En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

MTV Interview
Interview year: 1999 Rok przeprowadzenia wywiadu: 1999
11 grudnia 1999 roku amerykańska MTV wyemitowała specjalny program "100 najlepszych teledysków stacji muzycznej MTV". "Thriller" Michaela Jacksona został wybrany teledyskiem wszech czasów. W trakcie tego programu, pokazano fragmenty wywiadu, którego Michael udzielił Alexowi Coletti kilka miesięcy wcześniej - 12.08.1999 roku.
Michael: The idea is to umm take it a step forward and to innovate or else why am I doing it. I’m just … I don’t want to be just another can in the assembly line. I want to you know, create.. do something that is totally different and unusual.

I hate to say it, but it’s like what all songwriter’s say and it’s true it’s like “you don’t write the song, the song writes itself”. It just kind of falls into your lap. It’s like you say, “gee whiz, did I do that?” It’s that sort of thing.

Alex: Is video the same, or is video more ….?

Michael: Umm, kind of. I think so. It’s a cousin of the same creative intent, I think. You let it create itself really. I know I do.

In my opinion, it has to be completely entertaining and have a sense of, a linear sense of continuity as far as …. I like to have a beginning, a middle and an ending and have it follow a story and not just be a collage of images, you know, and sometimes that’s ok too but it depends on what the director, as a visionary what he sees.

Alex: How much faith or trust — how much do you let the director decide in bringing up the concepts. ?

Michael: Oh, I’m very much involved in the complete making and creating of the piece. It has to be from, you know my soul. Usually it’s the interpretation of the music so, I would think so, yes.

Alex: I hear a radio next door, they picked the wrong time to be playing the tunes. Do you hear that?

Michael: I love working with John Landis because we laugh a lot. We are never serious on the set so it’s fun working with John. I used to throw water balloons, and stink bombs and everything at him. That a ritual for me after we wrap up each video, I throw a lot of stuff at everybody (smiles) so that’s funny.

Alex: How did you first meet John?

Michael: I met John right before doing “Thriller” I called him on the phone, I think he was in London, and I told him what I wanted to do and what the concept was and we came together and we wrote it, the two of us.

Alex: Did you envision it a being a movie or did you or a see it as a music video, it seems like it’s more of a film.

Michael: No, my idea was to make a short film, you know with conversation in the beginning and make that kind of linear and to bookend it with conversation at the end. But John and I and he’s such a fun guy I really love working with him, we just sat together and the chemistry just started working, you know. It was fun.

Alex: Do you remember… were you a fan of horror movies?

Michael: Believe it or not, I’m afraid to watch scary movies, honestly, I don’t quite like to watch them very much. I never thought I would be involved in making that sort of thing, but I am.

Alex: And the two movies.. the werewolf scenario and then at the end “The Night of the Living Dead” had you ever seen those movies?

Michael: No. I did see “An American Werewolf In London” which I thought was really fun but I haven’t seen the classic werewolf movie.

Alex: When was the last time you saw “Thriller”?

Michael: Gee, I don’t know. I thought about watching it again, but I don’t because I don’t want to scare the children.

My idea — I always try and be a pioneer and an innovator in whatever I do and my dream was to always make short little films, because I’m a big fan of the Three Stooges, and I love watching Curly, who I think is wonderful. They make these 15-minute shorts, and I said, ‘Gee, I would love to do something like that one day,’ and you know with a linear story so this ["Thriller"] was my opportunity.”

Rod Temperton who wrote “Thriller”, that was one of the first raps actually and he thought of having a rap at the end of it and we called up Vincent Price and he said “yes” right away so Rod was taking the taxi from his hotel, he’s a German fellow, from his hotel to the studio and he wrote it within transit and he did a great job.

Alex: Did you ever meet Vincent?

Michael: I’ve known Vincent Price since I was 11. The first time I met him, it was at NBC studios. He said, “come here” like that in his kinda gruesome voice, and I started to cry because I was – I thought he was serious. I used to see him by turning the channels and those kinda things. I think he was in “The Raven” and “House of Wax” or something, so he scared me.

Alex: Was there ever any talk of getting him actually into the video?

Michael: Pardon?

Alex: To get Vincent actually into the video?

Michael: No, there was never any talk about that. No.

Alex: Okay. Some of the dialogue — we were watching it the other day — do you remember any of the dialogue from some of the scenes or anything that jumps out at you from the film at all?

Michael: From “Thriller”?

Alex: Yes.

Michael: Umm, gee umm…

Alex: Favorite line, favorite part?

Michael: Oh, I like the scene when the girl — all these zombies are coming toward us and she thinks she’s safe with me, you know, being her boyfriend, and she looks over to me and I become one. And then we do that famous pull in and pull out movement. The Hitchcock move. I love that moment, then I become one. It’s fun.

It was a delicate thing to work on because I remember my original approach was, “how do you make zombies and monsters dance without it being comical?” So I said, we have to do just the right kind of movement so it doesn’t become something that you laugh at but it just has to be, you know, take it to another level. So I got in a room with Michael Peters and he and I together kind of imagined how these zombies should move by making faces in the mirror and I used to come to rehearsal sometime with monster make up on — I love doing that — so he and I collaborated and we both choreographed the piece and I would just start that kind of thing go into this kind of jazzy step you know, kind of gruesome things like that. Not too much ballet or whatever.

Alex: Right, right, it has that stiff movement to it.

Michael: Yeah.

Alex: You know the length at the time of music videos was pretty much unheard of, did you worry at all about that?

Michael: No, because I knew if we did something with substance and content that people would watch and it had great entertainment value and if it held you, I knew we’d be okay. That was the idea.

Alex: When you made the video, when you were making it, when you finished it, did you realize just what you had accomplished and that this was going to be this groundbreaking video?

Michael: When I was in the editing room I knew I liked it, I enjoyed it. It has to be satisfying for me and I had enjoyed what I had seen when I finished it so I was happy with it. Never totally satisfied but I was happy.

Alex: What about it would you have changed?

Michael: I’m not always happy with certain cuts and angles and timing (finger snaps) you know. Those sort of things, you know.

Alex: You’re your own worst critic.

Michael: Yeah, it has to be just right.

“Beat It”. It makes me think of the song and working with all those wonderful people, I love Quincy. He’s a wonderful guy to work with and I remember him telling me to write a song that I would enjoy with an edge so I went in my room and wrote “Beat It”, I don’t know why but I did – about two gangs coming together and the song is so self- explanatory that it’s so easy to make this short film and I’d seen, I think it was a McDonald’s commercial and I said, “God, I like the rhythm and the cut of this commercial”. I said, “I want this director for this piece so I reached out to him.

Alex: So that was Steve.. not Steve, Bob Giraldi?

Michael: Bob Giraldi, better than me, good. Yeah, Bob, Bob was cool.

Alex: That’s awesome, I didn’t know he came from that world.

Michael: Yes, he started in commercials.

Alex: Well that certainly gave him a big opportunity.

Michael: Yeah.

Alex: Was there a time when MTV wouldn’t play the video. Was it “Billie Jean” or “Beat It” that broke the racial…?

Michael: I think it was “Billie Jean” because that came before “Beat It”. It was between Mickey Schulhof and MTV. I don’t know the whole story.

Alex: You don’t have to say anything but still how did you feel to be the one, to kind of be the first?

Michael: Makes me feel happy. It really does. I was glad.

Alex: “Billie Jean” was kind of different because it really doesn’t have anything to do with the lyrics and the video, it was kind of a whole different thing. How did you come up with that?

Michael: It’s kind of surreal and it’s different. I didn’t come up with that concept. It was – I think a British fellow – Steve Barron – he just had all these different – and I thought he had wonderful ideas but I let him go with it. The only part I wrote in the piece was – I said: “I just want a section.” I said, “Give me a section here I can dance a little” because he said no dancing in the whole piece, he said, “no dancing” . I said “just give me one little moment”, so that whole section where you see this long street and this billboard of these two girls, one of them is Billie Jean and I’m dancing – that’s the only part I contributed.

I wanted to do a dance number where I umm — I told my sister, Janet, I said, “you remind me of a black panther, why don’t you do something where you transform into a black panther and you transform into yourself again”. She said, “I like it”, but she didn’t go with it — because the two of us, we always think alike– so I told her I was going to do it so I DID IT! And in the dance I said, “I want to do a dance number where I can just let out my frustration about you know, injustice, and prejudice and racism and bigotry”, and within the dance I just became upset and I let go and that’s what happened. At the time people were concerned about the violent content of the piece but it’s like easy to look at.
Michael: Chodzi o to, żeby posuwać się do przodu, być innowacyjnym, mieć też świadomość, po co się to robi. Po prostu… Nie chcę być kolejnym trybikiem w machinie, kolejnym odtwórcą. Chcę tworzyć… robić coś, co jest zupełnie inne i niezwykłe.

Nie cierpię tego mówić, ale to jest jak... wszyscy twórcy piosenek tak mówią i jest to prawda. Coś w stylu: „To nie ty piszesz piosenkę, piosenka pisze się sama”. Ona zwyczajnie sama wpada ci w ręce, a ty mówisz sobie: „Ojej! Genialne! To ja napisałem?” Coś w tym rodzaju.

Alex: Czy teledysk powstaje w podobny sposób, czy też....?

Michael: W pewnym sensie. Myślę, że tak. Sądzę, że jest bliskim krewniakiem tego samego twórczego planu. Pozwalasz, żeby tak naprawdę tworzył się sam. Ja tak robię.

Moim zdaniem, musi on tworzyć zwartą całość, dostarczać rozrywki i posiadać linearną chronologię wydarzeń od początku do końca… Lubię mieć wstęp, rozwinięcie i zakończenie, przedstawiać jakąś historię, a nie tylko kolaż obrazów. Czasami to też jest dobre posunięcie, zależy to od tego, jaką wizję ma reżyser, jako twórca teledysku.

Alex: Jak dużo wiary i zaufania pokładasz w reżyserze -na ile pozwalasz mu decydować, przedstawiasz swoje koncepcje?

Michael: Och, ja jestem bardzo zaangażowany w całość produkcji i w tworzenie teledysku. To musi wypływać z mojej duszy. Zazwyczaj jest on interpretacją muzyki, więc tak, myślę, że tak.

Alex: Słyszę radio obok, wybrali zły moment na granie muzyki. Słyszysz to?

Michael: Uwielbiam pracować z Johnem Landisem, ponieważ ciągle się śmiejemy. Nigdy nie jesteśmy poważni na planie, więc praca z Johnem to doskonała zabawa. Rzucałem w niego balonami z wodą, śmierdzącymi bombami, czym się dało. To taki mój rytuał. Po zakończeniu zdjęć do każdego teledysku, obrzucamy się czym popadnie [uśmiecha się], więc jest zabawnie.

Alex: Kiedy pierwszy raz spotkałeś Johna?

Michael: Poznałem Johna tuż przed nakręceniem teledysku do "Thrillera". Rozmawiałem z nim przez telefon, chyba był w Londynie, powiedziałem mu, co chciałem zrobić i jaką miałem koncepcję. Spotkaliśmy się i wspólnie napisaliśmy scenariusz, we dwójkę.

Alex: Czy wyobrażałeś sobie, że to będzie film, czy widziałeś to jako teledysk? Bardziej wygląda to na film.

Michael: Nie, moim zamiarem było nakręcenie krótkiego filmu, z rozmową na początku, rozwijającą się w czasie akcją i rozmową na końcu, ale z Johnem. On jest takim zabawnym facetem, naprawdę uwielbiam z nim pracować. Tylko usiedliśmy razem i zaczęła działać chemia. Fajnie było.

Alex: Czy pamiętasz ... byłeś fanem horrorów?

Michael: Możesz wierzyć lub nie, ale boję się oglądać straszne filmy. Szczerze mówiąc, nie przepadam za ich oglądaniem. Nigdy nie myślałem, że będę zaangażowany w tworzenie czegoś takiego, ale jestem.

Alex: A te dwa filmy .. „Wilkołak”, a także "Noc Żywych Trupów", widziałeś kiedykolwiek te filmy?

Michael: Nie. Widziałem "Amerykańskiego wilkołaka w Londynie", który według mnie był naprawdę zabawny, ale nie oglądałem klasycznego filmu o wilkołakach.

Alex: Kiedy ostatni raz oglądałeś "Thrillera"?

Michael: Kurcze, nie wiem. Myślałem o tym, żeby go ponownie obejrzeć, ale nie zrobiłem tego. Nie chcę przestraszyć dzieci.

Moja myśl przewodnia - zawsze staram się być pionierem i innowatorem we wszystkim, cokolwiek robię, a kręcenie krótkich filmów zawsze było moim marzeniem. Jestem wielkim fanem „The Three Stooges” [serial komediowy] i uwielbiam oglądać Curly, który według mnie, jest wspaniały. To były 15 minutowe filmiki, a ja mówiłem sobie: „Kurcze, chciałbym kiedyś zrobić coś takiego". Tak więc [Thriller] dał mi możliwość zrealizowania marzenia i opowiedzenia krótkiej historii.

Rod Temperton, który napisał "Thrillera", myślał o umieszczeniu tekstu mówionego na końcu piosenki, właściwie, to był jeden z pierwszych utworów z rapowaną wstawką. Zadzwoniliśmy do Vincenta Price'a, a on od razu powiedział „tak”, więc Rod wziął taksówkę z hotelu, był przybyszem z Niemiec, wziął taksówkę z hotelu do studia i napisał ten tekst w trakcie jazdy. Wykonał świetną robotę.

Alex: Spotkałeś już kiedyś Vincenta?

Michael: Tak, znam Vincenta Price'a, od 11 roku życia. Po raz pierwszy spotkałem go w studiu NBC. Powiedział: "Podejdź tu" tym swoim przerażającym głosem, a ja zacząłem płakać, bo byłem - myślałem, że on mówi na serio. Widywałem go przełączając kanały w telewizji. Chyba grał w „Kruku” i "Domu woskowych ciał", czy coś w tym stylu, więc mnie przestraszył.

Alex: Czy kiedykolwiek była mowa o jego udziale w teledysku?

Michael: Słucham?

Alex: Czy Vincent miał zagrać w teledysku?

Michael: Nie, nigdy nie było o tym mowy. Nie.

Alex: Dobra. Jakieś dialogi - oglądaliśmy film któregoś dnia – pamiętasz jakikolwiek dialog z którejś ze scen, czy w ogóle cokolwiek z filmu przychodzi ci teraz do głowy?

Michael: Z "Thrillera"?

Alex: Tak.

Michael: Hmm... Kurcze... Hmm ...

Alex: Ulubiona scena, ulubiona część?

Michael: Och, lubię tę scenę, kiedy dziewczyna - wszystkie te zombie podążają w naszym kierunku, a ona myśli, że jest przy mnie bezpieczna, wiesz, jestem jej chłopakiem. Patrzy na mnie, a ja staję się jednym z nich. A później wykonujemy te słynne wygibasy, ruchy jak z filmów Hitchcocka. Uwielbiam ten moment, wtedy staję się jednym z nich. To zabawne.

To była delikatna rzecz do zrealizowania, pamiętam bowiem, że pierwszą moją myślą było „jak stworzyć taniec zombi i potworów, żeby nie wypadło to komicznie?”. Powiedziałem, że musimy po prostu wypracować odpowiedni rodzaj ruchu, taki, który nie będzie wywoływał śmiechu, ale musi przenosić w inny wymiar. Zaszywaliśmy się więc w sali z Michaelem Petersem i wspólnie wyobrażaliśmy sobie, jak te zombi powinny się poruszać, stroiliśmy miny do lustra. Czasami przychodziłem na próbę w makijażu potwora – uwielbiam to robić – współpracowaliśmy ze sobą, obaj układaliśmy elementy choreografii. Chciałem właśnie zaczynać czymś takim, przejść do takiego odjazdowego kroku, wiesz, do czegoś w rodzaju makabreski. Niewiele baletu, czy czegoś podobnego.

Alex: Tak, zgadza się, to daje wrażenie ruchu umarlaka.

Michael: Tak.

Alex: Wiesz, w tym czasie taka długość teledysków była praktycznie niespotykana, nie martwiłeś się tym?

Michael: Nie, ponieważ wiedziałem, że jeśli zrobiliśmy coś z sensem i treścią, co ludzie będą chcieli oglądać i co miało duże walory rozrywkowe, jeśli przykuwało uwagę, wiedziałem, że to będzie dobre. Takie było założenie.

Alex: Kiedy tworzyłeś teledysk, kiedy go nakręcałeś, kiedy go skończyłeś, czy zdawałeś sobie sprawę z tego, czego dokonałeś i że to będzie ten przełomowy film?

Michael: Kiedy byłem w montażowni uznałem, że mi się podoba, bawił mnie. Satysfakcjonowało mnie i cieszyło to, co widziałem, kiedy skończyłem, więc byłem z niego zadowolony. Nie do końca przekonany, ale zadowolony.

Alex: A co byś w nim zmienił??

Michael: Ciągle jestem niezadowolony z pewnych ujęć, kątów i wybranych momentów (pstryka palcami). Tego rodzaju rzeczy.

Alex: Jesteś swoim najgorszym krytykiem.

Michael: Tak, musi być po prostu dobrze.

"Beat It". Przypomina mi o piosence i pracy z tymi wszystkimi, cudownymi ludźmi, kocham Quincy'ego. To wspaniały facet do pracy. Pamiętam, jak powiedział mi, żeby napisać piosenkę, w której wykorzystam ostre brzmienia. Poszedłem więc do swojego pokoju i napisałem "Beat It", nie wiem dlaczego, ale zrobiłem to - o spotykających się dwóch gangach. Piosenka jest tak oczywista, nie wymagająca wyjaśnień, że bardzo łatwo było zrobić do niej ten krótki film. Zobaczyłem, chyba reklamę McDonalda i pomyślałem sobie:”Boże, podoba mi się rytm i ujęcia w tej reklamie” i stwierdziłem: „Chcę tego reżysera do tego kawałka”, więc dotarłem do niego.

Alex: Więc to był Steve .. nie Steve, Bob Giraldi?

Michael: Bob Giraldi, lepiej ode mnie, dobrze. Tak, Bob, Bob był fajny.

Alex: To niesamowite, nie wiedziałem, że on przybył z tego światka.

Michael: Tak, zaczynał w reklamach.

Alex: Z pewnością więc była to dla niego wielka szansa.

Michael: Tak.

Alex: To był czas, kiedy w MTV nie pokazywali teledysków. Czy to "Billie Jean" lub "Beat It" były tymi, które przełamały bariery rasowe?…?

Michael: Myślę, że to był film do "Billie Jean", ponieważ pojawił się przed "Beat It". To się rozgrywało między Mickey'em Schulhofem i MTV. Nie znam całej historii.

Alex: Nie musisz nic mówić, ale, jak się czułeś jako ten pierwszy, swego rodzaju prekursor?

Michael: Uszczęśliwiło mnie to. Naprawdę. Cieszyłem się.

Alex: Teledysk do "Billie Jean" był trochę inny, bo tak naprawdę, nie było związku między słowami piosenki a filmem, to było coś zupełnie innego. Skąd wziąłeś pomysł na taki klip?

Michael: On jest trochę surrealistyczny, jest inny. To nie ja wpadłem na ten pomysł. To był – chyba brytyjski gość - Steve Barron - on właśnie miał te wszystkie niezwykłe pomysły – a ja pomyślałem sobie, że są świetne i pozwoliłem mu je zrealizować. Tylko jedna część w tym kawałku jest mojego autorstwa – powiedziałem: „Chcę tylko fragment. Daj mi tu fragment, gdzie mógłbym trochę potańczyć”, ponieważ on powiedział, że w całym kawałku nie będzie tańca: „Bez tańczenia”. Ja na to: „Daj mi tylko chwilkę”. Tak więc, cały ten fragment, gdzie można zobaczyć tę długą ulicę i ten billboard z tymi dwiema dziewczynami, jedna z nich to Billie Jean, a ja tańczę - to jedyna część, do której powstania się przyczyniłem.

Chciałem stworzyć taneczny numer, w którym ja… Powiedziałem mojej siostrze, Janet: „Przypominasz mi czarną panterę, dlaczego nie zrobisz czegoś, gdzie przemieniasz się w czarną panterę, a następnie znowu zmieniasz się w siebie”. Ona powiedziała: "Podoba mi się to", ale nie zrealizowała tego pomysłu – ponieważ my zawsze myślimy podobnie - więc powiedziałem jej, że ja zamierzam to zrobić i ZROBIŁEM TO! A odnośnie tańca, powiedziałem: "Chcę stworzyć numer taneczny, w którym mogę po prostu uwolnić moją frustrację wynikającą z niesprawiedliwości i uprzedzeń, rasizmu i bigoterii". W trakcie tańca zwyczajnie się wkurzyłem, poniosło mnie i stało się to, co się stało. W tym czasie ludzie byli zaniepokojeni gwałtownym charakterem tego kawałka, ale to się podoba, dobrze się to ogląda.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


10/03/17 07:36 Kalahari
Dziękuję za tłumaczenie :) Nareszcie znalazłam w internecie stronę która skupia się na ważnych wypowiedziach Michaela. Czytam piękne komentarze fanów,dobrze że jestescie:). Niech pamięć o tym niesamowitym człowieku nie umiera.

28/11/15 21:45 marjol❤
Kato dziękuję i nie przejmuj się , przed nami duuuży czasu , a my czekamy na wasze tłumaczenia 😍👍❤🌻😘

26/11/15 23:49 ZD
Dziękuję kato,za ten wywiad :))Nieważne,że jesteś rzadko ale to,ŻE JESTEŚ!Tłumaczenia są bezcenne,niezależnie od pory ich wstawiania.Podziwiam,że poświęcacie- wszyscy tu tłumaczący-swój cenny czas i bardzo Wam dziękuję.Dzięki Wam tyle się dowiadujemy o Michaelu..Nie każda z nas potrafi sobie sensownie sama przetłumaczyć teksty.Serdecznie pozdrawiam ))))

26/11/15 11:21 MIchaelina
Dziękuję Kato,ze jesteś i tłumaczysz dla nas :)

25/11/15 22:41 kato
dzisiaj 22:24 ♥ Jolanta ♥ -> Również pozdrawiam:) Ja tak pojawiam się i znikam:D Nie było mnie dłuuugo, nie wiem jak długo teraz będę, więc nadrabiam zaległości i tłumaczę to, co wrzucałam ponad rok temu, bo nabrało już mocy urzędowej:D A odnośnie wpisu Michaeliny... w tym klipie jest pół wywiadu, dlatego postanowiłam przetłumaczyć całość:)

25/11/15 22:24 ♥ Jolanta ♥
...kato...dziękuję i pozdrawiam ...

30/07/14 10:38 Michaelina
Wywiad z polskimi napisami....:)