En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Oprah at Jacksons house Oprah w domu Jacksonów
Author: Katherine Jackson(2010) Autor: Katherine Jackson(2010)
Wywiad z Katherine Jackson w domu Jacksonów w Encino, 08.11.2010.
OPRAH WINFREY: Thank you so much for inviting me here.

KATHERINE JACKSON: Oh, you're welcome. It's a pleasure. Thank you so much for coming.

OPRAH: Oh, you look so beautiful in blue. Oh, my goodness.

OPRAH: So this is the famous Hayvenhurst?

KATHERINE: Hehe, I guess so.

OPRAH: This is it.

KATHERINE: We've been here 40 years.

OPRAH: 40 years.

KATHERINE: Yeah, at this house.

OPRAH: At this house.


[break - video about Kathrine]

In 1949 Katherine, the dauther of a steelworker married Joe Jackson in a small town just outside Gary, Indiana. Over the next 17 years they raised 9 children in this tiny 4-room house with just one bathroom. Money was tight but all of that chanched when Marlon, Tito, Jackie, Jermaine and Michael became the Jackson 5. These princes of pop toured the world and sold over 250 million albums. In 1971 the Jacksons left their humble roots in Indiana and moved into this estate in Encino, California, known as Hayvenhurst.

[video ends]

OPRAH: So, we're sitting in a home where 40 years ago you brought your family to create this entire new life in California. What was life like back then? Coming into this house? I can imagine having come from that little 4 bedroom place in Gary stepping into this place must have felt like a mansion.

KATHERINE: It did. It did.

OPRAH: What are your fondest memories of Michael growing up in this house?

KATHERINE: He and his brother Randy grew up together. So they would up and rehearse and write and... We had a studio here too. They wrote hmm... What's that... Dancing Machine.

OPRAH: Dancing Machine.

OPRAH: But by the time you got to this house you owned already pretty famous household name. That was the time when I was hoping you'd be my mother-in-law, did you know that? Cause I loved Jackie Jackson. He was my favorite Jackson.


OPRAH: And I thought, you know, I used to watch the Jackson cartoon and everytime I would see the Jackson 5 I would say 'I'm gonna marry Jackie Jackson, I'm wanna marry Jackie Jackson'. Well, that didn't work out for me, but anyway.

Back then what were your dreams for your children and your family?

KATHERINE: I just wanted them to be good citizens and grow up to be good fathers, which they all are.

OPRAH: So, you've written this book to him as a salute, as a plain homage to him. It's called 'Never can say goodbye'. Why did you wanna do that?

KATHERINE: Well, I wanted to do it for his fans and for the people that misunderstood him. And I just told them stories about him.

OPRAH: Do you think he was misunderstood?


OPRAH: When I went through this book. This book is composed of so many personal family portraits, that a lot of us haven't seen, but this one stuck out to me cause this is how I remember him. How do you most remeber him? When you think of your son, Michael Jackson? Is that the portrait that you see in your mind?

KATHERINE: I think of my son all through the day. I mean, I don't like to talk about him [???]... It's funny - from a baby in my arms, naming him with my mother. My mother named him. Until he had grown. And that comes to my mind everyday. Yes, it does.

OPRAH: I asked this question, not ever having children on my own, as you know, wondering whether or not a mother holds in her heart a certain vision of her child.

KATHERINE: She do. She do.

OPRAH: And is that that little boy's face...

KATHERINE: Yes. And sometimes during the day I can hear his laughter. In my mind. He'd always tease and he would always laugh and have fun with his brothers. You know, when they were rehearsing or getting ready to leave town or things like that. Always playing jokes. He was a...

OPRAH: Prangster?


OPRAH: I remember when I interviewed him back in 1993 when I did the "Michael Jackson live around the world" and I was so nervous. The only thing that he and I actually had some disagreements about was that he didn't want me to put in pictures of himself as a teenager.

KATHERINE: Because he had started changing.

OPRAH: He'd started changing and he said he didn't like himself...

KATHERINE: ...as an adolescent...

OPRAH: ...as an adolesent. He thought he was... "Because I don't wan't this in, because..." I said "Why? You have to have those pictures". He said "Because I'm ugly". He thought of himself as ugly.

KATHERINE: He did. I felt so bad for him when he went through that change.

OPRAH: Did he share any of that with you?

KATHERINE: All the time.

OPRAH: All the time? What would he say, Mrs. Jackson?

KATHERINE: He would say "I'm just so ugly. I don't wanna go out there". I'd say "You're not..." To a mother all of her children are always beautiful. And so one day he just decided "I'm going get my nose done. It's too big." But one day he just made up his mind and he just left. And when I enquired about where he was, he had gone down to get his nose done. He thought I might want to try to talk him out of it, I think. So he went down and got it done.

OPRAH: What did you think?

KATHERINE: Well, is that what he wanted and that would make him happy. Cause he was so unhappy, he thought he was so ugly. And he didn't.

OPRAH: That must have been for you as a mother.

KATHERINE: Oh, yes, very, very hard.

OPRAH: So, he continued to have other operations and changed the way he looked did you feel like you could say something to him about that?

KATHERINE: When you said... He had other operations on his nose, but any other thing he didn't, except with his vitiligo, that he had. He didn't want start looking like a spotted cow he said. So he just had everything done. I don't konw how he did that, but he had everything, but except under his clothes. There were still changing, his legs and things...

OPRAH: Were spotted?

KATHERINE: Yes. But this part of the body and his arms and things he changed that. I don't know what in the world he did to do that. To change it. But he did.

OPRAH: But as his look, you know, as a person in a public we saw him transform himself. And what it looked like to us is that he was continuing to have surgeries. And I think when I interviewed him he told me he'd only had two.

KATHERINE: Oh, he had two more than two. He was just embarresed.

OPRAH: Yeah. To say how many, yeah. But as he continued to change his look. And change his nose. His nose got smaller and smaller and smaller...

KATHERINE: Too small, like a toothpick at one time. I...

OPRAH: Really?

KATHERINE: Yes, I thought it was too small.

OPRAH: Did you feel like you could say anything to any of your children, and especially him. Did you feel like if something was going on with him and in this case him changing his face and changing his looks you could say "Michael, enough".

KATHERINE: Yes, but once they get addicted to that... I hear people get addicted to plastic surgery and I think that's what happened to him. Because I had told him "That's enough. Why you keep going?" And I even talked to this plastic surgeons and "If he comes here and he wants you to work on his nose, just tell him you did it and, you know, do the same thing and don't change it. And just tell him: Okay, I'm finished. And that's it."

OPRAH: So you had a talk with his plastic surgeons?

KATHERINE: Yes, I did.

OPRAH: But they didn't listen to you.



OPRAH: You know, I spoke to Lisa Marie Presley recently and that was a beautiful interview, because I felt for the first time that she really, really loved him.


OPRAH: Really, really loved him.


OPRAH: What did you think of that. I said to her "None of us in the world knew what to think of that marriage". What did you think when Michael told you he was marrying Lisa Marie Presley?

KATHERINE: It was a suprise to me. He called me after he had married her. He called me and he said "I'm gonna put her on the phone" and he put her on the phone. I said "That's not her", "Yes it is, [???]" he said. It didn't sound like her. She has a heavy voice and I didn't know that. (whispering) And she sounded like a black girl.

OPRAH: Sounded like a black girl? (whispering) You can say that out loud.

KATHERINE: Oh, okay, I said "It's not Lisa Marie". He said "Oh, yes, it is, mother"

OPRAH: Have you met her before?

KATHERINE: No, I haven't met Lisa before. I had seen her when she was a little girl.

OPRAH: So he married her without bringing her home to mom?

KATHERINE: Yes, he did.

OPRAH: One of the things that she shared with me is that his love for you was unconditional and that there was nothing he wouldn't have done for you. Did you feel that too?

KATHERINE: Yes, I did. And everybody I talk to, that knew him would tell me the same thing. I felt it too.

OPRAH: And you truly...

KATHERINE: And I truly loved him.

OPRAH: Then he's a boy that loves his mamma.

KATHERINE: Yes, I have to say so myself.

OPRAH: So, was it a shock to you, June, 25th?

KATHERINE: Oh, Gosh... Yes. Yes. The worst day of my life.

[break - video from June 25th]

OPRAH: Where were you?

KATHERINE: I had gone up field service at morning and Joe had called me.

OPRAH: Field service is?

KATHERINE: I'm a Jehowa's Wittness.

OPRAH: I know. Field service means you go door to door?

KATHERINE: Yes. But that was earlier, so I...

OPRAH: You still do that?


OPRAH: Oh, my God.

KATHERINE: And then when I got home I got a call to come to the hospital. But Joseph had called in between and he told me that somebody left Michael's house in an ambulance and thay had the whole body covered up. And I prayed all the way to the hospital. And you know how I must have felt. My heart just dropped. And, so they called me and said "Come to the hospital. Michael's in the hospital." He was dead...

OPRAH: He was dead already.

KATHERINE: He was dead, but they didn't tell me. And I went down there and my nephew kept telling me "Pray, aunt Kate, just pray. Everything's okay".

OPRAH: Did you know? In your heart did you know?

KATHERINE: I kind of felt it. But I was wishing it wouldn't be...

OPRAH: And then when you're here come to the hospital, it's Michael.

KATHERINE: Was sick, they didn't tell me he was dead. They wanted me come to the hospital.

OPRAH: When you got to the hospital, who told you?

KATHERINE: They made the doctor tell me. [??] Really a long time before he came in to tell us. Really, I guess he didn't want to either. But the doctor had to tell us. Doctor Murray.

OPRAH: Doctor Murray told you?

KATHERINE: Mhm. And he came up so long and I say "Well, what happened? How is he, how is he? Did he make it ?" or "Or how is he?". And he said "No, he's gone". That's all I can remember. (crying) I'm sorry.

OPRAH: No, I'm sorry, I'm sorry.

OPRAH: Who was with you at the time?

KATHERINE: My nephew. That's who was with me. The children were there. His children. But they were in other room. I didn't know they were there. And they brought the children in and that was it's worst...

OPRAH: His children?

KATHERINE: His children.

OPRAH: Prince and Paris...

KATHERINE: Prince, Paris and the baby. And they were crying. And Paris was... I thought she was gonna pass out... She was just saying "Daddy, I can't make it without you. I wanna go with you". I just felt so bad for them.

----------------- part 2 -------------------



OPRAH: Who told the children? Someone had told them.

KATHERINE: Somebody told the children when they were... when they came in, they were crying, so...

OPRAH: Somebody had told them.

KATHERINE: Somebody had told them.

OPRAH: And Paris was saying... "I want to be with you"?

KATHERINE: "I want to go with you", "I don't want to live without you". She was saying all those things.

OPRAH: That's very, very, very, very...

KATHERINE: It was so sad.

OPRAH: Yeah.

OPRAH: And so, then you tried to put the pieces together and you find out that this is... hmm... at the time... we hear alleged... drug overdose. Were you shocked by hearing that it was drugs?

KATHERINE: I didn't hear that it was drugs. I heard that it was propofol. I guess it was overdose of Propofol.

OPRAH: Yeah, overdose of Propofol. Yes.

KATHERINE: You know it's for... when you take operations and they put you to sleep.

OPRAH: Anastetic. It's anastetic.

KATHERINE: It's anastetic. That's exactly what it is.

OPRAH: Were you suprised... was that the first time you had heard that he was taking [???]

KATHERINE: Yes. Very first time.

OPRAH: So, were you aware, Mrs Jackson that he was taking prescription drugs to help him sleep or to help him feel more balanced or to get through the day? Were you aware of that at all?

KATHERINE: No, but remember when he got burned in the head. And he had been taking those drugs. And it was a long time before I knew he was addicted to them. And I had heard that...

OPRAH: So he was addicted to - after the Pepsi burn - he was addicted to drugs... painkillers...

KATHERINE: Painkillers - that's exactly what it was.

OPRAH: Addicted to painkillers. But it was a long time before you knew that he was addicted to painkillers.

KATHERINE: Yes, it was.

OPRAH: Now, when Janet was on, she said that there had beed an attempt to buy the family to have an intervention with him.


OPRAH: Were you aware of that? Were you a part of that?

KATHERINE: Yeah. Thay had told me about that. The children told me about it.

OPRAH: They were gonna try to step in and...

KATHERINE: Just take him and put him in a rehab or something... and kind of clean him up.

OPRAH: Had you ever spoken to him about his... "addiction"

KATHERINE: I spoke to him about it once. When I had heard it. And he denied it.

OPRAH: And he denied it to you.

KATHERINE: I was telling him I didn't want to hear one day that he had overdosed because it would break my heart. It would kill me too. But he kept saying he wasn't. He said: "Mother, you don't believe me." He kept saying that. "My own mother don't believe me". He kept saying that. But I had heard they can be in denial when they tell you that.

OPRAH: Was that a part of you that wanted to believe him, but you knew.

KATHERINE: Well, a part of me that wanted to believe him, but I didn't believe him.

OPRAH: You didn't believe him.

KATHERINE: No, I didn't. I didn't.

[break - video about 2005 trial]

OPRAH: What I think was remarkable is that during the trial in 2005 you were in that court room every single day.


OPRAH: What was that like for you?

KATHERINE: Well, it wasn't hard for me, because it was my baby that was going on trial. And I know he was inoccent. The hardest thing was, would the jury believe it. Would they send him to jail. That was so hard. And I prayed for the truth. I said "If they only knew the truth he would walk out of that courthouse". And it happened. But... I can't talk... Isn't that awful how I... I can't talk about anything without crying, because it was a trying time for him. And he is life. That's how I feel. All his life he had to through stuff like this and they were just slying on him.

OPRAH: Mhm. So, did you ever, for one instant, ever think that there is a possibility that he could be guilty of molesting a child?

KATHERINE: No. I never thought. Because I know he wouldn't. He loved children. And he was around children all the time. And that's the only way that these people, the ones out there that did it - they know who they are. I'm not calling any names, they know who they are - that's the only they can make people believe that he did something, because he was around those children all the time. Micheal would always say "Mother, why are they accusing me of something the I love the most? I'd rather slit my own wrists than to hurt a child". He would always say that.

OPRAH: How was he during that time? When we look back at tapes of that time he does seem, you know, at some point coming into the courtroom kind of out of it, like maybe he was on drugs, who knows whether they use drugs. Remember that day when he came in what looked like his pyjamas.

KATHERINE: Well, he came in in his pyjamas, because he went to the hospital. [???] He fell, so he had to be rushed to the hospital. So we were gonna be a little late. The judge said "If you don't get here within... some time... then we're gonna keep all the money then". I think it was like 3 million dollars, was his bail. And they were gonna keep it all, weren't gonna give it back to him. And so the lawyer called and told him "You get down here". So he came in his pyjamas, the way he came to this hospital.

OPRAH: Did the trial change him?

KATHERINE: Yes, it did.

OPRAH: Tell me how.

KATHERINE: Because he used to trust people. His problem was he trusted too much. And after that trial he didn't trust anybody.

OPRAH: Really?

KATHERINE: He would always say "Mother, I don't trust anybody. The only person I trust is you."


OPRAH: What if anything do you want to say to doctor Murray?

KATHERINE: I thought of it thousands of times what would I say to him. Why didn't he take care of my child? Why did he leave the room and why did he give that to him? Adn it's very dangerous. Why did you do it?

OPRAH: Do you think he murdered your son?

KATHERINE: I can't accuse him of murder. I don't know if it was accidently done or it was intentionally done. I don't want to get into that, but I have my thoughts. But I just don't want to say it.

[break - video about Murray]

OPRAH: We've all heard the saying that time heals all wounds. Has that been true in a case of the loss of your son?

KATHERINE: No. Not at all. I don't think it will. I don't think I would ever be healed. It would get better, but some days it's just like it just happened.

OPRAH: It that how it's been for you?

KATHERINE: Yes. Whenever I can't talk about Michael I just tear up. It hurts. It really hurts.

OPRAH: So now you are raising his children.


OPRAH: How often did you see the children? Did you know the children well?

KATHERINE: I knew them. I can't say that I knew them real, real well, but I knew them well enough. And I would always go to visit them - just like grandma visits.

OPRAH: Grandma visits, mhm.

OPRAH: What did you think of the way he was raising them? You know, all the world, all we knew of the way he was raising his children was the time Blanket was held out the window and the time we would see the children walking around with the veils on. What did you think of that?

KATHERINE: I didn't approve of that, but I didn't say anything to him about it. But then I heard, their mother, their biological mother - she told me it was her idea, not Michael's.

OPRAH: Really?


OPRAH: To cover them?


OPRAH: I'm assuming, when you said you didn't approve of it, that is because you thought that having them walk around with their faces covered would not be good for them or not good for him...

KATHERINE: Mhm. What the people would think. I know how people think and how they say ugly things about you.

OPRAH: So tell me if you can, what it was like - because the children were brought into this house immediately on the night of his death.


OPRAH: That had to be traumatic.

KATHERINE: Oh, my God...

OPRAH: Traumatic. Because you dealing with your grief and they dealing with their grief and the whole house was grieving.


OPRAH: What gave you the strength to get through that?

KATHERINE: Well, you know what broke my heart more than anything else in this world? When people at the hospital told us "You can leave now" and Paris said "Grandma, where are we going?" It tore my heart. It tore me up. I said "You're going home with grandma, don't you wanna do that?" She said "Yes, it's just where we wanna go", but she said "Grandma..." Oh, God... I couldn't take it...

OPRAH: "Grandma, where are we going"? Mhm. Yeah.

O; So, you brought them home. You already had some of Jermaine's children and some of Randy's children living here in the house. So how were you able to integrate them? Was that just something that just happened or...

KATHERINE: It just happened.

OPRAH: Just happened.

KATHERINE: They just bonded. The minute they got here. The children bonded. They had a lot of fun and they did a lot of things the kids hadn't done before, thay wanted to... go camping, so we went bought tents for them and they camped out on the yard. They did a lot of things together. And whatever they wanted to do at the time I did for them, because their father, their whole world was gone. They only knew Michael. The whole world was [???] It just tore my heart up.

OPRAH: Mrs Jackson, I think it's incredible that you have these children, who literraly lived in their own "Michael Jackson world". So, was it you who decided that they should be integrated into regular school and not home school?

KATHERINE: Yes. Well, they talked to me about it. We talked about that. And we talked to the children about it. And they... Paris had said she didn't want to go, Prince was the one that wanted to go. And then after Prince decided he wanted to go, then she went to see the school and she fell in love and she wanted to go. Now the youngest, which is Blanket, he's never going, that's what he said. And now the kids come back and talk about what a good time they're having and all their friends, and their friends come over and now he wants to go. So maybe next year he'll be going.

OPRAH: What grade will he be in next year?

KATHERINE: Blanket? Blanket'll be in 4th next year.

OPRAH: In 4th grade. Do you, it's time for him to go? Would you like him to go?

KATHERINE: I don't think it's time for him to go. Because he's just shy. Very shy.

OPRAH: Do you think it's good for children to be out in public and not veiled? You think that's good?

KATHERINE: Yes, I do. I do. And I think they appreciate that too. They've never expressed it to me, but... I think so.

OPRAH: How would you say they are adjusting?

KATHERINE: Very well, very well.


KATHERINE: Very well.

OPRAH: Do they talk about missing thair father? Are they able to share that with you? Or do they think it would make you too sad?

KATHERINE: Sometimes. Well, what they talk about is "Daddy would do this" and "Daddy would do that" and thay always say "But that's how daddy did it". Paris - she's very emotional and she talked about him all the time and... She's the strong one. All the pictures on her walls in her badroom are Michael's. I don't see how she can look at him like that without crying. I can't.

OPRAH: You titled the book "Never can say goodbye - the Katherine Jackson story". Do you think about him everyday?

KATHERINE: Everyday. A day doesn't pass. Not once a day. Sometimes I just hate myself for just keep thinking, but it's just something I can't help.

OPRAH: Do you always think about it with sadness or are you able to think about it...

KATHERINE: I think about it with a smile sometimes.

OPRAH: Do you think about it with a smile?

KATHERINE: Mhm. I think of the things he used to do and when he was a little boy what he did and some of the jokes he used to tell and I just... But he always stay in my mind.

OPRAH: Do you feel that he's with you?

KATHERINE: Well, his memory. In all of that, but... And I have a lot of good memories. That's one thing they can't take away from you.

------------------ part 3 --------------------



OPRAH: You know, I'm really surprised to see you here, Mrs. Jackson, because the word in the world is that y'all are divorced.

KATHERINE: We're not divorced.

OPRAH: There wasn't a filing for divorce?

KATHERINE: No, never.

OPRAH: Never.


OPRAH: Obviously, you seem very friendly.


JOSEPH: Yeah, we don't fight.

OPRAH: Yeah. You don't fight.


OPRAH: What are you most proud of about Mrs. Jackson?

JOSEPH: She's a wonderful person, you know? I think she's too easy with people, you know? She's just like Michael.

OPRAH: What do you miss most about Michael not being here?

JOSEPH: I think about him every night, you know, look like this, and I just keep picturing him gone, and then every time I go into some place, a restaurant or a casino or something, his music is playing.

OPRAH: His music is everywhere.

JOSEPH: It's playing.

OPRAH: You can't get away from it.

JOSEPH: It brings back memories because I remember the songs. I was at every recording session he ever did, and it just brings back memories.

OPRAH: Do you think he was afraid of you?

JOSEPH: I don't think he was afraid of me. What he was afraid of, he may do something wrong and I'd chastise him, but not beat him. I never beated Michael like the media tried to say. That never happened, but...

OPRAH: He told me - you know, I did that interview with him in 1993, and he told me that you beat him.

JOSEPH: Well, I'm glad that he was raised in such of a way he was liked all over the world. He could've been like some of the other kids from Gary, either dead or doing a lot of drugs and in jail or something.

OPRAH: So let's just establish this. I was raised - I was beaten as a kid because that was the culture. That was the way we were raised, and so was that the way you raised your children?

JOSEPH: Beat or whipping?

KATHERINE: Same thing.

OPRAH: It's the same thing when you have welts on your back.

JOSEPH: It don't sound right when you said "beat".

OPRAH: I know. So you're taking issue with the word "beat", right?

JOSEPH: I'm taking it with the word "whip".

OPRAH: With the word "whip".


OPRAH: So what would you say that you used to discipline your children?

KATHERINE: You might as well admit it. That's the way black people raised their children.

OPRAH: Yes. I'm just asking you. You can answer that for me, can't you, whether or not he used...

KATHERINE: He used a strap. Yes.

OPRAH: He used the strap. Yeah.

KATHERINE: Yes. He did use a strap.

OPRAH: Let me just ask you this. Knowing what you know now, would you do it differently? Do you think you would be a different kind of father?

JOSEPH: I would've punished them by whipping them with a strap or something when they did something wrong. It would've kept them out of trouble and out of jail. My kids never been in jail before. Nine kids never been to jail.

OPRAH: That's a good - hello. Hello. That's good.

JOSEPH: And that's great.

OPRAH: Do you regret those strappings on your children?

JOSEPH: No, I don't.

OPRAH: You don't regret it.

JOSEPH: No, because it kept them out of jail, and I raised them right, and they was good kids all the way.

OPRAH: Mm-hmm. When did you first know that Michael had something special?

KATHERINE: When he was very small. We had an old rickety washing machine, you know, the kind with what you call the agitator in the middle.

OPRAH: Mm-hmm, one of those shoomp shoomp shoomp shoomp. Yeah.

KATHERINE: It was not so - anyway, it would make noises when it would wash, and also by it being rickety, along with the beat, it would make other noises.

OPRAH: Right. And the beat.

KATHERINE: And just a baby with the bottle in his mouth - he can walk - about, I'd say, a little over a year, and he would be on the floor dancing to the beat of the washing machine.


KATHERINE: And we'd say "This kid is something else".

JOSEPH: Yes, he was.

OPRAH: Oh, the kids are coming. Hello. All right. Introduce yourselves. Hello, Prince. Prince, Prince Michael. Hi.


OPRAH: You're Paris. Hi. I'm Oprah.


OPRAH: Randy.

RANDY: Nice to meet you.

OPRAH: Randy. Hi. What it is?


OPRAH: Jaffar. Okay. Nice to meet you.


OPRAH: Jermajesty?


OPRAH: How do you spell that?

JERMAJESTY: J-e-r-m-a-j-e-s-t-y.

OPRAH: And so are we supposed to bow in your presence? No? Jermajesty. I feel like it deserves a "Jermajesty". Okay. Hi.

DONTE JACKSON: Donte. Nice to meet you.

OPRAH: Donte, nice to meet you.


OPRAH: Genevieve. Nice to meet you, guys. We're missing Blanket. Hey, Blanket. Hi. Hi. I'm Oprah. Nice to meet you. Hi. So are you guys going to sit down and talk to me?

RANDY: Why not?

OPRAH: Why not? Come on. Let's pull up chairs. So all of you guys, does everybody live here?

KIDS: Yeah.

OPRAH: So tell me about yourself. What is it you love to do?

PRINCE JACKSON: Video games and sports.

OPRAH: Video games and sports.


KATHERINE: Tell her what you want to do when you grow up.

PRINCE: Produce movies and direct.

OPRAH: Oh, okay. You want to produce movies and direct. Yes.

KATHERINE: What do you want to be?

PARIS: I'd like to be an actress when I'm older.

OPRAH: Really? Good. Are you going to study it, take it seriously?

PARIS: Yeah. I sometimes do improves.

OPRAH: Oh, do you? Where?

PARIS: Well, I used to do them with my dad.

OPRAH: Mm-hmm. I bet you're good at charades, then, right? Yeah. Good at charades.

JAFFAR JACKSON: Does it all the time.

OPRAH: Really? You guys do? Now, is everybody following the whole Jackson family tradition? Everybody is in show business?

RANDY: Mm-hmm. Yes.

OPRAH: Yes, and you do...


OPRAH: You sing. Jermajesty, hello. What do you do?

JERMAJESTY: I sing, too.

OPRAH: You sing, too.


OPRAH: So okay. Everybody is singing.

JAFFAR JACKSON: Yeah, singing, acting.

OPRAH: Singing and acting.

JAFFAR JACKSON: In college, first year in college.

OPRAH: First year of college. Did you guys - I mean, obviously you have, but I would like to know, do you remember the first time you looked at tapes of your family as the Jackson Five, like you saw them on "The Ed Sullivan Show?"

DONTE: We grew up watching all of that.

OPRAH: You grew up watching all of it?

DONTE: All the time.

OPRAH: Okay. And what were your impressions the first time?

GIRL JACKSON: I guess my first recollection was, I think I was, like, three.

OPRAH: Whose child are you?


OPRAH: Okay, so your first impression was?

GIRL JACKSON: It was just a concert, going on tour. That was my first memory of what this family does. It's kind of interesting.

OPRAH: Yeah, and then you realized "Our family is not like other families".

KIDS: Yeah.

OPRAH: "Our family is a little different". Yeah. Do you grow up feeling normal, or is this normal to you?

GENEVIEVE: This is normal to us.

JAFFAR: This is normal.

OPRAH: So when you go to school, everybody, do they, you know...

RANDY: Yeah.

OPRAH: Yeah.

RANDY: Of course, it changes everybody's perceptions of us.

OPRAH: So is this your first year entering regular school?

PRINCE: Regular school, yeah.

OPRAH: And what was that like?

PARIS: I guess I was just nervous.

OPRAH: About?

PARIS: Everything.

OPRAH: What they would say?

PARIS: Yeah.

OPRAH: Would you fit in. Did you show up in class, and then they'd say "We have another student with us today"?

PARIS: No. They just said, "Who's new? Raise your hand". And they had a lot of kids raise their hands.

OPRAH: And then you feel better. Didn't you feel better?

PARIS: Yeah.

OPRAH: Yeah. Do kids react to who you are?

PARIS: My friend, she didn't know. She didn't know who I was until we went on outdoor Ed.

OPRAH: And then what happens? What happens when people discover who you are?

PARIS: She didn't care.

OPRAH: She didn't care? Don't you like that, people treat you the same? So, Blanket, are you still home-schooled?


OPRAH: Yes. Has it been hard for you, guys? Because you all lived - from all that we all know, from what I can gather - a very sheltered kind of literally veiled life. There was a time when you were literally behind the veil. Do you remember that time?


OPRAH: Do you? Did you know at the time why you were putting on the mask?



PRINCE: Because then when we did go out without our dad, then nobody would really recognize us.

PARIS: He tried to raise us without knowing who he was, but that didn't really go so well.

OPRAH: It didn't really go so well. Did you appreciate or like being behind the veil or mask at the time?

PARIS: I appreciated it.

OPRAH: Yeah. Did you understand that it was to...

PARIS: It wasn't always comfortable, but yeah.

OPRAH: It was to protect you.

PARIS: Yeah.

OPRAH: Yeah. It was to protect you.

OPRAH: We all heard you speaking at the funeral, and everybody was so moved by that.

PARIS: Daddy has been the best father you could ever imagine.

OPRAH: What is your favorite memory of your father?

PARIS: That's really hard.

OPRAH: I'll let you think about it while I ask you the same question, your favorite memory.

PRINCE: When we were on Bahrain, we used to wake up early and walk the beach.

OPRAH: When you were in Bahrain?

PRINCE: With a Coke.

OPRAH: Yeah?

PRINCE: Yeah, Coca-Cola and Skittles or Snickers.

OPRAH: Waking up and walking the beach.


OPRAH: Mm-hmm. That's a good one.

PARIS: I just have to say spending some "quality time" away from the two, just me and him.

OPRAH: Mm-hmm.

PARIS: The one time we went on the roof when we were in Las Vegas - of our house - and we just saw the Luxor lights. We just saw all the city of lights. We were eating Snickers, and we had some soda, and...

OPRAH: What kind of dad was he? Was he a strict disciplinarian, or could you get away with anything with him?

PARIS: He was strict.

BLANKET: He could get away with anything [looking at Prince].

OPRAH: He could get away with things, huh?

BLANKET: Uh-huh.

KATHERINE: He could get away with it. You couldn't get away with it? No? And so when you would have quality time, what would you do besides eat Snickers?

PARIS: Sometimes he would take me to an art museum because we both loved art, and we would do a lot as a family. We would play tag outside, and he got us Kenya four years ago.

OPRAH: Kenya the dog, the lab?

PARIS: Come here, Kenya.

OPRAH: It's your cue, Kenya.

PARIS: Here you go, baby.

OPRAH: So when you were living with your father, did you think that the rest of the world doesn't know, but did you feel that that was sort of a normal - was that normal to you?

PARIS: Yeah. I kind of felt like no one understands what a good father he was. I'd say he was the best cook ever.

OPRAH: A cook? Really?

PARIS: Yes. Everyone is all "A cook?" Like they're surprised to hear it.

OPRAH: Yes, I am.

PARIS: He was just a normal dad, except for he was, like, the best dad ever.

OPRAH: Well, that's part of the reason why I wanted to do this, and really happy that you all would talk to me, because I think the world certainly doesn't anything about him as a father, and I think even just the few words that you spoke at his funeral allowed people to have just a little bit of insight into the kind of father he was. Like, I'm shocked to hear that he was a cook. What could he cook?

PARIS: He made the best French toast in the world.

OPRAH: Dipped in eggs, right?

PARIS: Yeah. He just made the best breakfasts in the world.

OPRAH: Mm-hmm. Would he cook for you guys a lot?

PARIS: Yeah.

OPRAH: What do you miss the most?

PARIS: Everything.

OPRAH: Everything? Everything. Well, thanks for talking to me, really. I appreciate you sharing that. Really do.
Oprah: Dziękuję bardzo za zaproszenie mnie tutaj.

Katherine: Oh, witamy. To przyjemność. Dziękuję Ci bardzo za przybycie.

O: Oh, tak pięknie wyglądasz w niebieskim. O Boże.

O: Więc to jest to sławne Hayvenhurst?

K: Hehe, tak mi się wydaje.

O: To jest to.

K: Jesteśmy tu od 40 lat.

O: 40 lat.

K: Tak, w tym domu.

O: W tym domu.

K: Tak.

[przerwa - filmik o Katherine]

W 1949 roku Katherine, córka robotnika, poślubiła Joego Jacksona, w małym miasteczku na obrzeżach Gary w Indianie. Na przestrzeni następnych 17 lat wychowali 9 dzieci w tym małym 4-pokojowym domku, z jedną łazienką. Byli biedni, ale to wszystko zmieniło się, gdy Marlon, Tito, Jackie, Jermaine i Michael stali się Jackson 5. Ci książęta popu objechali świat i sprzedali ponad 250 milionów płyt. W 1971 roku Jacksonowie opuścili swój skromny dom w Indianie i przeprowadzili się do posiadłości w Encino w Kaliforni, znanej jako Hayvenhurst.

[koniec filmiku]

O: Czyli siedzimy w domu, do którego 40 lat temu przywiozłaś swoją rodzinę, by stworzyć to całkiem nowe życie w Kaliforni. Jak to wtedy było? Przyjazd tutaj? Mogę sobie wyobrazić wyjście z tego malutkiego 4-pokojowego mieszkanka w Gary i wejście tutaj. Musiało się wydawać, że to pałac.

K: Tak było. Tak było.

O: Jakie są twoje najmilsze wspomnienia związane z dorastaniem Michaela w tym domu?

K: On i jego brat Randy dorastali razem. Szli razem na górę i ćwiczyli i pisali i... mieliśmy tu też studio. Napisali hmm... jak to się nazywało... Dancing Machine.

O: Dancing Machine.

O: W czasie, gdy się tu sprowadziliście, wasze nazwisko było juz całkiem znane. W tym czasie miałam nadzieję, że zostaniesz moją teściową, wiedziałaś o tym? Ponieważ kochałam Jackiego Jacksona. Był moim ulubionym Jacksonem.

K: [???]

O: I myślałam sobie, wiesz, zawsze oglądałam kreskówki Jacksonów i za każdym razem, gdy widziałam Jackson 5, mówiłam "Wyjdę za Jackiego Jacksona, chcę wyjść za Jackiego Jacksona". Cóż, to mi się nie udało.

W tamtym okresie, jakie miałaś nadzieje związane ze swoimi dziećmi?

K: Chciałam, by byli dobrymi obywatelami i by wyrośli na dobrych ojców, którymi wszyscy się stali.

O: Więc napisałaś tę książkę dla niego jako ukłon, jako czysty hołd dla niego. Nosi tytuł "Nigdy nie powiem żegnaj". Dlaczego chciałaś to zrobić?

K: Chciałam to zrobić dla jego fanów oraz dla ludzi, którzy go nie zrozumieli. I po prostu opowiedziałam im historie o nim.

O: Uważasz, że był nierozumiany?

K: O tak.

O: Gdy przeglądałam tę książkę... ta książka zawiera tak wiele osobistych, rodzinnych fotografii, których wielu z nas wcześniej nie widziało, lecz ta jedna rzuciła mi się w oczy, bo tak właśnie go pamiętam. Jak ty najbardziej go zapamiętałaś? Gdy myślisz o swoim synu, Michaelu Jacksonie? Czy to jest ten obrazek, który widzisz w swojej głowie?

K: Myślę o moim synu całymi dniami. To znaczy... nie lubię o nim rozmawiać [???]... To takie dziwne - od niemowlęcia w moich ramionach... wybierając mu imię z moją matką... Moja matka nadała mu imię. Do czasu gdy... dorósł. I to przychodzi mi do głowy każdego dnia. O tak...

O: Zadałam to pytanie, ponieważ, jak wiesz, nigdy nie miałam własnych dzieci i zastanawia mnie, czy matka trzyma w swoim sercu jakiś obraz swojego dziecka.

K: O tak. Tak.

O: I czy jest to twarz tego małego chłopca...

K: Tak. I czasami w ciągu dnia słyszę jego śmiech. W mojej głowie. On zawsze się droczył i zawsze się śmiał i bawił się ze swoimi braćmi. Wiesz, gdy mieli próby lub szykowali się do wyjazdu za miasto lub coś w tym rodzaju. Zawsze się wygłupiał. Był...

O: Rozrabiaką?

K: Tak.

O: Pamiętam, gdy przeprowadzałam z nim wywiad w 1993 roku, gdy robiłam "Dookoła świata z Michaelem Jacksonem - na żywo" i byłam bardzo zestresowana. Jedyna rzecz, co do której się nie zgadzaliśmy to to, że on nie chciał, abym pokazała w programie jego zdjęcia z czasu, gdy był nastolatkiem.

K: Ponieważ zaczął się zmieniać.

O: Zaczął się zmieniać i powiedział, że nie lubi siebie...

K: ...w młodzieńczym wieku...

O: ...w młodzieńczym wieku. Wydawało mu się, że jest... "Bo nie chcę pokazywać tego, bo...", mówię "Dlaczego? Musisz pokazać te zdjęcia", a on powiedział "Bo jestem obrzydliwy". Uważał, że jest brzydki.

K: Tak. Było mi go bardzo żal, gdy przechodził tę zmianę.

O: Czy dzielił się tym z tobą?

K: Cały czas.

O: Cały czas? Co mówił, pani Jackson?

K: Mówił "Jestem taki brzydki. Nie chcę wychodzić do ludzi". Ja mówiłam "Nie jesteś...". Dla matki wszystkie jej dzieci są zawsze piękne. I jednego dnia po prostu podjął decyzję "Zrobię sobie nos. Jest zbyt duży." I jednego dnia się zdecydował i po prostu wyszedł. I gdy zapytałam, gdzie jest, on poszedł zrobić sobie nos. Myślał, że będę próbowała go od tego odwieść. Tak myślę. Więc po prostu poszedł i to zrobił.

O: Co o tym myślałaś?

K: Cóż, skoro tego chciał i to go uszczęśliwiło. Ponieważ był bardzo nieszczęśliwy. Myślał, że jest taki brzydki. A nie był...

O: To musiało być trudne dla Ciebie jako matki.

K: O tak. Bardzo, bardzo trudne.

O: Czy gdy robił te wszystkie kolejne operacje i zmieniał swój wygląd, miałaś poczucie, że możesz mu coś powiedzieć?

K: Powiedziałaś... On miał inne operacje nosa, ale nic innego. Oprócz tych związanych ze swoim vitiligo, które miał. Powiedział, że nie chce zacząć wyglądać jak krowa. Więc to też zrobił. Nie wiem, jak to zrobił, ale zrobił wszystko. Oprócz tego, co było pod ubraniem. Wciąż się zmieniały - jego nogi i tak dalej.

O: Były w plamy?

K: Tak. Ale tę część ciała (pokazuje na tors) i ręce i tak dalej. To zmienił. Nie wiem, jak to zrobił. By to zmienić. Ale zrobił to.

O: Ale jeśli chodzi o jego wygląd jako osoby publicznej - widzieliśmy, jak on się transformuje. I dla nas to wyglądało, że on wciąż przechodzi kolejne operacje. A gdy przeprowadzałam z nim wywiad, wydaje mi się, że powiedział, że miał tylko dwie.

K: Oh, miał trochę więcej niż dwie. Po prostu się wstydził.

O: Tak. By przyznać, ile dokładnie. Ale wciąż zmieniał swój wygląd. I swój nos. Jego nos stawał się coraz mniejszy i mniejszy i mniejszy...

K: Zbyt mały. Raz wyglądał jak wykałaczka.

O: Naprawdę?

K: Uważałam, że był zbyt mały.

O: Czy miałaś poczucie, że możesz cokolwiek powiedzieć któremukolwiek z Twoich dzieci, a w szczególności jemu? Czy miałaś poczucie, że jeśli coś się z nim działo, w tym wypadku, jeśli zmieniał swoją twarz i swój wygląd, mogłaś powiedzieć "Michael, dosyć."?

K: Tak, ale kiedy ktoś się uzależni od tego... Słyszałam, że ludzie mogą uzależnić się od operacji plastycznych i myślę, że to przytrafiło się jemu. Ponieważ mówiłam mu "Już wystarczy. Dlaczego wciąż to robisz?" Nawet rozmawiałam z jego chirurgami plastycznymi i powiedziałam im "Jeśli przyjdzie do was i będzie chciał, abyście robili coś z jego nosem, po prostu powiedzcie mu, że to zrobiliście i wiecie, zróbcie to samo, co już zrobiliście i nic więcej nie zmieniajcie. Po prostu powiedzcie mu: okay, skończyliśmy. I tyle"

O: Czyli rozmawiałaś z jego chirurgami plastycznymi?

K: Tak, rozmawiałam.

O: Ale cię nie posłuchali.

K: Nie.


O: Wiesz, rozmawiałam ostatnio z Lisą Marie Presley i to był piękny wywiad, ponieważ pierwszy raz poczułam, że ona naprawdę, naprawdę go kochała.

K: Kochała.

O: Naprawdę, naprawdę kochała.

K: Kochała.

O: Co o tym myślałaś? Powiedziałam jej "Nikt na świecie nie wiedział, co myśleć o tym małżeństwie". Co ty pomyślałaś, gdy Michael powiedział ci, że zamierza ożenić się z Lisą Marie Presley?

K: To była dla mnie niespodzianka. Zadzwonił do mnie po tym, gdy się z nią ożenił. Zadzwonił do mnie i powiedział "Dam ją do telefonu" i dał ją do telefonu. Powiedziałam "To nie ona", a on: "Tak, to ona, [???]". Nie brzmiała jak ona. Ona ma niski głos, a ja o tym wtedy nie wiedziałam. (cichym głosem) I brzmiała jak czarna dziewczyna.

O: Brzmiała jak czarna dziewczyna? (cichym głosem) Możesz powiedzieć to na głos.

K: Dobrze. Powiedziałam "To nie jest Lisa Marie". A on "Właśnie, że jest, mamo".

O: Czy poznałaś ją wcześniej?

K: Nie, nie poznałam Lisy wcześniej. Widziałam ją, gdy była małą dziewczynką.

O: Więc ożenił się z nią, nie przyprowadzając jej wcześniej do domu, do mamy?

K: Tak zrobił.

O: Jedną z rzeczy, które mi powiedziała to, że jego miłość do ciebie była bezwarunkowa i że nie było niczego, czego by dla ciebie nie zrobił. Czy czułaś to?

K: Czułam. I każdy, z kim rozmawiam, kto go znał, mówi to samo. Czułam to.

O: I ty naprawdę...

K: Ja naprawdę go kochałam.

O: Czyli jest chłopakiem, który kocha swoją mamę

K: Tak. Muszę to przyznać.

O: Czy to był dla ciebie szok, 25 czerwca?

K: O Boże... Tak. Tak. Najgorszy dzień mojego życia.

[przerwa - video z 25 czerwca]

O: Gdzie byłaś?

K: Rano poszłam na służbę polową i Joe do mnie zadzwonił.

O: Służba polowa to?

K: Jestem Świadkiem Jehowy.

O: Wiem. Służba polowa oznacza, że chodzisz po domach?

K: Tak. Ale to było wcześniej, więc...

O: Wciąż to robisz?

K: Tak.

O: O mój Boże.

K: I kiedy dotarłam do domu, dostałam telefon, żeby przyjechać do szpitala. Ale Joseph zadzwonił wcześniej i powiedział mi, że ktoś opuścił dom Michaela w karetce i że mieli zakryte ciało. Modliłam się całą drogę do szpitala. Wiesz, jak musiałam się czuć. Wypadło mi serce. No więc... zadzwonili i powiedzieli "Przyjedź do szpitala. Michael jest w szpitalu". Nie żył...

O: Już nie żył.

K: Nie żył, ale nie powiedzieli mi tego. Pojechałam tam i mój bratanek powtarzał mi "Módl się, ciociu Kate, módl się. Wszystko będzie dobrze".

O: Wiedziałaś? Czy w swoim sercu wiedziałaś?

K: Poczułam to. Ale miałam nadzieję, że to nieprawda...

O: I przyjechałaś do szpitala, a tam Michael.

K: Był chory, nie powiedzieli mi, że umarł. Chcieli, żebym przyjechała do szpitala.

O: Gdy przyjechałaś do szpitala, kto ci powiedział?

K: Kazali doktorowi mi powiedzieć. [???]... naprawdę długo, zanim przyszedł nam powiedzieć. Naprawdę, myślę, że on też nie chciał tego robić. Ale doktor musiał nam powiedzieć. Doktor Murray.

O: Doktor Murray wam powiedział?

K: Mhm. Tak długo to trwało, zanim przyszedł i powiedziałam "No i co? Co się stało? Jak on się czuje? Jak on się czuje? Czy wyjdzie z tego?" i "Jak on się czuje?". A on powiedział "Nie, on nie żyje". To wszystko, co pamiętam. (zaczyna płakać) Przepraszam.

O: Nie, to ja przepraszam, przepraszam.

O: Kto był wtedy z tobą?

K: Mój bratanek. On był ze mną. Dzieci tam były. Jego dzieci. Ale one były w innym pokoju. Nie wiedziałam, ze tam są. I kiedy przyprowadzili dzieci, to było najgorsze...

O: Jego dzieci?

K: Jego dzieci.

O: Prince i Paris...

K: Prince, Paris i malutki. I wszystkie płakały. A Paris... myślałam, że zemdleje... Tylko powtarzała "Tatusiu, nie mogę żyć bez ciebie. Chcę iść z tobą". Było mi ich ogromnie żal.

----------------- część 2 -------------------



O: Kto powiedział dzieciom? Ktoś musiał im powiedzieć.

K: Ktoś powiedział dzieciom, bo kiedy... kiedy weszły płakały, więc...

O: Ktoś im powiedział.

K: Ktoś im powiedział.

O: A Paris mówiła... "Chcę być z tobą"?

K: "Chcę iść z tobą", "Nie chcę żyć bez ciebie". Mówiła te wszystkie rzeczy.

O: To bardzo, bardzo, bardzo, bardzo...

K: To było naprawdę smutne.

O: Tak.

O: I potem... próbowałaś sobie to wszystko poukładać i słyszysz, że to... hmm... wtedy... mówili, że to podobno... przedawkowanie(*). Czy byłaś zszokowana, gdy usłyszałaś, że to narkotyki(*)?

K: Nie słyszałam, żeby to były narkotyki(*). Słyszałam, że to był Propofol. Wydaje mi się, że to było przedawkowanie Propofolu.

O: Tak, przedawkowanie Propofolu. Tak.

K: Wiesz, to jest... gdy idziesz na operację i cię usypiają.

O: Narkoza. To jest narkoza.

K: To jest narkoza. To jest dokładnie to, co jest.

O: Czy byłaś zaskoczona... czy to był pierwszy raz, gdy usłyszałaś, że brał [???]

K: Tak. Pierwszy raz.

O: Czy zdawała sobie Pani sprawę z tego, Pani Jackson, że brał leki na receptę, by pomóc sobie spać lub by czuć się bardziej zrównoważonym lub by przetrwać kolejny dzień? Czy w ogóle zdawała sobie Pani z tego sprawę?

K: Nie, ale pamiętasz, jak został poparzony w głowę? I brał leki na to. I minęło dużo czasu, zanim dowiedziałam się, że był od nich uzależniony. A potem słyszałam, że...

O: Czyli był uzależniony od - po wypadku z Pepsi - był uzależniony od proszków(*) - leków przeciwbólowych.

K: Leków przeciwbólowych - tym właśnie były.

O: Uzależniony od leków przeciwbólowych. Ale minęło dużo czasu, zanim dowiedziałaś się, że był uzależniony od leków przeciwbólowych?

K: Tak.

O: Gdy Janet się wypowiadała, powiedziała, że była próba, by przekonać rodzinę do interwencji wobec niego.

K: Aha.

O: Czy wiedziałaś o tym? Czy brałaś w tym udział?

K: Tak. Powiedzieli mi o tym. Dzieci mi o tym powiedziały.

O: Chcieli zareagować i...

K: Po prostu wziąć go i umieścić w ośrodku odwykowym czy coś... i oczyścić go.

O: Czy kiedykolwiek rozmawiałaś z nim na temat jego... "uzależnienia"?

K: Raz rozmawiałam z nim na ten temat. Gdy tylko o tym usłyszałam. A on zaprzeczył.

O: A on zaprzeczył.

K: Powiedziałam mu, że nie chcę usłyszeć któregoś dnia, że przedawkował, ponieważ to złamie mi serce. Że mnie również zabije. Ale on powtarzał, że nie jest [uzależniony]. Powiedział "Mamo, ty mi nie wierzysz". Wciąż to powtarzał. "Moja własna matka mi nie wierzy". Wciąż to powtarzał. Ale słyszałam, że oni to wypierają, gdy mówią ci takie rzeczy.

O: Czy była jakaś część ciebie, która chciała mu wierzyć, ale ty i tak wiedziałaś?

K: Cóż, część mnie chciała mu wierzyć, ale nie wierzyłam mu.

O: Nie wierzyłaś mu.

K: Nie, nie wierzyłam. Nie wierzyłam.

[przerwa - filmik o procesie w 2005r]

O: To, co było niesamowite, to, że podczas procesu w 2005 roku każdego dnia byłaś na tej sali sądowej.

K: Tak.

O: Jak się czułaś?

K: Cóż, to nie było dla mnie poświęcenie, bo to moje dzieciątko stawiało czoła procesowi. I wiem, że był niewinny. Najtrudniejszą rzeczą było "Czy ława przysięgłych w to uwierzy?", "Czy wyślą go do więzienia?". To było naprawdę trudne. I modliłam się o prawdę. Powiedziałam "Gdyby tylko znali prawdę, wyszedłby z tego sądu". I tak się stało. Ale... nie mogę mówić... (zaczyna płakać)... czy to nie okropne, jak ja... nie mogę mówić o niczym bez płakania, bo to był dla niego czas próby. A on jest życiem. Tak czuję. I przez całe życie musiał stawiać czoła takim rzeczom i ludzie tylko na nim żerowali.

O: Mhm. Czy kiedykolwiek, choć przez chwilę, pomyślałaś, że mógłby być winny molestowania dziecka?

K: Nie. Nigdy tak nie pomyślałam. Ponieważ wiem, że by tego nie zrobił. Kochał dzieci. I przez cały czas otaczał się dziećmi. I to jedyny powód, dla którego ci ludzie, ci, którzy to zrobili - oni wiedzą, kim są. Nie będę ich nazywać, oni wiedzą, kim są - to jedyny powód, dla którego mogli sprawić, że ludzie uwierzyli, że coś zrobił. Ponieważ był w otoczeniu dzieci przez cały czas. Michael zawsze mówił: "Mamo, dlaczego oskarżają mnie o coś, co kocham najbardziej? Prędzej podciąłbym sobie żyły niż skrzywdził dziecko." Zawsze to powtarzał.

O: Co się z nim wtedy działo? Gdy widzimy nagrania z tamtego okresu wygląda, no wiesz..., gdy wchodzi do sali sądowej, jakby był poza tym, jakby może był na jakichś "prochach", kto wie, może brał jakieś leki. Pamiętasz ten dzień, gdy przyszedł w czymś, co wyglądało jak piżama?

K: Cóż, przyszedł w piżamie, bo był w szpitalu. [???] Upadł i musiał pójść do szpitala. Więc mieliśmy się trochę spóźnić. Ale sędzia powiedział "Jeśli nie dotrzesz tu w ciągu... jakiegoś czasu... wtedy zatrzymamy wszystkie pieniądze". Wydaje mi się, że to było około 3 milionów dolarów, to była jego kaucja. I zatrzymaliby wszystko, nie oddaliby mu tych pieniędzy. Więc jego prawnik zadzwonił i powiedział "Przyjedź tu natychmiast". I pojechał w piżamie, tak jak był w tym szpitalu.

O: Czy proces go zmienił?

K: O tak.

O: Powiedz mi, jak.

K: Ponieważ on ufał ludziom. Jego problem polegał na tym, że ufał za bardzo. A po procesie nie ufał już nikomu.

O: Naprawdę?

K: Zawsze mówił "Mamo, nie ufam nikomu. Jedyna osoba, której ufam, to ty."


O: Co, jeśli cokolwiek, chciałabyś powiedzieć doktorowi Murray'owi?

K: Myślałam o tym tysiące razy, co bym mu powiedziała. Dlaczego nie zadbał o moje dziecko? Dlaczego wyszedł z pokoju i dlaczego w ogóle mu to podał? A to było bardzo niebezpieczne. Dlaczego to zrobiłeś?

O: Czy uważasz, że zamordował twojego syna?

K: Nie mogę oskarżyć go o morderstwo. Nie wiem, czy zrobiono to przez przypadek czy zrobiono to celowo. Nie chcę się w to zagłębiać, ale mam swoje zdanie. Ale nie chcę o tym mówić.

[przerwa - filmik o Murray'u]

O: Wszyscy słyszeliśmy przysłowie, że czas leczy wszystkie rany. Czy sprawdziło się dla ciebie, w kontekście utraty twojego syna?

K: Nie. Zupełnie nie. I nie sądzę, by miało się sprawdzić. Nie sądzę, bym kiedykolwiek została wyleczona. Czasami jest lepiej, ale czasami są dni, jakby to dopiero się wydarzyło.

O: Tak właśnie jest w twoim przypadku?

K: Tak. Za każdym razem, gdy mówię o Michaelu, po prostu się rozklejam. To boli. To naprawdę boli.

O: A teraz wychowujesz jego dzieci.

K: Tak.

O: Jak często widywałaś dzieci? Czy dobrze je znałaś?

K: Znałam je. Nie mogę powiedzieć, że znałam je bardzo, bardzo dobrze, ale znałam je wystarczająco dobrze. I zawsze je odwiedzałam - po prostu babcine odwiedziny.

O: Babcine odwiedziny, mhm.

O: Co sądziłaś o sposobie, w jaki je wychowywał? Wiesz, cały świat, wszystko, co my wiedzieliśmy o tym, jak wychowywał swoje dzieci, to ten przypadek, gdy wystawił Blanketa za okno i gdy widzieliśmy dzieci chodzące wszędzie w chustach na twarzy. Co o tym sądziłaś?

K: Nie pochwalałam tego, ale nic mu na ten temat nie powiedziałam. A potem usłyszałam, że ich matka, ich biologiczna matka - powiedziała mi, że to był jej pomysł, a nie Michaela.

O: Naprawdę?

K: Tak.

O: By je zasłaniać?

K: Tak.

O: Zakładam, że kiedy powiedziałaś, że tego nie pochwalałaś to dlatego, że uważałaś, że chodzenie z zakrytymi twarzami nie jest dla nich dobre lub nie jest dobre dla niego...

K: Mhm. Co ludzie pomyślą. Ja wiem, jak ludzie myślą i jak mówią okropne rzeczy na twój temat.

O: Powiedz mi, jeśli możesz, jak to było - ponieważ dzieci zostały tu przywiezione od razu tej nocy, gdy umarł.

K: Tak.

O: To musiało być traumatyczne.

K: O mój Boże...

O: Traumatyczne. Ty stawiająca czoła swojej rozpaczy, one stawiające czoła swojej rozpaczy i cały dom, który był w rozpaczy.

K: Tak.

O: Co dało ci siłę, by to przetrwać?

K: Cóż, wiesz, co złamało moje serce bardziej niż cokolwiek innego na tym świecie? Gdy ludzie w szpitalu powiedzieli nam "Możecie już iść" i Paris zapytała "Babciu, dokąd pójdziemy?" To rozerwało mi serce. Rozerwało mnie. Powiedziałam "Pójdziecie do domu z babcią, dobrze?" Ona powiedziała "Tak, tam właśnie chcemy iść", ale powiedziała "Babciu..." O Boże... nie mogłam tego znieść...

O: "Babciu, dokąd pójdziemy"? Mhm. Tak.

O: Więc, przyprowadziłaś je do domu. Miałaś tu już część dzieci Jermaine'a i część dzieci Randy'ego, które mieszkały w tym domu. Jak poradziłaś sobie, by je zintegrować? Czy to się po prostu stało czy...

K: To się po prostu stało.

O: Po prostu się stało.

K: Po prostu nawiązali więź. Od razu, gdy tylko tu dotarli. Dzieci nawiązały więź. Miały dużo zabawy i robiły wiele rzeczy, których wcześniej nie robiły. Chciały... biwakować, więc poszliśmy i kupiliśmy im namioty i biwakowały na podwórku. Dużo rzeczy robiły razem. I cokolwiek chciały robić w tamtym czasie, umożliwiałam im to, ponieważ ich ojciec, ich cały świat zniknął. One znały tylko Michaela. Cały świat usunął im się spod stóp. To rozrywało mi serce.

O: Pani Jackson, to niesamowite, że ma Pani te dzieci, które dosłownie żyły w swoim własnym "świecie Michaela Jacksona". Czy to Pani zadecydowała, że powinny iść do normalnej szkoły zamiast nauczania domowego?

K: Tak. To znaczy, rozmawialiśmy o tym. Rozmawialiśmy o tym. I rozmawialiśmy o tym z dziećmi. I one... Paris powiedziała, że nie chce iść, to Prince był tym, który chciał iść. I kiedy Prince zadecydował, że chce iść, ona poszła zobaczyć szkołę i się zakochała i też chciała pójść [do szkoły]. Teraz najmłodszy, czyli Blanket, nigdy nie pójdzie - tak powiedział. Ale teraz dzieci wracają ze szkoły i opowiadają, jak świetnie się bawiły i o wszystkich kolegach, i ich koledzy przychodzą do nas i teraz on też chce iść. Więc może w przyszłym roku pójdzie.

O: W której będzie klasie w przyszłym roku?

K: Blanket? Blanket będzie w 4 klasie w przyszłym roku.

O: W 4 klasie. Myślisz, że to już czas, aby poszedł [do szkoły]? Chciałabyś, by poszedł?

K: Nie sądzę, że to już czas, by poszedł. Ponieważ jest po prostu nieśmiały. Bardzo nieśmiały.

O: Czy myślisz, że to dobre dla dzieci, że są 'publiczne', a nie ukrywane? Czy myślisz, że to dobrze?

K: Tak, tak myślę. Tak myślę. I myślę, że one też to doceniają. Nigdy mi tego nie powiedziały, ale... tak myślę.

O: Jak byś powiedziała, że one się przystosowują?

K: Bardzo dobrze, bardzo dobrze.

O: Mhm.

K: Bardzo dobrze.

O: Czy mówią, że tęsknią za ojcem? Czy są w stanie się tym z tobą dzielić? Czy może uważają, że to sprawi ci zbyt wiele przykrości?

K: Czasami. To, co mówią to "Tatuś zrobiłby to" i "Tatuś zrobiłby tamto" i zawsze mówią "Ale tatuś robił to w ten sposób". Paris - ona jest bardzo uczuciowa i ona mówiła o nim cały czas i... Ale jest też silna. Wszystkie zdjęcia na ścianach w jej pokoju są Michaela. Nie rozumiem, jak może patrzeć tak na niego i nie płakać. Ja nie mogę.

O: Zatytułowałaś książkę "Nigdy nie powiem żegnaj - historia Katherine Jackson". Czy myślisz o nim każdego dnia?

K: Codziennie. Każdego dnia. Nie raz dziennie. Czasami nienawidzę siebie, bo tylko rozmyślam, ale po prostu nie mogę nic na to poradzić.

O: Czy zawsze myślisz o nim ze smutkiem czy jesteś w stanie myśleć o tym...

K: Czasami myślę o tym z uśmiechem.

O: Myślisz o tym z uśmiechem?

K: Aha. Myślę o rzeczach, które robił, o czymś, co zrobił, gdy był małym chłopcem i o dowcipach, które opowiadał i po prostu... Ale zawsze jest w mojej głowie.

O: Czy czujesz, że jest z tobą?

K: Cóż, jego wspomnienie. W tym wszystkim... A mam dużo dobrych wspomnień. Tego nikt nigdy ci nie odbierze.

-------------- część 3 ------------------



OPRAH: Jestem naprawdę zaskoczona, widząc pana tutaj, panie Jackson. Po świecie krążą wieści, że się rozwiedliście.

KATHERINE: Nie jesteśmy rozwiedzeni.

OPRAH: Nie było pozwu rozwodowego?

KATHERINE: Nie, nigdy.

OPRAH: Nigdy.


OPRAH: Rzeczywiście, wyglądacie na bardzo zaprzyjaźnionych.


JOSEPH: Tak, nie kłócimy się.

OPRAH: Aha. Nie kłócicie się.


OPRAH: Z czego jesteś najbardziej dumny w pani Jackson?

JOSEPH: Ona jest cudowną osobą, rozumiesz? Ale myślę, że jest zbyt łagodna dla ludzi, rozumiesz? Jest zupełnie jak Michael.

OPRAH: Czego brakuje ci najbardziej, gdy Michaela już nie ma?

JOSEPH: Myślę o nim każdego dnia, rozumiesz, tak po prostu, i wciąż przypominam sobie, że go już nie ma, i wtedy zawsze, gdy gdzieś idę, do restauracji lub do kasyna lub gdziekolwiek indziej, gra jego muzyka.

OPRAH: Jego muzyka jest wszędzie.

JOSEPH: Grają ją.

OPRAH: Nie możesz od tego uciec.

JOSEPH: To przynosi wspomnienia, bo pamiętam te piosenki. Byłem na każdej sesji nagraniowej, jaką kiedykolwiek miał i to sprawia, że wspomnienia wracają.

OPRAH: Czy myślisz, że on się ciebie bał?

JOSEPH: Nie sądzę, że się mnie bał. To czego się bał, to że zrobi coś źle i że go za to ukarzę, ale nie biłem go. Nigdy nie biłem Michaela, tak jak media próbowały to pokazać. To nigdy nie miało miejsca, ale...

OPRAH: Powiedział mi - wiesz, w tym wywiadzie, który z nim robiłam w 1993 roku - powiedział mi, że go biłeś.

JOSEPH: Cóż, cieszę się, że był wychowany w taki sposób, że lubiono go na całym świecie. Mógł skończyć jak inne dzieciaki z Gary, albo martwy albo jako narkoman w więzieniu czy coś.

OPRAH: Więc ustalmy tę jedną rzecz. Byłam wychowana... - byłam bita jako dziecko, bo taka była kultura. W taki sposób byliśmy wychowywani, więc czy to też był sposób, w jaki ty wychowywałeś swoje dzieci?

JOSEPH: Biciem czy dawaniem lania(**)?

KATHERINE: To to samo.

OPRAH: To jest jedno i to samo, jeśli kończy się tym, że masz pręgi na plecach.

JOSEPH: To nie brzmi dobrze, kiedy mówisz "bicie"(**).

OPRAH: Rozumiem. Masz problem ze słowem "bić"(**), tak?

JOSEPH: Przyznam ci rację, jeśli użyjemy słowa "dawać lanie"(**).

OPRAH: Jeśli użyjemy słowa "dawać lanie"(**).


OPRAH: Więc jakich środków używałeś, aby zdyscyplinować swoje dzieci?

KATHERINE: Równie dobrze możesz się przyznać. To był sposób, w jaki czarni ludzie wychowywali swoje dzieci.

OPRAH: Tak. Tylko was pytam. Ty możesz mi odpowiedzieć, prawda? Czy używał czy nie...

KATHERINE: Używał pasa. Tak.

OPRAH: Używał pasa. Aha.

KATHERINE: Tak było. Używał pasa.

OPRAH: Pozwól, że cię zapytam. Wiedząc to, co wiesz dzisiaj, czy postąpiłbyś inaczej? Czy myślisz, że byłbyś innym ojcem?

JOSEPH: Karałem ich, używając paska czy czegoś, gdy zrobiły coś źle. Trzymałem ich z dala od kłopotów i z dala od więzienia. Moje dzieci nigdy nie były w więzieniu. Dziewięcioro dzieci nigdy nie było w więzieniu.

OPRAH: To dobrze. Halo. To dobrze.

JOSEPH: I to jest wspaniałe.

OPRAH: Czy żałujesz tego lania pasem swoich dzieci?

JOSEPH: Nie, nie żałuję.

OPRAH: Nie żałujesz tego.

JOSEPH: Nie, ponieważ to utrzymało je z dala od więzienia, i dobrze je wychowałem, i to były dobre dzieciaki na całej linii.

OPRAH: Mhm. Kiedy zobaczyliście po raz pierwszy, że Michael ma w sobie coś specjalnego?

KATHERINE: Gdy był bardzo mały. Mieliśmy starą, rozklekotaną pralkę, wiesz, taką, która miała w środku coś, co nazywano mieszadłem.

OPRAH: Mhm, jedną z tych szuuu - szuuu - szuuu - szuuu - szuuu. Aha.

KATHERINE: Nie była taka - nieważne, w każdym razie robiła dużo hałasu podczas prania, a także dlatego, że była rozklekotana, więc razem z rytmem prania wydawała też inne dźwięki.

OPRAH: Aha. I rytm.

KATHERINE: I takie dzieciątko z butelką w buzi - umiał już chodzić - myślę, że miał niewiele ponad roczek i stał na podłodze, tańcząc do rytmu tej pralki.


KATHERINE: I wtedy powiedzieliśmy "Ten dzieciak jest inny niż wszystkie".

JOSEPH: O tak, i był.

OPRAH: Och, dzieci nadchodzą. Witam. Dobrze. Przedstawcie się.

PRINCE JACKSON: Witam, Prince.

OPRAH: Prince, Prince Michael. Cześć.

PARIS JACKSON: Cześć. Jestem Paris.

OPRAH: Ty jesteś Paris. Cześć. Jestem Oprah.


OPRAH: Randy.

RANDY: Miło cię poznać.

OPRAH: Randy. Cześć. Jak się nazywasz?


OPRAH: Jaffar. Okay. Miło mi.


OPRAH: Jermajesty?


OPRAH: Jak to się pisze?

JERMAJESTY: J-e-r-m-a-j-e-s-t-y.

OPRAH: Czy jesteśmy zobowiązani kłaniać się w twojej obecności(***)? Nie? Jermajesty. Mam poczucie, że to wymaga "Jermajesty" [Oprah wykonuje ukłon]. Okay. Cześć.

DONTE JACKSON: Donte. Miło mi.

OPRAH: Donte, miło mi.

GENEVIEVE JACKSON: Ja jestem Genevieve.

OPRAH: Genevieve. Miło was wszystkich poznać. Brakuje nam Blanketa. Cześć, Blanket. Cześć. Cześć. Jestem Oprah. Miło cię poznać. Cześć. Usiądziecie i porozmawiacie ze mną?

RANDY: Czemu nie?

OPRAH: Czemu nie? Chodźcie. Przysuńmy krzesła. Czy wszyscy tu mieszkacie?


OPRAH: Powiedzcie mi coś o sobie. Co lubicie robić najbardziej?

PRINCE JACKSON: Gry video i sport.

OPRAH: Gry video i sport.


KATHERINE: Powiedz, co chcesz robić, gdy dorośniesz.

PRINCE: Produkować filmy i reżyserować.

OPRAH: Oh, okay. Chcesz produkować filmy i reżyserować.


KATHERINE: Kim ty chcesz być?

PARIS: Chciałabym zostać aktorką, gdy będę starsza.

OPRAH: Naprawdę? Dobrze. Masz zamiar studiować aktorstwo, wziąć się za to na poważnie?

PARIS: Tak. Czasami robię improwizacje.

OPRAH: Oh, naprawdę? Gdzie?

PARIS: Cóż, zawsze robiłam je z moim tatą.

OPRAH: Mhm. Założę się, że zatem jesteś dobra w [szaradach?], prawda? Tak. Dobra w szaradach.

JAFFAR JACKSON: Robi je cały czas.

OPRAH: Naprawdę? Co wy robicie? Czy wszyscy podążacie za tradycją rodziny Jacksonów? Wszyscy jesteście w showbiznesie?

RANDY: Mhm. Tak.

OPRAH: Tak, i ty robisz...


OPRAH: Śpiewasz. Jermajesty, cześć. Co ty robisz?

JERMAJESTY: Ja też śpiewam.

OPRAH: Też śpiewasz.


OPRAH: Więc okay. Wszyscy śpiewają.

JAFFAR JACKSON: Tak, śpiewanie, aktorstwo.

OPRAH: Śpiewanie i aktorstwo.

JAFFAR JACKSON: W koledżu, jestem na pierwszym roku w koledżu.

OPRAH: Pierwszy rok w koledżu. Czy widzieliście - oczywiście, że widzieliście, ale chciałabym wiedzieć, czy pamiętacie pierwszy raz, gdy zobaczyliście taśmy swojej rodziny jako Jackson 5, gdy zobaczyliście ich na przykład w "Ed Sullivan Show"?

DONTE: Dorastaliśmy, oglądając to wszystko.

OPRAH: Dorastaliście, oglądając to wszystko?

DONTE: Cały czas.

OPRAH: Okay. I jakie było wasze wrażenie za pierwszym razem?

DZIEWCZYNA JACKSON: Wydaje mi się, że moje pierwsze wspomnienie było, gdy miałam jakieś 3 lata...

OPRAH: Czyim jesteś dzieckiem?


OPRAH: Okay, i twoje pierwsze wrażenie?

DZIEWCZYNA JACKSON: To był koncert, w trasie. To jest moje pierwsze wspomnienie z tego, co robi ta rodzina. Swoją drogą to interesujące.

OPRAH: Tak, i wtedy zdałaś sobie sprawę "Nasza rodzina nie jest jak inne rodziny".


OPRAH: "Nasza rodzina jest troszkę inna". Aha. Czy dorastaliście, czując się normalni, czy to jest dla was normalne?

GENEVIEVE: To jest dla nas normalne.

JAFFAR: To jest normalne.

OPRAH: Więc gdy idziecie do szkoły czy wszyscy, no wiecie...



RANDY: Oczywiście, to zmienia sposób, w jaki wszyscy nas odbierają.

OPRAH: To jest pierwszy rok, gdy poszliście do normalnej szkoły?

PRINCE: Do normalnej szkoły, tak.

OPRAH: I jak było?

PARIS: Myślę, że się denerwowałam.

OPRAH: Czym?

PARIS: Wszystkim.

OPRAH: Co powiedzą?


OPRAH: Czy będziesz tam pasować. Czy weszłaś do klasy i powiedziano "Mamy dziś z nami nową uczennicę"?

PARIS: Nie. Powiedzieli tylko "Kto jest nowy? Podnieście rękę". I dużo dzieci podniosło ręce.

OPRAH: I wtedy poczułaś się lepiej. Poczułaś się lepiej?


OPRAH: Tak. Jak dzieci reagują na to, kim jesteście?

PARIS: Moja przyjaciółka nie wiedziała. Nie wiedziała, kim jestem, dopóki nie pojechaliśmy na [zieloną szkołę?].

OPRAH: I co się wtedy stało? Co się dzieje, gdy ludzie dowiadują się, kim jesteście?

PARIS: Nie miało to dla niej znaczenia.

OPRAH: Nie miało znaczenia? Podoba ci się, gdy ludzie traktują cię tak samo, prawda? Blanket, ty wciąż uczysz się w domu?


OPRAH: Tak. Czy było wam bardzo ciężko? Ponieważ wszyscy żyliście - z tego, co wszyscy wiemy, z tego, co udało mi się zebrać - prowadziliście bardzo skryte, w pewnym sensie dosłownie zasłonięte życie. Był okres, kiedy byliście dosłownie za zasłoną. Czy pamiętacie ten okres?


OPRAH: Tak? Czy w tamtym czasie wiedzieliście, dlaczego chodzicie w maskach?


OPRAH: Dlaczego?

PRINCE: Bo potem, gdy wychodziliśmy bez naszego taty, nikt tak naprawdę nas nie rozpoznawał.

PARIS: Próbował wychowywać nas tak, byśmy nie wiedzieli, kim on jest, ale nie wyszło mu to zbyt dobrze.

OPRAH: Nie wyszło mu to zbyt dobrze. Czy docenialiście lub lubiliście chodzić w maskach, w chustach w tamtym czasie?

PARIS: Doceniałam to.

OPRAH: Aha. Czy rozumieliście, że to było po to, by...

PARIS: To nie zawsze było wygodne, ale tak...

OPRAH: By was chronić.


OPRAH: Tak. Aby was chronić.

OPRAH: Wszyscy słyszeliśmy to, co powiedziałaś na pogrzebie i wszyscy byliśmy tym bardzo poruszeni.


PARIS: Tatuś był najlepszym ojcem, jakiego możecie sobie wyobrazić...


OPRAH: Jakie jest twoje ulubione wspomnienie z twoim ojcem?

PARIS: To bardzo trudne.

OPRAH: Pozwolę ci się chwilę zastanowić i spytam ciebie o to samo, twoje ulubione wspomnienie.

PRINCE: Gdy byliśmy w Bahrajnie, wstawaliśmy wcześnie i spacerowaliśmy po plaży.

OPRAH: Gdy byliście w Bahrajnie?

PRINCE: Z colą.


PRINCE: Tak, Coca-Colą i Skittlesami albo Snickersami.

OPRAH: Wstawaliście i spacerowaliście po plaży.


OPRAH: Mhm. Bardzo dobrze.

PARIS: Muszę powiedzieć, że dla mnie to było spędzanie z nim czasu bez tych dwóch, tylko ja i on.


PARIS: Raz weszliśmy na dach naszego domu, gdy byliśmy w Las Vagas i patrzyliśmy na światła Luxoru [?]. Widzieliśmy wszystkie światła miasta. Jedliśmy snickersy, piliśmy jakieś napoje...

OPRAH: Jakim był tatą? Czy był surowy i dbający o dyscyplinę, czy wszystko mogło wam ujść na sucho?

PARIS: Był surowy.

BLANKET: Jemu wszystko uchodziło na sucho [patrzy na Prince'a].

OPRAH: Jemu wszystko uchodziło na sucho, tak?


KATHERINE: Jemu uchodziło na sucho. A tobie nie? Nie? Kiedy spędzaliście razem czas, co jeszcze robiliście, poza jedzeniem Snickersów?

PARIS: Czasami zabierał mnie do muzeum, ponieważ oboje kochaliśmy sztukę. Dużo robiliśmy jako rodzina. Graliśmy w berka na dworze i dał nam Kenyę kilka lat temu.

OPRAH: Kenyę psa, labradora?

PARIS: Chodź tu, Kenya.

OPRAH: Twoja kolej, Kenya.

PARIS: Chodź tu, kochanie.

OPRAH: Czyli, gdy mieszkaliście ze swoim ojcem, czy mieliście wrażenie, że reszta świata o tym nie wie, ale czuliście się normalnie - czy dla was to było normalne?

PARIS: Tak. Mam wrażenie, że nikt nie rozumie, jakim był dobrym ojcem. Powiedziałabym, że był najlepszym kucharzem na świecie.

OPRAH: Kucharzem? Naprawdę?

PARIS: Tak. Wszyscy tak reagują "Kucharzem?". Jakby byli tym zaskoczeni.

OPRAH: Tak, jestem.

PARIS: Był normalnym tatą, poza tym, że był najlepszym tatą na świecie.

OPRAH: Cóż, częściowo właśnie dlatego chciałam z wami porozmawiać i jestem naprawdę szczęśliwa, że się zgodziliście, ponieważ myślę, że świat zdecydowanie nie wie nic o nim jak ojcu i myślę, że nawet te kilka słów, które powiedziałaś na jego pogrzebie, pozwoliło ludziom choć trochę zobaczyć, jakim był typem ojca. Ja na przykład jestem zaszokowana słysząc, że był kucharzem. Co umiał gotować?

PARIS: Robił najlepsze francuskie tosty na świecie.

OPRAH: To takie w jajku, prawda?

PARIS: Tak. Robił najlepsze śniadania na świecie.

OPRAH: Mhm. Często dla was gotował?

PARIS: O tak.

OPRAH: Czego wam najbardziej brakuje?

PARIS: Wszystkiego.

OPRAH: Wszystkiego? Wszystkiego. Cóż, dziękuję, że zechcieliście ze mną porozmawiać, naprawdę. Doceniam, że się tym podzieliliście. Naprawdę.


(*) - Oprah używa słowa "drugs". Oznacza to zarówno "leki", jak i "narkotyki". Najbardziej zbliżonym odpowiednikiem są polskie "prochy", jednak słowo "drugs" ma mniej 'podwórkowy' wydźwięk. "Drug overdose", oznaczające przedawkowanie "proszków" ma jednak negatywny wydźwięk i sugeruje przedawkowanie z uzależnienia, dlatego Katherine wyraźnie mówi, że to nie było żadne "drug overdose".

(**) - Oprah używa słowa "beat", które oznacza dosłownie "bić", natomiast Joseph twierdzi, że nie "bił" swoich dzieci, zastępując słowo "beat" słowem "whip", które nie ma polskiego odpowiednika, ale znaczy tyle, co "bicie paskiem", "chłosta", "smaganie" itp., ale nie np. bicie pięściami

(***) - Oprah nawiązuje do podobieństw imienia "Jermajesty" do sformułowania "Your Majesty" oznaczającego "Wasza Wysokość"

Autor tłumaczenia: ola

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


18/04/14 10:56 gość
11/04/14 16:32 gość a matka, która z nim nie mieszkała, miała tylko z nim kontakt telefoniczny wie najwiecej, pomyśl trochę

13/04/14 01:51 gość
Nie miał obowiązku mówienia prawdy w wywiadach. W ogóle nie miał obowiązku ujawniania czegokolwiek na temat swojego prywatnego życia. Michael nie był niczyją własnością. Jego życie należało do niego samego, nikogo więcej. Zadziwiające, ze ten zdawałoby się oczywisty fakt, który dotyczy każdej istoty zamieszkującej naszą planetę nawet trzeba dyskutować.

11/04/14 16:32 gość
Nawet matka Michaela powiedziała że Michael miał więcej operacji plastycznych,a u Bashira zarzekał się że zrobił sobie tylko 2 operacje nosa.Widać że Michael też nie zawsze mówił prawdę w wywiadach..

08/04/14 18:08 KasiaMJJ
Ten wywiad jest cudowny, uwielbiam słuchać, kiedy opowiada o nim jego matka i dzieci, bo wtedy wszystko jest takie prawdziwe, możemy poznac go takiego, jakim był naprawdę, szczerze doceniam takie wywiady :) ciężko się patrzy na cierpienie Katherine, nie mogłam powstrzymac łez, tak bardzo szkoda mi jej i oczywiście jego dzieci :( To przykre, wiedzieć, że nie ma go teraz, kiedy najbardziej go potrzebują, miały najwspanialszego tatę na świecie, byli dla siebie nawzajem wszystkim, to bardzo smutne :(

07/01/13 01:26 Magda
Michael to był prawdzwy indywidualista, kochał matkę, ale nie słuchał jej rad, bo sam wiedział lepiej... Uważał, że ma brzydki nos to operacje, mama dowiedziała się po fakcie. Ożenił się i po ślubie mama mogła poznać synową przez telefon. Michael miał trudny charakter i życie codzienne z Nim musiało być cężkie.

20/11/12 19:04 Sabina, wielka fanka MJ <3
Były momenty gdzie chciało mi się płakać... Bardzo mi teraz jest szkoda, gdyż nie ma z nami tu Michaela ;c Był wspaniałym człowiekiem,za to go uwielbiam. Czasem stawiam sie z jego sytuacjach jakie miał.Jestem jego wielką fanką.Mam około 50 jego piosenek na telefonie, wszystkie uwielbiam. Moja mama gdy była w moim wieku,też go uwielbiała jak ja, tylko nie miała koszulki z nim , kapelusza, podobnej rękawiczki oraz kolczyków z nim i nie zakładała plastrów na palce jak teraz ja ;) . Michael zawsze pozostaniesz w naszej pamięci ! <3 MICHAEL JACKSON LEGEND NEVER DIE !

13/10/12 21:42 gaba104
Wzruszył mnie ten wywiad :( I prosze was nie wypisujcie rzeczy typu: to nie sa dzieci Michaela, itd. To byly jego dzieci, kochał je nad życie, zrobilby dla nich wszystko! Wszystkie maja jakies cechy Michaela i tego nikt im nie odbierze, sa bardzo mocno z nim zwiazane, widac ze ciazko im bez niego, bo to wlasnie Mike byl ich calym zyciem. http://www.mj-everforever.blogspot.com/

16/08/12 18:36 gość
aha i ja tez juz nie wiem czy to jego dzieci prawdziwe,moze tak jak ktos napisal ponizej moze poszykal kogis takiego po kim odziedziczyl syn vitiligo,ze niby to MJ syn-dzieci...nie wiem sama ...w sumie sa troche podobne miny ,Paris ma jasne oczy jak ojciec MJ,Blanket miny jak MJ robi...moze i jego...ale jesli nie...to nic...kochal je jak swoje...a one jego...i za to ja tez go kocham

16/08/12 18:19 gość
Zajrzę na ten czat, gosciu z ponizej.Bo bardzo chcem popisac z kims o MJ,wreszcie w w jakims normalnym miejscu,bo tam gdzie ja mylam to przez prowokacje byly klotnie i teraz coraz gorzej tam,brak słów:(.

16/06/12 00:02 iza
Jakiś czas temu.. gdy po raz pierwszy zobaczyłam Paris w jakimś tam wywiadzie zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie ... pamiętam pomyślałam sobie wtedy jak bardzo jest podobna do swojego taty te gesty niesamowity spokój opanowanie jak u MJ tak bardzo się wzruszyłam.. Ona tak bardzo mi GO przypomina... dosłownie czuć jak bardzo była z Nim związana emocjonalnie.

21/05/12 20:44 gość
http://czat.onet.pl/Michael_Jackson_this_is_it,chat.html zapraszamy wszystkich fanów MJ na czat codziennie o 20:00

30/11/11 12:45 gość do gościa poniżej
Natalia nie pisała o Neverlandzie ale o Parku Rozrywki,który miał być budowany w Polsce i który na skutek NASZEJ POLSKIEJ winy "nie doszedł do skutku".Jeśli chodzi o zwierzęta to niektóre z nich -np.Bubles były uratowane z medycznych pracowni doświadczalnych.Co do tego czy Michael jest biologicznym ojcem dzieci...Dla mnie to absolutnie BEZ ZNACZENIA-kochał je,wychowywał (i to bardzo pięknie) i co najważniejsze ONE GO KOCHAŁY-BYŁ DLA NICH ŚWIATEM..A tak nawiasem mówiąc to sporo musiał się naszukać dawcy mat.gen. "wyposażonych w VITILLIGO" (Prince ma objawy!)

29/11/11 20:23 gość

29/11/11 20:23 gość
Ja akurat nie mam żalu do Natalii, chociaż nie zgadzam się z nią do końca w punkcie 3. Neverland może i zaczął być budowany z powodów komercyjnych - tego nie wiem, ale sądzę, że to było po prostu dla dzieci, by je bawić, cieszyć, zwłaszcza te chore, które nie miały możliwości zaznać takiej rozrywki. Pkt2 też jestem przeciwna in vitro z powodów takich, że tam po prostu ginie wiele zarodków ludzkich a zarodek to człowiek - tak to widzę, jednak nie powinniśmy oceniać MJ'a, nie wiemy jaką wiedzę miał na ten temat, jego serce zna tylko Bóg i tylko On może go osądzić. A co do pkt 1.to nie mam zdania, chyba nie czynił tym zwierzakom aż tak wielkiej szkody. Ale żałuję, że nie miał własnego biologicznie dziecka (bo uważam, że ta trójka nie jest jego biologicznie, co nie umniejsza wcale wartości jego ojcostwa). Każdy tylko ocenia, osądza, ilu ludzi tyle zdań, a co my tam wiemy tak naprawdę...

16/09/11 19:17 kocureczek
Prince ma vitiligo. Czy Michael nie był zdolny zrobić dziecko kobiecie? Nieswojo czuję się wstępując na grunt prywatny człowieka, idola, który de facto opuścił już nas i ten świat. Wielu jednak nie ma podobnych oporów. Bardzo bym chciała, aby zastanowili się choć trochę, po pierwsze: nad tym, czy nie zatarto już wystarczająco wielu granic dotyczących Michaela Jacksona, który był również i przede wszystkim człowiekiem. Może warto przypomnieć, że jednak nim był. Wciąż dziwię się, że o pewnych sprawach zdecydował się mówić Bashirowi, chyba nie trudno było wam zauważyć jak nieswojo czuł się, ale zdecydował się mówić o swojej prywatności i pożałował, bo ludzie nie zrozumieli. Ludzie z zasady zawsze chcą mieć swoje zdanie. Poza tym, jego dzieci są do niego podobne. Widze w nich Michaela. A wy nie? Wstyd.

10/07/11 22:30 marjol
Sorry , że się wtrącę w dyskusję , ale też mnie ponosi ... Pytam kto z Was był Jego materacem ??? Czy Ty Natalio fanko KRÓLA POP'u ?????????? Od Ciebie pobierał materiał genetyczny ????????? Ludzie dajcie "se siana " !!!!! OK Nie ta matka co urodziła , tylko która wychowała ...Dla mnie to zawsze będą dzieci Michaela , zwłaszcza , że ONE TAK TO CZUJĄ i nie ważne co my mamy na ten temat do powiedzenia ...

24/06/11 13:41 gość
Natalia wyraziła swoje zdanie. To, że wymieni się czyjąś wadę lub wytknie błąd, to nie znaczy, że się od razu osądza. Jestem pewna, że Natalia nie miała nic złego na myśli. A gdy się kogoś kocha, to i z wadami i z zaletami, prawda? Przecież nikt nie jest bez wad (na szczęście bez zalet też nie ;))A Fani Michaela nie powinni się tak od razu denerwować i unosić - Michael zawsze był anielsko cierpliwy i uprzejmy, pamiętacie? :) POZDRAWIAM WSZYSTKICH. Cudowna ta strona.

17/03/11 12:53 gość
uważam,że BLANKET był poczęty naturalną drogą, a prasa - brukowce wybierają z wywiadu co chcą.TU Wielki ukłon dla Michaela,że udało Mu sie ich wykiwać i ten Jego szelmowski uśmieszek.

02/03/11 23:33 marta
nie wiem skad mama michaela bierze sile by zyc dalej...najgorsze dla rodzica co moze mu sie zdazyc to to ze przezyje swoje dziecko...gdyby mi sie cos tak strasznego przytrafilo to by mi serce rozerwalo...doslownie pekloby mi serce...chyba tylko wnuki trzymaja ja przy zyciu.bez niej stali by sie sierotami.chyba oni sprawiaja ze jest tak silna ...to dla nich zyje...tylko dla nich...tak mysle...olu dziekuje bardzo za tlumaczenie!!!!

25/02/11 17:30 Natalia
MJJ przepraszam Cię, nie chciałam nikogo urazić. Ja po prostu wyraziłam własne zdanie i nie sugeruję się żadnymi informacjami z tabloidów. To jest mój punkt widzenia na niektóre sprawy. Jeśli się z tym nie zgadzacie, macie do tego prawo!Doroto zapewniam Cię, że Ty też niewiele wiesz o Michaelu, nikt z nas nie wie, Bóg tylko wie. Jeszcze raz przepraszam fanów MICHAELA.