En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Друг познается в беде. Майкл и Дебби Przyjaciela poznaje się w biedzie. Michael i Debbie.
Author: Julia Sirosz (Justice) (2014) Autor: Julia Sirosz (Justice) (2014)
Fani mają często negatywny stosunek do Debbie, ale gdy się tak głębiej zastanowić, to można wysnuć wniosek, że jest ona takim chłopcem do bicia, tylko czy słusznie? Poniżej artykuł napisany przez fankę Michaela, zawierający wypowiedzi z różnych źródeł, ale też i przemyślenia autorki. Oprócz wypowiedzi, których pochodzenie jest zaznaczone w tekście, autorka wykorzystuje fragmenty wywiadu z Debbie Rowe: „The Missing Tapes”, fragmenty zeznań w sprawie „The People of California vs Michael Jackson” (2005), wywiad z Chuckiem Henry (1998), fragmenty zeznań w sprawie „Katherine Jackson v. AEG Live"(2013)
Над мавзолеем на кладбище Форест Лоун в Лос-Анджелесе – летнее солнце. У дверей, ведущих к гробнице легендарного Майкла Джексона – группка поклонников. Множество цветов и открыток, которые сюда присылают и привозят со всего мира. Поклонники собираются здесь, чтобы поделиться своим горем, ведь с момента смерти их любимца прошло всего полгода, и боль еще очень велика. Из медленно едущей мимо мавзолея машины за ними наблюдает полная светловолосая женщина в простых джинсах и рубашке. Машина четырежды проезжает мимо входа, прежде чем остановиться. Женщина выходит наружу, но все еще не решается подойти ближе. Когда группа людей у входа замечает ее и приглашает к ним – она начинает плакать. Ее обнимают все. Утешают, гладят по плечам, дарят футболку с логотипом Justiсe4Michael.

– Я боялась, что вы ненавидите меня, – всхлипывая, говорит Дебби Роу. Она здесь не в первый раз, но до этого ни разу не встречала здесь поклонников Майкла. Эта встреча важна и для них, и для нее. Об этой женщине стоит говорить. Ее мысли и чувства к Майклу стоят того, чтобы поделиться ими со всем миром, невзирая на неоднозначное отношение к ней.

Дебби Роу, по ее словам, познакомилась с Майклом в 1982 или 1984 году (она говорит, что плохо помнит даты). Она работала медсестрой в клинике доктора Арнольда Кляйна, специализировавшегося на дерматологии, а позднее – на ботоксе и коллагеновых инъекциях. Кляйн был известен среди знаменитостей, и в клинике часто появлялись звезды. Джексон пришел на прием в выходной день, поскольку Кляйн принимал известных пациентов в нерабочие часы. Там Дебби и увидела его впервые.

«Я представилась и сказала: ты – лучший в своем деле, ты потрясающий артист. И я – лучшая в своем деле, я потрясающая медсестра. Только давай мы впредь будем заниматься своим делом в урочное время?». Майкл засмеялся, и с тех пор они стали друзьями.

Дебби не придерживалась формальностей в работе, она вела себя с пациентами очень просто, ей удавалось успокаивать их перед проведением каких-либо процедур, и Майкл очень ценил это качество. Они быстро подружились, часто болтали по телефону и даже стали видеться вне клиники. Он всегда просил ее присутствовать на процедурах, поскольку боялся уколов и боли. Во время инъекций она держала его за руку. Она также иногда ездила с ним в туры (Bad и Dangerous), поскольку даже во время гастролей он проходил лечение от акне, витилиго и красной волчанки.

В 1993 году Майклу сделали операцию на коже головы (устраняли последствия ожога, полученного им на съемках рекламы Пепси в 1984 году). После операции Дебби навещала его дважды в день, чтобы убедиться, что у него все в порядке, и поддержать его. Она также контролировала, какие препараты он принимал, постоянно была рядом, когда он боролся с зависимостью от болеутоляющих, и, похоже, была одной из немногих, кто по-настоящему заботился о его самочувствии, поскольку вокруг Майкла в то время вертелось множество врачей, и каждый старался выписать ему побольше лекарств, не особенно разбираясь, нужны они на самом деле или нет. Они иногда ходили в кино, часто общались по телефону. Сопровождая его во время гастролей, она смотрела концерты Джексона, сидя на сцене, чтобы ее не затолкали фанаты. «Он был прежде всего моим другом. Мне так чертовски повезло! Это было невероятно, а я даже не была поклонницей. Шоу были потрясающими, танцы были потрясающими, Майкл выкладывался на выступлениях. И он все равно потом спрашивал: “Ну как? Я нормально выступил?” Приятель, ты что, не слышал, как кричат 55 000 человек? Я думаю, нормально. Его выступления были атлетическим марафоном».

«Он пашет два с половиной часа, а я сижу сбоку на сцене, смотрю на него и думаю – Боже, это не мой Майкл. Это Майкл Джексон. Когда он заканчивает шоу, в нем бурлит адреналин, он ни на секунду не может остановиться, и рядом с ним тяжело находиться. Мне ведь хочется прийти домой и отдохнуть».

Майкл практически никуда не мог выйти, не привлекая к себе всеобщего внимания. Когда ему бывало грустно, Дебби брала его на прогулки. «У меня Toyota Celica – ну кто бы заподозрил Майкла в такой машине?» В 80-90-е было много двойников Джексона, поэтому он мог иногда гулять неузнанным. Однажды они поехали в магазин Tower Records, без охраны. В магазине было мало народу, Майкл рассматривал диски. «И тут я слышу через весь зал: “Дебби, ты знаешь этого артиста?” Все моментально узнали его по голосу – через 20 минут магазин был забит людьми». Дебби и Майклу пришлось запереться в уборной и вызвать по телефону охрану. «Мне так за это попало!» — вспоминала Роу.

После развода с Лизой-Мари Пресли 1996 году Майкл, так и не сумевший уговорить ее на ребенка, пребывал в отчаянии. Ведь он мечтал о собственной семье и детях еще с юности. Особенно о детях.

«Я знаю, настанет день, я найду нужную женщину и женюсь. Я часто думаю о том, как хорошо иметь детей, — приятно ведь, когда у тебя большая семья, тем более что я сам вышел из такой. Раздумывая о будущей семье, я хочу, чтобы у меня было тринадцать детей». (Майкл Джексон, автобиография «Лунная походка», 1988 г.)

Дебби, увидев, насколько он расстроен, предложила родить ему ребенка, чтобы он смог, наконец, стал отцом. Майкл обдумывал ее предложение около двух недель и в итоге принял его.

«Я хотела, чтобы он стал отцом. Я хотела, чтобы через своих детей он смог испытать все то, чего был лишен в собственном детстве».

Из интервью Лизы-Мари Пресли журналу Playboy (июнь 2003 г.)

PLAYBOY: Вы с Майклом обсуждали вопрос о детях?

Пресли: Да. [смеется] Я выкручивалась как могла, мол, я не думаю, что прямо сейчас это хорошая идея. Но я знала, что он хотел именно этого. И я знала, что Дебби Роу предложила ему это, когда мы еще были женаты, он сам так говорил. Какая-то медсестра, которая влюбилась в него и предложила ему родить ребенка.

PLAYBOY: Он пытался таким образом склонить вас к этому?

Пресли: Вроде того. «Дебби говорит, что родит мне ребенка». Ну и ладно, пусть Дебби рожает! Даже смешно, когда я представляла, что рожу от него ребенка, то могла видеть только длительные судебные тяжбы за опеку.

Фрэнк Касио, крестник и ассистент Майкла: «Часто возникал вопрос, действительно ли у Майкла были интимные отношения с Дебби Роу. Казалось, люди думали, что сумеют понять Майкла, если разгадают секрет его отношений с женщинами, но Майкл сам был хозяином своей судьбы. Простых ответов в его случае не было».

Из документального фильма «Жизнь с Майклом Джексоном» (Мартин Башир, 2003 г.)

Мартин Башир: Ты занимался сексом с Дебби?

Майкл: Да.

Башир: Я знаю, тебе трудно говорить об этом, потому что тебя это смущает, но ты в самом деле занимался с ней сексом, вы зачинали ребенка?

Майкл: Да, да.

Майкл: Она [Дебби] хотела родить мне ребенка в подарок.

Башир: В подарок? Что ты имеешь в виду?

Майкл: Ну, в подарок. Я постоянно носил на руках куклу, похожую на ребенка, потому что очень хотел своих детей.

Башир: То есть, ты хочешь сказать, что твоя жена родила тебе двоих детей просто в подарок, потому что знала, что ты очень хочешь стать отцом?

Майкл: Да, это был прелестный жест с ее стороны.

Башир: Невероятный, я бы сказал.

Майкл: В мире полно суррогатных матерей, которые делают это каждый день.

Дебби неоднократно отказывалась отвечать на вопрос, были ли у нее с Майклом интимные отношения. «Это не ваше дело, вопрос некорректный». Однако она сказала следующее:

«Мне кажется, что, когда любишь кого-то… разве не просыпаешься посреди ночи, чтобы просто посмотреть на него? Увидеть эту красоту. Это спокойствие. Этот мир. Человек перед тобой без всяких масок. На его лице не видны следы дневного стресса и всего того, что происходит. Я могла смотреть на него так часами. Это был покой».

«Надо было оградить ребенка от неприятностей, связанных с рождением вне брака. Детям и без того будет непросто в жизни. Совершенно не хотелось, чтобы на них навесили этот ярлык, ведь на их отца их навешали предостаточно. Они не должны так жить. Это был просто способ уничтожить эти ярлыки и сделать то, что люди считают «нормальным».

Во время съемок фильма Ghosts Дебби сообщила ему радостное известие. Она предложила ему прокатиться, чтобы найти уединенное место для разговора, и когда они отъехали от съемочной площадки, она остановила мотоцикл и сказала ему, что он станет отцом. «Он был так счастлив, что выбежал на взлетную полосу с криками». Майкл скупил все возможные книги о воспитании детей. Он хотел быть самым лучшим в мире отцом. Он записал для еще не родившегося сына кассеты со своим голосом, и Дебби прикладывала к животу наушники, чтобы ребенок слушал его голос и мог узнать отца. В то же время жить обычной жизнью становилось все труднее.

«Майкл предупреждал меня, что внимание ко мне будет огромным. Он говорил: “Ты понятия не имеешь, на что они способны”. Я не понимала – почему? Это всего лишь ребенок. У нас будет ребенок, что в этом такого необычного? Похоже, я ошибалась… Помню, я уже была беременна, но еще никто не знал, это был наш маленький секрет, но я с каждым днем все увеличивалась в размерах. И я узнала, что фотография, на которой видна моя беременность, стоит полмиллиона долларов. Кому и зачем это было нужно? Или они никогда не видели беременных женщин? Или я должна выглядеть как-то иначе только потому, что это ребенок Майкла?»

Подруга Дебби, Мэри Коландро, девять лет жившая по соседству с Роу, подтвердила: «Я знаю, что она не хочет всей этой известности. Она сделала это ради Майкла. Она сказала нам, что хочет родить ему ребенка как друг». И, невзирая на все сплетни о том, что ребенок был зачат с помощью искусственного оплодотворения, подруга утверждает обратное: «Она сказала, что все было естественным путем, и я ей верю. Она всегда была Майклу хорошим другом. Она очень верна ему».

Когда Дебби была на пятом месяце беременности, они поженились. Майкл позвонил ей и пригласил приехать в Австралию, где у него в тот момент проходили гастроли. Регистрация брака прошла прямо в отеле, в котором он остановился, и была очень скромной. Дебби рассказывала, что у них даже не было «классической» брачной ночи, поскольку церемония была сразу после концерта, вокруг было шумно, все праздновали очередное удачное выступление, поэтому она попросилась в другую часть здания, подальше от шума, чтобы отдохнуть. После этого в таблоидах стали массово появляться сообщения о том, что Дебби получила за первого ребенка 1 миллион долларов. Ни одно из этих сообщений не подтвердилось. Сама Дебби настойчиво опровергала подобные слухи: «Все это неправда. Почему люди мне не верят? Я никогда бы не стала рожать ему детей ради денег. Я делаю это, потому что я его друг. Дружба – вот что по-настоящему важно. Я люблю свою свободу. Я не хочу «одомашниваться». Это была бы уже не я. Я не могу быть такой, какой меня хотят видеть люди, какой меня хотят видеть поклонники Майкла. Я должна быть такой, какая я есть. Меня все устраивает, и это только мое личное дело».

Через несколько дней после свадьбы радиостанция Q106 в Сан-Диего, Калифорния, провела небольшое телефонное интервью с Кэтрин Джексон, матерью Майкла.

Радио Q106: Для вас это стало сюрпризом?

Кэтрин Джексон: Да, в каком-то смысле.

Радио Q106: Вы знакомы с ней, встречались?

Кэтрин Джексон: Я никогда ее не видела.

Радио Q106: Майкл хотя бы раз говорил с вами о ней?

Кэтрин Джексон: Да, иногда.

Радио Q106: Если судить по его словам и разговорам, не казалось ли вам, что, может быть, он влюблен в нее и может однажды жениться?

Кэтрин Джексон: Не совсем.

Первенец Майкла и Дебби, Принс Майкл Джозеф Джексон, родился 13 февраля 1997 года.

«Едва у меня начались схватки, Майкл все время был рядом. Вокруг были врачи, играла музыка. Роды длились долго, 23 часа. Я вообще несдержанна на язык. И каждый раз, когда я открывала рот, чтобы выругаться, Майкл перебивал меня. Он считал, что в такой лексике нет нужды, поскольку есть и другие слова. Но он все время был рядом, держал меня за руку, гладил по волосам. Кажется, меня стошнило один раз, и мне было так неловко, а он сказал: “Перестань. Все отлично. Все прекрасно, все замечательно”. А я ему: “Я точно умру!”»

«Когда показалась головка ребенка, Майкл начал восхищаться, как это красиво. Ну, послушайте, у меня медицинское образование, и никакой красоты в этом процессе нет, я ему так и сказала: «Майкл, там не может быть все так уж красиво». А он мне: «Нет, это прекрасно». И когда ребенок родился, выражение лица Майкла… Я никогда не видела его таким счастливым».

«Он постоянно находится при ребенке. Когда малыш спит, Майкл уходит поработать в студию, писать музыку, танцевать. Когда он подписывает какой-то контракт или работает над каким-то проектом, безусловно, он занимается этим, но все его внимание на сто процентов отдано сыну. Как и должно быть. Был момент, когда Майклу пришлось уехать, у него был очень напряженный график, по пять деловых встреч в день, и мы решили, что для ребенка будет лучше и спокойнее, если мы останемся здесь. Майкл едва мог дождаться возвращения».

Из интервью журналу OK Magazine (апрель 1997 года)

ОК: Майкл, как тебе отцовство?

Майкл: Это невероятно радостный опыт. Сплошная благодать 24 часа в сутки.

ОК: Ты можешь рассказать нам о рождении твоего сына?

Майкл: Мне сложно вспомнить все поэтапно, но я помню, как мы были взволнованы и как нервничали. Дебби очень хорошо держалась во время родов. Когда появился ребенок, раздались радостные возгласы. Я просто не мог поверить в это чудо, которое произошло у меня на глазах. Это было невероятно!

ОК: Майкл, опиши ваши отношения с Дебби.

Майкл: Мы с Дебби любим друг друга, но причины нашей любви не видны ни на сцене, ни на фотографиях. Я полюбил прекрасную, непритязательную, щедрую женщину, а она полюбила меня за то, кем я являюсь.

ОК: Майкл, какое место занимает отцовство среди всего своих жизненных достижений?

Майкл: Это невозможно описать словами. В жизни нет более яркого чуда, чем наблюдать, как твой сын приходит в этот мир.

Из интервью KNBCNews (28 ноября 1997)

Дебби: Он [Майкл] кормит ребенка, меняет ему подгузники, читает ему, поет. Если он говорит по телефону – ребенок у него на руках. Если у него деловая встреча – ребенок с ним. Он кладет ребенка рядом, когда ложится спать. В моем присутствии там нет необходимости. Мне там нечего делать.

Журналист: Во время поездки в Париж вы…

Дебби: Просыпались утром, смотрели мультики… Мне они очень нравятся. Мы играли с ребенком. Просто отдыхали.

Журналист: Именно она [Дебби] предложила родить ребенка. Они говорили об этом еще до того, как Джексон женился на Лизе-Мари Пресли.

Дебби: Он действительно очень-очень ее любил и все еще любит. Она ему все еще небезразлична. Но у них ничего не вышло. И он был страшно подавлен этим.

Журналист: После развода Дебби снова заговорила о детях.

Дебби: Ну, я сказала: «Знаешь, мое предложение все еще в силе. Поэтому, если ты хочешь быть отцом, я сделаю это».

Журналист: Через неделю после того, как сообщения о беременности разошлись по всем масс-медиа, Джексон позвонил Дебби…

Дебби: Он спросил меня, хочу ли я выйти за него, и я сказала: «А ты действительно этого хочешь?» Он ответил, что хочет, и я спросила, не повлияет ли это на нашу дружбу. Мы ведь останемся друзьями? Он сказал: «Обещаю!» Тогда я заявила: «Как только этот брак станет мешать нашей дружбе, мы снова станем друзьями и забудем все остальное». Он ответил: «Этого не произойдет, я обещаю!»

Журналист: Что бы вы сказали людям, которые говорят, будто бы у вас с Майклом какая-то финансовая договоренность. Что именно так все и должно было быть. Что ты родишь ребенка…

Дебби: Мне не нужны деньги. Я бы никогда не стала делать это за деньги. Я сделала это, потому что люблю его. Майкл Джексон – артист. Людей касается только то, что он делает на сцене. А то, что он делает со мной – это уже мое личное дело. Наша жизнь – только наше личное дело и больше ничье.

Через год, 3 апреля 1998, Дебби родила Майклу дочь – Пэрис-Майкл Кэтрин Джексон.

«Мы ждем дочку. Хотим назвать ее Пэрис Майкл Кэтрин – Пэрис в честь города, в котором она была зачата, Майкл – потому что мне очень хочется, чтоб в ее имени было имя Майкла, и Кэтрин – в честь матери Майкла. И я думаю, он будет гораздо более внимателен к дочери. Это ведь его маленькая девочка».

«Я сказала ему: “Она тебя так приструнит! Она будет вертеть тобой как захочет. Все твои планы по завоеванию мира вместе с Принсом никуда не сдвинутся, пока она не даст добро!”».

Из документального фильма «Жизнь с Майклом Джексоном» (Мартин Башир, 2003 г.)

Башир: Как все было? Ты присутствовал при родах?

Майкл: Конечно. Это было так волшебно. Она выходила неправильно, головой назад, и вокруг шеи у нее обвилась пуповина, мы очень волновались. И роды длились дольше. Я так хотел побыстрее забрать ее домой, что, едва мы перерезали пуповину, я схватил ее… она была до сих пор покрыта плацентой… и увез ее домой.

Башир: Ты шутишь!

Майкл: Нет, я серьезно. Я схватил ее и убежал. Акушеры сказали, что все нормально, я могу это сделать. Я привез ее домой и выкупал.

Башир: Но она же только-только родилась.

Майкл: Я знаю.

Башир: Зачем ты это сделал?

Майкл: Потому что я почувствовал, что это правильно. Мне сказали, что все нормально, Дебби разрешила, и врачи разрешили. Я испугался, что они могут сказать мне какие-нибудь неприятные новости, я был напуган. Но, слава Богу, плохих новостей не последовало. Я просто не хотел слышать, что у нее могут возникнуть какие-то проблемы, поэтому я взял ее и уехал.

Башир: Но Дебби должна была остаться в больнице. Она ведь только что родила.

Майкл: Разумеется.

Башир: Как она восприняла то, что у нее отняли ребенка сразу же после родов?

Майкл: О, она сама сказала мне взять ребенка. Она сказала: «Давай, забирай ее, я знаю, что ты этого хочешь, я ничего не имею против».

Дебби: Мои дети не зовут меня мамой, потому что я не хочу этого. Они – дети Майкла. Не то чтобы они не были моими детьми, но я родила их, чтобы он стал отцом. На свете есть люди, которым на роду написано быть родителями, и он – один из них. Да, у нас нетрадиционная семья. И если кому-то от этого неловко, мне жаль, что они не столь открыты.

Несомненно, Майкл хотел еще детей, но после вторых родов Дебби не захотела (а, возможно, и не смогла) продолжать.

«Я могла бы родить других детей, но с каждым ребенком становилось только хуже, внимания становилось все больше. И я сказала: “Я очень тебя люблю, но я так больше не могу”. Проблема была не в детях. Проблема была в масс-медиа. Любая мелочь тут же становилась главной темой в новостях. Для меня это было катастрофой. Это был сильный стресс. Не то чтобы я хотела уйти совсем, но я хотела перестать быть центром внимания».

«Даже если он и расстроился, он проявил достаточно благоразумия, чтобы не давить на меня. Он понял. Для нас обоих это был очень волнительный момент, потому что с этого момента наша дружба в некотором смысле изменилась. Мне казалось, что я бросаю друга, но он убедил меня, что это не так. Он сказал, чтобы я позвонила ему, если мне что-нибудь понадобится».

8 октября 1999 года пара подала на развод, указав в причинах «непреодолимые разногласия». В заявлении было сказано, что Роу и Джексон заключили конфиденциальное финансовое соглашение, но детали не разглашались.

«Майкл и я всегда прекрасно ладили. Я развелась с ним, потому что хотела вернуть свою прежнюю жизнь. Я не могла справиться с постоянным давлением славы. Он гений, он знаменитость. А я – нет. Я произвела на свет двух красивых детей, но я не пою и не танцую».

Дебби также подписала договор о конфиденциальности, запрещавший ей общаться с журналистами и рассказывать кому-либо о детях и Майкле. У нее оставались родительские права, но от опекунства она отказалась, полностью доверив воспитание детей Джексону. На суде 2005 года она рассказывала, что ей было разрешено видеться с детьми раз в 45 дней, по 8 часов. Если Майкла и детей не было на месте, встречу переносили на следующие 45 дней. Вдобавок, няни детей вели себя странно – они не позволяли Дебби активно играть с детьми, рисовать, мотивируя это тем, что дети испачкаются. Она приносила с собой сменную одежду, чтобы дети могли переодеться, но ей все равно не разрешали проводить с ними время так, как хотела она. По ее словам, обстановка была ненормальной и едва ли не стерильной. Такое продолжалось полтора года. В то же время Майкл прислушивался к ее словам и на публике всегда скрывал лица детей.

«Определенно, я имею кое-какое влияние, поскольку лица детей все еще скрыты. Майкл гордится своими детьми. Это я боюсь за них. Именно я видела записки от кого-то, кто хотел забрать у него детей».

Между тем, общественность и пресса все чаще высказывали сомнения в том, что Джексон действительно является биологическим отцом Принса и Пэрис. Однако у тех, кто был близко знаком с Майклом, никаких сомнений не возникало.

Из интервью Шмули Ботеака (2001 год):

Журналист: Как насчет Дебби Роу? Они были вместе, когда вы познакомились с Майклом?

Ботеак: Они уже расходились.

Журналист: А дети? Он действительно отец этих детей?

Ботеак: Разумеется. Принс похож на своего отца. У него глаза Майкла, на коже – такие же пятна, как у него.

Журналист: А мать видится с детьми?

Ботеак: Иногда.

В 2001 году Дебби отказалась сначала от прав на посещение, а потом и от родительских прав, когда стало ясно, что никаких изменений в режиме посещений не планируется. Она неоднократно пыталась поговорить об этом с Майклом, но в тот период они могли общаться только через своих адвокатов.

Из транскрипта судебных слушаний об отказе Дебби Роу от родительских прав:

Вопрос: Когда вы видели детей последний раз?

Ответ: Кажется, в августе или октябре прошлого года, когда я отказалась от прав на посещение.

Вопрос: Вы общались с детьми?

Ответ: Нет.

Вопрос: За последний год ни разу?

Ответ: Нет.

Вопрос: Вы хотели бы общаться с детьми?

Ответ: Нет.

Вопрос: У вас возникает желание позвонить детям по телефону?

Ответ: Нет.

Вопрос: У вас возникает желание послать им открытки или письма?

Ответ: Нет.

Вопрос: Вы хотите, чтобы суд отменил ваши родительские права?

Ответ: Да.

Вопрос: Почему?

Ответ: Потому что Майкл – прекрасный человек и гениальный отец. Так будет лучше, я как мать считаю, что это в лучших интересах детей. Когда я виделась с ними раз в 45 дней, это было похоже на вторжение в их жизнь, а у них в жизни будет достаточно таких вторжений. Я не хочу быть частью этого. Если я когда-нибудь понадоблюсь Майклу, или если детям потребуются печень, почка, доброе слово, что угодно – я всегда приду и буду рядом. Но это его дети. Я родила их для него. Их бы здесь не было, если бы не моя любовь к нему. Я сделала это, чтобы он мог стать отцом, а не для того, чтобы самой стать матерью. Отцовство или материнство нужно заработать, заслужить. Я ничего не сделала, чтобы заслужить это звание.

Вопрос: Как долго вы обдумывали это решение?

Ответ: Около года. Единственная причина, почему я не сделала это год назад – все вокруг начали бы хвататься за сердце, охать, ахать, «о Боже, а ты хорошо подумала?» Поэтому, чтобы все раз и навсегда поняли, я очень хорошо все обдумала. И считаю, что детям так будет лучше.

Вопрос: Вы осознаете, что в будущем вы уже не сможете вернуться в суд, чтобы восстановить родительские права?

Ответ: Я знаю.

Вопрос: Вы думали о том, что будет с детьми, если Майкл умрет?

Ответ: Я уверена, у него на примете уже есть какой-нибудь замечательный человек, который позаботится о них в таком случае.

Отказавшись от всех прав, Дебби сдержала слово и всегда старалась поддержать Майкла, опровергнуть слухи. Ее очень возмущало то, что кто-то может до сих пор верить во всякие сплетни и ложь, публикуемую в желтой прессе.

«Люди говорят, что я бросила детей. Я? Бросила своих детей? Я их не бросила. Они со своим отцом, там, где они должны быть. Он прекрасный отец. Когда малышу что-то нужно, Майкл без лишних намеков понимал, что именно нужно. Это просто не мое. До встречи с Майклом я никогда не хотела иметь детей. Я помню этот разговор, когда я предложила ему родить ребенка. Он спросил – почему? Я сказала – потому что люблю тебя. Почему же еще?»

«Он такой чудесный, внимательный, любящий человек. Его показывают совершенно не таким, каков он на самом деле, и меня это бесит. Меня возмущают люди, предъявляющие ему всякие обвинения в том, что он плохой отец. Никто другой не относится к отцовству с таким вниманием. Быть отцом – это искусство. Звание родителя, отца нужно заслужить. Просто родить ребенка не дает тебе право называться отцом или матерью. Это нужно заслужить».

В 2003 году Майкл сам связался с ней и попросил ее дать интервью для спецпрограммы, которая должна была опровергнуть информацию, показанную в документальном фильме Мартина Башира «Жизнь с Майклом Джексоном». Для этого ее освободили от обязательств по договору конфиденциальности. Представители Майкла пообещали ей, что после записи интервью она сможет увидеться с детьми и самим Майклом. Это условие так и не было выполнено.

В декабре 2004 года Дебби снова отправилась в суд и подала петицию о восстановлении ее родительских и опекунских прав. Судья отверг прошение об опекунстве, но вернул ей родительские права. Адвокат Майкла по семейным делам, Томас Холл, заявил, что готовит апелляцию против этого решения. В июле 2006 года Дебби подала против Майкла иск за невыплату предназначавшегося ей денежного содержания, как было оговорено при их разводе. Судя по документам, Джексон прекратил выплаты в октябре 2003 года. Согласно договору, в первые три года после разрыва Дебби должна была получать 1 млн. долларов в год, и еще 750 тыс. долларов ежегодно в течение следующих шести лет. Роу также получила дом в Беверли Хиллс и автомобиль. В августе 2006 года Майкл сделал ответный ход, в поданных им документах было сказано, что он уже выплатил все, что причиталось по их договоренности. Он также заявлял, что Дебби нарушила договор о конфиденциальности (вероятно, помимо интервью 2003 года, были еще какие-то нюансы и заявления со стороны Дебби, на которые не распространялось временное освобождение от договора о конфиденциальности). В итоге, в октябре 2006 года стороны наконец-то пришли к окончательному урегулированию разногласий. Адвокат Майкла заявил: «Мой клиент очень доволен результатами. Возможно, теперь они (Майкл и Дебби) смогут покончить со всем этим и жить дальше». Дебби окончательно отказалась от всех прав, касающихся детей. Судья также постановил, что Майкл должен взять на себя расходы Дебби, понесенные ею в ходе судебного разбирательства.

Из книги Фрэнка Касио «Мой друг Майкл»:

«Майкл и Дебби Роу развелись в 1999 году, но внезапно она вернулась на арену и стала добиваться восстановления прав на посещение детей, хоть и говорила когда-то, что ей не требуется видеться с ними. Когда Майклу позвонил адвокат и рассказал об иске Дебби, тот пришел в ярость. Какими только словами он ее не называл! Но, выпустив пар, он сразу же расплакался.

– Вот видишь, Фрэнк? – сказал он мне. – Никому нельзя верить. Она была моим другом. Я верил ей до такой степени, что дал ей выносить моих детей. А теперь посмотри, что она пытается со мной сделать.

– Дебби знает, что ты лучший отец в мире, – ответил я. – Видимо, это все адвокаты, они нашептывают ей всякие гадости.

Позднее я узнал от людей Дебби, что мои предположения недалеки от истины. По договоренности после развода Дебби должна была получать алименты. Когда выплаты прекратились из-за проблем Майкла с наличкой, адвокаты Дебби повели жесткую игру. Они нацелились на самое важное, что было в жизни Майкла: его детей.

– Она хочет отобрать у меня детей! – причитал Майкл. – Клянусь, она никогда не сможет забрать у меня моих детей. Никто никогда не сможет забрать их у меня!

Как только он выплатил Дебби задолженность, вопрос был решен, но Дебби обиделась на Майкла за то, что он не сдержал обещание и не выплатил ей содержание, а Майкл, в свою очередь, обиделся, что адвокаты Дебби завели дело так далеко. Все это порядком испортило их отношения».

Многие обвиняли Дебби в том, что она и впрямь бросила детей, что опекунство над ними было интересно ей только потому, что она получала за это хорошие деньги. Другие же усматривали в ее повторном обращении в суд подтверждение виновности Джексона – ведь она попыталась вернуть себе родительские и опекунские права накануне судебного разбирательства по предъявленным Майклу обвинениям в растлении подростка, и люди были склонны считать, что раз она не доверяет ему опеку над его же детьми, то это может означать только одно. Впрочем, могла быть и другая причина как в выплатах денежных сумм на содержание Роу, так и в ее походах в суд. Даже если она и получала от Майкла миллионы долларов (что особенно возмутило многих поклонников), разве с его стороны это не было свидетельством нормального отношения к ней? Разве нельзя расценить это как попытку позаботиться о матери своих детей, чтобы она жила безбедно и ни в чем не нуждалась? Ведь Дебби неоднократно доказывала свою верность Майклу, невзирая ни на что. Когда ему предъявили обвинения в растлении Гэвина Арвизо осенью 2003 года, соцслужбы всерьез рассматривали предложение забрать у него детей, поскольку их нельзя доверить человеку, против которого выдвинуты такие обвинения. И Дебби накануне судебного процесса отправляется в суд, чтобы восстановить родительские права. В ее адрес снова сыплются претензии – мол, как так можно, человеку и без того тяжело, а тут еще она со своими требованиями. Но если отследить все походы Дебби в суд и ее решения то об отказе, то о требовании возврата родительских и опекунских прав, можно также прийти к выводу, что она могла делать все это для подстраховки. В своих интервью и на суде она неоднократно заявляла, что Майкл обожает своих детей и не проживет без них ни дня. Поэтому, когда вставала реальная угроза, что государство может отнять у него детей, она вмешивалась, чтобы не допустить этого. Ведь они всегда могли бы договориться между собой и решить все вопросы опеки. Возможно, что сам Майкл мог об этом и не знать – Дебби рассказывала, как его советники и юристы манипулировали им, искажали информацию, чтобы было легче управлять им и добиваться нужных результатов. Судя по ее показаниям, а также рассказу Фрэнка Касио, именно так и было. Следует также отметить тот факт, что в суд по делу Арвизо она пришла по повестке и выступала свидетелем со стороны обвинения, однако во время прямого и перекрестного допроса она говорила только в защиту Майкла, полностью встав на его сторону. Ее показания стали одним из переломных моментов суда. В итоге Джексон был оправдан по всем статьям. В невозможности связаться с ним напрямую и обсудить какие-то вопросы она обвиняла юристов и высказывала предположение, что, возможно, ему просто не сказали всей правды о ее обращениях в суд, когда она хотела вернуть родительские и опекунские права.

«Майкл не педофил. Он никогда бы не сделал детям ничего плохого. Единственное, что он мог сделать – это помочь им, если они в этом нуждались. Если он может сделать что-нибудь, чтобы улучшить жизнь ребенка, чтобы в их жизни было меньше боли, чтобы их жизнь не была такой невыносимой, пусть даже на одну минуту – он это сделает. Он никогда бы не причинил вреда ребенку».

Из транскрипта показаний по делу «Народ Калифорнии против Майкла Джексона» (2005 г.)

Адвокат: Вам все еще нравится Майкл Джексон?

Роу: У меня о нем очень хорошие воспоминания. И сильные чувства. Но они к тому Майклу, которого я знала и которого я не видела с 1999 года. Это всего лишь мои эмоции. Мы не говорили с тех пор.

Адвокат: Вам так ни разу и не перезвонили, не пригласили повидаться с детьми?

Роу: Нет.

Адвокат: Как вы думаете, кто ответственен за то, что вы не можете увидеть своих детей?

Роу: Он их отец. Видимо, это его решение. Я не хочу в это верить. Я хочу думать, что это вина людей, окружающих его. Я хочу верить, что это Марк Шаффел, который, видимо, пугал его, что я отниму у него детей.

Адвокат: И вас все еще не пускают к вашим детям?

Роу: Да, это так.

Адвокат: Так кто же виноват в этом?

Роу: Когда мне первый раз пообещали, что я увижусь с ними, когда Майкл… Короче, он позвонил мне, чтобы я приехала, когда им было три и четыре года соответственно, и меня представили им как подругу папочки. Вы же не будете говорить ребенку – «Вот, это твоя мама». Я не могу так поступить. Они уже достаточно взрослые. Для них это будет травмой. Это слишком сложно, снова влезть в жизнь детей, которые могут уже и не помнить меня.

Адвокат: Вы считаете, что мистер Джексон, возможно, не против того, чтобы вы виделись с детьми, и вопрос только в том, как это организовать?

Роу: Я очень надеюсь на это. Но мы ни разу не говорили с тех пор. Поэтому ничего не могу сказать. Мне приходится говорить с адвокатами.

Адвокат: Как вы думаете, почему он не говорил с вами?

Роу: Я не знаю, насколько и в чем он заинтересован. Я не знаю, о чем он беспокоится и чего боится. Возможно, он думает, что я заберу у него детей. Не знаю. Я не говорила с ним об этом.

После суда они больше не виделись. Дебби вернулась в колледж, получила степень бакалавра по психологии, уехала из Лос-Анджелеса и занялась разведением лошадей. В 2009 году, когда Майкла не стало, семья даже не позволила ей попрощаться с ним и не пригласила на похороны, но ей разрешили общаться с детьми. Дебби стала активно участвовать в жизни Пэрис. Девочка приезжала к ней на выходные, они ежедневно созванивались. Можно сказать, что теперь дочь – ее единственная семья (по некоторым данным Принс до сих пор отказывается общаться с матерью). С момента расставания с Майклом Дебби больше не ходила на свидания.

«Любому было бы трудно соперничать с ним. Когда о тебе кто-то заботится до такой степени, пусть даже по-дружески, это трудно повторить. И я все еще люблю его. У меня нет желания искать кого-то другого. Его никто никогда не заменит».
(źródło)
Nad mauzoleum na cmentarzu Forest Lawn w Los Angeles - letnie słońce. Przy drzwiach prowadzących do grobu legendarnego Michaela Jacksona - grupka fanów. Mnóstwo kwiatów i kartek, przysyłanych i przywożonych tu z całego świata. Fani zbierają się tutaj, żeby podzielić się swoim żalem, ponieważ od śmierci ich ulubieńca minęło raptem sześć miesięcy i ból nadal jest bardzo duży. Z wolno poruszającego się samochodu, mijającego mauzoleum, spogląda na nich tęga blondynka w dżinsach i koszuli. Samochód cztery razy przejeżdża przed wejściem, zanim się zatrzyma. Kobieta wychodzi, ale wciąż nie ma odwagi podejść bliżej. Kiedy grupa ludzi przy wejściu zauważa ją i zaprasza - zaczyna płakać. Wszyscy ją obejmują. Pocieszają, głaskają po ramionach, dają koszulkę z logo JustiSe4Michael.

- Obawiałam się, że mnie nienawidzicie - mówi Debbie Rowe, łkając. Jest tu nie pierwszy raz, ale do tej pory nigdy nie spotkała fanów Michaela. To spotkanie jest ważne i dla nich i dla niej. O tej kobiecie warto mówić. Jej myśli i uczucia do Michaela są warte tego, żeby podzielić się nimi z całym światem, pomimo dwuznacznego stosunku do niej.

Debbie Rowe, powiedziała, że poznała Michaela w 1982 lub 1984 roku (mówi, że słabo pamięta daty). Pracowała jako pielęgniarka w klinice dr. Arnolda Kleina, który specjalizował się w dermatologii, a później - w stosowaniu botoksu i zastrzyków z kolagenu. Klein był znany wśród celebrytów i w klinice często pojawiały się gwiazdy. Jackson zjawił się w recepcji w dzień wolny od pracy, ponieważ Klein przyjmował znanych pacjentów poza godzinami pracy. Tam Debbie zobaczyła go po raz pierwszy.

"Przedstawiłam się i powiedziałam: ty jesteś najlepszy w swojej branży, jesteś wspaniałym artystą. A ja jestem najlepsza w mojej branży, jestem świetną pielęgniarką. Pozwolisz zatem, że w przyszłości, każde z nas będzie się zajmowało swoją robotą w godzinach pracy?”. Michael roześmiał się i od tego czasu stali się przyjaciółmi.

Debbie nie trzymała się formalności w pracy, zachowywała się z pacjentami bardzo swobodnie, udawało jej się uspokajać ich przed przeprowadzeniem wszelkich zabiegów, a Michael bardzo cenił tę cechę. Szybko stali się przyjaciółmi, często rozmawiali przez telefon, a nawet zaczęli widywać się poza kliniką. Zawsze prosił ją o uczestniczenie w zabiegach, ponieważ bał się zastrzyków i bólu. W trakcie zastrzyku, trzymała go za rękę. Czasami jeździła też z nim w trasy (Bad i Dangerous), ponieważ nawet podczas tras koncertowych był leczony na trądzik, bielactwo i toczeń rumieniowaty.

W 1993 roku Michael przeszedł operację skóry na głowie (eliminacja konsekwencji oparzenia, jakiego doznał podczas kręcenia reklamy Pepsi w 1984 roku). Po operacji Debbie odwiedzała go dwa razy dziennie, żeby upewnić się, że wszystko z nim w porządku i wspierać go. Kontrolowała również, jakie leki zażywał, była zawsze obecna, gdy zmagał się z uzależnieniem od środków przeciwbólowych i wydaje się, że była jedną z niewielu osób, które naprawdę dbały o jego zdrowie, ponieważ w tym czasie wokół Michaela kręciło się wielu lekarzy i każdy z nich starał się przepisywać mu coraz więcej leków, nie rozpatrując szczególnie tego, czy są mu one naprawdę potrzebne, czy nie. Czasami chodzili do kina, często rozmawiali przez telefon. Towarzyszyła mu podczas tras koncertowych, oglądała koncerty Jacksona siedząc na scenie, żeby nie wpychali się na nią fani. "Był przede wszystkim moim przyjacielem. Jestem diabelsko szczęśliwa! To było niesamowite, a nawet nie byłam fanką. Koncerty były niesamowite, tańce były wspaniałe, Michael dawał z siebie wszystko podczas występów. A i tak później pytał: ‘No i jak? Było dobrze?’, ‘człowieku, czy nie słyszałeś, jak krzyczało 55 000 ludzi? Myślę, że było dobrze’. Jego występy były sportowym maratonem".

"On orze przez dwie i pół godziny, a ja siedzę z boku na scenie, patrzę na niego i myślę - Boże, to nie jest mój Michael. To jest Michael Jackson. Kiedy kończy koncert, buzuje w nim adrenalina, nie może się zatrzymać na sekundę i ciężko z nim przebywać. Ja chcę wrócić do domu i odpocząć".

Michael praktycznie nie mógł nigdzie wyjść, nie przyciągając uwagi wszystkich. Kiedy był smutny, Debbie zabierała go na spacery. "Mam Toyotę Celica - kto by podejrzewał Michaela o taki samochód?" W latach 80-tych i 90-tych było wielu sobowtórów Jacksona, więc czasami mógł chodzić nierozpoznany. Któregoś dnia pojechali bez ochrony do sklepu Tower Records. W sklepie było niewielu ludzi, Michael oglądał płyty. "I raptem słyszę przez całą salę: ‘Debbie, czy znasz tego artystę?’ Wszyscy natychmiast rozpoznali go po głosie - w 20 minut sklep był pełen ludzi". Debbie i Michael musieli zamknąć się w toalecie i zadzwonić po ochronę. "Tak mi się przytrafiło!", wspominała Rowe.

Po rozwodzie z Lisą Marie Presley w 1996 roku, Michael, który nie mógł jej przekonać do dziecka, był w rozpaczy. W końcu marzył o swojej rodzinie i dzieciach od wczesnej młodości. Zwłaszcza o dzieciach.

"Wiem, że nadejdzie dzień, kiedy znajdę odpowiednią kobietę i się ożenię. Często myślę o tym, jak dobrze jest mieć dzieci - to miłe, gdy masz dużą rodzinę, zwłaszcza, że ja sam z takiej pochodzę. Myśląc o przyszłej rodzinie, chcę mieć trzynaścioro dzieci". (Michael Jackson, autobiografia "Moonwalk", 1988).

Debbie, widząc, jak bardzo jest rozstrojony, zaproponowała, że urodzi mu dziecko, żeby w końcu mógł zostać ojcem. Michael zastanawiał się nad jej propozycją przez około dwa tygodnie i ostatecznie ją przyjął.

"Chciałam, żeby został ojcem. Chciałam, żeby poprzez swoje dzieci mógł doświadczyć tego wszystkiego, czego go pozbawiono we własnym dzieciństwie".

Z wywiadu z Lisą Marie Presley dla magazynu ‘Playboy’ (czerwiec 2003)

PLAYBOY: Czy ty i Michael omawialiście kwestię dzieci?

Presley: Tak. [śmiech] Wykręcałam się, jak mogłam mówiąc, że nie sądzę, że teraz jest to dobry pomysł. Wiedziałam jednak, że on dokładnie tego chce. Wiedziałam, że Debbie Rowe zaproponowała mu to, gdy byliśmy jeszcze małżeństwem, sam tak powiedział. Jakaś pielęgniarka, która zakochała się w nim i zaproponowała, ze urodzi mu dziecko.

PLAYBOY: Czy próbował cię przekonać w ten sposób?

Presley: Coś w tym stylu. "Debbie mówi, że urodzi mi dziecko". No i dobrze, niech Debbie rodzi! To nawet zabawne, kiedy wyobrażałam sobie, że rodzę jego dziecko, to widziałam tylko przedłużające się procesy sądowe o opiekę.

Frank Cascio, chrześniak i asystent Michaela: "Często pojawiało się pytanie, czy Michael naprawdę miał intymny związek z Debbie Rowe. Myślę, że ludzie sądzili, że zrozumieją Michaela, jeśli będą mogli poznać tajemnicę jego związków z kobietami, ale Michael sam był panem własnego losu. W jego przypadku nie było prostych odpowiedzi".

Z filmu dokumentalnego "Życie z Michaelem Jacksonem" (Martin Bashir, 2003)

Martin Bashir: Uprawiałeś seks z Debbie?

Michael: Tak.

Bashir: Wiem, że trudno ci o tym mówić, bo to cię peszy, ale naprawdę uprawiałeś z nią seks, spłodziliście dziecko?

Michael: Tak, tak.

Michael: Ona [Debbie] chciała mi dać dziecko w prezencie.

Bashir: W prezencie? Co masz na myśli?

Michael: No, w prezencie. Ciągle nosiłem lalkę, podobną do dziecka, ponieważ bardzo chciałem moje dzieci.

Bashir: Masz na myśli to, że twoja żona urodziła ci dwoje dzieci tylko w prezencie, ponieważ wiedziała, że bardzo chcesz zostać ojcem?

Michael: Tak, to był piękny gest z jej strony.

Bashir: Niewiarygodny, powiedziałbym.

Michael: Świat jest pełen zastępczych matek, które robią to codziennie.

Debbie wielokrotnie odmawiała odpowiedzi na pytanie, czy ona i Michael mieli intymny związek. "To nie wasza sprawa, nieprawidłowe pytanie". Powiedziała jednak :

"Wydaje mi się, że kiedy kogoś kochasz ... czy nie budzisz się w środku nocy tylko po to, żeby na niego spojrzeć? Zobaczyć to piękno. Ten spokój. Ten świat. Człowiek przed tobą nie ma żadnych masek. Na jego twarzy nie widać śladów dziennego stresu i tego wszystkiego, co się dzieje. Mogłam tak na niego patrzeć przez wiele godzin. To był spokój".

"Trzeba było chronić dziecko przed problemami związanymi z urodzeniem się poza małżeństwem. Dzieciom i bez tego nie będzie łatwo w życiu. Absolutnie nie chciałam, żeby przyklejono im tę etykietkę, przecież wystarczająco dużo etykietek przyczepiono ich ojcu. Nie powinny tak żyć. To był tylko sposób na zniszczenie tych etykiet i robienie tego, co ludzie uważają za ‘normalne’".

Podczas kręcenia zdjęć do filmu „Ghosts”, Debbie przekazała mu radosną wiadomość. Zaproponowała mu przejażdżkę, żeby znaleźć odosobnione miejsce do rozmowy i kiedy odjechali od planu filmowego, zatrzymała motocykl i powiedziała mu, że zostanie ojcem. "Był tak szczęśliwy, że z krzykiem wybiegł na pas startowy". Michael kupił wszystkie możliwe książki o wychowaniu dzieci. Chciał być najlepszym ojcem na świecie. Nagrał kasety ze swoim głosem dla nienarodzonego syna, a Debbie przykładała słuchawki do brzucha, żeby dziecko mogło usłyszeć jego głos i rozpoznać ojca. W tym czasie, coraz trudniej było prowadzić normalne życie.

"Michael ostrzegł mnie, że uwaga zwrócona na mnie będzie ogromna. Powiedział: ‘Nie masz pojęcia, do czego są zdolni’. Nie rozumiałam - dlaczego? To tylko dziecko. Będziemy mieli dziecko, co jest w tym niezwykłego? Wygląda na to, że się myliłam ... Pamiętam, byłam już w ciąży, jednak nikt o tym nie wiedział, to był nasz mały sekret, ale każdego dnia stawałam się coraz większa. I dowiedziałam się, że fotografia, na której widać moją ciążę, kosztuje pół miliona dolarów. Komu i po co było to potrzebne? Czy nigdy nie widzieli kobiet w ciąży? Czy powinnam wyglądać jakoś inaczej, tylko dlatego, że to dziecko Michaela? "

Przyjaciółka Debbie, Mary Colandro, która mieszkała dziewięć lat w sąsiedztwie Rowe, potwierdziła: "Wiem, że ona nie chce tego całego rozgłosu. Zrobiła to dla Michaela. Powiedziała nam, że chce mu urodzić dziecko jako przyjaciółka". I mimo plotek, że dziecko zostało poczęte za pomocą sztucznego zapłodnienia, dziewczyna twierdzi, że jest odwrotnie: "Powiedziała, że wszystko odbyło się w naturalny sposób i ja jej wierzę. Zawsze była dobrym przyjacielem Michaela. Jest mu bardzo wierna".

Kiedy Debbie była w piątym miesiącu ciąży, wzięli ślub. Michael zadzwonił do niej i zaprosił ją do Australii, gdzie w tym czasie koncertował. Ślub cywilny odbył się w hotelu, w którym się zatrzymał i była bardzo skromny. Debbie powiedziała, że nie mieli nawet "klasycznej" nocy poślubnej, ponieważ ceremonia odbyła się tuż po koncercie, wokół było głośno, wszyscy świętowali kolejny udany występ, dlatego poprosiła o przejście do drugiej części budynku, z dala od hałasu, żeby odpocząć.

Póżniej, w tabloidach zaczęły pojawiać się masowo informacje, że Debbie otrzymała za pierwsze dziecko milion dolarów. Żadna z tych informacji nie potwierdziła się. Sama Debbie stanowczo zaprzeczała takim pogłoskom: "Nic z tego nie jest prawdą. Dlaczego ludzie mi nie wierzą? Nigdy nie urodziłabym mu dzieci za pieniądze. Robię to dlatego, że jestem jego przyjacielem. Najważniejsza jest przyjaźń. Kocham moją wolność. Nie chcę być ‘udomowiona’. To nie byłabym ja. Nie mogę być taką, jaką chcą mnie widzieć ludzie, jaką chcą mnie widzieć fani Michaela. Powinnam być taka, jaka jestem. Wszystko mnie zadowala i to tylko moja osobista sprawa".

Kilka dni po ślubie, stacja radiowa Q106 w San Diego w Kalifornii przeprowadziła krótki wywiad telefoniczny z Katherine Jackson, matką Michaela.

Q106: Czy to panią zaskoczyło?

Katherine Jackson: Tak, w pewnym sensie.

Q106: Zna ją pani, spotkałyście się?

Katherine Jackson: Nigdy jej nie widziałam.

Q106: Czy Michael kiedykolwiek mówił pani o niej?

Katherine Jackson: Tak, czasami.

Q106: Sądząc po jego słowach i rozmowach, nie wydawało się pani, że być może był w niej zakochany i mógł kiedyś się ożenić?

Katherine Jackson: Nie bardzo.

Pierworodny syn Michaela i Debbie, Prince Michael Joseph Jackson, urodził się 13 lutego 1997 roku.

"Gdy tylko zaczęły się bóle porodowe, Michael cały czas był przy mnie. Wokół byli lekarze, grała muzyka. Poród trwał długo, 23 godziny. Generalnie, mam niewyparzony język. I za każdym razem, gdy otwierałam usta, żeby zakląć, Michael mi przerywał. Uważał, że nie ma potrzeby używać takiego słownictwa, ponieważ istnieją inne słowa. Jednak cały czas był przy mnie, trzymał mnie za rękę, głaskał po włosach. Zdaje się, że raz mnie zemdliło i poczułam się tak niezręcznie, a on powiedział: ‘Przestań. Wszystko jest w porządku. Wszystko jest piękne, wszystko jest cudowne’. A ja na to: ‘Na pewno umrę!’”

"Kiedy pojawiła się główka dziecka, Michael zaczął się zachwycać, jakie to piękne. Posłuchaj, mam wykształcenie medyczne i żadnego piękna w tym procesie nie ma, tak też mu powiedziałam: ‘Michael, tam nie może być tak pięknie’. A on odpowiedział: ‘Nie, to jest piękne’. A kiedy dziecko się urodziło, wyraz twarzy Michaela ... Nigdy nie widziałam go tak szczęśliwego”.

"On zawsze jest z dzieckiem. Kiedy malec śpi, Michael idzie popracować w studiu, pisze muzykę, tańczy. Kiedy podpisuje kontrakt lub pracuje nad projektem, oczywiście to robi, ale cała jego uwaga poświęcona jest w stu procentach jego synowi. Tak jak powinno być. Był czas, kiedy Michael musiał wyjechać, miał bardzo napięty harmonogram, pięć spotkań biznesowych dziennie i zdecydowaliśmy, że byłoby lepiej i spokojniej dla dziecka, gdybyśmy tu zostali. Michael nie mógł się doczekać powrotu".

Z wywiadu dla OK Magazine (kwiecień 1997)

OK: Michael, jakie jest twoje ojcostwo?

Michael: To niesamowicie radosne przeżycie. Pełne błogosławieństwo 24 godziny na dobę.

OK: Czy możesz nam powiedzieć o narodzinach twojego syna?

Michael: Trudno mi wspominać wszystko etapami, ale pamiętam, jak bardzo byliśmy podekscytowani i jak się denerwowaliśmy. Debbie bardzo dobrze radziła sobie podczas porodu. Kiedy pojawiło się dziecko, rozległy się radosne okrzyki. Nie mogłem po prostu uwierzyć w ten cud, który wydarzył się na moich oczach. To było niesamowite!

OK: Michael, opisz swój związek z Debbie.

Michael: Debbie i ja kochamy się nawzajem, ale powody naszej miłości nie są widoczne ani na scenie, ani na zdjęciach. Zakochałem się w pięknej, bezpretensjonalnej, szczodrej kobiecie, a ona pokochała mnie za to, kim jestem.

OK: Michael, jakie miejsce zajmuje ojcostwo wśród wszystkich twoich życiowych osiągnięć?

Michael: Nie sposób opisać tego słowami. W życiu nie ma większego cudu, niż patrzenie, jak twój syn przychodzi na ten świat.

Z wywiadu dla KNBCNews (28 listopada 1997)

Debbie: On [Michael] karmi dziecko, zmienia pieluchy, czyta mu, śpiewa. Jeśli rozmawia przez telefon, dziecko jest w jego ramionach. Jeśli ma spotkanie biznesowe - dziecko jest z nim. Kładzie dziecko obok siebie, kiedy idzie spać. Nie muszę być tam obecna. Nie mam tam nic do roboty.

Dziennikarz: Podczas podróży do Paryża ...

Debbie: Budziliśmy się rano, oglądaliśmy kreskówki ... Naprawdę je lubię. Bawiliśmy się z dzieckiem. Po prostu odpoczywaliśmy.

Dziennikarz: To ona [Debbie] zaproponowała, że urodzi dziecko. Rozmawiali o tym, zanim Jackson poślubił Lizę-Marie Presley.

Debbie: On naprawdę bardzo ją kochał i nadal kocha. Wciąż nie jest mu obojętna. Jednak im się nie udało. I był tym bardzo przygnębiony.

Dziennikarz: Po rozwodzie Debbie znów zaczęła mówić o dzieciach.

Debbie: Tak, powiedziałam mu: "Wiesz, moja oferta jest nadal aktualna. Dlatego, jeśli chcesz być ojcem, zrobię to".

Dziennikarz: Tydzień po tym, jak wiadomość o ciąży podały wszystkie media, Jackson zadzwonił do Debbie ...

Debbie: Zapytał mnie, czy chcę wyjść za niego, a ja zapytałam: "Czy ty naprawdę tego chcesz?" Odpowiedział, że chce, a ja zapytałam, czy to wpłynie na naszą przyjaźń. Pozostaniemy nadal przyjaciółmi? Odpowiedział: "Obiecuję!" Wtedy powiedziałam: "Gdy tylko to małżeństwo zacznie ingerować w naszą przyjaźń, znowu staniemy się przyjaciółmi i zapomnimy o wszystkim innym". Odpowiedział: "To się nie stanie, obiecuję!"

Dziennikarz: Co powiedziałabyś ludziom, którzy twierdzą, że ty i Michael macie jakieś finansowy układ? A mianowicie, miało być tak, że ty urodzisz dziecko ...

Debbie: Nie potrzebuję pieniędzy. Nigdy nie zrobiłabym tego dla pieniędzy. Zrobiłam to, bo go kocham. Michael Jackson jest artystą. Ludzi dotyczy tylko to, co robi na scenie. A to, co on robi ze mną, to już moja sprawa. Nasze życie jest tylko naszą sprawą i nikogo więcej.

Rok później, 3 kwietnia 1998 roku, Debbie urodziła córkę Michaela – Paris Michael Katherine Jackson.

"Oczekujemy córeczki. Chcemy nazwać ją Paris Michael Katherine - Paris na cześć miasta, w którym została poczęta, Michael - ponieważ naprawdę chcę, żeby w jej imieniu było imię Michaela, a Katherine - po matce Michaela. I myślę, że on będzie o wiele bardziej zapatrzony w swoją córkę. To przecież jego mała dziewczynka".

"Powiedziałam mu: ‘Ona ciebie zawojuje! Okręci sobie ciebie wokół palca. Wszystkie twoje plany podbicia świata razem z Prince'em, nie mają szans na realizację, dopóki ona nie da swojego przyzwolenia!’ ".

Z filmu dokumentalnego "Życie z Michaelem Jacksonem" (Martin Bashir, 2003)

Bashir: Jak to było? Byłeś przy porodzie?

Michael: Oczywiście. To było takie magiczne. Była ułożona nieprawidłowo, rodziła się głową do tyłu i wokół szyi miała owiniętą pępowinę, bardzo się denerwowaliśmy. I poród trwał dłużej. Tak bardzo chciałem jak najszybciej zabrać ją do domu, że ledwo przecięliśmy pępowinę, chwyciłem ją ... wciąż była pokryta mazią płodową ... i zawiozłem ją do domu.

Bashir: Żartujesz!

Michael: Nie, mówię poważnie. Złapałem ją i uciekłem. Położne stwierdziły, że wszystko jest w porządku i że mogę to zrobić. Przywiozłem ją do domu i wykąpałem.

Bashir: Ale ona dopiero co się urodziła.

Michael: Wiem.

Bashir: Dlaczego to zrobiłeś?

Michael: Ponieważ czułem, że to było właściwe. Powiedziano mi, że wszystko jest w porządku. Debbie pozwoliła i lekarze pozwolili. Bałem się, że mogą mi przekazać jakieś złe wieści, byłem przerażony. Ale, dzięki Bogu, nie było żadnych złych wieści. Nie chciałem po prostu usłyszeć, że ona może mieć jakieś problemy, dlatego wziąłem ją i pojechałem.

Bashir: Jednak Debbie musiała zostać w szpitalu. Dopiero co urodziła.

Michael: Oczywiście.

Bashir: Jak przyjęła to, że jej dziecko zostało od niej zabrane natychmiast po porodzie?

Michael: Och, sama mi powiedziała, żebym wziął dziecko. Powiedziała: "Chodź, weź ją, wiem, że chcesz tego, nie mam nic przeciwko temu".

Z wywiadu dla GMTV (2003)

Debbie: Moje dzieci nie nazywają mnie mamą, bo ja tego nie chcę. One są dziećmi Michaela. Nie dlatego, że nie są moimi dziećmi, ale urodziłam je, żeby on został ojcem. Są na świecie ludzie, których przeznaczeniem jest bycie rodzicami i on jest jednym z nich. Tak, nasza rodzina nie jest tradycyjna. A jeśli ludzie odczuwają z tego powodu dyskomfort, to szkoda, że nie są bardziej otwarci.

Faktem jest to, że Michael chciał mieć więcej dzieci, ale po drugim porodzie Debbie nie chciała (a być może nie mogła) rodzić kolejnych.

"Mogłabym rodzić kolejne dzieci, ale z każdym dzieckiem było tylko gorzej, uwaga skupiona na mnie i na dzieciach była coraz większa. Powiedziałam: "Bardzo cię kocham, ale nie mogę tak dalej". Problem nie dotyczył dzieci. Problemem były media. Jakakolwiek drobnostka od razu stawała się głównym tematem w wiadomościach. Dla mnie to była katastrofa. To był wielki stres. To nie to, że chciałam w ogóle odejść, ale nie chciałam już dłużej być w centrum uwagi”.

"Nawet jeśli był zmartwiony, wykazał dość rozsądku, żeby nie wywierać na mnie presji. Zrozumiał. Dla nas obojga był to bardzo emocjonalny moment, ponieważ od tej chwili, w jakiś sposób, nasza przyjaźń zmieniła się. Wydawało mi się, że porzucam przyjaciela, ale przekonał mnie, że tak nie jest. Powiedział, żebym dzwoniła do niego, gdybym czegoś potrzebowała”.

8 października 1999 roku, para złożyła pozew o rozwód, jako powód wskazując "różnice nie do pokonania". W oświadczeniu podano, że Rowe i Jackson zawarli poufną umowę finansową, ale jej szczegóły nie zostały ujawnione.

"Michael i ja zawsze dobrze się dogadywaliśmy. Rozwiodłam się z nim, ponieważ chciałam odzyskać moje dawne życie. Nie mogłam sobie poradzić z ciągłą presją sławy. On jest geniuszem, jest gwiazdorem. A ja - nie. Wydałam na świat dwoje pięknych dzieci, ale nie śpiewam, ani nie tańczę".

Debbie podpisała także umowę o zachowaniu poufności, zakazującą jej komunikowania się z dziennikarzami i informowania kogokolwiek o dzieciach i Michaelu. Miała prawa rodzicielskie, ale zrzekła się opieki, całkowicie powierzając wychowanie dzieci Jacksonowi. Na rozprawie w 2005 roku powiedziała, że mogła widywać się z dziećmi raz na 45 dni, przez 8 godzin. Jeśli Michaela i dzieci nie było na miejscu, spotkanie było przełożone na następne 45 dni. Ponadto, opiekunki dzieci zachowywały się dziwnie - nie pozwalały Debbie aktywnie bawić się z dziećmi, rysować, motywując to tym, że dzieci się pobrudzą. Przynosiła ze sobą ubrania na zmianę, żeby dzieci mogły się przebrać, ale nadal nie pozwalano jej spędzać z nimi czasu tak, jak chciała. Według niej sytuacja była nienormalna, a warunki niemal sterylne. Trwało to półtora roku. W tym samym czasie Michael słuchał jej słów i publicznie zawsze ukrywał twarze dzieci.

"Na pewno mam jakiś wpływ, ponieważ twarze dzieci są nadal zakryte. Michael jest dumny ze swoich dzieci. To ja się o nie boję. Widziałam mianowicie, kartki od kogoś, kto chciał zabrać mu jego dzieci".

Tymczasem opinia publiczna i prasa coraz częściej wyrażają wątpliwości odnośnie tego, że Jackson jest faktycznie biologicznym ojcem Prince’a i Paris. Jednak ci, którzy znali Michaela, nie mieli żadnych wątpliwości.

Z wywiadu ze Shmuley’em Boteachem (2001):

Dziennikarz: A co z Debbie Rowe? Czy byli razem, kiedy poznałeś Michaela?

Boteach: Już się rozchodzili.

Dziennikarz: A dzieci? Czy on naprawdę jest ojcem tych dzieci?

Boteach: Oczywiście. Prince jest podobny do swojego ojca. Ma oczy Michaela, a na skórze takie same plamy, jak on.

Dziennikarz: Czy matka widuje się z dziećmi?

Boteach: Czasami.

W 2001 roku, Debbie zrzekła się najpierw prawa do odwiedzin, a następnie praw rodzicielskich, kiedy stało się jasne, że nie będzie żadnych zmian w trybie wizyt. Wielokrotnie próbowała rozmawiać o tym z Michaelem, ale w tym czasie mogli komunikować się tylko za pośrednictwem swoich prawników.

Z zapisów rozpraw sądowych dotyczących zrzeczenia się praw rodzicielskich przez Debbie Rowe:

Pytanie: Kiedy ostatni raz widziała pani dzieci?

Odpowiedź: Myślę, że w sierpniu lub październiku ubiegłego roku, kiedy zrzekłam się prawa do odwiedzin.

Pytanie: Czy kontaktowała się pani z dziećmi?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Ani razu, w ciągu ostatniego roku?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Czy chciałaby pani utrzymywać kontakty z dziećmi?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Czy chce pani rozmawiać z dziećmi przez telefon?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Czy chce pani wysyłać im pocztówki lub listy?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Czy chce pani, żeby sąd zniósł pani prawa rodzicielskie?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Dlaczego?

Odpowiedź: Ponieważ Michael jest cudowną osobą i wspaniałym ojcem. Tak będzie lepiej, jako matka uważam, że leży to w najlepszym interesie dzieci. Kiedy widywałam się z nimi co 45 dni, było to jak wtargnięcie w ich życie, a one będą miały wystarczająco dużo takich inwazji w swoim życiu. Nie chcę być tego częścią. Jeśli kiedykolwiek będę potrzebna Michaelowi, albo jeśli dzieci będą potrzebowały wątroby, nerki, dobrego słowa, czegokolwiek - zawsze przyjdę i będę tam. Jednak to są jego dzieci. Urodziłam je dla niego. Nie byłoby ich, gdyby nie moja miłość do niego. Zrobiłam to, żeby mógł zostać ojcem, a nie po to, żebym sama została matką. Na ojcostwo lub macierzyństwo trzeba zapracować, zasłużyć. Ja nie zrobiłam nic, żeby zasłużyć na ten tytuł.

P: Jak długo zastanawiała się pani nad tą decyzją?

Odpowiedź: Około roku. Jedynym powodem, dla którego nie zrobiłam tego rok temu, było to, że wszyscy zaczęliby łapać się za serce, jęczeć, wzdychać: "O Boże, czy to przemyślałaś?" Dlatego, żeby wszyscy raz na zawsze zrozumieli: bardzo dobrze to przemyślałam. I myślę, że tak będzie lepiej dla dzieci.

Pytanie: Czy zdaje sobie pani sprawę, że w przyszłości nie będzie pani mogła wrócić do sądu, żeby przywrócić prawa rodzicielskie?

Odpowiedź: Wiem.

Pytanie: Czy zastanawiała się pani, co się stanie z dziećmi, jeśli Michael umrze?

Odpowiedź: Jestem pewna, że ma już jakąś wspaniałą osobę, która zajmie się nimi w takim przypadku.

Zrzekając się wszystkich praw, Debbie dotrzymała słowa i zawsze starała się wspierać Michaela, obalać pogłoski. Była bardzo oburzona, że ktoś może nadal wierzyć w różnego rodzaju plotki i kłamstwa publikowane w brukowcach.

"Ludzie mówią, że porzuciłam dzieci. Ja? Porzuciłam swoje dzieci? Nie porzuciłam ich. Są ze swoim ojcem, tam gdzie powinni być. On jest wspaniałym ojcem. Kiedy maluch czegoś potrzebował, Michael bez dodatkowych wskazówek wiedział, co jest potrzebne. Ja tak nie potrafię. Zanim poznałam Michaela, nigdy nie chciałam mieć dzieci. Pamiętam tę rozmowę, kiedy zaproponowałam, że urodzę mu dziecko. Zapytał - dlaczego? Powiedziałam - bo cię kocham. Potrzeba czegoś jeszcze? "

"On jest takim cudownym, opiekuńczym, kochającym człowiekiem. Nie jest pokazywany takim, jakim jest naprawdę i to mnie wkurza. Jestem oburzona na ludzi, którzy oskarżają go, że jest złym ojcem. Nikt inny nie traktuje ojcostwa z taką uwagą. Bycie ojcem to sztuka. Na tytuł rodzica, ojca, trzeba sobie zasłużyć. Samo urodzenie dziecka nie daje ci prawa do nazwania siebie ojcem lub matką. Na to trzeba zasłużyć".

W 2003 roku, Michael skontaktował się z nią i poprosił ją o udzielenie wywiadu dla specjalnego programu, który miał sprostować informacje przedstawione w dokumencie "Życie z Michaelem Jacksonem" Martina Bashira. W tym celu została zwolniona ze zobowiązań wynikających z umowy o zachowaniu poufności. Przedstawiciele Michaela obiecali jej, że po nagraniu wywiadu będzie mogła zobaczyć dzieci i samego Michaela. Z tej obietnicy nigdy się nie wywiązali.

W grudniu 2004 roku, Debbie ponownie udała się do sądu i złożyła wniosek o przywrócenie jej praw rodzicielskich i prawo do opieki. Sędzia odrzucił prośbę o prawo do opieki, ale przywrócił jej prawa rodzicielskie. Adwokat rodziny Michaela, Thomas Hall, powiedział, że przygotowuje odwołanie od tej decyzji. W lipcu 2006 roku, Debbie złożyła pozew przeciwko Michaelowi za niewypłacenie jej świadczenia pieniężnego, zgodnie z postanowieniami podjętymi w trakcie ich rozwodu.

Sądząc po dokumentach, Jackson przestał płacić w październiku 2003 roku. Zgodnie z umową, w ciągu pierwszych trzech lat po rozpadzie małżeństwa, Debbie miała otrzymywać milion dolarów rocznie i kolejne 750 000 dolarów rocznie przez następne sześć lat. Rowe dostała również dom w Beverly Hills i samochód. W sierpniu 2006 roku, Michael się zrewanżował, dostarczone przez niego dokumenty stwierdzały, że zapłacił już wszystko, co należało, zgodnie z umową. Twierdził również, że Debbie naruszyła umowę o zachowaniu poufności (prawdopodobnie, oprócz wywiadu z 2003 roku, były też inne wypowiedzi i oświadczenia Debbie, które nie podlegały czasowemu zwolnieniu z umowy o poufności). W rezultacie, w październiku 2006 roku, strony w końcu doszły do porozumienia i ostatecznego rozstrzygnięcia sporów. Adwokat Michaela powiedział: "Mój klient jest bardzo zadowolony z wyników. Być może teraz oni (Michael i Debbie) będą mogli to zakończyć i żyć dalej". Debbie w końcu zrezygnowała ze wszystkich praw związanych z dziećmi. Sędzia orzekł również, że Michael powinien wziąć na siebie koszty Debbie poniesione przez nią w trakcie procesu.

Z książki Franka Cascio "Mój przyjaciel Michael":

"Michael i Debbie Rowe rozwiedli się w 1999 roku, ale nagle wróciła na scenę i zaczęła ubiegać się o przywrócenie prawa do kontaktowania się z dziećmi, chociaż kiedyś powiedziała, że nie musi się z nimi widywać. Kiedy prawnik zadzwonił do Michaela i powiedział mu o pozwie Debbie, ten wpadł w furię. Jakich to on słów nie używał, określając ją! Jednak, wypuściwszy parę, natychmiast się rozpłakał.

- Widzisz, Frank? - powiedział mi. - Nie można nikomu zaufać. Była moją przyjaciółką. Wierzyłem jej do tego stopnia, że pozwoliłem jej nosić moje dzieci. A teraz patrz, co ona chce ze mną zrobić.

- Debbie wie, że jesteś najlepszym ojcem na świecie - powiedziałem. – Najwyraźniej to sprawka prawników, to oni podpowiadają jej różne paskudne rzeczy.

Później dowiedziałem się od ludzi Debbie, że moje założenia nie są dalekie od prawdy. Zgodnie z umową, po rozwodzie Debbie miała otrzymywać alimenty. Kiedy wypłaty były wstrzymywane, z powodu problemów Michaela z gotówką, prawnicy Debbie wytaczali ciężkie działa. Celowali w to, co było najważniejsze w życiu Michaela: jego dzieci.

- Ona chce mi zabrać moje dzieci! - zawodził Michael. - Przysięgam, nigdy nie odbierze mi moich dzieci. Nikt nigdy nie będzie w stanie mi ich odebrać!

Gdy tylko uregulował Debbie zaległości, sprawa została rozstrzygnięta, ale Debbie obraziła się na Michaela za to, że nie dotrzymał obietnicy i nie płacił jej na utrzymanie, a Michael z kolei był obrażony, że adwokaci Debbie doprowadzili sprawę tak daleko. Wszystko to zrujnowało ich relacje".

Wielu obwiniało Debbie o to, że naprawdę opuściła dzieci, że była zainteresowana opieką nad nimi tylko dlatego, że dostawała za to dobre pieniądze. Inni dopatrywali się w jej ponownym zwróceniu się do sądu potwierdzenia winy Jacksona - w końcu próbowała odzyskać swoje prawa rodzicielskie i opiekuńcze w przeddzień procesu sądowego Michaela oskarżonego o molestowanie nastolatka i ludzie byli skłonni uwierzyć, że skoro nie ufała mu w sprawie opieki nad swoimi dziećmi , to może oznaczać tylko jedno. Może jednak istnieć inny powód, zarówno do wypłaty pieniędzy na utrzymanie Rowe, jak i do jej wypraw do sądu. Nawet jeśli otrzymała od Michaela miliony dolarów (co szczególnie rozgniewało wielu fanów), czy nie było to z jego strony dowodem normalnego stosunku do niej? Czy nie można potraktować tego, jako próby zaopiekowania się matką swoich dzieci, żeby żyła wygodnie i niczego jej nie brakowało? W końcu Debbie wielokrotnie udowodniła swoją lojalność wobec Michaela, bez względu na wszystko. Kiedy postawiono mu zarzuty molestowania Gavina Arvizo jesienią 2003 roku, służby socjalne poważnie rozważały wniosek o odebranie mu dzieci, ponieważ nie można ich powierzyć osobie, przeciwko której wniesione są takie zarzuty. I Debbie w przededniu procesu udaje się do sądu, żeby przywrócić prawa rodzicielskie. Pod jej adresem znowu sypią się pretensje - jak tak można, mówią, człowiekowi i bez tego jest ciężko, a tu jeszcze ona ze swoimi żądaniami. Jeśli jednak prześledzi się wszystkie wyprawy Debbie do sądu i jej decyzje, najpierw o zrzeczeniu się, a następnie o żądaniu przywrócenia praw rodzicielskich i opiekuńczych, można również dojść do wniosku, że mogła to wszystko zrobić ze względów bezpieczeństwa. W wywiadach i w sądzie wielokrotnie powtarzała, że Michael uwielbia swoje dzieci i nie przeżyje bez nich jednego dnia. Dlatego, kiedy istniało realne zagrożenie, że państwo może zabrać mu dzieci, interweniowała, żeby temu zapobiec. W końcu mogliby zawsze uzgodnić między sobą i rozwiązać wszystkie kwestie związane z opieką. Być może sam Michael mógł o tym nie wiedzieć - Debbie mówiła o tym, jak jego doradcy i prawnicy manipulowali nim, przeinaczali informacje, żeby łatwiej im było nim kierować i osiągać pożądane rezultaty. Sądząc po jej zeznaniach, a także opowieści Franka Cascio, dokładnie tak było. Należy również zauważyć fakt, że przyszła do sądu na wezwanie w sprawie Arviso i była świadkiem oskarżenia, ale podczas bezpośredniego przesłuchania, w krzyżowym ogniu pytań, mówiła tylko w obronie Michaela, całkowicie stojąc po jego stronie. Jej zeznanie stało się jednym z punktów zwrotnych w procesie. W rezultacie Jackson został uniewinniony od każdego zarzutu. Za niemożność bezpośredniego skontaktowania się z nim i omówienia wszelkich kwestii, oskarżyła prawników i zasugerowała, że być może nie powiedzieli mu całej prawdy o jej pozwach do sądu, gdy chciała przywrócić swoje prawa rodzicielskie i opiekuńcze.

"Michael nie jest pedofilem. Nigdy by nie zrobił nic złego dzieciom. Jedyne, co mógł zrobić, to pomóc im, jeśli tego potrzebowały. Jeśli może zrobić cokolwiek, żeby poprawić życie dziecka, tak żeby w jego życiu było mniej bólu, żeby jego życie nie było takie nie do zniesienia, chociaż przez minutę - zrobi to. Nigdy by nie skrzywdził dziecka".

Z zapisu zeznania w sprawie "The People of California v. Michael Jackson" (2005)

Prawnik: Czy lubi pani jeszcze Michaela Jacksona?

Rowe: Mam bardzo dobre wspomnienia o nim. I silne uczucia, ale są one do tego Michaela, którego znałam i którego nie widziałam od 1999 roku. To tylko moje emocje. Nie rozmawialiśmy od tego czasu.

Prawnik: Czy nigdy do pani nie zadzwoniono, nie zaproszono, żeby zobaczyć się z dziećmi?

Rowe: Nie.

Prawnik: Jak pani myśli, kto jest odpowiedzialny za to, że nie może pani zobaczyć swoich dzieci?

Rowe: On jest ich ojcem. Najwyraźniej to jest jego decyzja. Nie chcę w to wierzyć. Chcę myśleć, że to wina ludzi, którzy go otaczają. Chcę wierzyć, że to Mark Schaffel, który najwyraźniej przestraszył go, że odbiorę mu dzieci.

Prawnik: I nadal nie ma pani dostępu do swoich dzieci?

Rząd: Tak, to prawda.

Prawnik: Więc kto jest temu winny?

Rowe: Kiedy po raz pierwszy mi obiecano, że zobaczę się z nimi, kiedy Michael ... Krótko mówiąc, zadzwonił do mnie, żebym przyjechała, kiedy miały trzy i cztery lata. Przedstawili mnie jako przyjaciółkę tatusia. Nie powiesz dziecku - "Oto twoja mama". Nie mogę tego zrobić. Są już wystarczająco duże. Dla nich to będzie trauma. To zbyt trudne, ponownie wejść w życie dzieci, które mogą już mnie nie pamiętać.

Prawnik: Czy myśli pani, że pan Jackson może nie być przeciwny pani spotkaniom z dziećmi, a jedynym problemem jest, jak je zorganizować?

Rowe: Naprawdę mam taką nadzieję. Jednak nigdy nie rozmawialiśmy od tego czasu. Dlatego nie mogę nic powiedzieć. Muszę porozmawiać z prawnikami.

Prawnik: Jak pani myśli, dlaczego on z panią nie rozmawiał?

Rowe: Nie wiem, na ile i czym jest zainteresowany. Nie wiem, o co się martwi i czego się boi. Być może myśli, że zabiorę mu dzieci. Nie wiem. Nie rozmawiałam z nim o tym.

Po procesie nie zobaczyli się ponownie. Debbie wróciła do college'u, uzyskała tytuł licencjata z psychologii, opuściła Los Angeles i zaczęła hodować konie. W 2009 roku, gdy Michaela zabrakło, rodzina nawet nie pozwoliła jej się pożegnać i nie zaprosiła jej na pogrzeb, ale pozwolili jej kontaktować się z dziećmi. Debbie zaczęła aktywnie uczestniczyć w życiu Paris. Dziewczynka przyjeżdżała do niej w weekendy, codziennie dzwoniły do siebie. Można powiedzieć, że teraz córka jest jej jedyną rodziną (według niektórych źródeł Prince nadal nie chce się komunikować z matką). Od momentu rozstania z Michaelem Debbie nie chodziła już na randki.

"Trudno byłoby każdemu konkurować z nim. Gdy ktoś tak bardzo się o ciebie troszczy, nawet jeśli w przyjazny sposób, trudno to powtórzyć. I wciąż go kocham. Nie mam ochoty szukać kogoś innego. Nikt go nigdy nie zastąpi".

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

26/07/18 22:52 AmeliaAdamska14
Dzięki za tłumaczenie

26/07/18 22:23 Gość 07
Podobno Prince nie chce mieć z Debbie nic wspólnego. Stwierdził, że ona jest tylko surogatką a nie matką...Trochę to przykre, ale staram się go zrozumieć bo na pewno chciał choć odrobinę zaznać miłości matki. Trochę nie rozumiem postawy Debbie ale nie mi to oceniać a nawet jakbym oceniła to tutaj rozwinęłaby się pewnie kłótnia. Najważniejsze, że miały wspaniałego i kochającego ojca jakim był Michael. Żaden inny "tatuś" im go nie zastąpi.

26/07/18 17:05 ♥ Jolanta ♥
Michael bardzo chciał zostać ojcem i był wdzięczny Debbie,że zdecydowała się by je urodzić...prawdę powiedziawszy nikt nigdy nie dowie się jak to było miedzy nimi i niech tak zostanie. Nie będę oceniała postawy Debbie,bo nie mam do tego prawa. Zastanawiałam się wiele razy co czuła w duszy nie widząc dzieci,czy tęskniła , czy śledziła ich losy.Tych ale są setki i pewno pozostaną bez odpowiedzi, bo Debbie jest silną osoba i pewno nie będzie uzewnętrzniała swych uczuć. Dziękuję ... kato...