En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Michael in Wonderland
Interview year: 1980 Rok przeprowadzenia wywiadu: 1980
Wywiad z Michaelem, przeprowadzony przez Steve'a Demoresta - ukazał się 01 marca 1980 roku, w angielskim tygodniku muzycznym 'Melody Maker'.
Michael Jackson,‘black Sinatra for the Nineties’, or just looking for an escape to heaven?

Steve Demorest gets to talk to him via Janet Jackson, the 13-yers-old sister.

The voice wafting in from the Coast was as feather-soft as a child’s. It was Michael Jackson, calling with the ground-rules for our interview.

CBS International had already cautioned me against asking questions comparing the Jacksons to similar family entertainment empires with lots of white teeth and television specials… say, of the Mormon persuasion… say, from Utah.

Sure, I’d caved it and I won’t ask him what he thinks of Boudelaire or Afghanistan either. Anything else? Yeah, I was told to expect a personal call from Michael, and here he was – live in Bell Telephone mono. With a pip of a condition.

He wanted me to ask my questions to his sister. Then she’d repeat the questions to him. He said it had to do “something I believe in”.

Oh, You mean I drop off the questions and pick up the tape later, but I’m not there during the actual interview?

No, he said, I could be there and he’d answer to me.

Hmm, I thought, this round-robin twist is a new one on me. What can he possibly be afraid of?

Sure, I said at last, whatever makes you feel comfortable.


Scheduling an interview with Michael Jackson is a tricky business, especially just after he’s been misquoted by a major American trade publication, Only a good deal of polite patience all round the glob had pulled this one off. They say the Jacksons have sold more records than anyone except the Beatles, but it was always Michael who had the most charisma . In 1970, when he was a precocious 11-years-old mini-superfly, strutting and spinning and singing with a sophistication beyond his years, Michael had a natural cool that girls ten years his senior couldn’t find in their own boyfriends. Plus, at an adorable 4ft 6in, he was pretty non-threatening. At the end of the Sixties Black was Beautiful, but also a bit scarey for the whites.

With Michael, however, Black could be Cute, too, perhaps the first time in a decade.

In 1979, the family’s “Destiny” album went double platinum, and they claim to turn away 10.000 people every night they pack one of America’s huge stadiums. Michael, however, is over three million in sales with “Off The Wall” all by himself. At the American Music Awards in January he tied Donna Summer for most prizes by winning Best Male Soul Vocalist, Best Soul Album, and Best Soul Single (for his self-penned “Don’t Stop Till You Get Enough”).

Now he’s up for the Best Disco Recording and Best R&B Vocal Performance awards at the Grammys. “Off The Wall” also scored well enough with the critics to draw praise from stuffy Rolling Stone and place in the ultra-discriminating. Village Voice’s year-end Top 20. Nobody, it seems, doesn’t like Michael Jackson.

Now 21, Michael has grown out of “cute” and become downright handsome. You catch him on camera coming out of an eerie smoke, flanked by green lasers, with his black spangled body-suit sparkling like modern chain-mail, and suddenly the little urchin of old is a full-grown prince. The stage presence is fabulous – each gesture snapping with crisp authority, eyes flashing under long lashes, and a radiant smile not of this world – and you understand why they’re beginning to call him the “black Sinatra for the Nineties”.

It’s natural to wonder how much of this emotional fire comes from the heart and how much is time-honed mimicry. One hears Michael is very family-oriented, very religious, and very straight. Some even say that, cossetted by his work and family, he’s as antiseptically insulated as a boy in a plastic bubble.

“I don’t buy it,” crabs one cynical fanzine editor halfway through her fourth scotch. “How could he avoid all the girls who chase after him?”

Vulgar curiosities aside, the guy gets lot of attention – and yet he seems to have preserved a great charm. Ultimately I’ll come away figuring it like this: Michael Jackson appears to have escaped the usual tortures of adolescence with a rare virginity of soul not only intact, but growing.

Our gray Cadillac dreadnought has climbed out of Hollywood, floated over the hills, and glided down into the flats od San Fernando Valley.

Not far from the bustle of Encino we pull up to an open iron gate, ring the intercom for the inhabitants to clear the Doberman out of the yard, and then swing into the driveway of a sprawling one-storey house. There’s a Rolls and couple of Mercedes scattered about, but the tan camper parked under the basketball hoops lends a family touch. This is very comfortable upper-middle-class spread all right, but certainly not the overwrought palace they could afford if they wanted.

Thirteen-year-old Janet – herself a child-star on the TV sitcom “Good Times” – answers the door like dutiful youngest child, small golden beads clacking at the ends of her thin Bo Derek braids. There are no parents about, no manager, and no bodyguard. In fact, myself and Shirley Brooks from CBS (who politely retires to the den to watch “Rockford Files” for the next two hours) are the nearest excuses for “grownups” in sight.

And heeeeere’s Michael! Quietly padding into the carpeted hall to shake hands, the charismatic Michael Jackson appears to be simply a nice, sweet, rather low-key youth. He’s wearing an orange knit pullover shirt, dark slacks and large, gleaming black shoes that give the impression of a puppy or a colt not yet fully grown into his feet.

Michael reminds me I’ve agreed to operate with his sister acting as our interpreter and the three of us adjourn into the unpretentious, bright yellow and lime living room. I’ve already decided to open with the blandest possible questions so he’ll have time to check on my humanity, but Michael doesn’t know that. He’s cracking his knuckles while I set up the tape machine, until Janet – sitting between us – chastises him mildly. He smiles and relaxes. Throughout our talk she’ll reach over to pluck at his hair or brush his arm reassuringly.

So let’s start with Quincy Jones – everybody loves his production of “Off The Wall”. Quincy remembers meeting Michael at Sammy Davis house when the boy was ten, and Michael’s first recollection of Quincy dates from backstage at a Muhammad Ali benefit, but their “real” meeting came when they worked together on “The Wiz” in 1978.

Er, I’d like to know how Michael decided that Quincy would be the best producer for his album.

“How did you decide to have Quincy?” Janet echoes.

Michael smiles. Good start.

“One day I called Quincy up to ask if he could suggest some great people who might want to do my album. It was the first time that I fully wrote and produced my songs, and I was looking for somebody who would give me that freedom , plus somebody who’s unlimited musically. Quincy calls me ‘Smelly’, and he said, ‘Well, Smelly, why don’t you let me do it?’ I said, ‘That’s a great idea!’”

Michael laughs as though he still can’t believe he’d been so ingenious.

“it sounded so phoney – like I was trying to hint to that – but I wasn’t. I didn’t even think of that. But Quincy does jazz, he does movie scores, rock’n’roll, funk, pop – he’s all colours, and that’s the kind of people I like to work with. I went over to his house just about every other day, and we just put it together.”

Michael is proud of this “all colours” approach, and rumor has it he’s considering , boycotting the Grammy Awards, despite his two nominations, to protest being slotted into the narrow Disco/R&B categories. Now he ticks of the variety of music he likes listening to: Super-tramp, folk music, classical music, old Spanish music.

“I have all kinds of tapes and albums people would probably never think were mine. I love “Some Girls”. Of course he [Jagger] got into trouble with that one thing, he said. I don’t like vulgar at all. Really, at all.”

More to Michael’s liking is the work of Ron Temperton, who quit travelling with Heatwave to write the soaring tension/release effects of “Rock With You”, “Off The Wall”, and “Burn This Disco Out”.

Did Quincy have a lot of good ideas for Michael?

“Did Quincy have good ideas for you?” Janet whispers.

“There’s a great coincidence that happened on that album. You know, the Paul McCartney song, I did, “Girlfriend”? The first time I met Paul McCartney was on the Queen Mary, and then I met again at a party he throw at Harold Lloyd’s estate here in L.A. Him and Linda came up to me and said, ‘We wrote you a song’ and they started singing, “Girlfriend, da-da-dee-dee-dee-dee.” I said, ‘Oh, I really like it, when can we get together?’ So he gave me his Scotland number and the number in London, but we never got together on the whole thing. The next I noticed it he had the song on his “London Town” album. Then one day I went to Quincy’s house and he said, ‘You know what’s great a song for you? This McCartney song called “Girlfriend”.’ I just flipped out.”

Michael giggles at the symmetry of success.

“Paul McCartney sent me a telegram not too long ago raving over how much he loved mine better than his, and now I’m going to be doing some things on his next album. We’ll write a couple of songs together as a team – that’s one of me next projects after the Jacksons album in March. If I sing, that’ll be nice, but that’s up to him because it’s his album.”

Is Michael really working day and night, like he wrote in his song? Janet passes the question along.

“I enjoy it a lot,” he nods.

“’Working Day And Night’ is very autobiographical in a lot of ways, though I did stretch the point to playing the part like I was married to this person and she’s got me moving. But it’s not work like slavery. I love it, or I couldn't have survived it this long.”

“Long” is right. Michael began entertaining locally in Gary, Indiana, when he was six years old, and after 15 years he’s probably the most durable child-star since Shirley Temple. Groomed in the spotlight, this guy grew up on magic. Performers don’t come any more “natural” than Michael Jackson.

Is most of his stage work pretty spontaneous?

“I’ll tell you the honest-to-God-truth,” he says, forgetting to wait for Janet’s turn. “I never knew what I was doing in the early days – I just did it. I never knew how I sang, I didn’t really control it, it just formed myself. I loved it a lot, though. And I loved watching other people do it.

“My dancing just comes about spontaneously, Some things I’ve done for years until people have marked them as my style, but it’s all spontaneous reactions. People have named certain dances after me, like the spin I do, but I can’t even remember how I started the spin – it just came about.

“There’s nothing where I get in a room and try to think hard, I have learned a lot by just fooling around a private though, mostly around the house messing up the floors. I think it’s great to get up in the morning and have a big mirror in your room and cut up.”

Obviously this isn’t the background of a street-fighting rebel. What’s to rebel against?

"I love the whole world of dance, because dancing is really the emotions through bodily movement. And however you feel, you just bring out that inner feeling through your mood. A lot of people don’t think about the importance of it, but there’s a whole psychological thing to just letting everything loose. Dancing is important, like laughing, to back off tension. Escapism it’s great.

“I really believe that each person has a destiny from the day he’s born, and certain people have a thing that they’re meant to do. There’s a reason why the Japanese are better at technology, and a reason why the Negro race are more into music – you go back to Africa and the tribes and the beating of the drums.

“I like to think about where things started and learn from it. I love Bill Robinson and all the early vaudeville people who really are origins of that dancing. And I adore Fred Astaire. He’s a friend of mine, and he’s said some wonderful compliments. He said, ‘I know a lot about you, young man.’ We didn’t live too far from him in Beverly Hills, and he tells me he used to see me every day riding around on my motor-bike. He told me he loves my work and I’m doing a lot of things that he wasn’t even doing when he first started.

“Just think, when he first went to the movie studios they said, ‘Can’t act, not good-looking, and can dance a little.’ They said he was ugly because he went bald in his twenties. All those movies you see are not his hair, you know, he had a transplant. But he just stayed with it, and finally he got into a project with Joan Crawford, and he tore it up.

“He wouldn’t let anything go unless it was perfect. He would do one bar of a song for a whole week, and he told me him and Ginger Rodgers would do a whole dance number for three months. Who practises like that today? Nobody. And they should. You can tell perfection by looking at it.

“The things I hate with TV and tours is you’re always rushed for time. In the future I’ll be acting and dancing in films the way it should be done, not the silly, crazy way you have to do three dance numbers in a couple of hours. On our couple of specials I would scream about that. I’d say, ‘This whole system is very ignorant! It’s wrong, totally wrong!’”

Michael Jackson screams? Well, perhaps it’s not unreasonable, given that he’s been raised as a special breed of stage creature. Let’s just say he's nice, but pretty faits for a soprano.

“I have no ego at all,” he claims. “I mean, everybody has ego, but its not in thinking I’m great and I’m better than this or that person because of what I do. I feel totally sorry for people who have that feeling. I just love what I’m doing, and I believe in training and getting better. It’s like a church type of thing when the spirit gets inside somebody and they lose self-control. I’m totally a different person when I’m dancing.”

In fact, that “totally different person” causes the “real” Michael Jackson to feel so vulnerable that he often wants to make himself invisible in civilian life. Michael doesn’t get stage fright he gets offstage-fright.

“A lot of people can’t deal with the fact that you’re another person onstage. They just don’t understand. They’ll come up to me and say, ‘Sing us a couple of bars of “Rock With You”’ or ‘Do that spin that you do on TV’. And I’m really embarrassed. If two people come up to me on the street then – oooh – it’s hard. It’s so hard.

“I don’t really go out to clubs and discos at all. Sometimes you think you’re going to sneak into a movie and nobody’s going to see you, but as soon as you hit the door the pen and paper and pictures are there.”

There’s one place that he does go, though. The only place he enjoys is Studio 54 in New York.

“It’s so theatrical and dramatic," he says. “People come there as characters, and it’s like going to a play. I think that’s the psychological reason for the whole disco craze: you get to be the dream you want to be. You make yourself up to be this thing and just go crazy with the lights and the music, and you’re in another world. It’s very escapist.

“But I don’t get involved. I just get up high in the balcony and look down on all the craziness and get all kinds of ideas. It’s important to know how to be and feel a good audience, to know what an audience wants.

“The people who see there don’t act crazy or anything – they’ll just say ‘Hi’ or nod at you and keep going – and that’s why a lot of entertainers go there. It’s the place where they can be like everybody else. Everybody’s on the same level.”

“The only time I’ve danced somewhere like that is when Liza Minnelli will come in and she’ll just pull me on the floor. She’s so aggressive. We’ll start dancing, and once you get started – ohh! – it’s so hard to get off the floor. Once I get going it’s hard to cool down. It’s like you’re addicted.”

A parrot in another room is squawking “Michael!....Michael!” Janet is a spectator now, sitting quietly. I wonder if most of Michael’s friends are entertainers, and he agrees.

“Most of the time you understand easier. Tatum [O’Neal] will call me up and say, ’Hey, you wanna go somewhere?’. Or when Stevie [Wonder] wants to go out he’ll call me up. When the big King Tut exhibit was around he wanted to go. Of course, he can’t see, but he feels, and he loves going to museums.

“Very seldom do I go out, but every once in a while I will if someone wants to call me out. I love to roller-skate, but I don’t do any crazy sports. I didn’t drive for a long time. I do now, but I’m still thinking about giving that up. I don’t drive on the freeway at all, I stay in a certain area and I try to be extra careful. It’s like an haemophiliac who can’ afford to be scratched in any way.”

Apparently, then, this guy is not swinging like Errol Flynn, despite the untrue rumours he’ll voluntarily relate to you. Somehow, juicy items seem laughably out of character for this mild-mannered host in his family’s living room.

“I still get so many letters asking if I had a sex-change, or if I go with guys, or thinking I’m married to Clifton Davis.”

Janet cuts in: “This one girl got so upset when her friend told her that rumour that she jumped out of the window. I think she died.”

Some of Michael’s fans have such creative imaginations they’ve even made him neuter – as in Do You Really Have To Go To The Bathroom?

Not that the issue appears to concern Michael much. When he speaks of having a family – “in the far future” – he speaks of adopting children, not procreating them. (“I don’t have to bring my own into the world.”)

“Who says at a certain age you have to get married? Who says at 18 you’ve to leave the house? Who says at 16 you have to drive? I didn’t drive until I was 20, and I still don’t want to. Quinsy doesn’t know how to drive, he doesn’t know his way around at all. That doesn’t make him dumb, that just makes him no wan t to drive.”

Michael laughs. Listen, if you had this guy’s childhood maybe you’d want to stay forever young yourself.

“One of my favourite pastimes is being with children – talking to them, playing with them, wattlin’ in the grass. They’re one of the main reasons why I do what I do. Children are more than adults. They know everything that people are trying to find out – they know so many secrets – but it’s hard for them to get it out. I can recognise that and learn from it.

“They say some things that’ll just astound you. They go through brilliant, genius stages, but when they become a certain age they lose it. So many people think certain things are child-like, but grown-ups are really nothing but children who have lost all that real magic by not noticing and digging and finding out. I believe in that deeply.

“That’s why I’ve never taken drugs or had alcohol. I’ve never been high. I’ve tasted champagne, but I don’t drink it. When people do toasts, I just pick up the glass. Because I enjoy nature too much – like her.”

He points to Janet, who smiles.

“I know a tree feels it when the wind blows through it. It probably goes, ‘Ohhhhh, this is wonderful.’ And that’s how I feel when I’m singing some songs. It’s wonderful.

“Plus I’m crazy for birds and animals and puppies. And I love exotic things. I’ve had llamas, peacocks, a rhea, which is the second largest bird in the world, a macaw, which is the largest parrot from South America, pheasants, raccoons, chickens… everything. Now I’m gonna get a fawn. And a flamingo. I don’t think I want a cougar, but I want a chimpanzee – they’re so sweet. Oooooh, I have such a good time with the animals.”

This guy is serious, folks. Michael is bubbling now as he continues.

“I have a wonderful relationship with animals, they really understand me. When I got my llamas, I would make this certain crazy vocabulary and they would understand and they’d come running.

“I’d like to get into the whole veterinarian thing and learn the behavior of animals. Dogs may see in black and white. Dogs might even see the wind. And what about the king cobra – what makes him come up when they play that pipe?”

Michael Jackson’s angelic smile is spreading out like a sunset, like he’s seeing visions.

“And the whales. From the top of my brother’s beach-house we look out and see them spouting.”

Michael runs his hand across his eyebrows, shielding the rapture in his face.

“The whole godly instinct thing is just so incredible. I can never get over it."

His voice wavers and his hand squeezes his brow tighter. Omigod... I think this lamb is so overcome he's really on the verge of weeping. What can I say now?

Silence settles in the room. Janet reaches over and gently pats her older brother’s arm.

Finally I mumble something about his album being dedicated to the Year Of The Child, and the soft-hearted superstar gathers himself back to earth.

“I get frightened and hurt easily, and the news frightens me very much, even if I’m not involved somebody else’s problem. At Big Bear Lake I heard on the news that little boy had his Christmas a month ahead of time, and Santa Claus was at his house, because his only had a week to live. Sure enough, in that week he died – and that just got me so bad.

“I meet children like that all the time when we visit the hospitals. The doctors and nurses ask them, ‘You can go anywhere you want or do or see anything – what do you want?’ And these kids request to meet the Jacksons. They say, “You’ve got to meet this girl, she’s going to die tomorrow and ever since she’s been out of surgery she’s been calling your name.’ And, God, I just feel so wonderful to be a part of somebody’s ultimate dream. All my lifetime of work is rewarded.”

I’ve been told that Michael Jackson doesn’t jive people, that when he says something impossibly corny he’s being sincere, and I’m swallowing this particular rap hook, line, and sinker. You have to, once you begin to understand this kid’s concept of his position in the world, his sense of responsibility for the ministering of celebrity immortality.

“I tell the kids ‘I’ll see you next year’ and sometimes the thought that I’ll be back next year makes them hang on. That’s happened several times. People told me this girl was about to die, but I kept running into her three years in a row – and the fourth year she died. The doctors couldn’t do anything, and for me to come in and help give her the gift of life really makes me feel good.

“Some people are chosen to do these things. These children will be drowsy, but Danny Kaye will come in and tell stories and make faces, and these kids will become so cheerful. Bill Cosby is known for his ways with children, too. Nurses and doctors are totally amazed at the power of these people.

“I get a taste of poverty, too. When I go to a country – like in the Philippines and Trinidad and in Africa – I really get out and go to the poor sections and talk to the people. I sit in their little huts, their cardboard houses, and I make myself at home. I think it’s important to know how different people feel especially in my field of endeavour.

“The head of the poor section will call all the people out and tell them who’s here to see them, and it feels good to know that they know who you are. I don’t think, I’m better than other people, I think I’m different from other people because I do different things.

“I shake all their hands, and they follow me wherever I go. Then they see me camera around my neck, and they’ll start touching it and begging me to take their picture. When we first went to Africa, we took of kind a camera that has instant pictures, and they’d never seen anything like that. They were jumping up and down and screaming.”

Evidently, then, Michael Jackson is not ignorant of the world surrounding his charmed life. He does seem, however, consciously poised to escape into the world of illusion at any moment – especially the world of movies. Perhaps this makes sense, if protecting his own joy maintains his ability to project the freshness which makes him such an attractive performer.

“The whole thing of being in front of the camera and escaping into a whole other world is just wonderful. I have no words to describe the feeling that I had out of filming ‘The Wiz’. I’ll never get over it.

“You know the front of ‘The Sound Of Music’, when Julie Andrews runs up on that mountain and she throws her arms out? Ohhh! I can eat that. That kills me, it’s so good. I feel it going all through my body. You feel like you’re there – that’s the whole wonder of motion pictures.

“I met Julie Andrews for the first time three days ago, and when she shook my hand it real hard. She said, ‘My daughter Emma has your album and we love what you’re doing so much.’ And I said, ‘You don’t know what you’ve done for me by your work.’ She’s been so influential.

“I’m going to do so much more in that whole field – musicals and heavy drama. I talked to Jane Fonda and she wants to do so many projects with me. She saw 'The Wiz' about six time, and she said there's so much more for me to do. I feel the same way.“

Michael was fortunate to have a long-time ally with him on the set of his first feature film - Diana Ross, who played the role of Dorothy to his Scarecrow.

“Every day she would stop in my room and ask me if I wanted anything. She’s a real, real mother. We met her when we auditioned for Berry Gordy at his mansion in Detroit – and it’s really a mansion. You think everything seemed big to you when you were a little kid because you were small, but we were back there on the last tour and – oooh – it’s still huge. It’s got everything – an indoor pool, a bowling alley, a golf course – and we auditioned at the poolside. All the Motown stars were there, and Diana came over and told us how much she loved us and wanted to play a big part in our career. So she introduced us to the public. Our first hit album was called ‘Diana Ross Presents The Jackson Five’.

“When we came out with ‘Destiny’, which was our first album writing all the songs and producing ourselves, she told us she’s so proud of what we’re doing. She told me: to be with Motown or not be with Motown, she’ll always be here for us when we need her.

“She checked on me today. She’s in New York and she heard I was in hospital – I don’t know what made her think so – an d I got a message that she wants me to call her. She really cares.

“’The Wizard Of Oz’ has secrets that are just too much. Or ‘Peter Pan’ – the whole ‘lost boys’ thing is just incredible. They’re not child-like at all – they’re really, really deep – you can rule your life by them. Or say ‘child-like’, because children are the most brilliant people of all, that’s why they relate to those stories so well. Fairy-tales are wonderful. What more can you ask for, outside of conquering goals and believing in your ideas?

“There’s a whole psychological reason for those cartoons about good against evil. We have ‘Superman’ and all those other people so that we can go out into life and try to be something. I’ve got most of Disney’s animated movies on videotapes, and when we watch them I just take off to another planet. Oh, I could eat it, eat it.”

Janet is quiet as a mouse as her brother talks on with the respect of one celebrity for another.

“Some people come by and say, ‘Oh, you’re watching cartoons, huh?’ Well, cartoons are marvellous! Cartoons are unlimited. And when you’re unlimited it’s the ultimate. Jiminy Cricket, Pinocchio, Mickey Mouse – these are world-known characters. Some of the greatest political figures have come to the United States to meet them. Even people from Russia will not leave the country without seeing Disneyland.”

Michael says one of his biggest dreams just came true when he was invited to sing “When You Wish Upon A Star” with all 27 Disney characters surrounding him. It’s for a two-hour special, hosted by Danny Kaye, celebrating Disney’s 25th Anniversary.

“I eat that up,” he exults. “In Disneyland you forget about the outside world. When you walk down Main Street, you see the castle and then you see the times of the Twenties... and how do those two times fit? But they feel so good together. You walk down that street and you feel ‘This is it. I’m gonna have a good time.’ This is escapism.”

But, uh, Michael… don’t you think it’s possible to appreciate escapism a little too much?

“No, I don’t. There’s a reason why God made the sunset red or purple or green. It’s beautiful to look at – it’s a minute of joy. There’s a reason why we see rainbows after a rain, or a forest where the deer come out. That’s wonder, that’s escapism – it touches your heart, and there’s no danger in that.

“Escapism and wonder is influence. It makes you feel good, and that allows you to do things. You just keep on moving ahead, and you say, ‘God, is this wonderful do I appreciate it.’

“Like when I’m 40,000 feet in the air in a jumbo jet at night and it’s dawn. Everybody on the plane is asleep, and here I am in the cockpit with the pilots because they let me come up there with them and – ooooh, it’s just incredible seeing a sunrise and being up there with it.

“I’ve seen illusions in the air that man has never seen. We went over the North Pole and it was total dark, and you saw these big icebergs that were glowing in the night. And then I looked far out into the sky and saw purple, green, and blue crystals sparkling and turning in the air. I said, ‘What is that?’, and the pilot said he didn’t know, they’d only seen that once before. I said, ‘My God, I’ll never forget this.’”

He pauses to hold onto the memory just a moment longer.

“Once, when we were coming back from Africa in total darkness, we were way up, and there were so many shooting stars I thought they were going to hit the plane – it was incredible. When you’re up there where there’s no smog, you almost don’t see any darkness. You almost don’t see any black for all the stars. You see every star in the sky.

“Pilots tell me, “I wish there were no such thing as having to go down and re-load with fuel. I wish I could stay up here forever. Forever. This is the safest place in the world for me.’ And I totally understand what they mean. When I’m into 40,000 people, it’s so easy. Nothing can harm me when I’m on stage – nothing. That’s really me. That’s what I’m here to do.”

That’s it, all right. Raised on wonder and nurtured in the dreams of millions of fans, this guy is escaping all the way to heaven and he doesn’t want to come down. Michael Jackson is way up there with the angels, up where you almost don’t see any darkness for all the stars.

“I’m totally at home onstage,” he’s beaming softly. “That’s where I live… that’s where I was born…

“That’s where I’m safe.”
Michael Jackson, "czarny Sinatra lat dziewięćdziesiątych", czy po prostu szukający ucieczki do nieba?

Steve Demorest dostaje możliwość porozmawiania z nim za pośrednictwem 13-letniej siostry, Janet Jackson.

Głos dobiegający z zachodniego wybrzeża USA był miękki i delikatny niczym głos dziecka. To był Michael Jackson, przedstawiający telefonicznie podstawowe zasady naszego wywiadu.

CBS International już wcześniej ostrzegała mnie przed zadawaniem pytań porównujących Jacksonów do podobnego, rodzinnego imperium rozrywki, z mnóstwem białych zębów i programami telewizyjnymi… powiedzmy, z wiary Mormonów... powiedzmy, z Utah.

Oczywiście, zgodziłem się z tym i nie zamierzam go też pytać, co sądzi o Baudelairze [Charles Baudelaire - francuski poeta], czy Afganistanie. Coś jeszcze? Tak, powiedziano mi żebym spodziewał się osobistego telefonu od Michaela - i oto on – na żywo w monofonicznym telefonie Bell’a. Z określonymi warunkami.

Chciał, żebym kierował moje pytania do jego siostry. Wtedy ona powtórzy je jemu. Powiedział, że musi to robić "z kimś, do kogo mam zaufanie".

Och, to znaczy, że ja podrzucam pytania, a później odbieram taśmę, ale nie ma mnie tam, podczas realnego wywiadu?

Nie, powiedział, mogłem tam być, a on będzie mi udzielał odpowiedzi.

Hmm, pomyślałem, że ta pokręcona gra jest czymś nowym dla mnie. Czego on może się bać?

Oczywiście, powiedziałem w końcu, wszystko, co sprawi, żebyś czuł się swobodnie.


Planowanie wywiadu z Michaelem Jacksonem jest skomplikowaną sprawą, zwłaszcza tuż po tym, jak został błędnie zacytowany przez poważne amerykańskie wydawnictwo branżowe. Dopiero globalna wyrafinowana cierpliwa krytyka doprowadziła do usunięcia tego. Mówią, że Jacksonowie sprzedali więcej płyt niż ktokolwiek inny, oprócz Beatlesów, ale tym, który miał największą charyzmę, zawsze był Michael. W 1970 roku, kiedy był nad wiek rozwiniętym 11-letnim małym debeściakiem, porywającym widownię, wykonującym obroty i śpiewającym z finezją wykraczającą znacznie poza jego wiek, Michael był naturalnie wyluzowany, czego dziewczyny dziesięć lat starsze od niego nie odnajdywały u swoich chłopaków. Na dodatek, przy rozkosznym wzroście 4 stóp i 6 cali (około 138 cm) był całkiem niegroźny. Pod koniec lat sześćdziesiątych Czarni byli Piękni, ale także nieco przerażający dla białych.

Jednak w przypadku Michaela, Czarny mógł być również Uroczy, chyba po raz pierwszy w ciągu dekady.

W 1979 roku, rodzinny album "Destiny" zyskał status podwójnej platyny, a oni twierdzą, że przyciągają każdego wieczoru 10.000 osób, które wypełniają jeden z wielkich amerykańskich stadionów. Michael jednak całkiem sam sprzedał ponad trzy miliony egzemplarzy "Off The Wall". W styczniu, na American Music Awards zremisował z Donną Summer w zdobyciu największej ilości nagród, wygrywając w kategoriach: Najlepszy Męski Wokalista Soulowy, Najlepszy Album Soulowy i Najlepszy Singiel Soulowy (za jego autorskie “Don’t Stop Till You Get Enough”).

Teraz ma szansę na nagrody Grammy w kategorii Najlepsze Nagranie Dyskotekowe i Najlepsze Wokalne Wykonanie R&B. Album "Off The Wall" został też na tyle dobrze oceniony przez krytyków, żeby zyskać aprobatę statecznego magazynu muzycznego ‘Rolling Stone’ i zdobyć pod koniec roku miejsce w Top 20 w wyjątkowo dyskryminującym tygodniku muzycznym ‘Village Voice’. Żaden, jak się wydaje, nie lubi Michaela Jacksona.

Teraz 21-letni Michael wyrasta ze "słodziaka" i staje się naprawdę atrakcyjny. Uchwycisz go w kamerze wyłaniającego się z upiornego dymu, otoczonego przez zielone lasery, w odbijającym światło, dopasowanym, czarnym kostiumie, połyskującym niczym nowoczesna kolczuga i nagle dawny, mały urwis jest w pełni dorosłym księciem. Prezencja sceniczna jest fantastyczna - każdy gest przyciągający z wyraźną mocą, oczy przesyłające spojrzenie spod długich rzęs i promienny uśmiech nie z tego świata - i rozumiesz, dlaczego zaczynają nazywać go "czarnym Sinatrą lat dziewięćdziesiątych".

To naturalne, że zastanawiam się, ile z tego emocjonalnego ognia pochodzi z serca, a ile jest doskonalonym przez lata udawaniem. Słyszy się, że Michael jest bardzo prorodzinny, bardzo religijny i bardzo prostolinijny. Niektórzy twierdzą nawet, że był rozpieszczany w swoim miejscu pracy i przez rodzinę, był tak antyseptycznie izolowany, jak mały chłopiec w plastikowej bańce.

"Ja tego nie kupuję", marudzi w połowie czwartej szkockiej jeden cyniczny redaktor naczelny magazynu dla fanów. "Jak on mógł uniknąć wszystkich tych dziewcząt, które się za nim uganiały?"

Trywialne ciekawostki na bok, facet cieszy się dużym zainteresowaniem - a mimo to, wydaje się, że zachował niepowtarzalny urok. Ostatecznie, pójdę dalej, przedstawiając to tak: zdaje się, że Michael Jackson uniknął typowych tortur wieku dojrzewania z rzadko spotykanym dziewictwem duszy, nie tylko nienaruszonym, ale rosnącym.

Nasz szary pancernik, Cadillac, wspinał się na wzgórza Hollywood, płynął po nich i sunął w dół do mieszkań w San Fernando Valley.

Niedaleko od zgiełku Encino zatrzymujemy się przy otwartej żelaznej bramie, dzwonimy domofonem do mieszkańców, żeby usunęli z dziedzińca dobermana, a następnie zakręcamy na podjazd rozległego, jednopiętrowego domu. Stoi tam Rolls i kilka Mercedesów, ale jasnobrązowy samochód kempingowy, zaparkowany pod obręczą do koszykówki nadaje rodzinnego charakteru. Jest to niewątpliwie bardzo komfortowe ranczo wyższej klasy średniej, ale z pewnością nie przestylizowany pałac, na który mogliby sobie pozwolić, gdyby chcieli.

Trzynastoletnia Janet – sama jest dziecięcą gwiazdą telewizyjnego serialu komediowego "Good Times" - otwiera drzwi, jak na posłuszne, najmłodsze dziecko przystało; drobne, złote paciorki klekoczą na końcach jej cienkich warkoczyków w stylu Bo Derek. Nie ma w pobliżu rodziców, nie ma menedżera, nie ma ochroniarza. W zasadzie, ja i Shirley Brooks z CBS (która na następne dwie godziny grzecznie wycofuje się w zaciszne miejsce, żeby obejrzeć "Rockford Files") jesteśmy najbliższym, kiepskim przykładem "dorosłych" w zasięgu wzroku.

I jeeeeest Michael! Stąpa cicho po wyłożonym dywanem holu, żeby uścisnąć rękę na powitanie; charyzmatyczny Michael Jackson wydaje się być po prostu miłym, łagodnym, raczej powściągliwym młodzieńcem. Ma na sobie pomarańczowy, dzianinowy pulower, ciemne spodnie i duże, błyszczące, czarne buty, sprawiające wrażenie szczeniaka lub źrebaka, któremu jeszcze nie do końca urosły nogi.

Michael przypomina mi, że zgodziłem się współpracować z jego siostrą, występującą jako nasz ustny tłumacz [interpretator] i nasza trójka przechodzi do skromnego, pomalowanego na jasnożółty i limonkowy kolor salonu. Zdecydowałem się już zacząć od możliwie najbardziej stereotypowych pytań, będzie więc miał czas na sprawdzenie mnie jako człowieka, ale Michael o tym nie wie. On wyłamuje palce, słychać trzask kostek, kiedy ja ustawiam magnetofon, aż Janet - siedząca między nami – karci go łagodnie. On uśmiecha się i rozluźnia. Podczas całej naszej rozmowy, ona będzie wyciągała rękę, żeby podskubywać jego włosy, albo muskać uspokajająco jego ramię.

Zacznijmy więc od Quincy’ego Jonesa - wszyscy kochają album "Off The Wall", jego produkcję. Quincy pamięta, że spotkał Michaela w domu Sammy’ego Davisa, kiedy chłopiec miał dziesięć lat, a pierwsze wspomnienie Michaela o Quincy’m pochodzi zza kulis benefisu Muhammada Ali, jednak do ich "prawdziwego" spotkania doszło, kiedy pracowali razem przy "The Wiz" w 1978 roku.

Hm, chciałbym wiedzieć, jak Michael zdecydował, że Quincy byłby najlepszym producentem jego płyty.

"W jaki sposób zdecydowałeś się na Quincy’ego?" powtarza Janet.

Michael uśmiecha się. Dobry początek.

"Pewnego dnia zadzwoniłem do Quincy’ego, żeby zapytać, czy mógłby zaproponować jakichś uzdolnionych ludzi, którzy zechcieliby wyprodukować moją płytę. To był pierwszy raz, kiedy w całości napisałem i stworzyłem moje piosenki i szukałem kogoś, kto dałby mi tę wolność, a także kogoś, kto jest nieograniczony muzycznie. Quincy, który nazywa mnie "Smelly", powiedział:'No wiesz, Smelly, dlaczego nie pozwolisz mi tego zrobić?' I powiedział:'To jest świetny pomysł!'"

Michael śmieje się, wciąż jakby nie może uwierzyć, że był taki genialny.

"Zabrzmiało to tak nieprawdziwie - jakbym próbował o tym napomykać - ale nie próbowałem. Nawet o tym nie pomyślałem. Jednak Quincy robi jazz, robi muzykę filmową, rock'n'roll, funk, pop - jest wszystkimi barwami, a ja lubię pracować z takiego rodzaju ludźmi. Chodziłem do jego domu niemal co drugi dzień i zrobiliśmy to razem”.

Michael jest dumny z tego zwrotu "wszystkie barwy", a plotka głosi, że biorąc to pod uwagę, bojkotuje Grammy Awards, mimo swoich dwóch nominacji, żeby zaprotestować przeciwko zaklasyfikowaniu go do wąskich kategorii Disco/R&B. Teraz odhacza różnorodność muzyki, której lubi słuchać: Super-tramp, muzyka ludowa, muzyka klasyczna, dawna muzyka hiszpańska.

"Mam różnego rodzaju kasety i albumy, o których ludzie prawdopodobnie nigdy nie pomyśleliby, że były moje. Lubię "Some Girls". On [Jagger] powiedział, że miał oczywiście kłopoty z tą jedną piosenką. Ja nie lubię wcale wulgarnych. Naprawdę, w ogóle".

Bardziej w guście Michaela jest praca Rona Tempertona, który przerwał wojaż z Heatwave [zespół muzyczny], żeby skomponować efekty wzrastającego natężenia/ zwalniania w "Rock With You", "Off The Wall" i "Burn This Disco Out".

Czy Quincy miał dużo dobrych pomysłów dla Michaela?

"Czy Quincy miał dobre pomysły dla ciebie?" szepcze Janet.

"To, co się wydarzyło przy tym albumie, jest wielkim zbiegiem okoliczności. Wiesz, że nagrałem piosenkę Paual McCartney’a ‘Girlfriend’? Po raz pierwszy spotkałem Paula McCartney’a na Queen Mary, a później spotkaliśmy się ponownie na przyjęciu, w posiadłości Harolda Lloyda, tutaj, w Los Angeles. On i Linda podeszli do mnie i powiedzieli:‘Napisaliśmy ci piosenkę’ i zaczęli śpiewać:‘Dziewczyno, da-da-dee-dee-dee-dee’. Ja powiedziałem:‘Och, naprawdę mi się podoba, kiedy możemy się spotkać?’ On dał mi swój szkocki i londyński numer telefonu, jednak, ogólnie mówiąc, nigdy się nie spotkaliśmy. Krótko po tym zauważyłem, że on miał tę piosenkę na swoim albumie "London Town". Pewnego dnia poszedłem do domu Quincy’ego, a on powiedział:‘Wiesz jaka jest wspaniała piosenka dla ciebie? Ta piosenka McCartney’a, zatytułowana "Girlfriend"’. Ja po prostu dostałem bzika”.

Michael chichocze z powodu identycznego zapatrywania się na sukces.

"Niedawno, Paul McCartney przysłał mi telegram, entuzjastycznie oceniając, że moja wersja jest lepsza niż jego, że lubi ją bardziej, a teraz mam zamiar zrobić kilka rzeczy na jego następną płytę. Napiszemy razem kilka piosenek, jako zespół - to jeden z moich kolejnych projektów po albumie The Jacksons w marcu. Jeśli zaśpiewam, to będzie miło, ale to zależy od niego, ponieważ to jego album”.

Czy Michael naprawdę pracuje dzień i noc, jak napisał w swojej piosence? Janet przekazuje dalej pytanie.

"Bardzo to lubię”, kiwa głową.

"Piosenka ’Working Day And Night‘ jest w dużej mierze autobiograficzna, na wiele sposobów, chociaż przesadzałem, żeby odegrać rolę, tak jakbym był w związku małżeńskim z tą osobą i ona mnie pobudza. Jednak to nie jest niewolnicza praca. Kocham to, bo inaczej nie mógłbym przetrwać w tym tak długo”.

"Długo", ma rację. Michael zaczął występować lokalnie w Gary w stanie Indiana, gdy miał sześć lat, a po 15 latach, jest prawdopodobnie najbardziej wytrwałą dziecięcą gwiazdą od czasów Shirley Temple. Dorastający w świetle reflektorów, ten facet wychował się na magii. Nie ma bardziej „naturalnych” wykonawców [urodzonych artystów] niż Michael Jackson.

Czy większość jego energii na scenie jest całkiem spontaniczna?

"Powiem ci prawdę, jak Boga kocham", mówi, zapominając poczekać na kolej Janet. "Nie wiedziałem, co robiłem w początkowym okresie - po prostu to robiłem. Nigdy nie wiedziałem, w jaki sposób śpiewałem, tak naprawdę, nie kontrolowałem tego, po prostu tworzyło się samo. Jednak bardzo to kochałem. I uwielbiałem obserwować innych ludzi, którzy to robią.

"Mój taniec jest po prostu spontaniczny. Niektóre rzeczy robiłem przez lata, aż ludzie określili je jako mój styl, ale to wszystko spontaniczne reakcje. Ludzie nazwali niektóre tańce moim imieniem, jak obrót, który wykonuję, ale ja nie mogę sobie nawet przypomnieć, jak zacząłem to obracanie się - to po prostu powstało.

"To nie tak, że wchodzę do pokoju i próbuję się poważnie zastanawiać. Dużo jednak nauczyłem się właśnie przez domowe wygłupianie się, najczęściej w całym domu brudząc podłogi. Myślę, że to wspaniałe, wstać rano, mieć w swoim pokoju duże lustro i wygłupiać się”.

Oczywiście nie jest to doświadczenie walczącego ulicznego buntownika. Co skłania do buntowania się?

"Kocham świat tańca, ponieważ taniec to prawdziwe emocje wyrażane ruchem ciała. I bądź co bądź, czujesz, że swoim nastrojem uzewnętrzniasz uczucia.Wiele osób nie myśli o tym, jakie to ma znaczenie, ale istnieje całe psychologiczne uzasadnienie, dotyczące właśnie całkowitego wyluzowania się. Taniec jest ważny, tak jak śmiech, żeby wyładować napięcie. To doskonała ucieczka.

"Naprawdę wierzę, że każdy człowiek ma swoje przeznaczenie od dnia, w którym się urodził i niektórzy ludzie dostają coś, do zrobienia czego są przeznaczeni. Istnieje powód, dla którego Japończycy są lepsi w technologii i powód, dla którego Czarni są bardziej muzykalni - wracasz do Afryki i plemion i bicia bębnów.

"Lubię myśleć o tym, gdzie wszystko się zaczęło i poznawać to. Kocham Billa Robinsona i wszystkich ludzi z dawnych rewii, którzy naprawdę są pionierami tego tańca. Uwielbiam Freda Astaire’a. On jest moim przyjacielem i mówi cudowne komplementy. Powiedział:‘Wiem dużo o tobie, młody człowieku’. Mieszkaliśmy blisko niego w Beverly Hills, powiedział mi, że widywał mnie codziennie jeżdżącego na moim motorowerze. Mówił mi, że uwielbia moją pracę, że robię wiele rzeczy, których on jeszcze nie robił, kiedy zaczynał.

"Pomyśl tylko, kiedy po raz pierwszy udał się do studia filmowego, powiedzieli:’Nie umie grać, nie jest przystojny, potrafi trochę tańczyć’. Mówili, że był brzydki, ponieważ w wieku dwudziestu lat zaczynał łysieć. We wszystkich tych filmach, które można zobaczyć, on nie ma swoich włosów, wiesz, miał przeszczep. Został jednak i w końcu dostał się do projektu z Joan Crawford, to rozkręciło jego karierę.

"Nie pozwoliłby, żeby coś wyszło, jeśli nie było to idealne. Pracował nad jednym taktem piosenki przez cały tydzień i powiedział mi, że on i Ginger Rodgers nad całym numerem tanecznym pracowali przez trzy miesiące. Kto ćwiczy tak dzisiaj? Nikt. A powinni. Można powiedzieć, doskonałość, patrząc na niego.

"Tym, czego nienawidzę w telewizji i w trasie jest to, że zawsze jesteś poganiany przez czas. W przyszłości zajmę się aktorstwem i tańcem w filmach, w taki sposób, w jaki to powinno być zrobione, a nie, że w głupi, szalony sposób, trzeba zrobić trzy numery taneczne w kilka godzin. W naszych kilku programach krzyczałem o tym. Mówiłem:"Cały ten system jest ekstremalnie ignorancki! To nie tak, kompletnie nie tak!"

Michael Jackson krzyczy? No, być może nie jest to niemożliwe, biorąc pod uwagę, że został wychowany jako wyjątkowy rodzaj scenicznego stworzenia. Powiedzmy tylko, że jest miły, głównie posługuje się sopranem.

"Nie mam w ogóle ego", twierdzi. "To znaczy, każdy ma ego, ale nie w sposobie myślenia, że ja jestem wspaniały i lepszy od tej czy innej osoby, z powodu tego, co robię. Bardzo współczuję ludziom, którzy przejawiają to uczucie. Po prostu kocham to, co robię, a wierzę w ćwiczenia i doskonalenie się. To jest jak rodzaj nabożeństwa, kiedy duch wchodzi w kogoś i traci się kontrolę nad sobą. Jestem zupełnie inną osobą, kiedy tańczę”.

Faktycznie, ta "zupełnie inna osoba" doprowadza "prawdziwego" Michaela Jacksona do odczuwania takiej podatności na zranienie, że często chce stać się niewidoczny w prywatnym życiu. Michael nie ma tremy na scenie, dostaje jej poza sceną.

"Wiele osób nie może pogodzić się z faktem, że jesteś inną osobą na scenie. Oni po prostu nie rozumieją. Podchodzą do mnie i mówią:‘Zaśpiewaj nam kilka taktów "Rock With You", albo:‘Zrób obrót, który robisz w telewizji’. A ja jestem naprawdę zażenowany. Jeśli dwie osoby podchodzą do mnie na ulicy, to - oooch – jest ciężko. To takie trudne.

"Tak naprawdę, w ogóle nie wychodzę do klubów i dyskotek. Czasami myślisz, że zakradniesz się do kina i nikt ciebie nie zobaczy, ale jak tylko trzaśniesz drzwiami, są tam pióra i kartki i zdjęcia”.

Chociaż jest jedno miejsce, gdzie on może iść. Jedyne miejsce, w którym się bawi, to Studio 54 w Nowym Jorku.

"Jest takie teatralne i pełne dramatyzmu”, mówi. "Ludzie przychodzą tam poprzebierani za postacie z filmów, wygląda to tak, jakby zamierzali grać. Sądzę, że powód tego całego dyskotekowego szaleństwa jest czysto psychologiczny: masz być marzeniem, chcesz nim być. Kreujesz siebie, żeby być tą istotą i po prostu szalejesz przy światłach i muzyce, jesteś w innym świecie. To bardzo eskapistyczne.

"Ja jednak nie angażuję się. Idę tylko do góry, wysoko, na balkon i patrzę na te wszystkie szaleństwa, dostarczają mi najróżniejszych pomysłów. To jest ważne, żeby wiedzieć, jakim być i wyczuć dobrą publiczność, wiedzieć, czego publiczność chce.

"Ludzie, których tam widzisz nie zachowują się wariacko, czy jakoś tak – powiedzą tylko ‘cześć‘, albo kiwną ci głową i idą dalej - i dlatego chodzi tam dużo artystów. To miejsce, gdzie mogą być jak wszyscy inni. Wszyscy są na tym samym poziomie”.

"Tylko raz tańczyłem w miejscu takim jak to, gdy pojawi się Liza Minnelli, po prostu wyciągnie mnie na parkiet. Ona jest taka zadziorna. Zaczniemy tańczyć, a kiedy zacząłeś - och! – tak trudno zejść z parkietu. Ekscytuje mnie to i ciężko mi się uspokoić. To tak, jakbyś był uzależniony”.

Papuga w innym pokoju skrzeczy "Michael! .... Michael!" Janet, siedząc cicho, jest teraz widzem. Zastanawiam się, czy większość przyjaciół Michaela to artyści, a on się zgadza.

"W większości przypadków, łatwiej ci o zrozumienie. Tatum [O'Neal] dzwoni do mnie i mówi:‘Hej, chcesz gdzieś iść?'. Albo kiedy Stevie [Wonder] chce wyjść, zadzwoni do mnie. Kiedy w pobliżu był eksponowany wielki Tutanchamon, on chciał pójść. Oczywiście, że on nie widzi, ale czuje i uwielbia chodzenie do muzeów.

"Bardzo rzadko wychodzę, ale raz na jakiś czas będę, jeśli ktoś zechce mnie wyciągnąć. Uwielbiam jeździć na wrotkach, ale nie uprawiam żadnych szalonych sportów. Przez długi czas nie prowadziłem samochodu. Teraz prowadzę, ale wciąż myślę o zrezygnowaniu z tego. W ogóle nie prowadzę na autostradzie, trzymam się określonej okolicy i staram się być bardzo ostrożny. To jak z hemofilikiem, który nie może sobie pozwolić na zadrapanie, w żaden sposób”.

Najwyraźniej więc, ten facet nie jest przebojowy, jak Errol Flynn, pomimo niewiarygodnych plotek, że chętnie nawiąże z tobą kontakt. W jakiś sposób, pikantne wzmianki wydają się komiczne, nietypowe dla tego dobrze wychowanego gospodarza rodzinnego salonu.

"Wciąż otrzymuję tak wiele listów z pytaniem, czy zmieniłem płeć, czy zadaję się z facetami, albo myślą, że jestem w związku małżeńskim z Cliftonem Davis’em”.

Wtrąca się Janet: "Ta dziewczyna była taka zdenerwowana, kiedy przyjaciółka powiedziała jej tę plotkę, że wyskoczyła przez okno. Myślę, że umarła”.

Niektórzy z fanów Michaela mają tak kreatywną wyobraźnię, że zrobili z niego nawet bezosobową, bezpłciową istotę - jak to, Ty Naprawdę Musisz Korzystać Z Toalety?

Nie wydaje się, żeby kwestia potomstwa zbytnio niepokoiła Michaela. Kiedy mówi o założeniu rodziny - "w dalekiej przyszłości" - mówi o adopcji dzieci, a nie ich prokreacji.("Nie muszę sprowadzać swoich własnych na świat”.)

"Kto powiedział, że w określonym wieku musisz wziąć ślub? Kto powiedział, że w wieku 18 lat masz opuścić dom? Kto powiedział, że w wieku 16 lat musisz prowadzić samochód? Nie prowadziłem do ukończenia 20 roku życia i nadal nie chcę. Quincy nie wie, jak się prowadzi, w ogóle nie potrafi. To nie czyni go głupim, czyni go tylko tym, który nie chce prowadzić samochodu”.

Michael się śmieje. Posłuchaj, gdybyś miał takie dzieciństwo, jak ten facet, być może sam chciałbyś pozostać wiecznie młody.

"Jedna z moich ulubionych rozrywek to przebywanie z dziećmi – rozmowa z nimi, zabawa z nimi, robienie plecionek na trawie. One są jednym z głównych powodów, dla których robię to, co robię. Dzieci są ponad dorosłymi. One wiedzą wszystko, czego ludzie starają się dowiedzieć - znają tak dużo sekretów – jednak trudno im to uzewnętrznić. Potrafię to dostrzec i uczę się na tym.

"Mówią takie rzeczy, które po prostu wprawią cię w osłupienie. Przechodzą przez fantastyczne, genialne okresy, ale gdy osiągają określony wiek, tracą to. Tak wielu ludzi uważa, że pewne rzeczy są dziecinne, ale dorośli tak naprawdę są tylko dziećmi, które straciły wszystko, tę prawdziwą magię, nie zauważając, nie poszukując i nie dopytując się. Wierzę w to głęboko.

"Dlatego nigdy nie brałem narkotyków i nie piłem alkoholu. Nigdy nie byłem na haju. Próbowałem szampana, ale nie piję go. Kiedy ludzie wznoszą toasty, ja tylko podnoszę kieliszek. Dlatego, że za bardzo lubię naturę - tak jak ona”.

Wskazuje na Janet, która się uśmiecha.

"Wiem, że drzewo to czuje, kiedy owiewa je wiatr. Zapewne to coś w rodzaju:‘Oooooch, to jest cudowne’. I to jest tak, jak ja się czuję, kiedy śpiewam niektóre piosenki. To jest cudowne.

"Ponadto, jestem zwariowany na punkcie ptaków, zwierząt i szczeniaków. I uwielbiam te egzotyczne. Miałem lamy, pawie, strusia nandu, który jest drugim co do wielkości ptakiem na świecie, arę, największą papugę z Ameryki Południowej, bażanty, szopy, kurczaki ... wszystko. Teraz będę miał jelonka. I flaminga. Nie sądzę, żebym chciał pumę, ale chcę szympansa - są takie słodkie. Ooooch, spędzam takie dobre chwile ze zwierzętami”.

Ludzie, ten facet jest poważny. Michael tryska teraz energią, gdy kontynuuje.

"Mam wspaniałe relacje ze zwierzętami, one naprawdę mnie rozumieją. Gdy miałem lamy, wymyślałem takie zwariowane słówka, a one je rozumiały i przybiegały.

"Chciałbym uprawiać zawód lekarza weterynarii w pełnym zakresie i poznawać zachowania zwierząt. Psy mogą widzieć w kolorze czerni i bieli. Psy mogą nawet zobaczyć wiatr. A co z kobrą królewską - co sprawia, że wznosi się do góry, kiedy grają na fujarce?”

Anielski uśmiech Michaela roztacza się jak zachód słońca, jakby widział wizje.

"I wieloryby. Wypatrujemy ich z samej góry w domu mojego brata przy plaży i widzimy je, wypuszczające fontanny wody”.

Michael przesuwa dłonią po brwiach, osłaniając zachwyt na jego twarzy.

"Ten w całości pochodzący od Boga, wrodzony wzór zachowania jest taki niesamowity. Nie mogę tego pojąć".

Jego głos drży, a jego ręka mocno przyciska brew. O mój Boże... Myślę, że ta owieczka ugina się, on jest naprawdę o krok od płaczu. Co mogę teraz powiedzieć?

W pokoju zapada cisza. Janet wyciąga rękę i delikatnie poklepuje swojego starszego brata po ramieniu.

W końcu mamroczę coś o jego albumie, który ofiarował na Rok Dziecka [W grudniu 1976 roku Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych ogłosiło 1979 rok Międzynarodowym Rokiem Dziecka] i supergwiazdor o gołębim sercu zbiera się do powrotu na ziemię.

"Łatwo mnie przestraszyć i zranić, przerażają mnie bardzo informacje, nawet jeśli nie jestem zaangażowany w cudzy problem. Usłyszałem w wiadomościach, że w Big Bear Lake mały chłopiec miał swoje święta Bożego Narodzenia miesiąc przed czasem i Święty Mikołaj był w jego domu, ponieważ został mu tylko tydzień życia. Rzeczywiście, w tym tygodniu zmarł - i po prostu czułem się bardzo źle.

"Spotykam takie dzieci przez cały czas, kiedy odwiedzamy szpitale. Lekarze i pielęgniarki pytają je:‘Możecie pójść dokądkolwiek chcecie, czy zrobić lub zobaczyć cokolwiek chcecie - czego sobie życzycie?’I te dzieci proszą o spotkanie z The Jacksons. Mówią: 'Musisz zobaczyć się z tą dziewczyną, ona jutro umrze, a od czasu operacji ona wymienia twoje imię’. I, Boże, to takie cudowne uczucie, być częścią czyjegoś ostatniego marzenia. Zostaje wynagrodzona praca całego mojego życia”.

Powiedziano mi, że Michael Jackson nie mydli ludziom oczu, że kiedy mówi coś nieprawdopodobnie banalnego, jest szczery i ja całkowicie wierzę w tę specyficzną, słodką gadkę. Trzeba, skoro zaczyna się rozumieć ogólne pojęcie tego dzieciaka o jego statusie na świecie, jego poczucie obowiązku do udzielania pomocy ze strony nieśmiertelnej gwiazdy.

"Mówię dzieciom:‘Zobaczymy się za rok‘ i czasami myśl, że wrócę za rok sprawia, że trzymają się kurczowo życia. Stało się tak kilka razy. Ludzie mówili mi, że ta dziewczyna była bliska śmierci, jednak podtrzymywałem ją przy życiu przez trzy lata z rzędu – zmarła w czwartym roku. Lekarze nie mogli nic zrobić, a mi przychodzenie i pomoc w ofiarowaniu jej daru życia sprawiło, że naprawdę czuję się dobrze.

"Niektórzy ludzie są wybierani do takich rzeczy. Te dzieci będą półsenne, ale wejdzie Danny Kaye będzie opowiadał bajeczki i robił miny i te dzieciaki staną się takie radosne. Bill Cosby też jest znany ze swoich sposobów na dzieci. Pielęgniarki i lekarze są totalnie oszołomieni mocą tych ludzi.

"Doświadczam też smaku ubóstwa. Kiedy udaję się w regiony – takie, jak Filipiny, Trynidad i Afryka - naprawdę wychodzę i idę do biednych dzielnic i rozmawiam z ludźmi. Siadam w ich małych chatach, ich domach z tektury i zachowuję się jak w domu. Sądzę, że to ważne, wiedzieć, co inni ludzie czują, zwłaszcza w zakresie moich starań.

"Wódz biednego sektora zwoła wszystkich ludzi i powie im, kto przyszedł, żeby się z nimi zobaczyć i to przyjemne uczucie wiedzieć, że oni znają ciebie, wiedzą, kim jesteś. Nie uważam, że jestem lepszy od innych ludzi, myślę, że odróżniam się od innych ludzi, ponieważ robię coś innego. "Witam się z każdym z nich uściskiem ręki, a oni idą za mną, gdziekolwiek ja idę. Później dostrzegają aparat fotograficzny na mojej szyi, zaczną go dotykać i błagać, żebym zrobił im zdjęcie. Kiedy po raz pierwszy pojechaliśmy do Afryki, wzięliśmy taki aparat fotograficzny, który od razu wywoływał zdjęcia, oni nigdy nie widzieli czegoś takiego. Podskakiwali i krzyczeli”.

Najwyraźniej, Michael Jackson ma wiedzę o świecie, otaczającym jego sielankowe życie. Wydaje się jednak świadomie przygotowany do ucieczki w świat iluzji, w każdej chwili - a zwłaszcza w świat filmów. Prawdopodobnie ma to sens, jeśli zabezpieczając własną przyjemność, zachowuje swoją zdolność do demonstrowania świeżości, która czyni go tak atrakcyjnym wykonawcą.

"Całe to przebywanie przed kamerą i uciekanie w zupełnie inny świat jest po prostu wspaniałe. Nie mam słów, żeby opisać to uczucie, które miałem przy kręceniu filmu "The Wiz". Nigdy się do niego nie przyzwyczaję.

"Znasz zwiastun 'The Sound of Music' [Dźwięki Muzyki], w którym Julie Andrews rozpędza się na tej górze i rozkłada ramiona? Oooch! Mogę to pochłaniać. To mnie zabija, jest takie dobre. Czuję, że przechodzi przez całe moje ciało. Czujesz się, jakbyś tam był - to cały urok filmów.

"Spotkałem Julie Andrews po raz pierwszy trzy dni temu, a kiedy uścisnęła moją rękę, to naprawdę mocno. Powiedziała:‘Moja córka Emma ma twoją płytę i bardzo lubimy to, co robisz’. A ja odparłem: 'Nie wiesz, co ty zrobiłaś dla mnie swoją pracą’. Ona ma taki wpływ.

"Mam zamiar zrobić o wiele więcej w tej dziedzinie - musicale i wielkie dramaty. Rozmawiałem z Jane Fonda i ona chce zrobić dużo projektów ze mną. Widziała ze sześć razy 'The Wiz' i powiedziała, że jest dla mnie o wiele więcej do zrobienia. Też tak czuję".

Michael był szczęśliwy, że na planie swojego pierwszego filmu miał długoletniego sojusznika - Dianę Ross, która wcieliła się w rolę Dorotki dla jego Stracha na wróble.

"Każdego dnia zatrzymywała się w moim pokoju i pytała mnie, czy czegoś chcę. Ona jest prawdziwą, prawdziwą matką. Spotkaliśmy ją, kiedy braliśmy udział w przesłuchaniu dla Berry’ego Gordy'ego w jego rezydencji w Detroit - a to naprawdę jest rezydencja. Myślisz, że wszystko wydawało ci się wielkie, kiedy byłeś dzieciakiem, bo byłeś mały, ale byliśmy tam podczas ostatniej trasy i - oooch - ona nadal jest ogromna. Jest tam wszystko – kryty basen, kręgielnia, pole golfowe - a my mieliśmy casting przy basenie. Były tam wszystkie gwiazdy Motown i Diana podeszła i powiedziała nam, jak bardzo nas uwielbiała i chciała odegrać dużą rolę w naszej karierze. Dlatego zaprezentowała nas publiczności. Nasz pierwszy przebojowy album nosił nazwę ‘Diana Ross Presents The Jackson Five’.

"Kiedy wypuściliśmy ‘Destiny’, album, na który po raz pierwszy napisaliśmy i wyprodukowaliśmy sami wszystkie piosenki, powiedziała nam, że jest bardzo dumna z tego, co robimy. Powiedziała mi: czy będzie w Motown, czy nie będzie w Motown, zawsze będzie tutaj dla nas, kiedy będziemy jej potrzebować.

"Sprawdzała dzisiaj, czy u mnie wszystko w porządku. Ona jest w Nowym Jorku i słyszała, że byłem w szpitalu - nie wiem, co sprawiło, że tak myśli – i dostałem wiadomość, że chce, żebym do niej zadzwonił. Ona naprawdę się troszczy.

"'Czarnoksiężnik z krainy Oz’ zawiera sekrety, których jest aż nadto. Czy też "Piotruś Pan" – cała historia ‘zagubionych chłopców’ jest po prostu niesamowita. Oni wcale nie są dziecinni - są tak naprawdę bardzo poważni - można zgodnie z ich zasadami kierować swoim życiem. Ewentualnie powiedzieć "jak dziecko", ponieważ dzieci są najbardziej błyskotliwymi osobami ze wszystkich, właśnie dlatego tak dobrze odnoszą się one do tych opowieści. Bajki są wspaniałe. O co więcej można prosić, poza zdobywaniem celów i wiarą w swoje pomysły?

"Jest całe psychologiczne uzasadnienie tych kreskówek o walce dobra ze złem. Mamy ‘Supermana’ i wszystkie te inne osoby po to, żebyśmy mogli znikać z życia i próbowali być czymś innym. Mam większość animowanych filmów Disneya na kasetach wideo i kiedy je oglądamy, ja po prostu odlatuję na inną planetę. Och, mógłbym je pochłaniać, rozkoszuję się tym”.

Janet jest cicha jak myszka, kiedy jej brat wypowiada się z szacunkiem jednej gwiazdy dla drugiej.

"Niektórzy ludzie przychodzą i mówią:’Och, oglądasz kreskówki, co?' No wiesz, filmy rysunkowe są cudowne! Kreskówki nie mają ograniczeń. I to jest największą przyjemnością – kiedy nie masz ograniczeń. Świerszcz Jiminy, Pinokio, Myszka Miki - to znane w świecie postacie. Niektórzy z największych polityków przybywali do Stanów Zjednoczonych, żeby je spotkać. Nawet osoby z Rosji nie opuszczą kraju, bez odwiedzenia Disneylandu”.

Michael mówi, że jedno z jego największych marzeń właśnie się spełniło, kiedy został zaproszony do zaśpiewania ‘When You Wish Upon A Star’, otoczony wszystkimi 27 postaciami Disneya. Dla specjalnego, dwugodzinnego programu telewizyjnego z okazji 25-lecia Disneya [ 25 rocznicy powstania pierwszego parku rozrywki Disneya], prowadzonego przez Danny’ego Kaye’a.

"Rozkoszuję się tym", okazuje radość. "W Disneylandzie zapominasz o świecie zewnętrznym. Kiedy idziesz Main Street [Główna Ulica], widzisz zamek, a dalej zobaczysz lata dwudzieste ... a jak te dwie epoki przystają do siebie? Jednak świetnie współgrają ze sobą. Idziesz tą ulicą i czujesz:‘To jest to. Zamierzam się dobrze bawić’. To jest eskapizm”.

Ale, Michael ... nie sądzisz, że może za bardzo cenisz sobie eskapizm?

"Nie, nie sądzę. Jest powód, dla którego Bóg uczynił zachód słońca czerwonym, fioletowym, albo zielonym. Cudowne jest patrzenie na niego - to minuta radości. Istnieje powód, dla którego widzimy tęczę po deszczu, czy las, z którym wychodzi sarna. To jest cud, to jest eskapizm - dotyka twojego serca i nie ma w tym niebezpieczeństwa.

"Eskapizm i cud wpływają na ciebie. Sprawiają, że czujesz się dobrze i pozwalają ci działać. Ciągle posuwasz się do przodu i mówisz: ‘Boże, to jest cudowne, ja to doceniam”.

"Podobnie, kiedy jestem w powietrzu, na wysokości 40000 stóp w samolocie odrzutowym nocą i nastaje świt. Wszyscy w samolocie śpią, a ja jestem tu, w kokpicie z pilotami, bo pozwolili mi tam do nich przyjść i - oooch, to jest po prostu niesamowite, być tam i widzieć wschód słońca.

"Widziałem miraże w powietrzu, których człowiek nigdy nie widział. Lecieliśmy nad Biegunem Północnym i było zupełnie ciemno, a ja widziałem te wielkie góry lodowe, które świeciły w nocy. A później spojrzałem na odległe niebo i zobaczyłem purpurowe, zielone i niebieskie kryształy iskrzące się i obracające się w powietrzu. Zapytałem:‘Co to jest?’, a pilot powiedział, że nie wie, wcześniej widzieli to tylko jeden raz. Powiedziałem:‘Mój Boże, nigdy tego nie zapomnę’”.

Przerywa, żeby jeszcze przez chwilę trwać we wspomnieniach.

"Pewnego razu, gdy wracaliśmy z Afryki w całkowitej ciemności, wznosiliśmy się do góry i było tak dużo spadających gwiazd, myślałem, że one będą uderzały w samolot - to było niesamowite. Kiedy jesteś wysoko, tam, gdzie nie ma smogu, prawie wcale nie widzisz ciemności. Dzięki tym wszystkim gwiazdom, wcale nie widzisz jakiejkolwiek czerni. Widzisz każdą gwiazdę na niebie.

"Piloci mówią mi:‘Żałuję, że nie istniało coś takiego, jak możliwość obniżenia się i ponownego zatankowania paliwa. Chciałbym zostać tu w górze na zawsze. Na zawsze. To jest dla mnie najbezpieczniejsze miejsce na świecie’. I ja doskonale rozumiem, co oni mają na myśli. Gdy mam przed sobą 40000 osób, jestem taki swobodny. Kiedy jestem na scenie, nic nie może wyrządzić mi krzywdy - nic. To naprawdę jestem ja. To jest to, co mam do zrobienia”.

To jest to, w porządku. Wychowany na cudach i wykarmiony marzeniami milionów fanów, ten facet ucieka aż do nieba i nie chce zejść na ziemię. Michael Jackson jest tam na górze, z aniołami, gdzie wcale nie widzi ciemności dzięki tym wszystkim gwiazdom.

"Na scenie czuję się jak w domu”, rozpromienia się delikatnie. "To miejsce, gdzie mieszkam ... to miejsce, gdzie się urodziłem ...

"To miejsce, gdzie jestem bezpieczny”.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


19/03/14 22:12 MałgoŚ
Ciekawy wywiad, a te miraże to chyba zorza polarna? Zastanawiam się dlaczego Sinatrą lat 90-tych? Wywiad jest z 1980. Kato, dziekuję.

15/03/14 15:42 Michaelina
Ja również dziekuję Kato <3

15/03/14 00:30 ♥ Jolanta ♥
..."Widziałem miraże w powietrzu, których człowiek nigdy nie widział. Lecieliśmy nad Biegunem Północnym i było zupełnie ciemno, a ja widziałem te wielkie góry lodowe, które świeciły w nocy. A później spojrzałem na odległe niebo i zobaczyłem purpurowe, zielone i niebieskie kryształy iskrzące się i obracające się w powietrzu. Zapytałem:‘Co to jest?’, a pilot powiedział, że nie wie, wcześniej widzieli to tylko jeden raz. Powiedziałem:‘Mój Boże, nigdy tego nie zapomnę’”..... tym sposobem dowiadujemy sie,że przelatywał nad biegunem........ dziekuję ... kato... :)

14/03/14 14:29 marjol
Dzięki za tłumaczenie <3 Kato <3