy tak bardzo podekscytowani, że możemy z tobą porozmawiać, że prawdopodobnie będziemy przeskakiwać w czasie, do przodu i do tyłu. Szybki krok naprzód. Stałem się wiernym wielkim fanem piosenki i teledysku "Black or White", która była pierwszym singlem z nowego albumu. To był wspaniały teledysk, a koncepcja tego krótkiego filmu ewoluowała w trakcie jego kręcenia. Opowiedz nam o tańcu w tym teledysku i jego wyjątkowości, w porównaniu do wielu innych tańców MJ, a może o głębszym znaczeniu niektórych ruchów, ponieważ w tym krótkim filmie i w choreografii jest ich bardzo dużo.

Paterson: Dobrze, oto, co się wydarzyło. Muszę uprzedzić, że teraz każdy wspomina tę historię w określony sposób, ale mam 99,99% pewności, że tak właśnie było. Przyszedłem pierwszego dnia, kiedy Michael miał zacząć zdjęcia z Johnem i zacznę od stwierdzenia, że John Landis jest strasznym facetem. Jest świetnym reżyserem, jest zabawny, ma talent. Nie jest to więc w żaden sposób uwłaczające Johnowi Landisowi. I nakręcił "Thrillera", więc jest genialny. Jednak Michael zawołał mnie i wszedłem do jego przyczepy, a on był spanikowany, nie złościł się, nigdy tego nie robił, schizował nerwowo. Powiedział: "O mój Boże, Vince, musisz mi pomóc! Nie możemy tego zrobić!", a ja zapytałem: "Czego?". On na to: "To, co chce zrobić John, to kręcić zdjęcia dla uczczenia tego fotografa, który fotografował ludzi tylko w szarych narożnikach ścian. Powiedział, że chce nakręcić ze mną cały teledysk do ‘Black or White’ tylko na tle szarych ścian i to wszystko! Doceniam to, że on sądzi, iż ja jestem wystarczająco interesujący, żeby to tak zrobić, ale nie mogę tego dać moim fanom. Nie mogę tego zrobić! Nie mogę tego zrobić! Nie wiem co mam robić. Jestem taki zdenerwowany”, dlatego też powiedziałem: "Dobrze, porozmawiajmy o tym, porozmawiajmy o tym". Rozmawialiśmy więc i powiedziałem: "Dobra, słuchaj, piosenka nosi tytuł "Black or White" i opowiadasz w niej o różnych narodowościach i o wszystkich ludziach na świecie, a gdybyśmy tak wzięli i umieścili każdą z części gdzieś indziej? Coś robimy tu, coś robimy tutaj, a coś tutaj". Miało się to zacząć tak, jak się zaczęło, w Afryce, z afrykańskimi tancerzami i naówczas był to plan zdjęciowy Michaela z Afryki, on na szarym tle. Reszta teledysku, to był plan z szarym tłem. Zacząłem więc rzucać pomysłami. Mike zaczął rzucać pomysłami. Powiedziałem: "A co ty na to, gdybyśmy mieli w tym jakieś tajskie tancerki? Nie wiem". On na to: "Tak, to jest fajne, to jest fajne". "A co ty na to, gdybyśmy mieli amerykańskich Indian?". "O tak, wspaniale, wspaniale". "Och, a co ty na to, gdybyśmy mieli rosyjskiego pastucha?". Chodzi mi o to, że po prostu oszaleliśmy, siedzieliśmy tam obaj, nie mieliśmy pojęcia, gdzie do licha zamierzaliśmy to wszystko kręcić, ale wiedzieliśmy, że to będzie o wiele bardziej ekscytujące. Tak samo John miał dwa inne, bardzo interesujące wyobrażenia odnośnie tego teledysku. Miał już obraz Michaela idącego przed ogniem i Statuę Wolności, więc tak to się wszystko kończyło, ale środkowa część miała być właśnie tą szarą częścią. Dlatego MJ i ja po prostu zabraliśmy się do pracy i zaczęliśmy układanie tego wszystkiego - "Dobra, w tej części to się wydarzy. Na tym odcinku stanie się to. W tej części będzie się to działo". Poprosiliśmy więc Johna i porozmawialiśmy z nim, Michael był naprawdę szczery i po prostu powiedział: "Podoba mi się ..." To był Michael. Chodzi mi o to, że pracowałem z tak wieloma ludźmi i tak wielu ludzi byłoby po prostu zbyt zakłopotanych lub myślało, że są zbyt wściekli, żeby jeszcze porozmawiać z Johnem Landisem i wezwaliby kogoś, żeby go zwolnił lub coś w tym rodzaju. Chodzi o to, jak to jest bezceremonialne w Hollywood, jak może być niegrzeczne w Hollywood. Jednak to nie dotyczy Michaela – on jest bardzo miły. Zawołał go i po prostu mówi: "John, podoba mi się wszystko, co wymyśliłeś, ale prawdą jest, że moi fani oczekują o wiele więcej i ja chcę dać im o wiele więcej, bo bez fanów, ja jestem niczym, Kocham ich wszystkich, a oni mnie kochają i nie mogę nakręcić całego filmu przed tą szarą ścianą, po prostu nie mogę tego zrobić". I dodał: "Vince i ja siedzieliśmy tutaj, pracując ..." znałem już Johna, więc czułem się przy nim swobodnie, a Michael mówił: "Vince i ja siedzieliśmy tutaj, wymyślaliśmy różne koncepcje i chcieliśmy je właśnie tobie przedstawić". John przyjrzał się im i powiedział: "Tak, w porządku, wyglądają dobrze”. Taki właśnie jest John. "Dobrze, w porządku, weźmy kilku miejscowych i znajdźmy miejsca, w których moglibyśmy kręcić. Dobra chłopaki, zobaczymy się później" i wyszedł, a Michael po prostu mnie przytulił i powiedział "Och, dziękuję, dziękuję!" Ja na to: "Nie, słuchaj stary, jestem z tobą na tysiąc procent. Sądzę, że on był po prostu… musisz na to Michael spojrzeć w ten sposób. On wierzy w twój talent i dla niego możesz tańczyć w próżni i będziesz widowiskowy. I prawdą jest, że dla każdego z twoich fanów, możesz stać i tańczyć i śpiewać w próżni, a my nie będziemy się tym przejmowali. Rozumiem jednak, że chciałbyś zrobić coś wielkiego. Zawsze mówisz mi, że chcesz zrobić coś, czego świat nigdy wcześniej nie widział. To jest to, co zawsze mi mówiłeś, więc zróbmy to”. Tak to się zaczęło. Zaczęliśmy wszystko załatwiać, wezwaliśmy kierowników obsady i dostaliśmy tancerzy i różne rzeczy, a potem wtrącił się John i powiedział: "Och, z tym rosyjskim tańcem, może moglibyśmy umieścić go w kryształowej kuli, a potem przejść do dzieci potrząsających kulą", itd. Tak, to było bardzo miłe. Po prostu wskoczył do niego, do naszego świata i we trójkę to wszystko ułożyliśmy. A potem, w drugiej połowie, wiedzieliśmy, że ta druga połowa będzie bardzo luźna i chcieliśmy tę swobodę działania przedstawić na filmie. Nie chcieliśmy tego kontrolować. Michael i ja poszliśmy do studia i stworzyliśmy małą bibliotekę tanecznych ruchów, wielu ruchów, które Michael lubił wykonywać, po tym jak przekonałem go do chwytu za krocze. Polubił ten ruch i później lubił go wykonywać, zaczynając od mostka i przesuwając rękę w dół… W każdym razie, wiele z tych rzeczy, które robiliśmy podczas trasy koncertowej "Bad Tour". Michael był jednym z tych facetów, który uwielbiał wiejący na niego wiatr. Kiedy raz się w czymś zakochał, był po prostu od tego uzależniony. Tak jak od światła padającego z dołu i wiatru wiejącego od dołu, bardzo to kochał. Dlatego umieściliśmy to tam, on i ja chodziliśmy po planie z ludźmi z produkcji i pomagaliśmy, "postawmy tam samochód, tam postawmy jakieś pojemniki na śmieci, umieśćmy tu kałuże pełne wody", a później, zanim to nakręciliśmy, on i ja szliśmy tędy i mówiłem: "Dobra, kiedy dojdziesz do tego miejsca, rób to. Kiedy dojdziesz do tego miejsca, zrób coś takiego. Kiedy dojdziesz do tego miejsca, po prostu rób to, co chcesz robić. Kiedy dojdziesz do samochodu, wskocz na górę i tańcz przez jakiś czas na dachu samochodu, rób to, na co masz ochotę. Zakończysz podchodząc do tej wody i robiąc to, co będziesz chciał, dopóki nie upadniesz przed tą wodą na kolana. Na koniec wstaniesz, ruszysz się i przemienisz w czarną panterę”. I tak to działało. To znaczy, tak to kręciliśmy. To było niesamowite, był to jeden z tych rzadkich momentów, kiedy Michael próbował improwizować, poza tą jedną, trochę szaloną, króciutką chwilą w samym środku "Smooth Criminal" ... Myślę, że na pewno zaufał Johnowi i naprawdę mi ufał. Kiedy Mike wybierał kogoś do pracy, bardzo mu ufał i słuchał go, a ja po prostu zawsze starałem się działać jak lustro i mówić: "To jest to, co widzę, chcę tylko ci to odzwierciedlić i to twój wybór, którą drogą chcesz iść, ja jedynie ci to odzwierciedlę". Tak czy inaczej, bardzo długa historia. Przepraszam, jeśli to trwało za długo. To było "Black or White".

Jamon: Nie, pięknie.

Q: Nie ma czegoś takiego, jak zbyt długo.

Jamon: Dziękuję, wspaniale było usłyszeć na dodatek tę historię, ponieważ wcześniej mieliśmy w programie Kevina Steę, który myślę, że ...

Paterson: O tak, Kevin brał w tym udział.

Jamon: Tak, był w tym i jego wersja jest w zasadzie taka sama jak twoja, więc (śmieje się)

Paterson: Och, dobre (śmieje się).

Jamon: To było bardzo szczegółowe. Dziękuję, dziękuję.

Q: Chcę się ciut bardziej w to zagłębić i zapytać, czy Michael dyskutował nad wprowadzeniem do choreografii jakichś ruchów tanecznych z pewną wymową - nie chcę mówić o znaczeniu politycznym, czy rasowym - ale jak widać, teledysk ma tak silny przekaz. W jaki sposób przekazał wiadomość niektórymi ruchami lub częścią choreografii?

Paterson: Cóż, myślę, że nie umieszczaliśmy przesłania w choreografii. Przekazujemy wiadomość w obsadzie. Mam na myśli to, że zaczęliśmy od wszystkich czarnych w Afryce. Przeszliśmy do Azjatów w Tajlandii. Szczerze, nie pamiętam kolejności, w jakiej szliśmy. Przeszliśmy do tej dziewczyny z Bollywood, więc w tym aspekcie włączyliśmy w to Azję. Przeszliśmy do Indian amerykańskich i chcieliśmy ich włączyć. A później przeszliśmy do Rosji, potem do wszystkich dzieci na chodniku, amerykańskich dzieciaków na chodniku. Zrobiliśmy to w taki sposób, zamiast robić to w ruchu. Uważaliśmy, że czarny lub biały oznacza każdą możliwą rasę, a potem stworzyłem ruch, który byłby odpowiedni dla każdej z tych grup etnicznych, które wymyśliliśmy. A sposób, w jaki Michael i ja pracowaliśmy choreograficznie, jest prawie taki sam – przygotowywałem do wszystkiego choreografie i zostawiałem Michaelowi puste miejsca na jego własne rzeczy, a potem on realizował z każdym moją pracę, następnie robił swoje małe rzeczy, później moja praca, a później jego drobiazgi. W taki sposób najlepiej nam się pracowało, a on uwielbiał próbować nowych choreografii. Nie chciał po prostu przez cały czas robić swoich własnych rzeczy. To było świetne. Co jakiś czas zmieniał rytm lub akcent w czymś, co stworzyłem, ponieważ zawsze mówił, jeśli nie czuł w rytmie dokładnie tego, co chciał w nim czuć, mówił: "Przenieśmy to do tego taktu, bo musisz to poczuć, musisz to poooczuć". Odpowiadałem: "Dobra, Michael, poczuuujmy to" (śmieje się). Tańczyliśmy więc i robiliśmy to, przekładaliśmy to na wszystkie te takty, dopóki obaj tego nie poczuliiiśmy (śmieje się). Był świetny, w pracy z nim było tak dużo zabawy.

Jamon: "Black or White" to piosenka, która stała się numerem jeden i na pewno jest jednym z największych hitów Michaela w jego karierze. Jak to jest, siedzieć i oglądać teledysk z tą przebojową piosenką, jako współpracownik, ktoś, kto odegrał dużą rolę w jego powstaniu? Jakie to uczucie?

Paterson: Wiesz, szczerze mówiąc - i nie chodzi mi tu o pokorę, po prostu myślę o swego rodzaju uczciwości, chyba to część mojego braku pewności siebie - kocham ten proces bardziej, niż efekt końcowy. Lubię wracać po jakimś czasie i patrzeć na coś, co stworzyłem i być wdzięcznym za to, że mogłem być tak kreatywny, jak tylko mogłem być, mając tak dużo do powiedzenia. Jednak tak naprawdę nie myślę o efekcie końcowym. Muszę tylko, jako artysta, zaufać mojemu instynktowi i uwierzyć w to, co dzieje się w momencie wstępnego procesu tworzenia, w chwili rzeczywistego, fizycznego procesu tworzenia, a później w tę część, która będzie obejmowała odbiorców, czy to poprzez film, trasę koncertową, teatr, czy cokolwiek innego. To jest coś, co kocham. To jest to, co karmi mnie jako artystę. Co się dzieje później? To polityczne, osobiste, nie ma już ze mną nic wspólnego. Nie mam już w tym nic do powiedzenia, to należy do wykonawców. Należy do wszechświata i należy do ludzi, którzy to dostają, bez względu na to, jak oni to postrzegają. Dlatego zawsze jestem wdzięczny za to, że mam możliwości, dzięki którym wiele osób może zobaczyć moją pracę. Naprawdę jestem za to bardzo wdzięczny. Nigdy nie myślę, czy to się spodoba, czy nie. Nie mogę pozwolić, żeby to kierowało moją sztuką, muszę zaufać mojemu instynktowi.

Jamon: Skoro o tym mowa, ma się rozumieć, że po wypuszczeniu "Black or White", społeczności fanów i miłośników muzyki pokochały bezwarunkowo tę piosenkę i ten film.

Paterson: Nie, nie pokochali. Nie, to nieprawda. W rzeczywistości, stało się wręcz przeciwnie. To był pierwszy raz, z powodu tej ostatniej części, że Michael… po raz pierwszy spotkał się z ostrą reakcją fanów, ludzi i prasy. Pewnego ranka wszedłem do przyczepy, a on płakał, ponieważ cała zła prasa i wszyscy ci ludzie, którzy chcieli uważać Michaela za Piotrusia Pana, który nigdy nie dorósł, nagle zobaczyli w nim faceta, który miał coś do powiedzenia w zakresie polityki i rzucał koszem na śmieci przez nazistowską swastykę, a oni nie chcieli zaakceptować takiego Michaela. Miał naprawdę złamane serce, płakał i mówił do mnie: "Jak ludzie mogą tak o mnie myśleć?" Nie mówiłem nic złego, powiedziałem to, co uważałem za prawdziwe i w co, jak sądzę, inni ludzie powinni wierzyć. Uważam, że powinien być pokój na świecie. Uważam, że ludzie nie powinni być takimi rasistami. Myślę, że to ważne przesłanie". Dlatego w tej chwili się z tobą nie zgadzam. To znaczy, tak, to był sukces, ale pamiętasz, co się stało? Musieli wyciąć z teledysku ostatnią część.

Q: Nie zdawałem sobie sprawy, że niektórzy fani również ostro się sprzeciwili, zamierzaliśmy zapytać o gwałtowną reakcję mediów. A moja osobista, aczkolwiek nie wiem, czy jako nastolatek, podobnie jak jedno z tych dzieci na chodniku w teledysku, byłem docelową publicznością – uwielbiałem to. Nawet zakończenie - może tego nie rozumiałem, ale, cholera, uwielbiałem to. Porywało mnie, więc zdecydowanie nie miałem z tym problemu.

Paterson:Tak, właśnie go sobie wspominam… i nie wiem, to znaczy, nie piszę o tym pracy, ale właśnie przypominam sobie, jak mi mówił, że prasa i jego fani, tak wielu z jego fanów, pisało do niego: "Dlaczego zrobiłeś coś takiego" i "Jak mogłeś to zrobić?" , a on był bardzo, bardzo… był takim wrażliwym człowiekiem, był tym bardzo zmartwiony, naprawdę kierował się miłością do fanów. Za każdym razem, gdy coś robiliśmy, zawsze poprzedzał to słowami: "Chcę, żebyśmy stworzyli coś, czego świat nigdy wcześniej nie widział i chcę, żebyśmy wiedzieli, że robimy to dla fanów". Tak, taka właśnie była jego filozofia.

Jamon: Kiedy zostałem fanem Michaela Jacksona, pamiętam, że "Smooth Criminal" był tym krótkim filmem, który oglądałem najczęściej i do którego najczęściej wracałem. Moim zdaniem, to absolutne arcydzieło i wiem, że Michael też mówił w czasie swojej kariery, że to był krótki film, na którego temat otrzymał prawdopodobnie najwięcej komentarzy - najwięcej pozytywnych opinii.

Paterson: Tak.

Jamon: Powiedz nam o tym procesie, jak to jest stworzyć taki genialny filmowy majstersztyk.

Paterson: Dobrze, to było bardzo interesujące, ponieważ to był pierwszy raz, kiedy miałem zrealizować taki wielki projekt, nie pracowałem nigdy przy czymś takim z Michaelem, ani z jakąkolwiek inną gwiazdą. Początkowo miałem nie tylko go wymyślić i stworzyć do niego choreografię, ale także reżyserować. Później, pod koniec, kiedy stał się częścią "Moonwalkera" - a "Moonwalker" miał być filmem fabularnym - stał się filmem fabularnym i dlatego musieli sprowadzić reżysera z DGA i on skończył reżyserować ten teledysk. Był jednak bardzo wdzięczny za całą pracę, którą wykonałem, za scenorysy, które zrobiłem w tym czasie do zwizualizowania teledysku, nagrania, które zrobiłem i zmontowałem. Miał rozrysowane kadry, gotowy scenorys, który wykorzystywał niemal ujęcie po ujęciu. Tak, nazywał się Colin Chilvers i był wspaniałym człowiekiem - jest wspaniałym człowiekiem, nie wiem, co teraz robi. Michael zadzwonił do mnie pewnego dnia i zabawna historia. Mówiłem to tysiąc razy, ale powiem jeszcze raz. Siedzę w domu, to była noc. Dzwoni telefon i słyszę ten głos, mówi: "Cześć, jest tam Vincent?" Zapytałem: "Kto mówi?" "Tu Michael, Michael". Powiedziałem: "To nie Michael, kim jesteś?" "No naprawdę, tu Michael, Michael Jackson". Ja na to: "Wypierdalaj stąd, to nie jest Michael Jackson", a on mówi: "Tak, jest, Vincent, to naprawdę ja, to Michael Jackson". Powiedziałem: "Jeśli się zaraz nie odpierdolisz z tym telefonem, odłożę słuchawkę". Zaczął się śmiać. Kiedy zaczął się śmiać, poznałem, że to był on. Powiedziałem: "O mój Boże, Michael, tak mi przykro, nigdy bym nie użył słowa ‘pierdolić’, stary". Zaczyna się śmiać jeszcze bardziej i pyta: "Czy jesteś teraz zajęty?" Poprosił mnie, żebym przyszedł do jego studia nagrań, które szczęśliwym trafem znajdowało się za rogiem budynku, gdzie mieszkałem. Poszedłem więc, a on miał piosenkę, grał ją, ale miała tylko słowa: "Annie, wszystko w porządku? Annie, wszystko w porządku? W porządku, Annie?" i muzykę. Nie miała innych słów. Rozmawialiśmy przez chwilę, on grał dalej. "Co o tym myślisz?" Powiedziałem: "Bardzo mi się to podoba, myślę, że jest świetne, naprawdę inspirujące". Długo też rozmawialiśmy o innych rzeczach, spędziliśmy razem trochę czasu. Kiedy zamierzałem wyjść, powiedział: "Weź to ze sobą". Myślę, że w tym czasie była to była kaseta. "Zabierz to ze sobą i słuchaj i niech muzyka ci powie, czym to chce być”, a ja powiedziałem: "Jestem zdezorientowany, Mike. Co chcesz, żebym zrobił? Chcesz, żebym zatańczył w tym teledysku, czy co?”, a on na to : "Nie, stary, chcę, żebyś to sobie wyobraził, chcę, żebyś stworzył do tego choreografię i chcę, żebyś to reżyserował". Do teraz zrobiłem z nim "Beat It" i "Thrillera" i to było wszystko. Byłem więc zaskoczony, trochę zaszokowany, ale – no dobra, bardzo zaszokowany - ale wróciłem do domu i przez tydzień w kółko nad tym myślałem. Zadzwoniłem do niego i powiedziałem: "Dobra, widzę to mniej więcej tak". Wiedziałem już, że Michael uwielbia stare filmy i wiedziałem, że lubi tę epokę starego kina. Wiedziałem też, że był wielkim fanem Freda Astaire'a, ale ja, szczerze mówiąc, nie byłem - i chcę być w tym naprawdę szczery, ludzie mówią: "Och, zaczerpnąłeś to z ‘The Band Wagon’ [amerykańska komedia muzyczna z Fredem z 1953 roku]". Naprawdę nie sądzę, że wzorowałem się na "The Band Wagon" i nie wierzę - to znaczy, Michael mógł pomyśleć o białym garniturze i tym białym kapeluszu, jakie miał Fred Astaire, ale tak naprawdę nie składaliśmy hołdu Fredowi Astaire'owi ... Właściwie to nad tym nie myślałem, po prostu stworzyłem ten kawałek. Michael był w studiu, nagrywał swój album i naprawdę nie mógł wyjść, dlatego powiedział: "Słuchaj, chcę żebyś właśnie ty skompletował obsadę, dam ci scenę. Na połowie sceny zbudują plan zdjęciowy. Na drugiej połowie zbudują ci parkiet taneczny i zapewnią ci świetny system nagłośnienia oraz kamerę wideo. Tworzysz to, nakręcasz i przychodzisz mi pokazać. Oglądamy to, rozmawiamy o tym. Tak właśnie będziemy pracować". Tak w zasadzie pracowałem i to tworzyłem. Wymyślałem choreografię i dawałem wszystkim lekcje tańca, a potem przenosiłem ich na plan zdjęciowy. Zmieniałem każdego z tancerzy w aktorów. Wymyślałem im biografie tych postaci, w które się wcielali. Wymyśliłem im imiona. Kiedy wchodzili na plan zdjęciowy, nie mogli tak po prostu wejść na plan, musieli przejść przez te zielone drzwi. Dopiero z chwilą wejścia przez te zielone drzwi mogli przemienić się w graną postać. Kiedy kończyliśmy próby, pozwalano im wyjść zielonymi drzwiami i jak tylko wyszli, wracali do tego, kim byli jako tancerze. Tak, w taki sposób robiłem z nich aktorów i pomyślałem, że to było naprawdę ważne w tej historii. Kręciłem wszystko i szedłem zobaczyć się z Michaelem w jego domu w Havenhurst. Siadaliśmy i oglądaliśmy wszystko, a on na koniec mówił do mnie: "Myślę, że potrzebujesz więcej ludzi, prawda? ", bo zaczynałem z dziesięcioma, a ja mówiłem:"Tak". "Dobrze, dlaczego nie weźmiesz kolejnych dziesięciu osób?". "W porządku, fajnie". Zatrudniłem więc dziesięć kolejnych osób. Po czym wracam, a on mówi: "Wiesz, mam kolegę, Jeffrey’a Danielsa, on jest ulicznym tancerzem i jest naprawdę dobry. Pomyślałem sobie, że może mógłbyś wprowadzić go do tego z jego, powiedzmy, pięcioma chłopakami, czy coś w tym stylu, to byłoby naprawdę fajne". Ja na to: "Świetnie". No to mamy już piętnaście osób. Potem kręcę i robimy więcej rzeczy, a wtedy on pyta: "Nie chciałbyś mieć drugiej kondygnacji w tym miejscu?", a ja odpowiedziałem: "Tak, chciałbym mieć drugą kondygnację i chciałbym mieć opuszczane schody, żebyś mógł zejść po nich na dół". On na to: "Kocham to, kocham to, kocham to! Powiedz im, czego chcesz”, więc powiedziałem im, że tego właśnie chcę. "I myślę, że potrzebujesz jeszcze dziesięciu tancerzy”, a ja na to: "Naprawdę?". "Tak, weź jeszcze dziesięciu tancerzy". Myślę, że pod koniec mieliśmy w sumie około 60 tancerzy, nawet nie pamiętam. Powiedział też coś, co było cudowne: "Słuchaj, jeśli myślisz o muzycznej przerwie, czy czymś w tym stylu, potrzebujemy więcej muzyki, ewentualnie, jeśli chcesz w jakiś sposób to przeprojektować i dlatego potrzebujemy więcej muzyki, po prostu mi o tym powiedz i zróbmy to". Tak więc, jeśli się nad tym zastanowić, to krótki film trwa dziesięć minut, a piosenka tylko jakieś cztery, więc dorzuciliśmy te wszystkie dodatkowe minuty – jakieś cztery i pół minuty - ale dołączyliśmy całą tę dodatkową muzykę tylko do teledysku. Tak właśnie pracowałem. W końcu, kiedy wszystko ogarnąłem, wtedy Michael i ja weszliśmy do studia i zaczęliśmy odtwarzanie. Pracowałem z nim nad każdym pojedynczym fragmentem, który musiał wykonać ze wszystkimi, a później dałem mu czas na wykreowanie każdego z jego własnych, solowych momentów. Tak, a potem wprowadziłem go na salę i ćwiczyliśmy wszyscy razem, krok po kroku, a jeśli coś mu nie odpowiadało, albo miał świetne propozycje, a ciągle miał, wtedy to zmienialiśmy. W zasadzie była to pierwsza okazja, którą ktoś mi dał, żeby zrobić coś na tak dużą skalę, żeby stworzyć coś równie ważnego jak to dzieło. I wiesz, być z artystą, który pozwala,żeby twoja wyobraźnia po prostu szalała, jest czymś, czego nigdy, przenigdy nie jesteś w stanie docenić tak bardzo, jak byś chciał. Chodzi mi o to, że kocham tego człowieka, ale zawsze mogłem kochać go bardziej. Faktem jest, że mówiłem coś tak szalonego, jak: "Dobra, a co ty na to, gdybyś rzucił monetę, która przeleci przez salę i wyląduje w szafie grającej i od tego zacznie się muzyka?". A on na to: "Tak, kocham to! Uwielbiam to!" Inni ludzie powiedzieliby: "Zwariowałeś stary, żartujesz sobie? Nie mam na to pieniędzy, jesteś świrnięty". Jednak nie Michael, cokolwiek bym nie wymyślił. Skłon, kiedy wymyśliłem skłon, zareagował: "Tak! Tak! O rany! Musimy to zrobić, musimy to zrobić!" I ten skłon stał się czymś w rodzaju symbolu całego teledysku. To był projekt marzeń. To był wymarzony projekt na wielu poziomach. Powiem wam jeszcze o dwóch, trzech drobnych, ale wspaniałych sprawach. Jedną z nich było to, że świetnie się bawiliśmy. Przez cały czas przychodziły wielkie gwiazdy, żeby się przyglądać, wszyscy byli jego przyjaciółmi. Pewnego dnia pojawiła się Elizabeth Taylor i spędziła z nami wolny czas. Przyszedł i posiedział Jimmy Stewart, był bardzo stary, ale był wspaniały. I choreograf Freda Astaire’a, Hermes Pan, przyszedł i spędził z nami jedno popołudnie. I to on powiedział do Michaela i do mnie słowa, które były najlepszymi słowami, jakie ktoś mógłby wypowiedzieć. Powiedział: "Gdyby Fred był tutaj, on by to pokochał". Michael i ja mieliśmy ogromne uśmiechy na naszych twarzach, jak dwójka małych dzieci w czasie Bożego Narodzenia, czy czegoś takiego. To było niesamowite. To była jedna sprawa. Druga dotyczy filmu. Producenci rzadko dopuszczają tancerzy i czasami aktorów, ale zawsze tancerzy do pomieszczenia, w którym pokazują materiał z dnia zdjęciowego. Teraz, jeśli twoja publiczność nie wie, kiedy coś kręcisz, jest to zapisywane, a następnego dnia pokazują to producentom, reżyserowi i operatorowi filmowemu po to, żeby, jeśli były jakieś błędy, mogli wrócić i je naprawić podczas kolejnego dnia zdjęciowego. Dlatego nigdy tego nie widzimy. Jednak Michael nalegał, żeby wszyscy tancerze, on i każdy, kto chciał – ludzie z obsługi, od kateringu – żeby wszyscy mogli wchodzić do tego pomieszczenia i tak długo, jak wszyscy się mieścili, wszyscy mogliśmy oglądać. Tak więc, każdego dnia oprócz kręcenia tego niesamowitego filmu krótkometrażowego, mieliśmy monstrualną imprezę, na której wszyscy wstawali i przekrzykiwali się. To było jak spotkanie w kościele na południu, czy coś w tym stylu. Ludzie krzyczeli: "Ruszaj! Idź! Idziesz, dziewczyno! Masz to! O tak, Michael, masz to! Dziewczyno, ruszaj, idź!" Krzyczeli, a potem wracaliśmy na scenę i znowu kręciliśmy. I to było wspaniałe. I ten zwariowany krótki fragment w środku filmu, w którym wszyscy mówią: "Annie, wszystko w porządku? Wszystko w porządku?", a potem to eksploduje - dawałem im, jako reżyser, ćwiczenia aktorskie, ćwiczenia improwizacyjne i jedno z nich był właśnie takie. "Dobra, chodzi o to, że jesteście wielką ludzką masą, a wasza mowa ciała wyraża dezorientację, ból i poszukiwanie. Zobaczymy, co się stanie". Po prostu uruchomiliśmy kamery, a później Michael zobaczył, co zrobiliśmy. Mimo że za pierwszym razem, gdy to zrobiliśmy, wszyscy byli w ćwiczebnych ubraniach, było to dla niego wyjątkowe doświadczenie. Nigdy nie uczył się aktorstwa, nigdy nie robił czegoś takiego. Tak więc, kiedy robił to, improwizując z tymi wszystkimi dzieciakami, otoczony tą grupą osób, tymi artystami i widział, jak wszyscy byli w to tak samo zaangażowani, jak on, on po prostu… to go porwało i powiedział nam wszystkim: "Musimy to nakręcić! Musimy to jutro nakręcić! To jest coś, czego świat nigdy nie widział! Chcę tego w tym krótkim filmie, musimy to zrobić! Musimy to zrobić!” Dlatego wróciliśmy i dlatego jest tam ta szalona rzecz, która w ogóle nie miała nic wspólnego z tym krótkim filmem. Po prostu Michael to uwielbiał i chciał tego w środku teledysku. W każdym bądź razie, takie są te trzy rzeczy dotyczące "Smooth Criminal".

Jamon: O, mój Boże. Mam teraz gęsią skórkę.

Q: Padłem. Leżę na podłodze. Łał, rozpłynąłem się, padłem na twarz.

Jamon: Rozmawialiśmy trochę z Kevinem Steą o programie " MTV 10th Anniversary", ale musimy z tobą także o tym porozmawiać, ponieważ wykonanie "Will You Be There" to bezwarunkowo ponadczasowa choreografia, po prostu niesamowita inscenizacja. Musimy zapytać o to dzieło, obrazowość tego dzieła, choreografię, symbolikę. Powiedz nam proszę, o tym kawałku i inspiracjach do tego utworu.

Paterson: Ówczesny menedżer Michaela, Sandy Gallin, zadzwonił do mnie i powiedział: "Wybrano trzy osoby do wystąpienia w programie upamiętniającym 10 rocznicę powstania MTV: Madonna, George Michael i Michael Jackson. I Michael chce, żebyś wymyślił i wyreżyserował coś, co może wykonać na żywo, czego nikt nie ma – coś nowego i świeżego". Tak, lubił występować … siedziałem z nim i, tak jak to robiliśmy, kiedy przygotowywaliśmy Super Bowl, chciał zderzyć ze sobą rytmy i energie utworów, pomyślał więc, że "Black or White" przeciwstawiony "Will You Be There" stworzyłby piękny kontrast, co dałoby bardzo dobry efekt. Byłem tego samego zdania. Wykreowałem oczywiście "Black or White" i przywróciliśmy wszystko to, co w pewnym sensie, było naszym sposobem zagrania na nosie ludziom, którzy źle o nim mówili, sprowadzając samochód cały w graffiti (śmieje się). Byliśmy po prostu źli, a kiedy Slash na końcu rzucił gitarę przez okno, znaczyło to: "Wiecie co, po prostu powiedzmy: ‘Patrzcie, jesteśmy zadowoleni z tego, co zrobiliśmy i robimy to ponownie. Więc, macie pecha"". Tak czy siak… a później przechodzimy do drugiego utworu. Nie mówił mi zbyt dużo o tym kawałku, powiedział tylko: "Po prostu rób co chcesz, spraw, żeby był piękny", a ja odpowiedziałem: "W porządku, nie wiem, dokąd pójdę, ale pozwól mi o tym pomyśleć i ci powiem". Wtedy powiedział: "Dobrze". Zacząłem słuchać tej pięknej piosenki i naszła mnie refleksja, że na tym etapie jego kariery znałem ludzi, którzy mieli cztery lata i znałem ludzi, którzy mieli 85 lat i oni wszyscy kochali Michaela Jacksona. Pomyślałem: "Nigdy tego nie widzimy. Zazwyczaj w każdym z jego teledysków emitowanych w MTV widzimy nastolatków i młodych ludzi. Dlatego, naprawdę chcę wprowadzić cały ten wszechświat ludzi, którzy są jego wiernymi fanami. To są ludzie, którzy go kochają”. Tak to się dla mnie zaczęło. Zacząłem przesłuchiwać ludzi. Nie wiedziałem, dokąd mnie to zaprowadzi. Kiedy miałem wystarczającą ilość osób w każdym przedziale wiekowym, sprowadziłem projektantkę kostiumów, a ona powiedziała: "No dobrze, dlaczego nie zrobić tego nieco z boku, nie na środku?". A ja odpowiedziałem: "Tak, to mi pasuje. Zróbmy to". To ona wpadła na pomysł z tymi turbanami i ten, żeby ubrać każdego na beżowo, wymyśliła też te stroje, a mi się to bardzo spodobało. Potem umieściłem go z przodu z kilkoma tancerzami i stworzyłem pewną symbolikę. W pewien fragment występu wstawiłem kulę ziemską, którą później użyłem w dużej formie w Super Bowl. Znowu chciałem przez to powiedzieć, że to dobry człowiek i ludzie go kochają, wszyscy go kochają. Prezentowałem więc przez chwilę tę kulę ziemską, a później… trudno mi to powiedzieć, ponieważ nie jestem tak naprawdę człowiekiem religijnym. Jestem człowiekiem uduchowionym, ale nie jestem człowiekiem religijnym. Analizowałem wnikliwie religie, wierzę, że żyję bardzo uduchowionym życiem, ale nie takim, które jest podłączone do jakiejś religii. Jednak dla niektórych ludzi Biblia ma wielkie znaczenie jako reprezentant religii. Tak więc, cały czas, kiedy znałem Michaela, nie wierzyłem… wiem, że to zabrzmi banalnie dla wielu ludzi, ale nie obchodzi mnie to, to moja prawda. Nigdy tak naprawdę nie spotkałem nikogo, kto, według mnie, ucieleśniał tak wiele cech Jezusa Chrystusa, jeśli ten człowiek był człowiekiem, niż Michael Jackson. Życzliwość, cierpliwość, miłość, zrozumienie, wielkoduszność. Mógłbym tak wymieniać bez końca. Dlatego, w jakiś sposób, chciałem po prostu powiedzieć, że jest to dobry człowiek - w pewnym sensie, święty człowiek. To naprawdę dobry człowiek. I na koniec - teraz mam łzy w oczach - ale na koniec chciałem także włączyć ludzi, którzy nie potrafią mówić. Chciałem włączyć społeczność głuchych, więc wziąłem małego chłopca, żeby to zrobił. Pomyślałem też, że Michael jest wrażliwą duszą i chciałem, żeby świat zobaczył go chronionego, wprowadziłem więc tę modelkę, Angelę Ice ze skrzydłami, która na koniec otula go swoimi ramionami. Tak właśnie zrobiłem.

Jamon: O mój Boże, moje włosy.

Q: Łał.

Jamon: Włosy na ramionach stoją mi dęba.

Paterson: (Śmieje się).

Jamon: Jejku, tyle głębi w tej piosence i tym wykonaniu i to jest właśnie, bezwarunkowo, sztuka ponadczasowa.

Paterson: Dziękuję.

Jamon: Musi być o tym [niezrozumiałe] napisane.

Q: Jest. Pamiętam, jak Kevin mówił o tym i jak niektóre pozy, jakie ludzie mieli przybierać, były takie, jak na tych starych religijnych malowidłach, które umieszczano kiedyś na małych kartkach…

Paterson: Oczywiście. Kartki świąteczne.

Q: Tak, kartki świąteczne. Tak.

Paterson: Tak, były.

Q: ... Nigdy bym tego nie połączył z czymś tak mało znanym, ale teraz można to zobaczyć. Myślę, że zawsze to czuliśmy, ale nigdy nie wiedzieliśmy, skąd się wzięło.

Paterson: Tak, jestem fanatykiem zbierania informacji, mam dużo książek i zanim to zrobiłem, nie wiem… myślę, że to był czas przed internetem, ale miałem dużo książek, przestudiowałem te religijne obrazy charakterystyczne dla różnych religii i próbowałem włączyć je w różne miejsca, czy była to kropka na czole i czakry, czy też wywodziło się to z religii katolickiej, albo prawosławnej. Po prostu czułem, tak szczerze, że dla mnie, Michael był tego rodzaju artystą. Był naprawdę bardzo dobrym człowiekiem i chciałem to jakoś przedstawić. Tak więc, jeszcze raz, ja nie starałem się uderzać w ludzi obrazami. Patrzę na coś i nie wiem, czy to będzie użyte, a potem to coś się ukazuje i ludzie mówią: "Och, co tym chciałeś wyrazić? Co miałeś na myśli?" A ja na to: "Nie mam pojęcia, po prostu pomyślałem, że to interesujące". Kiedy jednak myślę… no cóż, tak jak teraz, kiedy zadajesz mi te pytania i zmuszasz mnie naprawdę do zastanowienia się nad tym, myślę, że przychodziły mi do głowy te obrazy bez myślenia o nich, o wiele bardziej podświadomie, niż zdawałem sobie z tego sprawę. Jednak ja zbieram dużo informacji, wykonuję ćwiczenia w domu przy każdym projekcie, który zrobiłem - czy jest mały czy duży. Oczywiste jest więc, że to żyje w twojej głowie. Chodzi o to, jak przechodzą przez twój własny mechanizm mentalny i jak je wypluwasz, jak sądzę, do wszechświata.

Q: Niesamowite. Wiemy, że masz mało czasu. Jesteśmy tacy szczęśliwi, że mamy ciebie już tak długo, ale, mój Boże, musisz do nas wrócić któregoś dnia. Jest tyle innych rzeczy, o które można zapytać, wielkie wydarzenia związane z Michaelem i tego typu sprawy.

Paterson: Z pewnością.

Q: Ale skończymy pytaniem, prawdopodobnie dwoma pytaniami. Jedno zadajemy każdemu gościowi specjalnemu, jakiego kiedykolwiek mieliśmy w programie i wiem, że udzieliłeś niesamowitej odpowiedzi na to, o czym właśnie wtedy rozmawialiśmy i to mogło być coś bardzo podobnego, ale pytanie, które zadajemy każdemu, brzmi: jak Michael powinien być zapamiętany?

Paterson: Myślę, że Michael powinien być zapamiętany z uśmiechem na twarzy. To wszystko.

Q: A jaki to był uśmiech.

Jamon: Tak.

Paterson: Tak go widzę. Zawsze widzę go z uśmiechem na twarzy, wiecie?

Q: Uśmiech… wiesz, że jeśli wpiszesz w google "najpiękniejszy uśmiech na świecie", pojawia się zdjęcie Michaela.

Paterson: Poważnie? (Śmieje się).

Jamon: Tak. Przejdź do grafiki google i wpisz to, zobaczysz dwadzieścia zdjęć Michaela (śmieje się).

Paterson: (Śmieje się) Cóż, tak właśnie o nim myślę. Myślę o nim jako o tym szczęśliwym facecie, który cieszył się, że miał szansę, jak ja, robić to, co chciał robić i odnieść sukces. Wiem, jakie to było dla niego trudne, ale ja… przez te wszystkie lata, kiedy go znałem, zawsze się uśmiechał. Zawsze był uśmiechnięty.

Q: Zanim się z tobą pożegnamy, chciałem zapytać o jedną rzecz - twój film, "The Man Behind the Throne". Wiesz, czy są jakieś plany na szerszą publikację, np. w serwisie dokumentalnym Netflix, ponieważ nie mogę się doczekać, żeby zapłacić za obejrzenie pewnego dnia tego filmu?

Paterson: Cóż, chciałbym, żeby tak było, ale sytuacja jest taka, że został wyprodukowany przez reżysera ze szwedzkiej telewizji i mieli ograniczony budżet, oczywiście, to jest film dokumentalny. A godną ubolewania sytuacją jest to, że Michael i Madonna są w pewnym sensie własnością ich wytwórni płytowych, a tych firm fonograficznych zupełnie nie obchodzi to, czy to jest dokument, a ty nie masz pieniędzy, czy jest to film fabularny wart 300 miliardów dolarów . Obciążają cię tak samo za wszystko, za pokazanie dowolnego materiału związanego z Michaelem lub Madonną. A ponieważ na nieszczęście, lub na szczęście dla mnie, w filmie jest materiał z Michaelem i Madonną… Ten film telewizyjny trwał kiedyś półtorej godziny i zawierał o wiele więcej materiału, musieli go jednak skrócić do godziny. To była kolejna rzecz, do której zmusiły ich wytwórnie Warner i Sony, ale zgodnie z umową, mogli go używać tylko w programie telewizyjnym i pokazywać na festiwalach filmowych. Dotyczyło to jednak programów telewizyjnych na całym świecie, ale nie wolno im było go wydłużać. Gdyby chcieli go wydłużyć i zrobić z niego pełnometrażowy film, sądzę, że o coś takiego prosili, wytwórnie chcą milion dolarów z tantiem i mała szwedzka stacja telewizyjna robiąca film dokumentalny nie ma takich pieniędzy. Tak więc, niestety, nie, ale jeśli ... czy kiedykolwiek go widziałeś?

Q: Nie, pamiętam - wracam myślą do pierwszego sezonu, rozmawialiśmy o tym, ponieważ myślę, że właśnie tam to było - czy było coś takiego jak zbieranie funduszy, coś w rodzaju Kickstartera? [anglojęzyczna crowdfundingowa strona internetowa, na której przeprowadzane są zbiórki pieniędzy w celu sfinansowania różnorodnych projektów]

Paterson: Tak. Tak to się odbywało, ta reżyser starała się zdobyć pieniądze,żeby móc zrobić z niego film pełnometrażowy, ale nie dostała pieniędzy, których potrzebowała. Ja tego nie reżyserowałem, to tylko jest o mnie. Trzymałem się z dala od tego, jak pracują ci reżyserzy i myślę, że to jest interesujące. Na pewno można dowiedzieć się o mnie, wszystkiego, co dobre i… można zobaczyć wiele dobrego i złego. Pozwoliłem im pokazać wszystko, co chcieli, ale myślę, że najważniejszym elementem filmu był odzew ze strony młodych artystów z całego świata, z którym się spotkałem - że jest on bardzo inspirujący i pozwala im zrozumieć, że nie wszystko jest łatwe, tak proste, jak się wydaje i że trzeba kontynuować wysiłek i, w pewnym sensie, walczyć na każdym kroku. To nie jest ci po prostu raz na zawsze dane. Zawsze zaczyna się jakby od początku i ciągle musisz to sobie udowadniać. Taka jest właśnie natura biznesu i jeśli nie możesz tego zrobić, nie należysz do tej branży. To się jednak nigdy nie zmieni i myślę, że wielu młodych artystów jest zainspirowanych tym filmem, tym dokumentem, ponieważ widzą mnie, tego, który odniósł sukces, a jestem w sytuacji, która jest dość trudna dla mnie, z firmą, która mnie nie wspiera. Po raz pierwszy widzą, że "Och, to nie jest tylko usłane różami, są problemy. I nawet ktoś, kto osiąga takie sukcesy jak Vincent, musi się z nimi borykać. Więc, wiecie co, poradzę sobie z nimi". I właśnie dlatego jestem dumny z tego filmu.

Jamon: Krótkie podsumowanie, jakie są następne kroki Vincenta Patersona?

Paterson: To jest ciekawe. W tej chwili krąży mi po głowie 10 bardzo fajnych projektów. Cztery z wielkich, to niesamowite, nowe musicale, które bardzo mnie ekscytują, jeśli chodzi o reżyserię na deskach teatru. Mam na swoim koncie kilka dużych musicali, które zrealizowałem w ciągu ostatnich kilku lat. W Wiedniu wyreżyserowałem musical "Evita", przypuszczano, ze będzie wystawiany przez trzy miesiące, a wszystkie przedstawienia zostały wyprzedane i był grany przez 10 miesięcy, tak więc było świetnie. Musical "Kabaret", który wyreżyserowałem i do którego przygotowałem choreografię w Berlinie, jest pierwszą oryginalną wersją musicalu "Kabaret" w tym mieście, który jest wystawiany od 14 lat. Dlatego jestem teraz gotowy - jak tylko te kawałki zostaną ukończone – na cztery fantastyczne musicale, w tym jeden z Darrenem Hayesem z Savage Garden.

Q: Nie!

Jamon: O rany.

Paterson: Tak. Ale nie mogę o tym rozmawiać.

Q: Tak, on też nie może o tym rozmawiać. Robi małe aluzje i mówi, że nad czymś pracuje. Darren był w naszym programie w pierwszym sezonie. Oczywiście, jest wielkim fanem Michaela, a trasa "The Bad Tour" była momentem przebudzenia. O rany, w porządku. Jeszcze jeden kawałek puzzla został umieszczony na swoim miejscu.

Paterson: Tak, to prawda… zadzwonił do mnie. Najpierw wysłał mi e-mail i napisał: "Wiesz, jestem takim fanem" i bla bla bla, a ja odpisałem: "To jakieś szaleństwo, ja jestem fanem, spotkajmy się". I spotkaliśmy się, on pisze ten naprawdę świetny musical, który mnie bardzo zainspirował i chce, żebym to wyreżyserował. Dlatego to zrobię. Tak więc, w ciągu najbliższych kilku lat poświęcę czas musicalom. Myślę jednak o wyreżyserowaniu mojego pierwszego filmu fabularnego. Oferowano mi wiele filmów i wciąż je odrzucam. Nie pociągają mnie. Muszę się zainspirować, muszę się bać i muszę czuć, że naprawdę mogę też dać coś samemu sobie. Bardzo podoba mi się ten scenariusz i zaczynam wierzyć, że mógłbym z nim zrobić coś naprawdę interesującego. Tak, wierzę, że ten wielki projekt zacznie się prawdopodobnie w styczniu. Poza tym, prowadzę trochę warsztatów w całym kraju, tak - robię to i realizuję indywidualne wystąpienia w kilku miejscach. Prawdopodobnie wybiorę się ponownie do Paryża i zrobię "Weekend z Michaelem Jacksonem". Jest to dla mnie zupełna nowość, ale odkryłem, że tym, co kocham jest to, że będąc bliskim przyjacielem Michaela, sprawiam, iż jego fani czują się tak, jakby byli z nim, dotykali go, albo spotykali się z nim. I jestem bardzo szczęśliwy, że dałem im taką możliwość, ponieważ widzę, jak wielu ludzi kocha go do śmierci i oni… jeśli ich uściskam, wiem, że oni myślą: "O mój Boże, on przytulał Michaela, a teraz przytulił mnie, więc przytulam się do Michaela". To takie ekscytujące, wiecie? A ponadto, ludzie doceniają to, co zrobiłem z nim i moją inną pracę, a ja jestem po prostu wdzięcznym facetem. Tak, właśnie to mam w planach.

Q: Cóż, jesteśmy bardzo wdzięczni, że mieliśmy okazję usłyszeć twoją historię, posłuchać o twoich niezwykłych doświadczeniach. Mamy nadzieję, że spędziłeś miło czas i że może wrócisz, ponieważ chcemy cię zapytać o "The Bad Tour", Super Bowl i "Blood on the Dance Floor", o dużo więcej późniejszych rzeczy, gdybyś był łaskawy ponownie poświęcić nam w przyszłości swój czas, byłoby fantastycznie.

Paterson: Dobrze.

Jamon: A gdzie ludzie mogą cię znaleźć w sieci, Vincent?

Paterson: Po pierwsze, na mojej stronie internetowej, czyli Vincent Paterson. Moje nazwisko ma jedno "t". P-A-T-E-R-S-O-N kropka com. Mam tam dużo filmów, zdjęcia i tym podobne rzeczy, a także adres e-mail, jeśli ktoś chce do mnie dotrzeć, jest bardziej niż mile widziany. I jestem na Facebooku. Są to więc dwa miejsca, gdzie docierają do mnie informacje i listy oraz wszelkiego rodzaju cudowne rzeczy od ludzi z całego świata.

Jamon: Wspaniale, to fantastyczne. Dobrze, jeszcze raz bardzo ci dziękujemy Vincent za dołączenie do nas. To był dla nas zaszczyt.

Paterson: Dzięki, chłopaki.

Jamon: Dziękuję.

Paterson: Fajnie.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

08/01/18 16:47 Gość
To prawda. Każdy kto z nim pracował mówił jakim wspaniałym był człowiekiem, a hieny medialne robili wszystko co mogli, by go zniszczyć...

07/01/18 00:31 ♥ Jolanta ♥
Vincent i Michael , dwie pokrewne dusze, nadawali na tych samych falach dlatego stworzyli tak piekne obrazy. Zauważcie,że kto pracował z Michaelem, kto go znał , zawsze mówi jakim dobrym,miłym był człowiekiem. Z opowieści Vincenta sporo dowiedzieliśmy się o sposobie pracy Michaela, parę ciekawych historii. Wielka szkoda,ze film dokumentalny o Patersonie został tak bardzo okrojony , może kiedyś to się zmieni. Dziekuję ... kato...

16/12/17 22:43 gość
Smooth Criminal...arcydzieło na równi z Thrillerem. Dzięki za tłumaczenie :)

16/12/17 21:29 gość
Bardzo interesująca rozmowa....na sukces Michaela pracowało bardzo wielu jego mega utalentowanych współpracowników ...