En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

«Ghosts»: самое амбициозное видео Майкла Джексона "Ghosts": najbardziej ambitny film Michaela Jacksona.
Author: Stephen King, Mick Garris, morinen(2014) Autor: Stephen King, Mick Garris, morinen(2014)
W artykule wykorzystano wspomnienia Stephena Kinga, oraz wywiad z Mickiem Garrisem, w tłumaczeniu morinen na język rosyjski.
38-минутный фильм «Ghosts», вышедший в 1996 году, по праву может считаться вершиной творчества Майкла Джексона в жанре музыкального видео. Меж тем фильм относительно мало известен широкой публике. Его торжественная премьера состоялась на Каннском фестивале 1997 года, однако фильм так и не был выпущен в США. По сей день не существует официального DVD-издания «Ghosts» — фильм можно найти только в виде бутлегов.

Сценарий «Ghosts» был создан Майклом Джексоном и знаменитым мастером ужасов Стивеном Кингом. В 2009 году Стивен Кинг вспоминал знакомство с Майклом и работу над проектом:

«Стивен?… Стивен Кинг? Это… эммм… Майкл. Майкл Джексон?» Голос был высокий, тревожный, полный надежды и воодушевления. «Я… о, боже… я ваш горячий поклонник!»

Я убедил его, что это взаимно, но главным образом я испытывал замешательство. Шел 1993 год, я был на съемках мини-сериала «Противостояние», и вот ни с того ни с сего кто-то передал мне трубку и на другом конце линии оказался самопровозглашенный Король Поп-музыки. Как выяснилось, он хотел, чтобы я написал сценарий к самому страшному – наистрашнейшему – видео под названием «Ghosts». Оно будет похоже на старые фильмы про Франкенштейна, объяснил он, только страшнее. Ужасающее! «Стивен, — сказал он, – мы должны это сделать. Мы шокируем мир».

Я выдал лучшее, на что был способен, – не потому что меня просил Майкл Джексон, и не потому что мы должны были шокировать мир, а потому что мне всегда интересно все новое и сочинять сценарий к минимюзиклу было для меня в новинку. История в основе видео, которую он описал мне в тот день, была о толпе разгневанных чопорных горожан (не крестьян с факелами), которые хотели изгнать из города чудака, жившего в замке неподалеку. По их мнению, он дурно влиял на детей. Мне это напомнило, как в моем детстве родители относились к рок-н-роллу и сейчас еще относятся к артистам вроде Оззи Озборна и Мэрилина Мэнсона (который в 1995 году выпустит альбом Smells Like Children). Я тогда еще не знал о слухах про Джексона и совращение детей, но наверное, взялся бы за проект, даже если бы знал. Когда ты знаменит, тебя постоянно в чем-то обвиняют, от мелких краж до убийства Джона Леннона.

Фильм снимали три недели, после чего закрыли на три года. Наверное, тогда я знал, из-за чего, но сейчас уже не помню. Мой старый друг Мик Гаррис сначала был режиссером. Однажды на стадии подготовки я участвовал в телефонных переговорах, где обсуждалась хореография, и Майкл заснул. В другой раз он позвонил моей жене и спросил у нее, как меня найти. Она дала ему номер. Майкл перезвонил снова пять минут спустя, чуть ли не в слезах. Как он объяснил, у него не оказалось под рукой ручки, поэтому он попытался записать номер пальцем на ковре, но потом не смог прочитать. Жена опять дала ему мой номер. Майкл от души поблагодарил ее… но так и не позвонил мне.

Съемки фильма «Ghosts» возобновились так же внезапно, как прервались. Мик вспоминает, как Майкл позвонил ему в 1996-м: «Мик, все состоится! Надо только верить, что все состоится!» Так и случилось, только без Мика. Он к тому времени работал над минисериалом «Сияние», так что режиссерские бразды взял Стэн Уинстон. История порядком отошла от моего первоначального сценария, но теперь это уже не важно. Важно то, что в этом видео запечатлен один из лучших, самых вдохновенных танцев в карьере Джексона. Посмотрев на этот танец, понимаешь, почему Фрэд Астер сказал Джексону, что тот «чертовски хорошо двигается». В фильме также видна печаль Джексона и его почти болезненное желание угодить. Да, я странный, говорят его глаза, но я стараюсь как могу, и я хочу доставить вам радость. Разве это так плохо?

Эта печаль характерна для людей, обладающих таким огромным талантом, что он становится ношей вместо благословения. Несмотря на свою необычайную красоту (хотя тогда он, наверное, уже начал делать операции, которые в итоге разрушили его удивительную внешность), Джексон был болезненно застенчив. С ним было трудно — иногда невозможно — поддерживать разговор, но когда я пересматриваю то старое видео, я испытываю радость… и нет, это совсем не плохо.

Стоит заметить, что его вина в чем-либо никогда не была признана судом, и когда я спросил об этом Мика, который периодически общался с Майклом, он решительно уверил меня, что Майкл действительно был невиновен в том, в чем его обвиняли. Суд общественного мнения, однако, признал его виновным в Странности Первой Степени, в результате чего он стал скитаться отшельником из одного замка с привидениями в другой. Наконец, в одном из них он умер. Чужой человек. Потерянный человек. Но не уникальный в своей кончине. Как Джеймс Дин, Элвис Пресли, Курт Кобейн, Хит Леджер и десятки других, он просто ушел слишком рано.

Но, боже, о, боже, как же он умел танцевать…

Съемки «Ghosts» начались в 1993 году, но вскоре были прерваны из-за скандала в связи обвинениями против Майкла и завершились лишь три года спустя. Между 93-м и 96-м годом фильм пережил несколько метаморфоз. Задуманный изначально как 10-минутное музыкальное видео на песню «Is It Scary» с героями Семейки Аддамсов в эпизоде, он (как это не раз бывало с проектами Джексона) затянулся во времени и разросся, превратившись в итоге в почти 40-минутный фильм в смеси жанров комедии и готики.

Мик Гаррис, первый режиссер фильма «Ghosts», некогда снимавшийся в роли зомби в видеоклипе «Thriller», вспоминает работу с Майклом Джексоном:

Расскажите, как вы попали в видеоклип «Thriller»?

Я дружил с Джоном Лэндисом. Мы познакомились, еще когда я работал секретарем в офисе Universal во время съемок «Звездных Войн». Офис Джона был по соседству с моим – он тогда готовился к съемкам «Зверинца». И Рик с его тогдашней женой были нашими хорошими друзьями. Поэтому когда они нас позвали, мы согласились не раздумывая. Я тогда был молодым писателем – подрабатывал на студиях и только начал получать сценарные работы.

Вы чувствовали, что на ваших глазах творится история поп-культуры?

Мы знали, что создаем нечто необычное, но даже не подозревали, насколько необычное. Мы знали, что это видео грандиознее, чем рядовые видеоклипы того времени, и сильно выделяется на фоне обычных выступлений 80-х. Но когда Майкл начал танцевать в тот первый вечер, это было просто ослепляющее зрелище. Я тут же стал поклонником.

Вы тогда подружились с Майклом?

Нет. Позднее, когда я снимал «Противостояние», Стивен Кинг и Майкл написали сценарий для еще одного музыкального видео в жанре ужасов – очень масштабного, даже по сравнению с «Thriller». Кинг порекомендовал меня, и вот тогда я по-настоящему познакомился с Майклом. Тогда мы подружились.

Чего, по-вашему, Майкл хотел добиться фильмом «Ghosts»?

Майкл хотел сделать самое грандиозное и самое страшное музыкальное видео всех времен. Не знаю, получилось ли у него, – в таком контексте сложно сделать что-то по-настоящему страшное, — но оно масштабное, зрелищное, музыка и танец великолепны. И оно определенно доносит свой посыл. Тема изгоя-чужака, которую придумали они с Кингом, была важна и оставалась центральной во всех версиях.

Как вы начали работать над фильмом, как сотрудничали с Майклом, Стэном Уинстоном и Стивеном Кингом?

Я был изначальным режиссером. Работа над фильмом началась в 1993 году, и я занимался им на стадии подготовки и первые две недели съемок. Потом съемки прекратились на три года и возобновились уже под руководством Стэна Уинстона, который при мне руководил эффектами. Я порекомендовал его для завершения съемок, потому что сам я тогда был занят съемками «Сияния». Так что да, я много времени провел на площадке. Но когда создание фильма продолжилось в 1996 году, я уже не участвовал. Иногда посреди ночи мне звонил Майкл – он относился к фильму с безграничной страстью, очень хотел закончить его, сделать его выдающимся. Они со Стэном были друзьями еще с тех времен, когда работали вместе над фильмом «Виз».

Поначалу Майкл и Стив работали над сценарием, и я был не очень в курсе того, что происходит. Только позднее, когда сценарию дали зеленый свет, мы с Майклом и Стэном начали проводить вместе часы напролет, планируя сложные эффекты, музыку и сюжет. Но началось видео с совсем иной задумки. Мало кто знает, что поначалу оно планировалось как промо-видео для фильма «Семейные ценности Аддамсов». Кристина Ричи и мальчик, который играл Пагсли, должны были участвовать в нем. Мы снимали две недели, но так и не дошли до музыкальных номеров. Съемки шли полным ходом, когда случился первый так называемый скандал. Майкл внезапно покинул страну, и студия больше не хотела, чтобы он рекламировал их фильм.

Как вы пережили уход из жизни и Стэна, и Майкла?

Конечно, это очень печально, это трагедия. Стэн был очень талантливым, веселым и дружелюбным человеком. Но я был ближе с Майклом, провел с ним больше времени. Мне больно от того, что с ним произошло. Он всегда был очень хрупким, ему тяжело было спать. Он вызывал у меня ассоциацию с песней Дона Макклина о Винсенте Ван-Гоге. Мир может быть очень жестоким, а Майклу совсем чужда была жестокость. Очень ранимый и добрый человек. И многие не знают, как умен он был, и каким чувством юмора обладал. Очень остроумный, чрезвычайно талантливый парень.

Майкл надеялся, что «Ghosts» завоюет такой же успех, как «Thriller»?

Майкл, казалось, всегда надеялся создать что-то великое. Он мыслил широко, потому что вся его жизнь была окружена величием. Не знаю, сравнивал ли он это видео с «Thriller», но знаю, что он планировал сделать нечто особенное.

И в «Ghosts», и в «Thriller» он показан как обаятельный монстр-проказник. Как вы думаете, ему нравилась такая репутация, даже когда СМИ обратились против него?

Он очень легко относился к этому имиджу, хотя когда пресса стала жестока, ему определенно было больно, и он отступил, стал более замкнут. Хотя мы были друзьями, мы не так уж часто виделись. Иногда мы могли пару лет не видеться и не общаться, но когда встречались, это всегда были очень приятные встречи.

Где вы были, когда узнали о его смерти? Что вы подумали и почувствовали?

Я был за рулем и услышал по радио, что его отвезли в госпиталь. Я, конечно, был потрясен, как и все. Где-то час спустя появились слухи, что он умер, и я просто не мог в это поверить. У меня ушла пара дней на то, чтобы это осознать. Может быть, это было неизбежно, не знаю. Знаю только, что он был хрупким, чувствительным и невероятно добрым и великодушным человеком. Я был убит горем, как и весь мир. И мне было очень жаль его детей – они удивительные дети, совсем не избалованные. По крайней мере такими я видел их пару лет назад.

Как вы отреагировали на непрерывное освещение этой темы с СМИ и домыслы о причинах смерти?

Не знаю, я ненавижу домыслы. Я знаю, что у него были свои проблемы, страхи, слабости. Я лично не видел лекарств или чего-то такого. У нас с ним были не настолько близкие отношения. Все, что могу сказать, это что я ему очень симпатизировал. Мне повезло работать с ним, и мне его не хватает. Хотя я не виделся с ним в последние пару лет, мне всегда казалось, что мы скоро опять встретимся, обсудим фильмы, будет смеяться, шутить. Мне очень грустно от мысли, что этого больше не случится.

Вы замечали одиночество и печаль, которые, как говорят, были его вечными спутниками?

Одна из моих первых встреч с ним была в Нью-Йорке, где он арендовал пентхаус в башне Трампа. Он был очень одинок. Он подвел меня к окну, указал вниз на Пятую Авеню и сказал, что отдал был все на свете за возможность просто спуститься вниз и пройтись по магазинам. Потом я навещал его в Орландо и с удивлением обнаружил, что я был единственным, кто общался с ним, не считая персонала. Пару дней там были только мы вдвоем. Мне кажется, у него было мало близких друзей – таких, которым ничего не было бы от него нужно.

Ваше самое яркое воспоминание, связанное с ним?

Как я смешил его. Когда Майкл смеялся, когда удавалось добиться от него большего, чем хихиканье в ладошку, это было бесценное зрелище! Он любил смеяться, и забавно было легонько его дразнить. Наверное, одно из моих любимых воспоминаний — со съемок «Ghosts»: мы заканчивали дубль, и если я хотел снять еще один, я, подражая голосу лося Буллуинкла из мультфильма, говорил: «На этот раз точно получится!» Когда я впервые произнес это, он хохотал целую вечность. А потом все время просил меня, даже после удачных дублей: «Мик, покажи Буллуинкла!» Таким мне нравится его вспоминать.

Выпустят ли «Ghosts» теперь на DVD?

Надеюсь. Это был очень дорогой в производстве фильм, а его так и не выпустили в США. И ведь Майкл заплатил за него из своего кармана. Я не знаю, кому теперь принадлежат права. Но думаю, людям фильм очень понравится. Он претерпел сильные изменения после того, как я ушел из проекта, но тем не менее стал значительным достижением. Я бы очень хотел видеть его в продаже. Единственная копия, которая у меня есть, — на VCD, купленном мною в Гонконге. Этот фильм заслуживает лучшего.
(źródło)
38-minutowy film "Ghosts", nakręcony w 1996 roku, słusznie można uznać za szczytowe osiągnięcie Michaela Jacksona w gatunku krótkiego filmu muzycznego. Tymczasem film ten jest stosunkowo mało znany szerokiej publiczności. Jego uroczysta premiera miała miejsce na festiwalu filmowym w Cannes w 1997 roku, ale film nigdy nie został wydany w Stanach Zjednoczonych. Do dziś nie ma oficjalnego wydania "Ghosts" na DVD - film można znaleźć tylko w postaci bootlegów.

Autorami scenariusza do "Ghosts" byli Michael Jackson i słynny mistrz horroru, Stephen King. W 2009 roku, Stephen King wspomniał o znajomości z Michaelem i pracy nad projektem:

"Stephen? ... Stephen King?" Tu ... hm ... Michael. Michael Jackson". Głos był wysoki, pełen niepokoju, nadziei i entuzjazmu. "Ja ... o, Boże ... Jestem twoim gorącym wielbicielem!"

Przekonałem go, że z wzajemnością, ale przede wszystkim, byłem zdezorientowany. Był rok 1993, byłem na planie mini-serialu "Konfrontacja" i ni z tego, ni z owego, ktoś podał mi słuchawkę telefonu, a na drugim końcu linii znajdował się samozwańczy Król Popu. Jak się okazało, chciał, żebym napisał scenariusz do najstraszniejszego - najbardziej intrygującego – filmu, zatytułowanego "Ghosts". Wyjaśnił, że miał być podobny do starych filmów o Frankensteinie, tylko straszniejszy. Przerażający! "Stephen", powiedział, "musimy to zrobić. Zaszokujemy świat".

Dałem z siebie wszystko, co tylko mogłem, nie dlatego, że prosił mnie o to Michael Jackson i nie dlatego, że musieliśmy szokować świat, ale dlatego, że zawsze interesowałem się wszystkim co nowe, a pisanie scenariusza dla minimusicalu było dla mnie nowością. Historia, na której opierała się fabuła w filmie - jaką przedstawił mi tamtego dnia - dotyczyła tłumu rozgniewanych, pruderyjnych mieszkańców miasta (nie chłopów z pochodniami), którzy chcieli wypędzić z miasta ekscentryka, mieszkającego w pobliskim zamku. Ich zdaniem miał on zły wpływ na dzieci. Przypomniało mi to, jak w czasach mojego dzieciństwa, moi rodzice odnosili się do rock'n'rolla i jeszcze dziś odnoszą się do artystów, takich jak Ozzy Osborn i Marilyn Manson (który w 1995 roku wyda album “Smells Like Children”). Nie znałem wtedy jeszcze plotek na temat Jacksona i uwodzenia dzieci, ale prawdopodobnie wziąłbym się za ten projekt, nawet gdybym znał. Kiedy jesteś sławny, ciągle jesteś o coś oskarżany, od drobnych kradzieży, po zabójstwo Johna Lennona.

Film był kręcony przez trzy tygodnie, po czym odłożony na półkę na trzy lata. Wtedy prawdopodobnie wiedziałem, z jakiego powodu, ale teraz już nie pamiętam. Najpierw reżyserem był mój stary przyjaciel, Mick Garris. Kiedyś, na etapie przygotowania, uczestniczyłem w rozmowach telefonicznych, podczas których omawiano choreografię, a Michael zasnął. Innym razem zadzwonił do mojej żony i zapytał ją, jak mnie znaleźć. Podała mu numer telefonu. Michael zadzwonił ponownie pięć minut później, prawie we łzach. Jak wyjaśnił, nie miał pod ręką długopisu, więc próbował zapisać numer palcem na dywanie, ale potem nie mógł go odczytać. Żona dała mu ponownie mój numer. Michael podziękował jej serdecznie ... ale nigdy do mnie nie zadzwonił.

Kręcenie filmu "Ghosts" zostało wznowione tak nagle, jak zostało przerwane. Mick wspomina, jak Michael zadzwonił do niego w 1996 roku: "Mick, to wszystko dojdzie do skutku! Musimy tylko wierzyć, że to zrealizujemy!" Tak się stało, tylko bez Micka. W tym czasie pracował nad miniserialem "Lśnienie", więc rolę reżysera przejął Stan Winston. Fabuła odeszła od mojego oryginalnego scenariusza, ale teraz to już nie ma znaczenia. Ważne jest to, że w tym filmie utrwalono jeden z najlepszych, najbardziej natchnionych tańców w karierze Jacksona. Patrząc na ten taniec, zrozumiesz, dlaczego Fred Astaire powiedział Jacksonowi, że "porusza się cholernie dobrze". Film pokazuje także smutek Jacksona i jego niemal bolesne pragnienie zadowalania. “Tak, jestem dziwny”, mówią jego oczy, “ale staram się jak mogę i chcę dać wam radość. Czy to jest takie złe?”

Ten smutek jest charakterystyczny dla ludzi, którzy mają tak wielki talent, że staje się ciężarem, a nie błogosławieństwem. Pomimo swojej niezwykłej urody (chociaż wtedy już z pewnością robił operacje plastyczne, które ostatecznie zniszczyły jego niesamowity wygląd), Jackson był boleśnie nieśmiały. Ciężko z nim było - czasem było to niemożliwe - podtrzymać rozmowę, ale kiedy oglądam ten stary film, czuję radość ... i nie, to wcale nie jest złe.

Warto zauważyć, że żaden sąd nigdy nie uznał go za winnego czegokolwiek, a kiedy spytałem o to Micka, który okresowo kontaktował się z Michaelem, zapewnił mnie, że Michael był rzeczywiście niewinny tego, o co go oskarżono. Jednakże sąd opinii publicznej uznał go za winnego Dziwactwa Pierwszego Stopnia, w wyniku czego zaczął się tułać jak eremita, z jednego nawiedzonego zamku do drugiego. W końcu w jednym z nich umarł. Obcy, zagubiony człowiek, ale nie wyjątkowy w swoim odejściu. Podobnie jak James Dean, Elvis Presley, Kurt Cobain, Heath Ledger i tuziny innych, po prostu odszedł za wcześnie.

Ale, Boże, o, Boże, jak on umiał tańczyć ...

Zdjęcia do "Ghosts" rozpoczęły się w 1993 roku, ale wkrótce zostały przerwane z powodu skandalu związanego z oskarżeniami wysuniętymi przeciwko Michaelowi i zakończyły się dopiero trzy lata później. Pomiędzy 1993 i 1996 rokiem, film przeszedł kilka metamorfoz. Pierwotnie pomyślany jako 10-minutowy teledysk do piosenki "Is It Scary", z bohaterami “Rodziny Addamsów” w epizodzie, rozciągnął się w czasie (jak to często bywało z projektami Jacksona) i stał się prawie 40 minutowym filmem, mieszanką komedii i gotyku.

Mick Garris, pierwszy reżyser filmu "Ghosts", kiedyś grający rolę zombie w teledysku "Thriller", wspomina pracę z Michaelem Jacksonem:

Proszę nam powiedzieć, jak się pan znalazł w teledysku "Thriller"?

Byłem przyjacielem Johna Landisa. Poznaliśmy się, gdy pracowałem jako sekretarz w biurze wytwórni filmowej Universal, podczas kręcenia “Gwiezdnych wojen”. Biuro Johna sąsiadowało z moim - przygotowywał się do nakręcenia "Menażerii". A Rick [Baker] i jego ówczesna żona byli naszymi dobrymi przyjaciółmi. Więc kiedy zadzwonili do nas, zgodziliśmy się bez wahania. Byłem wtedy młodym pisarzem – dorabiałem sobie na studiach i dopiero zacząłem dostawać zlecenia na scenariusze.

Czy czuł pan, że na pana oczach tworzy się historia popkultury?

Wiedzieliśmy, że tworzymy coś niezwykłego, ale nie podejrzewaliśmy nawet, jakie to było niezwykłe. Wiedzieliśmy, że ten film jest bardziej imponujący niż zwykłe teledyski z tego okresu i wyróżnia się mocno na tle zwykłych występów lat 80-tych. A kiedy Michael zaczął tańczyć tego pierwszego wieczoru, to było olśniewające widowisko. Od razu stałem się fanem.

Zaprzyjaźnił się pan wtedy z Michaelem?

Nie. Później, kiedy kręciłem "Konfrontację", Stephen King i Michael napisali scenariusz do kolejnego teledysku z gatunku horroru – na bardzo dużą skalę, nawet w porównaniu do "Thrillera". King mnie polecił i to wtedy tak naprawdę poznałem Michaela. Wtedy zostaliśmy przyjaciółmi.

Jak pan myśli, co Michael chciał osiągnąć filmem "Ghosts"?

Michael chciał stworzyć najbardziej imponujący i najstraszniejszy krótki film muzyczny wszech czasów. Nie wiem, czy mu się to udało - w takim kontekście trudno jest zrobić coś naprawdę strasznego - ale jest zrobiony z rozmachem, spektakularny, muzyka i taniec są wspaniałe. I zdecydowanie niesie ze sobą przesłanie. Temat odszczepieńca-dziwaka, który wymyślili obaj z Kingiem, był ważny i pozostawał głównym we wszystkich wersjach.

Jak zaczął pan pracować nad filmem, w jaki sposób współpracował pan z Michaelem, Stanem Winstonem i Stephenem Kingiem?

Byłem pierwszym reżyserem. Prace nad filmem rozpoczęły się w 1993 roku i byłem w to zaangażowany na etapie przygotowań i w pierwszych dwóch tygodniach filmowania. Potem zdjęcia wstrzymano na trzy lata i wznowiono kręcenie filmu pod kierownictwem Stana Winstona, który przy mnie nadzorował efekty specjalne. Poleciłem go do ukończenia zdjęć, ponieważ sam byłem wtedy zajęty kręceniem "Lśnienia". Tak więc, tak, spędziłem dużo czasu na planie, ale kiedy podjęto się kontynuowania zdjęć do filmu w 1996 roku, nie brałem już udziału. Czasami w środku nocy dzwonił do mnie Michael – podchodził do tego filmu z bezgraniczoną pasją, bardzo chciał go dokończyć, sprawić, żeby był wybitny. On i Stan byli przyjaciółmi jeszcze z tych czasów, kiedy pracowali razem nad filmem "The Wiz".

Na początku Michael i Steve pracowali nad scenariuszem i nie bardzo zdawałem sobie sprawę z tego, co się dzieje. Dopiero później, gdy scenariusz otrzymał zielone światło, razem z Michaelem i Stanem zaczęliśmy wspólnie spędzać długie godziny, planując złożone efekty, muzykę i fabułę. Jednak film zaczął się od zupełnie innego pomysłu. Niewiele osób wie, że na początku był on zaplanowany jako teledysk promujący film "Rodzina Addamsów 2". Mieli brać w nim udział Christina Richie i chłopiec, który grał Pugsley’a. Kręciliśmy dwa tygodnie, ale nie doszliśmy do numerów muzycznych. Zdjęcia były w pełni, kiedy wybuchł pierwszy tzw. skandal. Michael nagle opuścił kraj, a studio filmowe nie chciało już, żeby reklamował ich film.

Jak pan przeżył śmierć i Stana i Michaela?

Oczywiście, to bardzo smutne, to tragedia. Stan był bardzo utalentowanym, wesołym i przyjaznym człowiekiem. Jednak bliżej byłem z Michaelem, spędziłem z nim więcej czasu. Boli mnie to, co mu się przydarzyło. Zawsze był bardzo kruchy, miał problem ze snem. Kojarzył mi się z piosenką Dona McCleana o Vincencie Van Goghu. Świat może być bardzo okrutny, a Michaelowi było całkowicie obce okrucieństwo. Bardzo wrażliwy i dobry człowiek. I wielu nie wie, jaki był mądry i jakie miał poczucie humoru. Bardzo błyskotliwy, niezwykle utalentowany facet.

Michael miał nadzieję, że "Ghosts" osiągnie taki sam sukces jak "Thriller"?

Wydaje się, że Michael zawsze marzył o stworzeniu czegoś wielkiego. Myślał z rozmachem, ponieważ całe jego życie było otoczone wielkością. Nie wiem, czy porównywał ten film do "Thrillera", ale wiem, że planował zrobić coś wyjątkowego.

I w "Ghosts" i w "Thrillerze" jest przedstawiony jako czarujący potwór-dowcipniś. Czy myśli pan, że podobała mu się taka reputacja, nawet gdy media zwróciły się przeciwko niemu?

On bardzo lekko traktował ten wizerunek, chociaż kiedy prasa stała się okrutna, z pewnością go to bolało, wycofał się, stał się bardziej zamknięty. Chociaż byliśmy przyjaciółmi, nie widywaliśmy się zbyt często. Czasem mogliśmy nie widzieć się przez kilka lat i nie komunikować się, ale kiedy się spotykaliśmy, zawsze były to bardzo miłe spotkania.

Gdzie pan był, kiedy usłyszał o jego śmierci? Co pan pomyślał i poczuł?

Siedziałem za kierownicą samochodu i usłyszałem w radiu, że został zabrany do szpitala. Byłem oczywiście zszokowany, jak wszyscy inni. Jakąś godzinę później pojawiły się pogłoski, że on nie żyje i po prostu nie mogłem w to uwierzyć. Zajęło mi kilka dni, żeby to sobie uświadomić. Może to było nieuniknione, nie wiem. Wiem tylko, że był delikatnym, wrażliwym, niewiarygodnie dobrym i szlachetnym człowiekiem. Byłem załamany, jak cały świat. I bardzo mi było żal jego dzieci - są wspaniałymi dziećmi, wcale nie rozpieszczonymi. Przynajmniej takimi widziałem je kilka lat temu.

Jak pan odreagował ciągłe wałkowanie tego tematu w mediach i spekulacje na temat przyczyn śmierci?

Nie wiem, nienawidzę spekulacji. Wiem, że miał własne problemy, lęki, słabości. Osobiście nie widziałem leków, czy czegoś takiego. Nie byliśmy z nim w aż tak bliskiej relacji. Mogę tylko powiedzieć, że bardzo mu sprzyjałem. Miałem szczęście pracować z nim i brakuje mi go. Chociaż nie widziałem się z nim przez ostatnie kilka lat, zawsze wydawało mi się, że wkrótce znów się spotkamy, porozmawiamy o filmach, pośmiejemy się, pożartujemy. Jest mi bardzo smutno na myśl, że to się więcej nie powtórzy.

Czy zauważył pan samotność i smutek, które, jak mówią, były jego wiecznymi towarzyszami?

Jedno z moich pierwszych spotkań z nim było w Nowym Jorku, gdzie wynajmował apartament w Trump Tower. Był bardzo samotny. Zaprowadził mnie do okna, wskazał na Piątą Aleję i powiedział, że oddałby wszystko na świecie za możliwość zwykłego zejścia na dół i przejścia się po sklepach. Potem odwiedziłem go w Orlando i byłem zaskoczony, gdy dowiedziałem się, że jestem jedynym, który się z nim kontaktował, nie licząc personelu. Przez kilka dni byliśmy tam tylko we dwóch. Wydaje mi się, że miał niewielu bliskich przyjaciół - takich, którzy niczego od niego nie potrzebowali.

Jakie ma pan najbardziej żywe wspomnienie z nim związane?

Jak go rozśmieszałem. Kiedy Michael się śmiał, kiedy udało się uzyskać od niego więcej niż chichotanie w dłoń, był to nieoceniony widok! Lubił się śmiać i zabawne było takie delikatne drażnienie się z nim. Z pewnością, jedno z moich ulubionych wspomnień pochodzi ze zdjęć do “Ghosts”: kończyliśmy dubel tego samego ujęcia i jeśli chciałem nakręcić jeszcze jeden, naśladując głos łosia Bullwinkle’a z kreskówki, mówiłem: "Tym razem na pewno się uda!" Kiedy powiedziałem to po raz pierwszy, śmiał się głośno całą wieczność. A później zawsze mnie prosił, nawet po udanych ujęciach: "Mick, pokaż Bullwinkle’a!" Takiego lubię go wspominać.

Czy “Ghosts” zostanie wydany na DVD?

Mam nadzieję, że tak. Produkcja filmu była bardzo droga, ale nigdy nie został wydany w Stanach Zjednoczonych. A Michael zapłacił za niego z własnej kieszeni. Nie wiem, kto jest teraz właścicielem praw. Myślę jednak, że ludziom bardzo się ten film spodoba. Przeszedł ogromne zmiany po tym, jak ja opuściłem projekt, tym niemniej, był znaczącym osiągnięciem. Bardzo bym chciał zobaczyć go w sprzedaży. Jedyny egzemplarz, jaki mam - na VCD, kupiłem w Hong Kongu. Ten film zasługuje na coś lepszego.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

26/07/18 22:51 AmeliaAdamska14
Kocham ten film

26/07/18 16:31 ♥ Jolanta ♥
Także i ja chciałabym mieć ten film w swoim domu ... oczywiście ,ogladam go w necie i to prawda,że taniec Michaela jest fascynujący... patrzę i za chwilę cofam filmik do tyłu,by tysięczny raz sprawdzić jak on to zrobił... nogi szczególnie te tańczące nogi.... Lubię czytać wypowiedzi ludzi,którzy z nim pracowali,którzy go znali,bo wtedy poznaję prawdziwego Michaela.Mam nadzieję,ze Estate zdecyduje się w końcu pokazać ten film całemu światu , bo warto,by ludzie poznali zawarte w nim przesłanie... dopóki kogoś nie poznasz,to nie oceniaj . Dziekuję ...kato... i pozdrawiam .

23/07/18 12:43 AmeliaAdamska14
Dzięki za tłumaczenie

23/07/18 10:42 gość
Dziękuję bardzooooo za tłumaczenie <3