En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Фредди и Майкл Freddie i Michael
Author: Peter Freestone(2001) Autor: Peter Freestone(2001)
Krótki fragment z książki "Freddie Mercury" Petera Freestone'a, wieloletniego osobistego asystenta i przyjaciela Freddiego.
Личный помощник Фредди Меркьюри вспоминает, как два великих музыканта встретились одним прекрасным днем в доме у Майкла Джексона, тогда еще в Энсино, для проведения музыкальной сессии. В изложении Фристоуна много субъективности, но этот текст действительно интересен описанием мелких бытовых деталей.

Как раз в это время Фредди познакомился с Майклом Джексоном. Майкл пригласил Фредди к себе домой на Хэйвенхерст-авеню в Энсино. Фредди глазам своим не поверил, когда увидел новенький особняк в тюдоровском стиле! Охранялся дом невероятно серьезно. На входе стояла вышка, в которой с угрожающим видом сидел крепкий охранник или даже двое. В гости к Джексону мы прибыли во взятом на прокат лимузине. Мы — это только Фредди и я (Питер Фристоун, личный помощник Фредди Меркьюри). Все окна были снаружи украшены китайскими фонариками. Этот особняк был предшественником Неверленд, кроме того, здесь же был и мини-зоопарк Майкла. Встретив нас у дома, Джексон устроил нам экскурсию по всему поместью.

Майкл вышел к нам в компании человека, который работал инженером в звукозаписывающей студии, примыкавшей к дому. Майкл невероятно гордился своим жилищем, и было забавно наблюдать его в роли гида. В то время его отец был persona non grata, но все же нас представили матери Майкла и двум его сестрам – Джанет и Латойе. Братья Майкла, конечно, жили отдельно со своими семьями.

Потом нам показали дом. По пути мы заглянули в спальню, где стоял чудовищных размеров аквариум, в котором обитала огромная змея. Фредди, на дух не переносивший змей, с видимым облегчением заметил, что аквариум плотно закрыт, а сверху в большом количестве лежали еще и кирпичи. Хотя Майкл и обожал своего питомца, он явно предпочитал находиться в безопасности, чем жалеть запертого в аквариуме бедолагу.

Фредди не мог не обратить внимания на то, что спал Майкл прямо на полу на матрасе.

– Почему ты спишь на полу?! – вскричал Фредди. – Разве ты не можешь позволить себе кровать?

– Я предпочитаю быть ближе к земле, — ответил Майкл своим мягким, звучащим нараспев голосом.

– Да у тебя же спальня на втором этаже! — возразил изумленный Фредди.

Среди вещей поразивших Фредди в доме Джексона, было то, как Майкл обошелся с диском, полученным в награду за ставший трижды платиновым альбом Thriller. Майкл просто прислонил награду к стене в своей спальне. Фредди показалось, что это говорит о большом вкусе. Фредди и сам не любил рисоваться, поэтому свои золотые и платиновые диски просто вешал на стену, а не делал из них трофеи, как некоторые.

В ходе экскурсии по дому нас привели в видеотеку, где, насколько я мог судить, было собрано почти все, что когда-либо выходило на видео, в том числе и последние музыкальные работы. Она располагалась в комнате с большим телевизионным экраном, специально приспособленным для просмотра видеокассет. Было здесь еще одно просторное помещение, доверху забитое видеоиграми. Вы не должны забывать, что в ту пору игра Moonbuggy доводила людей просто до помешательства. Мы сыграли с Майклом в примитивную версию тенниса на одной из приставок. В игре была черная и белая ракетка, а между ними двигалось белое пятно, то есть мяч. Случайно Майкл выбрал белую ракетку, я взял черную. По этому поводу он серьезно заметил, что мы поменялись расами. «Как трогательно», — подумал я.

Когда мы проходили через кухню, Фредди наконец набрался храбрости спросил у Майкла:

— Ничего, если я покурю?

Я был удивлен, что Фредди так долго молчал. Тогда он выкуривал около 40 сигарет в день, исходя из чего, я могу сказать, что перед Майклом Фредди явно благоговел, ибо до той поры я никогда не видел его таким сдержанным.

— Да, конечно, — сказал Майкл, но выглядел он слегка растерянно, а все потому, что в его доме не было пепельниц. На помощь пришла мать Майкла, предложившая вместо пепельницы крышку от пустой консервной банки, которую Фредди мог носить с собой.

В доме Майкла был кинозал, которым он очень гордился. Кинозал даже служил местом проведения церковной воскресной службы. Не Майкл ходил в церковь, а церковь пришла к нему. Я подумал, что такая вера достойна похвалы. Понятное дело, церковь у Майкла была роскошная, с очень удобными сидениями, расположенными как в зрительном зале.

Затем нас повели на прогулку по поместью. Фредди оказался совсем не готов к такому повороту событий. Тогда в Лос-Анджелесе была весна, и на Фредди были белые джинсы. Но остаться чистыми им было не суждено. Нас провели через на редкость грязный загон с ламами. Фредди знал, что ламы могут и плюнуть в него, но, увертываясь от животных, он уже не смотрел под ноги и шлепал прямо по грязи. Так что белоснежные джинсы и начищенные ботинки вскоре запачкались, как ни старался Фредди осторожно идти на цыпочках. Он истерически хохотал от ужаса, в который его повергала грязевая ванна. Было видно, что одетый в простые джинсы и футболку Майкл привык к таким прогулкам. В другом уголке этого красиво разбитого сада был большой пруд с лебедями.

В конце концов мы все-таки добрались до студии Майкла, которая и была целью нашего визита. В студии все было на высшем уровне. За исключением разве что… С учетом того, что Фредди с Майклом были единственными музыкантами в студии, они могли задействовать ограниченное количество инструментов. Фредди, разумеется, сел за фортепьяно. Кончилось все тем, что из-за нехватки рабочих рук мне пришлось играть на двери туалета!

Это случилось, когда Майкл захотел немного поработать над новой песней, вертевшейся у него в голове (это была будущая «Victory»). Барабанщика поблизости не было – или подходящих барабанов, раз уж на то пошло, — а звук, который давала драм-машина, Майкла не устраивал. Вот он и решил, что шум от хлопанья дверью туалета гораздо больше отвечает его требованиям. Так что в течение пяти минут я хлопал дверью в необходимом ритме. Кроме того, я знаю наверняка, что где-то есть кассета, на которой записано, как Фредди Меркьюри писает в туалете дома у Майкла Джексона. По-настоящему! Когда мне уже было не надо хлопать дверью, я пошел смотреть видео с Джанет и Латойей. Около двух часов дня в местный магазин деликатесов послали за едой, это при тех-то возможностях, которые давала огромная кухня. Фредди и мне принесли мясные закуски, Майклу доставили дыни – около десяти разных сортов. В Америке всегда можно найти вкуснейшие дыни.

В тот день Майкл с Фредди работали над тремя песнями. Одна, как я уже сказал, будущая «Victory». Насчет второй я не уверен, кажется, это была «State of Shock». А вот третья из них принадлежала Фредди и называлась «The Must Be to Life Than This». Впоследствии Фредди включит эту песню в альбом Mr. Bad Guy. Фредди просто играл на фортепьяно, а Майкл пел, сочиняя собственные слова на ходу. По сути дела, каждый из них, с позволения сказать, проверял, на что способен другой. Фредди с Майклом работали в студии пять-шесть часов, и где-то в шесть вечера мы откланялись. У Фредди был жесткий график. Они с Майклом договорились, что «скоро свяжутся» для совместной работы.

На обратном пути домой началось обсуждение проведенного в гостях у Джексона времени. Разве можно нас осуждать за это маленькое удовольствие? Музицирование в студии и отношение Майкла к работе оставили Фредди под впечатлением, но вот выбор дома, по мнению Фредди, был не самым удачным! «Только деньги напоказ и никакого вкуса, дорогуша. Какая пустая трата».

Вот такой день мы провели в Энсино.
(źródło)
Osobisty asystent Freddiego Mercury’ego wspomina, jak dwóch wielkich muzyków spotkało się pewnego dnia w domu Michaela Jacksona, jeszcze w Encino, żeby wziąć udział w sesji muzycznej. Freestone przedstawia to bardzo subiektywnie, ale poniższy tekst jest naprawdę interesującym opisem poszczególnych elementów składających się na wystrój domu i otoczenia.

Właśnie w tym czasie Freddie poznał Michaela Jacksona. Michael zaprosił Freddiego do swojego domu na Hayvenhurst Avenue w Encino. Freddie nie uwierzył własnym oczom, gdy zobaczył nową rezydencję w stylu Tudorów! Dom był bardzo mocno strzeżony. Przy wejściu stała wieża, w której siedział groźnie wyglądający, krzepki strażnik, albo nawet dwóch. Z wizytą do Jacksona przyjechaliśmy wynajętą limuzyną. My, czyli tylko Freddie i ja (Peter Freestone, osobisty asystent Freddiego Mercury'ego). Wszystkie okna były z zewnątrz ozdobione chińskimi lampionami. Ta rezydencja była prekursorką Neverlandu, było tam nawet mini-zoo Michaela. Spotkawszy się z nami przed domem, Jackson oprowadził nas po całej posiadłości.

Michael wyszedł do nas w towarzystwie człowieka, który pracował jako inżynier w studiu nagraniowym przylegającym do domu. Michael był bardzo dumny ze swojej siedziby i zabawnie było oglądać go w roli przewodnika. W tym czasie jego ojciec był persona non grata, ale poznaliśmy matkę Michaela i jego dwie siostry - Janet i LaToyę. Bracia Michaela mieszkali oczywiście oddzielnie, ze swoimi rodzinami.

Potem pokazali nam dom. Po drodze zajrzeliśmy do sypialni, w której znajdowało się monstrualne akwarium, w którym mieszkał wielki wąż. Freddie, który nie znosił węży, z widoczną ulgą zauważył, że akwarium było szczelnie zamknięte, a na wierzchu leżała jeszcze duża ilość cegieł. Chociaż Michael kochał swojego zwierzaka, najwyraźniej wolał dmuchać na zimne, niż żałować nieboraka zamkniętego w akwarium.

Freddie nie mógł nie zwrócić uwagi na to, że Michael spał na podłodze, na materacu.

- Dlaczego śpisz na podłodze?! - wykrzyknął Freddie. - Nie możesz pozwolić sobie na łóżko?

- Wolę być bliżej ziemi - odpowiedział Michael swoim łagodnym, śpiewnym głosem.

- Przecież masz tę sypialnię na drugim piętrze! – zaoponował zdezorientowany Freddie.

Czymś, co uderzyło Freddiego – wśród innych rzeczy w domu Jacksona - było to, w jaki sposób Michael potraktował płytę, którą otrzymał w nagrodę za pokrycie się potrójną platyną albumu „Thriller”. Michael po prostu oparł nagrodę o ścianę swojej sypialni. Według Freddiego, świadczyło to o dużym wysmakowaniu. Sam Freddie nie lubił się popisywać, dlatego swoje złote i platynowe płyty wieszał po prostu na ścianie, nie robił z nich trofeów, jak niektórzy.

Podczas zwiedzania domu zaprowadzono nas do biblioteki wideo, gdzie, o ile mogłem ocenić, zebrano prawie wszystko, co kiedykolwiek wyszło na wideo, w tym najnowsze utwory muzyczne. Znajdowała się w sali z dużym ekranem telewizyjnym, specjalnie przystosowanym do oglądania kaset wideo. Było tu jeszcze jedno przestronne pomieszczenie, wypełnione grami wideo. Trzeba pamiętać, że w tym czasie gra Moon Buggy doprowadzała ludzi do szaleństwa. Zagraliśmy z Michaelem w prymitywną wersję tenisa na jednej z przystawek do telewizora. W grze była czarna i biała rakieta, a pomiędzy nimi poruszała się biała plama, czyli piłka. Michael, przypadkowo, wybrał białą rakietę, ja wziąłem czarną. Przy tej okazji, z powagą zauważył, że wymieniliśmy się rasami. "Jakie to wzruszające" - pomyślałem.

Gdy przechodziliśmy przez kuchnię, Freddie, zebrawszy się w końcu na odwagę, zapytał Michaela:

- Czy nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli zapalę?

Byłem zaskoczony, że Freddie milczał tak długo. Wypalał wtedy około 40 papierosów dziennie. Mając to na uwadze, mogę powiedzieć, że Freddie wyraźnie traktował Michaela z najwyższym szacunkiem, bo do tej pory nigdy nie widziałem go tak powściągliwego.

- Tak, oczywiście - powiedział Michael, ale wyglądał na nieco zakłopotanego, a to dlatego, że w jego domu nie było popielniczek. Na pomoc przyszła matka Michaela, która zaproponowała wieczko od pustej puszki w miejsce popielniczki, które Freddie mógł nosić ze sobą.

W domu Michaela była sala kinowa, z której był bardzo dumny. Sala kinowa była też miejscem niedzielnych nabożeństw kościelnych. To nie Michael chodził do kościoła, ale kościół przychodził do niego. Pomyślałem, że taka wiara jest godna pochwały. Oczywiście kościół w domu Michaela był luksusowy, z bardzo wygodnymi siedzeniami, umiejscowionymi tak, jak na widowni w kinie.

Później poszliśmy na spacer po posiadłości. Freddie w ogóle nie był przygotowany na taki obrót wydarzeń. W Los Angeles była wtedy wiosna i Freddie był ubrany w białe dżinsy. Jednak nie było im dane zachowanie czystości. Poprowadzono nas przez bardzo błotnistą zagrodę z lamami. Freddie wiedział, że lamy mogą pluć na niego, omijając więc zwierzęta, nie patrzył już pod nogi i szedł prosto w błoto. Tym sposobem, mimo tego, że Freddie bardzo się starał iść ostrożnie, na czubkach palców, śnieżnobiałe dżinsy i wypolerowane buty szybko się zabrudziły. Histerycznie śmiał się z przerażenia, w jakim pogrążała go kąpiel błotna. Widać było, że ubrany w zwykłe dżinsy i koszulkę Michael, był przyzwyczajony do takich spacerów. W innym zakątku tego pięknie położonego ogrodu znajdował się duży staw z łabędziami.

W końcu dotarliśmy do studia Michaela, które było celem naszej wizyty. W studiu wszystko było na najwyższym poziomie. Z wyjątkiem może tego ... Biorąc pod uwagę, że Freddie i Michael byli jedynymi muzykami w studiu, mogli używać ograniczonej liczby instrumentów. Freddie, oczywiście, usiadł przy fortepianie. Wszystko zakończyło się tym, że z powodu braku rąk do pracy, musiałem grać na drzwiach toalety!

Stało się tak, gdy Michael chciał trochę popracować nad nową piosenką, która chodziła mu po głowie (to było przyszłe "Victory"). W pobliżu nie było perkusisty – albo odpowiednich bębnów, raz już o to chodziło - a dźwięk, jaki dawała maszyna perkusyjna, nie zadowalał Michaela. Zdecydował, że hałas spowodowany trzaskaniem drzwi od toalety, znacznie bardziej odpowiada jego wymaganiom. Przez pięć minut trzaskałem więc drzwiami w żądanym rytmie. Ponadto, wiem na pewno, że gdzieś jest kaseta, na której nagrano, jak Freddie Mercury sika w toalecie, w domu Michaela Jacksona. Naprawdę! Kiedy nie musiałem już trzaskać drzwiami, poszedłem obejrzeć film na wideo z Janet i LaToyą. Około drugiej po południu posłali do lokalnego sklepu delikatesowego po jedzenie, była to jedna z możliwości, jakie dawała ogromna kuchnia. Dla Freddiego i dla mnie przynieśli mięsne przekąski, Michael dostał melony - około dziesięciu różnych odmian. W Ameryce zawsze można znaleźć pyszne melony.

Tego dnia Michael i Freddie pracowali nad trzema piosenkami. Jedna z nich to, jak już powiedziałem, przyszła "Victory". Nie jestem pewien drugiej, wydaje mi się, że była to "State of Shock". Jednak trzecia z nich należała do Freddiego i nosiła tytuł "There Must Be More To Life Than This". W przyszłości Freddie umieści tę piosenkę na albumie ‘Mr. Bad Guy’. Freddie grał na pianinie, a Michael śpiewał, improwizując, wplatając własne słowa. Tak naprawdę, każdy z nich, jeśli mogę tak powiedzieć, sprawdzał, do czego zdolny jest ten drugi. Freddie i Michael pracowali w studiu przez pięć lub sześć godzin, a gdzieś o szóstej wieczorem wyjeżdżaliśmy. Freddie miał napięty grafik. On i Michael uzgodnili, że "wkrótce się skontaktują" w sprawie wspólnej pracy.

W drodze powrotnej do domu rozpoczęła się dyskusja o czasie spędzonym u Jacksona. Czy można nas potępiać za tę małą przyjemność? Tworzenie muzyki w studiu i podejście Michaela do pracy wywarły na Freddiem wrażenie, ale wybór domu, według Freddiego, nie był najlepszy! "Tylko pieniądze na pokaz i zero gustu, kochaniutki. Co za marnotrawstwo".

Taki oto dzień spędziliśmy w Encino.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

05/08/18 03:26 AmeliaAdamska14
Polecam piosenkę Frediego i Michaela pt: "There Must Be More To Life Than This" która znajduje się w zakładce MICHAEL JACKSON> Inne

05/08/18 01:43 ...kato...tablica ... ♥ Jolanta ♥
Spojrzyj ...kato...na tablicę .

01/08/18 22:27 AmeliaAdamska14
Dzięki za tłumaczenie i pozdrawiam

01/08/18 21:13 Gość 07
Czytałam inną biografię Freddiego, autorstwa jego partnera życiowego i dokładnie opisywał wystrój domu Freddiego Garden Lodge. Opisywał każdy zakamarek i każdą rzecz w jego domu pokazując jednocześnie, jaki gust miał sam Freddie i jak bardzo kochał piękne rzeczy. Przedstawił również to, że Freddie kochał sztukę i wydawał kilkanaście tysięcy funtów na rzeczy, które mu się bardzo podobały. I własnie żeby zrozumieć dlaczego wystrój domu Michaela nie spodobał się Freddiemu wystarczy przeczytać albo biografię, albo jakiś fragment opisujący to jaki gust na wystrój domu miał Freddie. I wielka szkoda, że nie mieli wystarczająco dużo czasu, aby dokończyć wspólne dzieła. Oj co to by się działo, gdyby tak się właśnie stało...Bardzo dziękuję kato za tłumaczenie.