En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Проживая «Историю»: Майкл не соперничал с другими артистами. Он бросил вызов бессмертию Wydając "HIStory": Michael nie rywalizował z innymi artystami. On rzucił wyzwanie nieśmiertelności.
Author: Dan Beck(2015) Autor: Dan Beck(2015)
Двадцать лет назад, 20 июня 1995 года, в продажу поступил альбом Майкла Джексона HIStory: Past, Present and Future, Book I. Этот альбом, родившийся из печальных событий в личной жизни Майкла, стал самым смелым, вызывающим и откровенным в его карьере. Задуманный как сборник лучших хитов, он разросся до двухдискового шедевра, включающего пятнадцать новых выразительных, социально-острых песен. Сегодня, в двадцатый юбилей HIStory, вспомним о создании альбома и о том, как появилось его имя. Рассказывает Дэн Бек, бывший вице-президент по маркетингу в Epic Records:

Наверное, ключ к кратким историям — в слове «краткая». У меня с краткостью всегда были проблемы. Однако, задумавшись об этом недавно, я вдруг понял, что лучшая история, которую я написал в своей жизни, состояла всего из семи букв — «HIStory». За время, прошедшее после смерти Майкла Джексона, я много размышлял о выпавшей мне уникальной возможности узнать его, работать с ним и придумать имя для его двойного альбома хитов. Порой я умаляю важность этих событий — потому что все, кто вырос на фоне его карьеры в последние четыре с лишним десятилетия, знали о нем почти столько же, сколько я. И я знаком со многими людьми, которые общались с ним столько же, сколько я, или даже больше.

Мы все знали его ребенком. Он был симпатичным малышом — суперталантливым и, казалось, таким счастливым! Мы видели его в бродвейском фильме «The Wiz». Мы знали об отношениях в его семье… о его братьях… сестрах… о плохих отношениях с отцом. Мы наблюдали за его превращением в величайшего артиста и величайшую знаменитость на планете. Мы знали о его дружбе с Куинси и Дайаной, с Элизабет, Бабблзом и Маколеем. Он открыл для нас новый мир «короткометражных фильмов», как он их называл, — сначала с «Billie Jean», а затем с «Beat It» и «Thriller». Мы поражались его деловой хватке, когда он купил музыкальный каталог Beatles. Мы открывали рты от изумления, когда он прошел лунной походкой на Motown 25. Мы в ужасе смотрели, как его голова загорелась в печально известной рекламе Pepsi. Мы судачили о цвете его кожи и о том, что он с ней делает. Мы рассматривали его пластические операции и бесконечные носы. Мы были свидетелями того, как его блестящая, динамичная карьера погрязла в трясине вопросов о совращении ребенка. Мы качали головами, читая о его финансовом положении и нависшей угрозе банкротства. Мы слышали о его сражениях с корпорациями. Мы поднимали бровь, сомневаясь, состоится ли его последний мировой тур и обеспечит ли ему возвращение. И наконец, мы видели его бессонную кончину в съемном особняке в руках наемного врача. Не нужно было быть «инсайдером», чтобы знать Майкла Джексона.

Конечно, мы говорим о Майкле, и все не кончилось так прозаично. Была еще мемориальная служба, которую он практически сам написал и спродюсировал, и, как эпилог, его финальная работа, «This Is It».

Моя работа с Майклом завершилась в конце 1996 года, когда я ушел из Epic Records и открыл отделение V2 Records в Северной Америке для Ричарда Брэнсона. Предшествовавшие этому шесть лет работы с Королем поп-музыки были крайне изнуряющими. После завершения маркетинговой кампании альбома Dangerous в музыкальном лейбле родилась идея выпустить сборник лучших песен — как наиболее быстрый способ собрать еще денег с брэнда MJ. Все музыкальные лейблы мыслят таким образом.

И пока мы ждали новостей о новом альбоме из лагеря Майкла, я потратил полтора года, монтируя видео-сборник Dangerous Home Video. Это был мой первый непосредственный опыт работы с Майклом, когда я увидел, насколько масштабно и в то же время детально он мыслит. Без Майкла мы, наверное, закончили бы этот проект за месяц и потратили на монтаж 30 000 долларов. Вместо этого мы в итоге потратили 400 000 долларов и полтора года, вычищая оркестровку, ища потерянные кадры, редактируя и переделывая. И все это при крайнем энтузиазме со стороны Майкла. Он продумывал каждую деталь и наслаждался проработкой каждого элемента. Мы с продюсером непрерывно висели на телефоне и постоянно находились в стадии завершения проекта, которая растянулась на много месяцев. Я просматривал изменения и новые варианты монтажа каждую неделю. Неделю за неделей я думал, что к пятнице мы закончим, но пятницы наступали и проходили, а конца все не было.

Но это, конечно, была всего лишь разминка перед проектом по выпуску лучших хитов. Согласно изначальному плану Майкл должен был по-быстрому записать пару новых песен, которые мы бы выпустили синглами, чтобы стимулировать продажи сборника. Это была проверенная формула, по которой обычно выпускались сборники Greatest Hits других артистов. Но тут мы имели дело с Майклом Джексоном, для которого способность превращать почти любой проект в колоссальное действо была делом всей жизни. Сессии записи продолжались и продолжались… Три года спустя у нас было три студии и команда продюсеров и инженеров, работающих круглосуточно над музыкой для альбома. Сборник Greatest Hits превратился в двойной альбом: один диск с новым материалом, и второй — с лучшими хитами прошлого.

Дэвид Глю, председатель Epic Records, увяз в попытках заставить Майкла завершить альбом. Он нахваливал проделанную работу, он подгонял, он уговаривал и самого Майкла, и его тогдашнего менеджера Сэнди Галлина. Мы с Дейвом челноком летали из Нью-Йорка в Лос-Анджелес и обратно, следя чтобы Майкл не отвлекался от задачи завершения альбома. Майкл тем временем непрерывно искал следующую гениальную идею, следующий гигантский прорыв, следующий незабываемый хит, чтобы этот альбом стал величайшим в его карьере.

По мере того, как продвигался процесс записи, появлялись новые сложности. Кажется, в день Колумба в 1992 году адвокат Майкла объявил пресс-конференцию в полдень, чтобы прокомментировать недавние обвинения в совращении ребенка. Так совпало, что в этот же самый час у меня было назначено интервью с газетой Los Angeles Times о выпуске Dangerous Home Video! Вот это была проверка на прочность после полутора лет работы! Я хотел было отменить интервью, так как боялся, что оно превратится в ответ Epic Records на обвинения в адрес Майкла. Но после ряда перезвонов с Дейвом Глю и Томми Моттолой я по их настоянию все же отправился на интервью. И как ни удивительно, интервьюер не задал мне ни одного вопроса об обвинениях — несмотря на то, что в тот день все СМИ освещали эту тему.

Этот день ознаменовал начало маркетинговой кампании, которая стала, наверное, самой сложной и устрашающей в истории индустрии звукозаписи. У нас теперь был величайший мировой артист, работающий над завершением сборника лучших хитов и столкнувшийся при этом с самыми страшными и губительными для имиджа обвинениями, какие только можно помыслить. Следующие 44 месяца как никогда приблизили меня к Майклу, столкнули лицом к лицу с порой разгневанными СМИ и поставили перед нелегким заданием выстроить замысловатую маркетинговую пирамиду, которая, казалось, готова была рухнуть в любой момент.

В последующие два года негативное освещение персоны Майкла в СМИ продолжалось по нарастающей. Кличка «Wacko Jacko» превратилась в брэнд, который ежедневно использовался на ТВ и в печати в погоне за одной целью: заклеймить Майкла виновным и погубить его карьеру.

Майкл тем временем не очень-то старался защищаться от нападок СМИ. В какой-то момент его сфотографировали в Евро-Диснее с группой детей. На последующем совещании мы с Дейвом, Полли Энтони и Сэнди Галлином посоветовали ему избегать таких ситуаций, так как они только провоцировали прессу и давали ей повод еще раз раздраконить его. Но Майкл видел во всем этом организованную кампанию против него и не желал в угоду СМИ менять свою жизнь или отказываться от миссии помощи детям. Он бы непреклонен.

Мы запутались в мучительных попытках разобраться во всем этом, поддержать Майкла, выполнить наши обязательства по контракту перед ним и стимулировать творческий процесс по подготовке альбома. Эта ситуация развивалась на протяжении последующих двух лет и преодолела бессчетное количество этапов. Но, дабы не затягивать рассказ, перенесемся на три года вперед, в 1995-й.

Когда юридические проблемы Майкла подходили к мирной развязке, а альбом — ближе к завершению, я спросил Сэнди Галлина, придумал ли Майкл уже название альбому. Сэнди сказал, что нет, и предложил нам (фирме звукозаписи) прислать варианты. Я выразил мнение, что раз уж этот альбом планировался как кульминация сольной карьеры Майкла, у Майкла могут быть личные предпочтения. Однако Сэнди настоял на том, чтобы мы прислали свои предложения. Может быть, Сэнди знал что-то, чего не знал я, но мне показалось глупым, что музыкальному лейблу велели придумать название для альбома. Куда уж больше обезличить работу?

Тем вечером я зашел в кабинет Дейва Глю, как часто делал в районе семи вечера, уладив все дела с артистами, с которыми работал. Мы обычно обменивались мнениями, принимали какие-то решения или оставляли более сложные из них на рассмотрение мозговым трестом Моттолы, который включал Мела Либермана и Мишель Энтони. В случае вопросов, касающихся Майкла, обычно участвовала еще Полли Энтони (однофамилица Мишель). В тот период Полли возглавляла лейбл 550 Music, принадлежавший Sony, но ранее она отвечала за продвижение на радио музыки Epic и по-прежнему поддерживала очень хорошие отношения с Майклом. У Полли было отличное чутье в отношении Майкла, и она хорошо знала Сэнди Галлина. Часто в кабинете Дэйва мы обсуждали Майкла втроем — Дейв, Полли и я. Так было и в этот день. В каком-то смысле мы с Дейвом и Полли оставались последними сторонниками Майкла в Sony Music. Он не отвечал музыкальным вкусам многих сотрудников компании, и, учитывая его подмоченную репутацию, многие переключились на поддержку новых артистов. И так как маркетинг Майкла стоил астрономических денег, мы часто пытались замалчивать детали на еженедельных совещаниях и не обсуждать подробности с молодыми, энергичными сотрудниками, которые предлагали более органичные и минималистские кампании для артистов вроде Pearl Jam и Rage Against the Machine. Хотя большинство расходов оплачивал в итоге сам Майкл, обсуждения раздутых бюджетов музыкальных видео зачастую казались устаревшими и неприличными. Шел 1995 год — уже не 83-й, когда Майкл правил международным музыкальным миром во времена рекордных успехов Thriller.

Я рассказал Полли и Дейву о разговоре с Сэнди и о том, что он предложил нам придумать название для альбома. Мы все согласились, что это личное решение, которое должно быть в ведении Майкла. Но мы также понимали, что кто-то должен запустить процесс, чтобы Майкл начал думать о названии. В конце нашего разговора Полли мечтательно произнесла: «Вот бы Майкл придумал для своего сборника хитов такое же классное название, как Immaculate Collection Мадонны». Она была права. Майкл заслуживал название, которое через уникальную игру слов говорило бы что-то важное о его карьере.

В тот вечер я поехал домой на поезде. Слова Полли не шли у меня из головы. Потом я начал думать о трех-четырех песнях, которые мы с Дейвом слышали в студии во время нашей последней поездки в Лос-Анджелес. Новые песни были более мрачными. Судя по словам в них, Майкл отвечал критикам посредством новой музыки — так, как не отвечал в обращениях к СМИ.

Честно говоря, при отсутствии публичной реакции на обвинения с его стороны я не знал, чему верить. Была ли какая-то правда за всем этим? Однако тут Майкл на самом деле выражал гнев и реагировал в своих песнях. Я догадался, что это была «его история» обо всем происшедшем. С другой стороны, подумал я, вторая часть его двойного альбома, прошлые хиты, — это его музыкальная история. Его история. His story. Я написал это в блокноте и поиграл со словами. HIStory.

На следующий день мы собрались с Дейвом и Полли в кабинете у Дейва. Я упомянул об идее HIStory, но никто ее особо не поддержал. Я также отправил написанное название факсом Сэнди… И больше я о нем не слышал. Ну что ж, попытка не пытка. Мне идея казалась довольно удачной, и было жаль, что никто за нее не ухватился. Но в таких случаях не остается ничего иного, кроме как забыть об этом и заняться делами. Ежедневный бизнес крутился с такой бешеной скоростью, что на размышления об идеях, не нашедших отклика, просто не было времени.

Несколько месяцев спустя работа над альбомом близилась к завершению. Дейв слетал в Лос-Анджелес, где послушал большую часть нового материала. Он вернулся в Нью-Йорк весь взмыленный и велел нам немедленно вырабатывать концепции обложки. Мы устроили совещание с Арнольдом Левайном, главой творческого отдела Sony Music. Родилась идея предложить награды в полторы — две с половиной тысячи долларов разным творческим людям в компании — копирайтерам, дизайнерам, иллюстраторам, фотографам — и внешним агентствам за концепции для сборника лучших песен Майкла. Если идея принималась, ее автору поручалось завершить проект. Все предложения нужно было отправлять Нэнси Дональд, главному дизайнеру Sony Music на западном побережье, так как она уже отвечала за дизайн упаковки прошлых альбомов Майкла. Под многолетним руководством Нэнси было выпущено феноменальное количество альбомов артистов, начиная от Барбары Стрейзанд и заканчивая Глорией Эстефан. Майкл любил ее за талант, за внимание к деталям, за терпение, за чувство юмора и за ее удивительную способность подвести его к завершению работы.

Через пару месяцев кабинет Нэнси был завален презентациями. Некоторые были просто набросками и рисунками, другие — огромными панно, а иные — целыми книгами, полными идей. Был назначен день, в который Нэнси и Арнольд должны были доставить все это в офис Сэнди Галлина и презентовать Майклу. Мы с Дейвом, конечно, должны были при этом присутствовать, чтобы подтолкнуть Сэнди и Майкла к принятию решения. К этому совещанию мы набрали более шестидесяти предложений.

Нэнси наняла в помощь пару каких-то стажеров из колледжа, и мы заказали микроавтобус, в котором и повезли все эти презентации из офиса Sony Music в Санта-Монике в офис Сэнди на бульваре Сансет в Голливуде. Мы прибыли примерно за час до начала встречи, чтобы было время выгрузить все материалы в переговорной у Сэнди. Это была большая физическая работа, и очень необычная. Такая презентация могла состоятся только для Майкла Джексона.

И когда мы тащили полотна размером полтора на два метра из подземного гаража наверх в лифте, затем по коридору через приемную офиса Gallin-Morey Management в переговорную, кто-то из молодых ассистентов Сэнди радостно крикнул: «Эй, Дэн, здорово же, что Майкл решил использовать твою идею HIStory для обложки?»

Мы с Арнольдом и Нэнси чуть не выронили все, что несли. Мы потеряли дар речи! Мы были потрясены! Мы тут выгружаем концепции на сто тысяч долларов, чтобы Майкл их за следующий час просмотрел, а он выбрал идею, которую я отправил ему в виде записки факсом полгода назад. Я разрывался между непреодолимой горечью от потери денег и времени, которые мы потратили… и оглушающим осознанием того факта, что Майкл захотел взять мою простую концепцию. И поскольку это был мир Майкла Джексона, я не поверил до конца, что услышанное мною было на самом деле правдой!

Вместе с Арнольдом, Нэнси и стажерами мы в тишине продолжили послушно разгружать машину и устанавливать презентации. Помню, как я чувствовал неловкость перед Нэнси и Арнольдом. Они, должно быть, думали, что оказались втянуты в безумную «учебную тревогу» для Майкла Джексона, лишенную всякого смысла. Когда мы все приготовили и к нам присоединились Дейв Глю, Сэнди и еще несколько коллег из западного офиса, внезапно появился Майкл. Стол переговоров занимал почти всю комнату и был приставлен одним торцом к стене. Нэнси и Арнольд встали с другого конца, готовясь начать презентацию, а остальные расселись по обе стороны длинного стола. Майкл, сияющий улыбкой, забрался на стол и сел спиной к стене. Мы с Майклом до этого иногда созванивались по разным вопросам, но концепцию обложки не обсуждали. Я помню свое желание затеряться в комнате и стать невидимкой. Что бы я ни сказал, во всем теперь могли усмотреть подтекст.

Король поп-музыки, одетый в традиционную военную куртку с эполетами, только посмеивался на протяжении этой презентации шестидесяти с лишним концепций для его двойного альбома хитов. Кроме одинакового «здравствуйте», адресованного каждому из нас, Майкл со мной в тот день прямо не разговаривал. Когда Нэнси и Арнольд закончили презентацию, Майкл поблагодарил их, сказав, что ему все очень понравилось и он ценит проделанную работу. Решения в тот день озвучено не было. Он не ухватился ни за одно из предложений со свойственным ему огромным энтузиазмом. Потом он уехал. Презентация ушла в «историю»!

Закончилась ли на этом разработка концепции? Ну что вы, это же Майкл Джексон! Нам предстояло взять простую идею и увидеть, как из нее вырастет 18-метровая статуя! Как можно что-то настолько усложнить? Дошло до того, что я уже начал жалеть, что он выбрал мою идею. Да, это был Майкл Джексон. Такого не придумаешь… В сотворении «Истории» ничто не делалось просто или быстро.

Вот это было уникально в Майкле: все, что бы мы ни делали, превращалось в какую-то колоссальную… непомерную… как это произошло?.. куда мы движемся?.. замысловатую… сложно объяснимую… самостоятельную реальность.

Если вы видели фильм «This Is It», то получили представление о его неутомимой приверженности своему делу, таланте, гениальности и огромном размахе его работы. Он был изумительным партнером по работе и мечтателем высшего разряда. Во многих отношениях он был бесстрашным. Он был провидцем, но имел и «слепые» стороны.

Какой бы выматывающей ни была работа с ним, есть много людей, чьи воспоминания о нем схожи с моими. Что меня по-прежнему изумляет, так это безграничная страсть и энергия, которую он отдавал публичной карьере на протяжении 46 лет. Он не соперничал с другими артистами. Майкл бросил вызов бессмертию.

Коротких историй тут нет. Почти каждая ситуация, в которой я бывал с Майклом, несла в себе элемент экстраординарности. Каждая из них — это история, которую можно рассказывать и рассказывать. Я общался с огромным количеством людей, которые и по сей день им крайне заинтригованы. Только представьте себе, у него была целая жизнь необычайных, удивительных событий, которые происходили практически каждый день. Каждому, кто хоть раз встречал его, есть что рассказать. Да и миллионам людей, которые потребляли его музыку и наблюдали за его жизнью через СМИ, тоже есть что рассказать о нем… Потому что мы все его знали. И в то же время во многих отношениях мы никогда не знали его. Мне до сих пор сложно поверить в то, что мне на самом деле выпала возможность поработать с ним.

Когда однажды утром в поезде по пути на работу я купил газету New York Post и прочел на передовице броский заголовок: «Michael Jackson Makes HIStory», я испытал чувство легкого потрясения. Мне захотелось вскочить со своего места и закричать на весь вагон: «Это я придумал!» Но к тому моменту, когда альбом поступил в продажу 20 июня 1995 года, я уже пережил этот восторг — измученный гигантской работой, проделанной для создания HIStory. Что касается Майкла, то он редко казался утомлен непомерными усилиями, уходившими на создание и поддержание его карьеры. Откровенно говоря, я даже представить себе не могу ее веса.

СМИ снова станут обсуждать «его историю» в последующие пару недель, в период годовщины его безвременной смерти… или все же она была своевременной? Выглядело это почти так, как если бы он спланировал конец. Было ли дело в его выдающемся умении выбрать момент, или в удивительном чутье на драму? Его жизнь — это прерванная история… но мы с вами знаем, что о ней будут писать еще многие поколения
(źródło)
Dwadzieścia lat temu, 20 czerwca 1995 roku, wydano album "HIStory: Past, Present and Future. Book I" Michaela Jacksona. Album ten, zrodzony ze smutnych wydarzeń, które miały miejsce w życiu osobistym Michaela, był najbardziej śmiałym, prowokującym i szczerym albumem w jego karierze. Pomyślany, jako zbiór największych przebojów, rozwinął się w dwupłytowe arcydzieło, w skład którego wchodzi piętnaście nowych, wyrazistych, ostrych społecznie piosenek. Dziś, w dwudziestą rocznicę wydania „HIStory”, wspomnimy o tym jak powstawał album i o tym, skąd wziął się jego tytuł. Opowiada Dan Beck, były wiceprezes ds. marketingu w Epic Records:

Z pewnością kluczem do krótkich historii jest słowo "krótka". Zawsze miałem problemy z krótkością. Jednak, myśląc o tym niedawno, nagle uświadomiłem sobie, że najlepsza historia, jaką napisałem w moim życiu, składała się tylko z siedmiu liter - "HIStory". W tym czasie, który minął od śmierci Michaela Jacksona, dużo rozmyślałem o wyjątkowej okazji, która mi się trafiła, o możliwości poznania go, pracowania z nim i wymyślenia nazwy jego dwupłytowego albumu przebojów. Czasami umniejszam znaczenie tych wydarzeń - ponieważ każdy, kto dorastał w cieniu jego kariery w ciągu ponad czterech ostatnich dekad, wiedział o nim prawie tyle samo, co ja. I znam wielu ludzi, którzy obcowali z nim tyle samo, co ja, a nawet więcej.

Wszyscy znaliśmy go, kiedy był dzieckiem. Był uroczym dzieciakiem - super utalentowanym i wydawało się, bardzo szczęśliwym! Oglądaliśmy go w filmowej wersji musicalu "The Wiz". Wiedzieliśmy o stosunkach panujących w jego rodzinie ... o jego braciach ... siostrach ... o złych relacjach z ojcem. Obserwowaliśmy, jak przemienia się w największego artystę i największą gwiazdę na świecie. Wiedzieliśmy o jego przyjaźni z Quincym i Dianą, z Elizabeth, Bubblesem i Macaulay’em. Odsłonił przed nami nowy świat "krótkich filmów"- jak je nazywał - najpierw z „Billie Jean”, a następnie z „Beat It” i „Thrillerem”. Byliśmy zaskoczeni jego smykałką do interesów, kiedy kupił muzyczny katalog The Beatles. Otwieraliśmy ze zdziwieniem usta, kiedy wykonał moonwalk na Motown 25. Patrzyliśmy z przerażeniem, jak jego głowa płonie w niesławnej reklamie Pepsi. Plotkowaliśmy o kolorze jego skóry i o tym, co on z nią robi. Deliberowaliśmy nad jego niekończącymi się operacjami plastycznymi nosa. Byliśmy świadkami, jak jego błyskotliwa, dynamiczna kariera pogrążyła się w bagnie pytań o molestowanie dziecka. Kręciliśmy głowami, czytając o jego sytuacji finansowej i zbliżającej się groźbie bankructwa. Słuchaliśmy o jego walkach z korporacjami. Unosiliśmy brwi, wątpiąc, czy jego ostatnia światowa trasa koncertowa się odbędzie i czy zapewni mu powrót na szczyt. I w końcu zobaczyliśmy jego, wynikającą z bezsenności, śmierć w wynajętej rezydencji, z rąk wynajętego lekarza. Nie musiało się być "osobą poufną", żeby znać Michaela Jacksona.

Mówimy oczywiście o Michaelu i wszystko nie zakończyło się tak prozaicznie. Była jeszcze uroczystość żałobna, do której praktycznie sam napisał scenariusz i ją wyprodukował, a jako epilog, jego ostatnie dzieło - "This Is It".

Moja praca z Michaelem zakończyła się pod koniec 1996 roku, kiedy opuściłem Epic Records i otworzyłem amerykański oddział wytwórni płytowej V2 Records Richarda Bransona. Poprzedzający to sześcioletni okres pracy z Królem Popu było bardzo wyczerpujący. Po zakończeniu kampanii marketingowej albumu „Dangerous”, w wytwórni płytowej narodził się pomysł wydania kolekcji najlepszych piosenek - jako najszybszy sposób na zarobienie jeszcze większych pieniędzy na marce MJ. Tak działają wszystkie wytwórnie muzyczne.

W tym czasie, gdy czekaliśmy na informacje z obozu Michaela na temat nowego albumu, spędziłem półtora roku na montażu kolekcji wideo „Dangerous Home Video”. To było moje pierwsze bezpośrednie doświadczenie pracy z Michaelem, kiedy zobaczyłem, jak całościowe i jednocześnie drobiazgowe było jego myślenie. Bez Michaela prawdopodobnie zakończylibyśmy ten projekt w ciągu miesiąca i wydalibyśmy na montaż 30 000 dolarów. Zamiast tego, wydaliśmy w sumie 400 000 dolarów, straciliśmy półtora roku robiąc czystkę w instrumentacji, szukając utraconych kadrów, edytując i przerabiając. I wszystko to z największym entuzjazmem ze strony Michaela. Zastanawiał się nad każdym szczegółem i czerpał przyjemność z analizowania każdego elementu. Ciągle rozmawialiśmy przez telefon z producentem i ciągle byliśmy na etapie ukończenia projektu, które przeciągało się przez wiele miesięcy. Co tydzień zapoznawałem się ze zmianami i nowymi opcjami montażu. Z tygodnia na tydzień sądziłem, że skończymy do piątku, ale piątki nadchodziły i przemijały, a końca nie było widać.

Jednak to była, oczywiście, tylko rozgrzewka przed projektem wyprodukowania albumu z największymi przebojami. Zgodnie z pierwotnym planem, Michael miał szybko nagrać kilka nowych piosenek, które byśmy wypuścili jako single, żeby nakręcić sprzedaż kolekcji. To była sprawdzona formuła, zgodnie z którą wypuszczano zwykle kolekcje „Greatest Hits” innych artystów. Jednak tutaj mieliśmy do czynienia z Michaelem Jacksonem, dla którego możliwość przekształcenia niemal każdego projektu w wielkie przedsięwzięcie, była sprawą życia i śmierci. Sesje nagraniowe ciągnęły się bez końca ... Trzy lata później mieliśmy trzy studia i zespoły producentów i inżynierów pracujących przez całą dobę nad muzyką na album. Kolekcja „Greatest Hits” zamieniła się w podwójny album: jedną płytę z nowym materiałem i drugą - z największymi przebojami z przeszłości.

David Glew, prezes Epic Records, grzązł w próbach zmuszenia Michaela do ukończenia albumu. Wychwalał wykonaną pracę, ponaglał, nakłaniał zarówno Michaela, jak i jego ówczesnego menedżera, Sandy'ego Gallina. Ja i Dave lataliśmy z Nowego Jorku do Los Angeles i z powrotem, pilnując, żeby Michael nie ociągał się z ukończeniem albumu. Michael tymczasem ciągle szukał kolejnego genialnego pomysłu, kolejnego gigantycznego przełomu, kolejnego niezapomnianego przeboju, żeby ten album stał się największym w jego karierze.

W miarę tego, jak postępował proces nagrywania, pojawiały się nowe komplikacje. Zdaje się, że podczas obchodów Columbus Day [święto obchodzone w wielu państwach obu Ameryk i w Hiszpanii upamiętniające odkrycie Ameryki przez Krzysztofa Kolumba, w USA obchodzone w drugi poniedziałek października] w 1992 roku, adwokat Michaela zapowiedział zwołanie w południe konferencji prasowej, żeby wypowiedzieć się na temat niedawnych zarzutów molestowania dziecka. Tak się złożyło, że w tym samym czasie miałem zaplanowany wywiad z gazetą ‘Los Angeles Times’ na temat wydania „Dangerous Home Video”! To był test wytrzymałości po półtora roku pracy! Chciałem anulować wywiad, ponieważ bałem się, że zmieni się on w odpowiedź Epic Records na zarzuty wysuwane przeciwko Michaelowi. Jednak po serii rozmów telefonicznych z Davem Glewem i Tommym Mottolą, po ich naleganiach, poszedłem na wywiad. I zaskakująco, dziennikarz nie zadał mi ani jednego pytania o zarzuty - pomimo tego, że tego dnia wszystkie media poruszyły ten temat.

Ten dzień był początkiem kampanii marketingowej, która z pewnością stała się najtrudniejszą i najbardziej przerażającą w historii branży nagraniowej. Mieliśmy teraz największego światowego artystę, który pracował nad ukończeniem kolekcji największych przebojów i jednocześnie stawiał czoła najstraszliwszym i najbardziej zgubnym dla wizerunku zarzutom, jakie można sobie tylko wyobrazić. Następne 44 miesiące, jak nigdy wcześniej zbliżyły mnie do Michaela, ustawiły twarzą w twarz z rozeźlonymi niekiedy mediami i postawiły przed trudnym zadaniem zbudowania skomplikowanej piramidy marketingowej, która, wydawało się, była gotowa runąć w każdej chwili.

W ciągu następnych dwóch lat, negatywne naświetlanie osoby Michaela w mediach nadal rosło. Przydomek "Wacko Jacko" zamienił się w markę, która była używana codziennie w telewizji i prasie w dążeniu do jednego celu: napiętnować Michaela jako winnego i zrujnować jego karierę.

Tymczasem Michael nie próbował bronić się przed atakami mediów. W jakimś momencie został sfotografowany w EuroDisneylandzie z grupą dzieci. Na kolejnym spotkaniu, razem z Davem, Polly Anthony i Sandym Gallinem poradziliśmy mu, żeby unikał takich sytuacji, ponieważ one tylko prowokowały prasę i dawały jej pretekst, żeby go kolejny raz niszczyć. Michael jednak widział w tym wszystkim zorganizowaną kampanię przeciwko niemu i nie chciał zmienić swojego życia, ani zrezygnować z misji pomagania dzieciom, żeby zadowolić media. Był nieugięty.

Zostaliśmy uwikłani w męczące próby zrozumienia tego wszystkiego, żeby wspierać Michaela, wypełnić nasze zobowiązania wynikające z zawartej umowy i pobudzić proces twórczy do przygotowania albumu. Ta sytuacja rozwijała się w ciągu następnych dwóch lat i pokonywała niezliczone etapy. Żeby jednak nie rozciągać tej opowieści, przeniesiemy się na trzy lata do przodu, w 1995 rok.

Kiedy problemy prawne Michaela dobiegły końca, a album był już bliski ukończenia, zapytałem Sandy'ego Gallina, czy Michael wymyślił już tytuł tego albumu. Sandy powiedział, że tego nie zrobił i zasugerował nam (wytwórni fonograficznej), żebyśmy przesłali swoje propozycje. Wyraziłem opinię, że skoro album ten został zaplanowany jako zwieńczenie solowej kariery Michaela, Michael mógł mieć osobiste preferencje. Sandy nalegał jednak, żebyśmy przesłali swoje propozycje. Być może Sandy wiedział o czymś, o czym ja nie wiedziałem, ale wydawało mi się głupie, że wytwórnia muzyczna miała wymyślić tytuł albumu. Jak bardziej zdepersonalizować pracę?

Tego wieczoru, około siódmej, poszedłem do biura Dave'a Glewa, jak często to robiłem po załatwieniu wszystkich spraw z artystami, z którymi pracowałem. Zwykle wymienialiśmy opinie, podejmowaliśmy decyzje lub zostawialiśmy bardziej złożone do rozważenia zespołowi zarządzającemu Mottoli, w tym Melowi Liebermanowi i Michele Anthony. W przypadku pytań dotyczących Michaela, zwykle uczestniczyła jeszcze Polly Anthony. W tym czasie Polly była szefową wytwórni 550 Music, należącej do Sony, ale wcześniej była odpowiedzialna za promowanie muzyki wytwórni Epic w radiu i nadal utrzymywała bardzo dobre stosunki z Michaelem. Polly miała wyjątkowe wyczucie w kontaktach z Michaelem i dobrze znała Sandy’ego Gallina. Często w biurze Dave'a dyskutowaliśmy we trójkę o Michaelu - Dave, Polly i ja. Tak było i tego dnia. W pewnym sensie, razem z Davem i Polly, byliśmy ostatnimi stronnikami Michaela w Sony Music. Michael nie odpowiadał muzycznym gustom wielu pracowników firmy i, biorąc pod uwagę jego nadszarpniętą reputację, wielu zajęło się wspieraniem nowych artystów. A ponieważ koszt działań marketingowych związanych z Michaelem zamykał się w astronomicznych kwotach, często staraliśmy się przemilczać szczegóły na cotygodniowych spotkaniach i nie omawiać detali z młodymi, energicznymi pracownikami, którzy oferowali bardziej zwyczajne i minimalistyczne kampanie dla takich artystów jak Pearl Jam i Rage Against the Machine. Mimo że większość wydatków pokrywał sam Michael, dyskusje na temat rozrośniętych budżetów na teledyski często sprawiały wrażenie anachronicznych i niestosownych. Był rok 1995 - nie 1983, kiedy Michael rządził międzynarodowym światem muzycznym w czasie rekordowych sukcesów „Thrillera”.

Powiedziałem Polly i Dave'owi o rozmowie z Sandym i zasugerowałem, żebyśmy wymyślili tytuł albumu. Wszyscy zgodziliśmy się, że jest to osobista decyzja, która powinna być w gestii Michaela. Jednak zdawaliśmy sobie również sprawę, że ktoś musiał rozpocząć ten proces, żeby Michael zaczął myśleć o nazwie. Pod koniec naszej rozmowy, Polly powiedziała marzycielsko: "Michael mógłby wymyśleć dla swojej kolekcji przebojów taki sam odlotowy tytuł, jak ‘Immaculate Collection’ Madonny”. Miała rację. Michael zasłużył na tytuł, który poprzez wyjątkową grę słów powiedziałby coś ważnego o jego karierze.

Tego wieczoru wracałem do domu pociągiem. Słowa Polly tkwiły mi w głowie. Potem zacząłem myśleć o trzech lub czterech utworach, które Dave i ja usłyszeliśmy w studiu podczas naszej ostatniej podróży do Los Angeles. Nowe utwory były bardziej mroczne. Sądząc po tych tekstach, Michael odpowiadał krytykom za pomocą nowej muzyki tak, jak nie zwracał się do mediów.

Szczerze mówiąc, w obliczu braku z jego strony publicznej reakcji na zarzuty, nie wiedziałem w co wierzyć. Czy za tym wszystkim kryła się jakaś prawda? Wówczas jednak, Michael wyraził swoją złość i zareagował w swoich utworach. Domyśliłem się, że to była "jego opowieść" [his story] o wszystkim, co się wydarzyło. Z drugiej strony, pomyślałem, że druga część jego podwójnego albumu, dawne przeboje, to jego muzyczna historia. Jego historia. His story. Zapisałem to w notatniku i pobawiłem się słowami. HIStory.

Następnego dnia spotkaliśmy się z Davem i Polly w biurze Dave'a. Wspomniałem o pomyśle na ‘HIStory’, ale nikt jakoś szczególnie go nie poparł. Wysłałem również faksem tytuł do Sandy'ego ... I więcej o nim nie słyszałem. Cóż, nie zaszkodziło spróbować. Według mnie, pomysł był całkiem udany i szkoda, że nikt go nie podchwycił. Jednak w takich przypadkach nie pozostaje nic innego, jak tylko o tym zapomnieć i zająć się interesami. Codzienny biznes kręcił się tak szybko, że nie było czasu na myślenie o pomysłach, które nie znalazły oddźwięku.

Kilka miesięcy później prace nad albumem były już bliskie ukończenia. Dave poleciał do Los Angeles, gdzie wysłuchał większej części nowego materiału. Wrócił do Nowego Jorku cały rozgorączkowany i kazał nam natychmiast opracować koncepcję okładki. Umówiliśmy się z Arnoldem Levinem, szefem działu kreatywnego Sony Music. Narodził się pomysł, żeby zaoferować nagrody w wysokości od półtora do dwóch i pół tysiąca dolarów różnym twórcom w firmie - copywriterom, projektantom, ilustratorom, fotografom - oraz agencjom zewnętrznym za koncepcje okładki do kolekcji najlepszych piosenek Michaela. Jeśli pomysł został zaakceptowany, jego autor otrzymywał polecenie ukończenia projektu. Wszystkie propozycje należało przesyłać do Nancy Donald, głównego projektanta Sony Music na Zachodnim Wybrzeżu, ponieważ była już odpowiedzialna za projekty okładek poprzednich albumów Michaela. Pod wieloletnim kierownictwem Nancy wydano bardzo dużo albumów różnych artystów, poczynając od Barbry Streisand, na Glorii Estefan kończąc. Michael kochał ją za talent, dbałość o szczegóły, cierpliwość, poczucie humoru i za jej zadziwiającą umiejętność nakłaniania go do zakończenia pracy.

Po paru miesiącach biuro Nancy zostało zalane prezentacjami. Niektóre były zaledwie szkicami i rysunkami, inne - wielkimi planszami, a jeszcze inne - całymi książkami pełnymi pomysłów. Wyznaczono dzień, w którym Nancy i Arnold mieli dostarczyć to wszystko do biura Sandy'ego Gallina i zaprezentować Michaelowi. Oczywiście, Dave i ja musieliśmy być przy tym obecni, żeby zmusić Sandy’ego i Michaela do podjęcia decyzji. Na to spotkanie zabraliśmy ponad sześćdziesiąt propozycji.

Nancy wynajęła do pomocy kilku stażystów z uczelni, a my zamówiliśmy minibus, którym przewieźliśmy wszystkie te prezentacje z biura Sony Music w Santa Monica do biura Sandy'ego na Sunset Boulevard w Hollywood. Przyjechaliśmy jakąś godzinę przed spotkaniem, żeby mieć czas na rozładowanie i umieszczenie wszystkiego w sali konferencyjnej u Sandy’ego. To była niezwykła i ciężka praca fizyczna. Taka prezentacja mogła się odbyć tylko dla Michaela Jacksona.

I kiedy taszczyliśmy płótna owymiarach półtora metra na dwa metry z podziemnego garażu do windy, a potem korytarzem przez recepcję biura Gallin-Morey Management do sali konferencyjnej, jeden z młodych asystentów Sandy’ego krzyknął radośnie: "Hej, Dan, czy to nie fajnie, że Michael zdecydował się wykorzystać twój pomysł ‘HIStory’ na okładkę? "

Razem z Arnoldem i Nancy, o mało nie upuściliśmy wszystkiego, co nieśliśmy. Zaniemówiliśmy! Byliśmy zszokowani! Rozładowujemy tutaj koncepcje za sto tysięcy dolarów, żeby Michael obejrzał je w ciągu następnej godziny, a on wybrał pomysł, który wysłałem mu w formie notatki faksem sześć miesięcy temu. Byłem rozdarty między niepohamowaną goryczą spowodowaną stratą czasu i pieniędzy, które wydaliśmy ... i oszałamiającą świadomością tego faktu, że Michael chciał wziąć moją prostą koncepcję. A ponieważ był to świat Michaela Jacksona, nie uwierzyłem tak do końca, że to, co usłyszałem, było prawdą!

Razem z Arnoldem, Nancy i stażystami kontynuowaliśmy w ciszy rozładowywanie samochodu i przygotowywanie prezentacji. Pamiętam, jak nieswojo się czułem wobec Nancy i Arnolda. Musieli pomyśleć, że zostali wciągnięci w szaleńczy "ćwiczebny alarm" dla Michaela Jacksona, pozbawiony jakiegokolwiek znaczenia. Kiedy wszystko przygotowaliśmy i dołączył do nas Dave Glew, Sandy i kilku innych kolegów z biura na Zachodnim Wybrzeżu, nagle pojawił się Michael. Stół negocjacyjny zajmował prawie cały pokój i był dostawiony jednym końcem do ściany. Nancy i Arnold wstali z drugiego końca, przygotowując się do rozpoczęcia prezentacji, a pozostali rozsiedli się po obu stronach długiego stołu. Michael, uśmiechając się promiennie, wspiął się na stół i usiadł plecami do ściany. Do tej pory rozmawialiśmy z Michaelem od czasu do czasu przez telefon o różnych sprawach, ale nie omawialiśmy koncepcji okładki. Pamiętam moje pragnienie zagubienia się w pokoju i stania się niewidzialnym. Cokolwiek bym nie powiedział, we wszystkim teraz można było dopatrywać się podtekstu.

Król Popu, ubrany w tradycyjną wojskową kurtkę z epoletami, tylko chichotał podczas prezentacji ponad sześćdziesięciu różnych pomysłów na jego dwupłytowy album przebojów. Oprócz tego samego: "Cześć", skierowanego do każdego z nas, Michael tego dnia nie rozmawiał ze mną bezpośrednio. Kiedy Nancy i Arnold zakończyli prezentację, Michael podziękował im, mówiąc, że wszystko mu się bardzo podobało i docenia wykonaną pracę. Nie ogłoszono w tym dniu decyzji. Nie zareagował na żadną z propozycji z charakterystycznym dla niego wielkim entuzjazmem. Później odjechał. Prezentacja przeszła do "historii"!

Czy to był koniec opracowywania koncepcji? No co wy, przecież to jest Michael Jackson! Czekało nas wyjście od prostego pomysłu i patrzenie, jak wyrasta z niego 18-metrowy posąg! Jak można coś tak bardzo skomplikować? Doszło do tego, że już zacząłem żałować, że wybrał mój pomysł. Tak, to był Michael Jackson. Takiego nie zrozumiesz ... W tworzeniu "Historii" nic nie było robione zwyczajnie lub szybko.

To było wyjątkowe w Michaelu: wszystko, czego byśmy nie robili, przekształcało się w jakąś kolosalną ... nadmierną ... jak to się stało? ... gdzie się posuwamy? ... skomplikowaną... trudną do wytłumaczenia ... niezależną rzeczywistość.

Jeśli oglądaliście film "This Is It", otrzymaliście przedstawienie pokazujące jego wytrwałe zaangażowanie w swoją dziedzinę sztuki, jego talent, geniusz i olbrzymi rozmach charakteryzujący jego pracę. Był niesamowitym partnerem w pracy i wyższej kategorii marzycielem. Pod wieloma względami był nieustraszony. Był wizjonerem, ale miał też "ciemne" strony.

Niezależnie od tego, jak wyczerpująca była praca z nim, jest wielu ludzi, których wspomnienia o nim są podobne do moich. Tym, co mnie nadal zadziwia, jest bezgraniczna pasja i energia, jaką wkładał w swoją publiczną karierę na przestrzeni 46 lat. Nie konkurował z innymi artystami. Michael rzucił wyzwanie nieśmiertelności.

Tutaj nie ma krótkich historii. Niemal każda sytuacja, w której byłem z Michaelem, niosła ze sobą element niezwykłości. Każda z nich to historia, którą można opowiadać bez końca. Kontaktowałem się z wieloma osobami, które do dziś są nimi bardzo zaintrygowane. Wyobraźcie sobie tylko, że całe jego życie było pasmem niezwykłych zdarzeń, które miały miejsce niemal każdego dnia. Każdy, kto spotkał go chociaż raz, ma coś do powiedzenia. Miliony ludzi, którzy słuchali jego muzyki i śledzili jego życie za pośrednictwem mediów, także mają coś o nim do powiedzenia... Ponieważ wszyscy go znaliśmy. I jednocześnie, pod wieloma względami, nigdy go nie znaliśmy. Wciąż trudno mi uwierzyć w to, że rzeczywiście miałem możliwość pracowania z nim.

Kiedy pewnego ranka w pociągu, w drodze do pracy, kupiłem gazetę New York Post’ i przeczytałem chwytliwy nagłówek: "Michael Jackson Tworzy HIStory", poczułem lekki szok. Chciałem zerwać się ze swojego miejsca i krzyknąć na cały wagon: "Ja to wymyśliłem!" Jednak, zanim 20 czerwca 1995 roku album wszedł do sprzedaży, doświadczyłem już tej radości - wyczerpany gigantyczną pracą, której celem było stworzenie "HIStory". Jeśli chodzi o Michaela, on rzadko wydawał się zmęczony nadmiernymi wysiłkami, nakierowanymi na stworzenie i podtrzymywanie jego kariery. Szczerze mówiąc, nie potrafię sobie nawet wyobrazić jej ciężaru.

Media ponownie omówią "jego historię" w ciągu najbliższych kilku tygodni, w rocznicę przedwczesnej śmierci ... czy to był odpowiedni czas? Wyglądało to prawie tak, jakby sam zaplanował koniec. Czy sedno sprawy tkwiło w jego wyjątkowej zdolności do wyboru czasu, czy w zadziwiającym wyczuciu dramatyzmu? Jego życie jest przerwaną historią ... ale wiemy, że będą o niej pisały kolejne pokolenia.

Autor tłumaczenia: kato


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

01/09/18 08:32 AmeliaAdamska14
Dzięki Kato

31/08/18 20:39 Justyna
Super, ze to wszystko tłumaczycie dziewczyny! Mega was podziwiam, ze macie takie samozaparcie żeby znaleźć wolna chwile i zrobić nam wszystkim przyjemność z tłumaczeń. Mam małe pytanko do was, czy może macie w planach przetłumaczyć książkę Shany Mangatal „Michael and me”? Słyszałam dużo na temat wiarygodności tek książki i tego co ta dziewczyna opowiada o swoich wspomnieniach związanych z Michaelem, ale nigdzie nie mogę jej znaleźć, a jestem ciekawa co ma nam ona do zaoferowania. Pozdrawiam i z góry dziękuje za odpowiedz!!

27/08/18 11:18 AmeliaAdamska14
Według mnie HIStory to najlepszy album Michaela

26/08/18 17:01 ♥ Jolanta ♥
Wow,a coż to pokręciło się w moim poście :)

26/08/18 16:58 Michaelina
wow! co za HIStoria! dziękuje Kato <3

26/08/18 15:47 ♥ Jolanta ♥
No cóż , po prostu cały Michael, potrzebował zawsze sporo czasu na pracę i zastanawianie się... wszystko musiało być zapięte na ostatni guzik... Jak to u Michaela, potrzebował zawsze wiele czasu na pracę , namyślanie się , bo wszystko musiało być zapiete na ostatni guzik. Dziekuję ...kato...pozdrawiam .