En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Oxford speech
Speech year: 2001 Rok wypowiedzi: 2001
21 marca 2001 roku Michael wygłosił przemówienie promujące jego fundację 'Heal The Kids'. Michael mówi o swoim dzieciństwie oraz wyjaśnia swój stosunek do dzieci.
Thank you, thank you dear friends, from the bottom of my heart, for such a loving and spirited welcome, and thank you, Mr President, for your kind invitation to me which I am so honoured to accept. I also want to express a special thanks to you Shmuley, who for 11 years served as Rabbi here at Oxford. You and I have been working so hard to form Heal the Kids, as well as writing our book about childlike qualities, and in all of our efforts you have been such a supportive and loving friend. And I would also like to thank Toba Friedman, our director of operations at Heal the Kids, who is returning tonight to the alma mater where she served as a Marshall scholar, as well as Marilyn Piels, another central member of our Heal the Kids team.

I am humbled to be lecturing in a place that has previously been filled by such notable figures as Mother Theresa, Albert Einstein, Ronald Reagan, Robert Kennedy and Malcolm X. I've even heard that Kermit the Frog has made an appearance here, and I've always felt a kinship with Kermit's message that it's not easy being green. I'm sure he didn't find it any easier being up here than I do!

As I looked around Oxford today, I couldn't help but be aware of the majesty and grandeur of this great institution, not to mention the brilliance of the great and gifted minds that have roamed these streets for centuries. The walls of Oxford have not only housed the greatest philosophical and scientific geniuses - they have also ushered forth some of the most cherished creators of children's literature, from J.R.R. Tolkien to CS Lewis. Today I was allowed to hobble into the dining hall in Christ Church to see Lewis Carroll's Alice in Wonderland immortalised in the stained glass windows. And even one of my own fellow Americans, the beloved Dr Seuss graced these halls and then went on to leave his mark on the imaginations of millions of children throughout the world.

I suppose I should start by listing my qualifications to speak before you this evening. Friends, I do not claim to have the academic expertise of other speakers who have addressed this hall, just as they could lay little claim at being adept at the moonwalk - and you know, Einstein in particular was really TERRIBLE at that.

But I do have a claim to having experienced more places and cultures than most people will ever see. Human knowledge consists not only of libraries of parchment and ink - it is also comprised of the volumes of knowledge that are written on the human heart, chiselled on the human soul, and engraved on the human psyche. And friends, I have encountered so much in this relatively short life of mine that I still cannot believe I am only 42. I often tell Shmuley that in soul years I'm sure that I'm at least 80 - and tonight I even walk like I'm 80! So please harken to my message, because what I have to tell you tonight can bring healing to humanity and healing to our planet.

Through the grace of God, I have been fortunate to have achieved many of my artistic and professional aspirations realised early in my lifetime. But these, friends are accomplishments, and accomplishments alone are not synonymous with who I am. Indeed, the cheery five-year-old who belted out Rockin' Robin and Ben to adoring crowds was not indicative of the boy behind the smile.

Tonight, I come before you less as an icon of pop (whatever that means anyway), and more as an icon of a generation, a generation that no longer knows what it means to be children.

All of us are products of our childhood. But I am the product of a lack of a childhood, an absence of that precious and wondrous age when we frolic playfully without a care in the world, basking in the adoration of parents and relatives, where our biggest concern is studying for that big spelling test come Monday morning.

Those of you who are familiar with the Jackson Five know that I began performing at the tender age of five and that ever since then, I haven't stopped dancing or singing. But while performing and making music undoubtedly remain as some of my greatest joys, when I was young I wanted more than anything else to be a typical little boy. I wanted to build tree houses, have water balloon fights, and play hide and seek with my friends. But fate had it otherwise and all I could do was envy the laughter and playtime that seemed to be going on all around me.

There was no respite from my professional life. But on Sundays I would go Pioneering, the term used for the missionary work that Jehovah's Witnesses do. And it was then that I was able to see the magic of other people's childhood.

Since I was already a celebrity, I would have to don a disguise of fat suit, wig, beard and glasses and we would spend the day in the suburbs of Southern California, going door-to-door or making the rounds of shopping malls, distributing our Watchtower magazine. I loved to set foot in all those regular suburban houses and catch sight of the shag rugs and La-Z-Boy armchairs with kids playing Monopoly and grandmas baby-sitting and all those wonderful, ordinary and starry scenes of everyday life. Many, I know, would argue that these things seem like no big deal. But to me they were mesmerising.

I used to think that I was unique in feeling that I was without a childhood. I believed that indeed there were only a handful with whom I could share those feelings. When I recently met with Shirley Temple Black, the great child star of the 1930s and 40s, we said nothing to each other at first, we simply cried together, for she could share a pain with me that only others like my close friends Elizabeth Taylor and Macaulay Culkin know.

I do not tell you this to gain your sympathy but to impress upon you my first important point : It is not just Hollywood child stars that have suffered from a non-existent childhood. Today, it's a universal calamity, a global catastrophe. Childhood has become the great casualty of modern-day living. All around us we are producing scores of kids who have not had the joy, who have not been accorded the right, who have not been allowed the freedom, or knowing what it's like to be a kid.

Today children are constantly encouraged to grow up faster, as if this period known as childhood is a burdensome stage, to be endured and ushered through, as swiftly as possible. And on that subject, I am certainly one of the world's greatest experts.

Ours is a generation that has witnessed the abrogation of the parent-child covenant. Psychologists are publishing libraries of books detailing the destructive effects of denying one's children the unconditional love that is so necessary to the healthy development of their minds and character. And because of all the neglect, too many of our kids have, essentially, to raise themselves. They are growing more distant from their parents, grandparents and other family members, as all around us the indestructible bond that once glued together the generations, unravels.

This violation has bred a new generation, Generation O let us call it, that has now picked up the torch from Generation X. The O stands for a generation that has everything on the outside - wealth, success, fancy clothing and fancy cars, but an aching emptiness on the inside. That cavity in our chests, that barrenness at our core, that void in our centre is the place where the heart once beat and which love once occupied.

And it's not just the kids who are suffering. It's the parents as well. For the more we cultivate little-adults in kids'-bodies, the more removed we ourselves become from our own child-like qualities, and there is so much about being a child that is worth retaining in adult life.

Love, ladies and gentlemen, is the human family's most precious legacy, its richest bequest, its golden inheritance. And it is a treasure that is handed down from one generation to another. Previous ages may not have had the wealth we enjoy. Their houses may have lacked electricity, and they squeezed their many kids into small homes without central heating. But those homes had no darkness, nor were they cold. They were lit bright with the glow of love and they were warmed snugly by the very heat of the human heart. Parents, undistracted by the lust for luxury and status, accorded their children primacy in their lives.

As you all know, our two countries broke from each other over what Thomas Jefferson referred to as "certain inalienable rights". And while we Americans and British might dispute the justice of his claims, what has never been in dispute is that children have certain inalienable rights, and the gradual erosion of those rights has led to scores of children worldwide being denied the joys and security of childhood.

I would therefore like to propose tonight that we install in every home a Children's Universal Bill of Rights, the tenets of which are:

1. The right to be loved without having to earn it

2. The right to be protected, without having to deserve it

3. The right to feel valuable, even if you came into the world with nothing

4. The right to be listened to without having to be interesting

5. The right to be read a bedtime story, without having to compete with the evening news

6. The right to an education without having to dodge bullets at schools

7. The right to be thought of as adorable - (even if you have a face that only a mother could love).

Friends, the foundation of all human knowledge, the beginning of human consciousness, must be that each and every one of us is an object of love. Before you know if you have red hair or brown, before you know if you are black or white, before you know of what religion you are a part, you have to know that you are loved.

About twelve years ago, when I was just about to start my Bad tour, a little boy came with his parents to visit me at home in California. He was dying of cancer and he told me how much he loved my music and me. His parents told me that he wasn't going to live, that any day he could just go, and I said to him: "Look, I am going to be coming to your town in Kansas to open my tour in three months. I want you to come to the show. I am going to give you this jacket that I wore in one of my videos." His eyes lit up and he said: "You are gonna GIVE it to me?" I said "Yeah, but you have to promise that you will wear it to the show." I was trying to make him hold on. I said: "When you come to the show I want to see you in this jacket and in this glove" and I gave him one of my rhinestone gloves - and I never usually give the rhinestone gloves away. And he was just in heaven.

But maybe he was too close to heaven, because when I came to his town, he had already died, and they had buried him in the glove and jacket. He was just 10 years old. God knows, I know, that he tried his best to hold on. But at least when he died, he knew that he was loved, not only by his parents, but even by me, a near stranger, I also loved him. And with all of that love he knew that he didn't come into this world alone, and he certainly didn't leave it alone.

If you enter this world knowing you are loved and you leave this world knowing the same, then everything that happens in between can he dealt with. A professor may degrade you, but you will not feel degraded, a boss may crush you, but you will not be crushed, a corporate gladiator might vanquish you, but you will still triumph. How could any of them truly prevail in pulling you down? For you know that you are an object worthy of love. The rest is just packaging.

But if you don't have that memory of being loved, you are condemned to search the world for something to fill you up. But no matter how much money you make or how famous you become, you will still fell empty. What you are really searching for is unconditional love, unqualified acceptance. And that was the one thing that was denied to you at birth.

Friends, let me paint a picture for you. Here is a typical day in America - six youths under the age of 20 will commit suicide, 12 children under the age of 20 will die from firearms - remember this is a DAY, not a year - 399 kids will be arrested for drug abuse, 1,352 babies will be born to teen mothers. This is happening in one of the richest, most developed countries in the history of the world.

Yes, in my country there is an epidemic of violence that parallels no other industrialised nation. These are the ways young people in America express their hurt and their anger. But don't think that there is not the same pain and anguish among their counterparts in the United Kingdom. Studies in this country show that every single hour, three teenagers in the UK inflict harm upon themselves, often by cutting or burning their bodies or taking an overdose. This is how they have chosen to cope with the pain of neglect and emotional agony.

In Britain, as many as 20% of families will only sit down and have dinner together once a year. Once a year! And what about the time-honoured tradition of reading your kid a bedtime story? Research from the 1980s showed that children who are read to, had far greater literacy and significantly outperformed their peers at school. And yet, less than 33% of British children ages two to eight have a regular bedtime story read to them. You may not think much of that until you take into account that 75% of their parents DID have that bedtime story when they were that age.

Clearly, we do not have to ask ourselves where all of this pain, anger and violent behaviour comes from. It is self-evident that children are thundering against the neglect, quaking against the indifference and crying out just to be noticed. The various child protection agencies in the US say that millions of children are victims of maltreatment in the form of neglect, in the average year. Yes, neglect. In rich homes, privileged homes, wired to the hilt with every electronic gadget. Homes where parents come home, but they're not really home, because their heads are still at the office. And their kids? Well, their kids just make do with whatever emotional crumbs they get. And you don't get much from endless TV, computer games and videos.

These hard, cold numbers which for me, wrench the soul and shake the spirit, should indicate to you why I have devoted so much of my time and resources into making our new Heal the Kids initiative a colossal success.

Our goal is simple - to recreate the parent/child bond, renew its promise and light the way forward for all the beautiful children who are destined one day to walk this earth.

But since this is my first public lecture, and you have so warmly welcomed me into your hearts, I feel that I want to tell you more. We each have our own story, and in that sense statistics can become personal.

They say that parenting is like dancing. You take one step, your child takes another. I have discovered that getting parents to re-dedicate themselves to their children is only half the story. The other half is preparing the children to re-accept their parents.

When I was very young I remember that we had this crazy mutt of a dog named "Black Girl," a mix of wolf and retriever. Not only wasn't she much of a guard dog, she was such a scared and nervous thing that it is a wonder she did not pass out every time a truck rumbled by, or a thunderstorm swept through Indiana. My sister Janet and I gave that dog so much love, but we never really won back the sense of trust that had been stolen from her by her previous owner. We knew he used to beat her. We didn't know with what. But whatever it was, it was enough to suck the spirit right out of that dog.

A lot of kids today are hurt puppies who have weaned themselves off the need for love. They couldn't care less about their parents. Left to their own devices, they cherish their independence. They have moved on and have left their parents behind.

Then there are the far worse cases of children who harbour animosity and resentment toward their parents, so that any overture that their parents might undertake would be thrown forcefully back in their face.

Tonight, I don't want any of us to make this mistake. That's why I'm calling upon all the world's children - beginning with all of us here tonight - to forgive our parents, if we felt neglected. Forgive them and teach them how to love again.

You probably weren't surprised to hear that I did not have an idyllic childhood. The strain and tension that exists in my relationship with my own father is well documented. My father is a tough man and he pushed my brothers and me hard, from the earliest age, to be the best performers we could be.

He had great difficulty showing affection. He never really told me he loved me. And he never really complimented me either. If I did a great show, he would tell me it was a good show. And if I did an OK show, [voice braking] he would say nothing.

He seemed intent above all else.. I need a tissue, I'm sorry... exuse me...

He seemed intent, above all else, on making us a commercial success. And at that he was more than adept. My father was a managerial genius and my brothers and I owe our professional success, in no small measure, to the forceful way that he pushed us. He trained me as a showman and under his guidance I couldn't miss a step.

But what I really wanted was a Dad. I wanted a father who showed me love. And my father never did that. He never said I love you while looking me straight in the eye, he never played a game with me. He never gave me a piggyback ride, he never threw a pillow at me, or a water balloon.

But I remember once when I was about four years old, there was a little carnival and he picked me up and put me on a pony. It was a tiny gesture, probably something he forgot five minutes later. But because of that moment I have this special place in my heart for him. Because that's how kids are, the little things mean so much to them and for me, that one moment meant everything. I only experienced it that one time, but it made me feel really good, about him and the world.

But now I am a father myself, and one day I was thinking about my own children, Prince and Paris and how I wanted them to think of me when they grow up. To be sure, I would like them to remember how I always wanted them with me wherever I went, how I always tried to put them before everything else. But there are also challenges in their lives. Because my kids are stalked by paparazzi, they can't always go to a park or a movie with me.

So what if they grow older and resent me, and how my choices impacted their youth? Why weren't we given an average childhood like all the other kids, they might ask? And at that moment I pray that my children will give me the benefit of the doubt. That they will say to themselves: "Our daddy did the best he could, given the unique circumstances that he faced. He may not have been perfect, but he was a warm and decent man, who tried to give us all the love in the world."

I hope that they will always focus on the positive things, on the sacrifices I willingly made for them, and not criticise the things they had to give up, or the errors I've made, and will certainly continue to make, in raising them. For we have all been someone's child, and we know that despite the very best of plans and efforts, mistakes will always occur. That's just being human.

And when I think about this, of how I hope that my children will not judge me unkindly, and will forgive my shortcomings, I am forced to think of my own father and despite my earlier denials, I am forced to admit that me must have loved me. He did love me, and I know that.

There were little things that showed it. When I was a kid I had a real sweet tooth - we all did. My favourite food was glazed doughnuts and my father knew that. So every few weeks I would come downstairs in the morning and there on the kitchen counter was a bag of glazed doughnuts - no note, no explanation - just the doughnuts. It was like Santa Claus.

Sometimes I would think about staying up late at night, so I could see him leave them there, but just like with Santa Claus, I didn't want to ruin the magic for fear that he would never do it again. My father had to leave them secretly at night, so as no one might catch him with his guard down. He was scared of human emotion, he didn't understand it or know how to deal with it. But he did know doughnuts.

And when I allow the floodgates to open up, there are other memories that come rushing back, memories of other tiny gestures, however imperfect, that showed that he did what he could. So tonight, rather than focusing on what my father didn't do, I want to focus on all the things he did do and on his own personal challenges. I want to stop judging him.

I have started reflecting on the fact that my father grew up in the South, in a very poor family. He came of age during the Depression and his own father, who struggled to feed his children, showed little affection towards his family and raised my father and his siblings with an iron fist. Who could have imagined what it was like to grow up a poor black man in the South, robbed of dignity, bereft of hope, struggling to become a man in a world that saw my father as subordinate. I was the first black artist to be played on MTV and I remember how big a deal it was even then. And that was in the 80s!

My father moved to Indiana and had a large family of his own, working long hours in the steel mills, work that kills the lungs and humbles the spirit, all to support his family. Is it any wonder that he found it difficult to expose his feelings? Is it any mystery that he hardened his heart, that he raised the emotional ramparts? And most of all, is it any wonder why he pushed his sons so hard to succeed as performers, so that they could be saved from what he knew to be a life of indignity and poverty?

I have begun to see that even my father's harshness was a kind of love, an imperfect love, to be sure, but love nonetheless. He pushed me because he loved me. Because he wanted no man ever to look down at his offspring.

And now with time, rather than bitterness, I feel blessing. In the place of anger, I have found absolution. And in the place of revenge I have found reconciliation. And my initial fury has slowly given way to forgiveness.

Almost a decade ago, I founded a charity called Heal the World. The title was something I felt inside me. Little did I know, as Shmuley later pointed out, that those two words form the cornerstone of Old Testament prophecy. Do I really believe that we can heal this world, that is riddled with war and genocide, even today? And do I really think that we can heal our children, the same children who can enter their schools with guns and hatred and shoot down their classmates, like they did at Columbine? Or children who can beat a defenceless toddler to death, like the tragic story of Jamie Bulger? Of course I do, or I wouldn't be here tonight.

But it all begins with forgiveness, because to heal the world, we first have to heal ourselves. And to heal the kids, we first have to heal the child within, each and every one of us. As an adult, and as a parent, I realise that I cannot be a whole human being, nor a parent capable of unconditional love, until I put to rest the ghosts of my own childhood.

And that's what I'm asking all of us to do tonight. Live up to the fifth of the Ten Commandments. Honour your parents by not judging them. Give them the benefit of the doubt.

That is why I want to forgive my father and to stop judging him. I want to forgive my father, because I want a father, and this is the only one that I've got. I want the weight of my past lifted from my shoulders and I want to be free to step into a new relationship with my father, for the rest of my life, unhindered by the goblins of the past.

In a world filled with hate, we must still dare to hope. In a world filled with anger, we must still dare to comfort. In a world filled with despair, we must still dare to dream. And in a world filled with distrust, we must still dare to believe.

To all of you tonight who feel let down by your parents, I ask you to let down your disappointment. To all of you tonight who feel cheated by your fathers or mothers, I ask you not to cheat yourself further. And to all of you who wish to push your parents away, I ask you to extend you hand to them instead. I am asking you, I am asking myself, to give our parents the gift of unconditional love, so that they too may learn how to love from us, their children. So that love will finally be restored to a desolate and lonely world.

Shmuley once mentioned to me an ancient Biblical prophecy which says that a new world and a new time would come, when "the hearts of the parents would be restored through the hearts of their children". My friends, we are that world, we are those children.

Mahatma Gandhi said: "The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong." Tonight, be strong. Beyond being strong, rise to the greatest challenge of all - to restore that broken covenant. We must all overcome whatever crippling effects our childhoods may have had on our lives and in the words of Jesse Jackson, forgive each other, redeem each other and move on.

This call for forgiveness may not result in Oprah moments the world over, with thousands of children making up with their parents, but it will at least be a start, and we'll all be so much happier as a result.

And so ladies and gentlemen, I conclude my remarks tonight with faith, joy and excitement.

From this day forward, may a new song be heard.

Let that new song be the sound of children laughing.

Let that new song be the sound of children playing.

Let that new song be the sound of children singing.

And let that new song be the sound of parents listening.

Together, let us create a symphony of hearts, marvelling at the miracle of our children and basking in the beauty of love.

Let us heal the world and blight its pain.

And may we all make beautiful music together.

God bless you, and I love you.
(źródło)
Dziękuję, z całego serca dziękuję wam przyjaciele za tak ciepłe przyjęcie, panie prezydencie dziękuję za zaproszenie, którym czuję się wyróżniony.

Chcę również szczególnie podziękować tobie, Shmuley, który przez 11 lat służyłeś tu w Oxfordzie jako rabin. Jak sam wiesz, razem ciężko pracowaliśmy nie tylko nad stworzeniem "Heal the Kids", ale również nad książką o dziecięcych zdolnościach - w tych przedsięwzięciach byłeś mi nie tylko wsparciem, ale i przyjacielem. Chciałbym również podziękować pani Toba Friedman, naszej dyrektor zarządzającej "Heal the Kids", która dziś wieczorem powraca do swej dawnej Alma Mater, gdzie oddawała się pracy naukowej, podobnie jak Marilin Piels, inna ważna postaci w "Heal the kids".

Czuję się nieco stremowany, przemawiając w miejscu, w którym przede mną stały takie osobistości, jak Matka Teresa, Albert Einstein, Ronald Regan, Robert Kennedy i Malcom X. Słyszałem nawet, że niegdyś pojawiła się tu Żaba Kermit - zawsze jakoś szczególnie bliskie było mi przesłanie Kermita o tym, jak trudno jest być zielonym. Wyobrażam sobie, że jemu wcale nie było łatwiej przemawiać z tego miejsca, niż mnie dziś.

Patrząc dziś na Oksford, nie mogę nie zauważyć majestatu i wielkości tej wspaniałej instytucji, nie wspominając nawet o geniuszu niesamowitych i utalentowanych postaci, które przez stulecia przewinęły się przez te uliczki. Mury Oxfordu były nie tylko domem największych filozofów i naukowców - kształtowały także najbardziej cenionych autorów dziecięcej literatury - od J.R.R. Tolkiena do SC Lewis'a. Miałem okazję pokuśtykać* dziś przez hol obiadowy w Christ Church, gdzie w niezwykłych witrażach uwieczniono "Alicję w Krainie Czarów" Lewis'a Caroll'a. I nawet jeden z nas, Amerykanin, drogi Dr Seuss, udekorował te mury, przez co zostawił swój ślad w wyobraźni milionów dzieci na całym świecie.

Jak przypuszczam swoje wystąpienie tutaj powinienem rozpocząć od przedstawienia moich osiągnięć naukowych. Otóż, drodzy przyjaciele, nie utrzymuję, że posiadam akademicką wiedzę i umiejętności tych wszystkich mówców, którzy przemawiali w tej sali przede mną, podobnie jak i oni nie mogliby twierdzić, że umieli moonwalk - Einstein był tu wybitnie kiepski.

Mogę jednak śmiało stwierdzić, iż odwiedziłem tyle miejsc, poznałem tyle kultur, ile większość ludzi nigdy nie zobaczy. Ludzka wiedza składa się nie tylko z bibliotek, pergaminu i atramentu, ale tworzą ją także tomy wiedzy wpisane w ludzkie serca, wyryte w ludzkich duszach, wygrawerowane w ludzkich umyłach. Drodzy przyjaciele, doświadczyłem już tak wiele w moim stosunkowo krótkim życiu, że wciąż trudno mi uwierzyć, że mam tylko 42 lata. Często powtarzam Shmuley'owi, że w duchu czuję się, jakbym miał przynajmniej 80 lat - a dziś poruszam się nawet jak 80-latek*. Proszę więc wysłuchajcie mojego przesłania, ponieważ to, co chcę Wam dziś przekazać może przynieść uzdrowienie ludzkości, może uleczyć naszą planetę.

Dzięki Bożej Łasce, miałem to szcęście, że mogłem osiągnąć tak wiele artystycznych i zawodowych celów już jak mały chłopiec. Ale to wszystko, co osiągnąłem nie jest równoznaczne z tym, kim jestem. W rzeczywistości, ten radosny pięciolatek, który śpiewał "Rockin' Robin" czy "Ben'a" dla zachwyconej publiczności nie był tym samym chłopcem, który ukrywał się za uśmiechem.

Tego wieczoru stoję tu przed wami nie jako ikona popu (cokolwiek to określenie znaczy), a jako przedstawiciel pokolenia, które nie wie już, co to znaczy być dzieckiem.

Wszyscy jesteśmy produktami naszego dzieciństwa. Ja jednak jestem produktem braku dzieciństwa, braku tego wspaniałego czasu wypełnionego beztroską zabawą, wygrzewaniem się w słońcu, kiedy podziwiają cię rodzice i krewni, kiedy twoim największym wyzwaniem jest nauka do wielkiego sprawdzianu z ortografii na następny poniedziałek.

Ci z Was, którzy znają Jackson Five wiedzą, że zacząłem występować zaledwie w wieku pięciu lat i od tamtej pory nie przestałem tańczyć i śpiewać. I mimo, że występy, tworzenie muzyki wciąż pozostaje jedną z moich największych radości, w dzieciństwie nade wszystko chciałem być normalnym chłopcem. Chciałem budować domki na drzewach, toczyć bitwy na balony z wodą, bawić się w chowanego z przyjaciółmi. Jednak los chciał inaczej, mogłem jedynie z zazdrością patrzyć na zabawię i śmiechy wokół mnie.

Od życia zawodowego nie było odpoczynku. Jednak w niedziele wyruszałem nauczać - to misyjna posługa Świadków Jehowy. Właśnie wtedy, u innych, mogłem się przekonać, na czym polega magia dzieciństwa.

A ponieważ w tym czasie byłem już znany, musiałem przebierać się za grubaska, ubierać perukę, przyklejać brodę, zakładać okulary - i tak mogliśmy chodzić od domu do domu obrzeżach Południowej Kalifornii albo w centrach handlowych rozdawać "Strażnicę"**. Wprost uwielbiałem przekraczać progi tych zwykłych domów na przedmieściach i choć popatrzeć na puszyste dywany, bujane fotele, na dzieciaki grające w Monopol, na babcie zajmujące sie wnukami, na te wszystkie te wspaniałe, całkiem zwyczajne, jasne sceny z życia codziennego. Wiem, dla wielu to wszystko, to nic wielkiego. Dla mnie było jednak fascynujące.

Kiedyś sądziłem, że jestem jedynym, który nie doświadcza dzieciństwa, wydawało mi się, że najwyżej na palcach jednej ręki można policzyć tych, którzy dzielą podobny los. Kiedy niedawno poznałem Shirley Temple Black, wspaniałą dziecięcą gwiazdę lat 30-tych i 40-tych, na początku nie odezwaliśmy się do siebie ani słowem, po prostu płakaliśmy razem - ona znała ten ból, który był udziałem także innych moich bliskich przyjaciół - Elizabeth Taylor i Macaulaya Culkina.

Nie mówię tego po to, żeby zdobyć państwa sympatię czy współczucie, ale po to, by wyrazić moją pierwszą ważną myśl: nie tylko dziecięce gwiazdy z Hollywood cierpią z powodu braku dzieciństwa. Dziś to już światowa bolączka, globalna katastrofa. Nowoczesny styl życia zniszczył dzieciństwo. Wszędzie wokół nas jest masa dzieciaków, które nie wiedzą, czym jest radość, którym odmawiamy prawa do niej, którym nie pozwalamy na wolność czy nawet na samą świadomość, co znaczy być dzieckiem.

Dzisiejsze dzieci muszą szybciej dorastać, jakby ten rozdział życia zwany dzieciństwem był jakimś uciążliwym okresem, który należy jak najszybciej za sobą zamknąć. W tym temacie jestem z pewnością jednym z lepszych ekspertów.

Nasze pokolenie doświadczyło pogwałcenia umowy obowązującej między rodzicami a dziećmi. Psychologowie wydali już masę książek, szczegółowo opisujących destrukcyjne skutki odebrania własnym dzieciom tej bezwarunkowej miłości, która jest niezbędna dla zdrowego rozwoju ich umysłów, kształtowania ich charakterów. Przez te zaniedbania wiele dzieci musi tak naprawdę wychowywać się samych. Dorastają z dala od swoich rodziców, dziadków i innych krewnych, zaś ta niezniszczalna niegdyś więź, która łączyła pokolenia - zanika.

Pogwałcenie to dało początek nowemu pokoleniu, nazwijmy je Generacją O, które teraz zajęło miejsce Generacji X. Generacja O to pokolenie, które - jak się z zewnątrz wydaje, ma wszysztko - dobrobyt, sukces, modne ubrania, szybkie samochody, cierpi ono jednak na bolesną pustkę w środku. Ta pusta przestrzeń w klatce piersiowej, pustka w naszym środku, ta nicość w nas zajmuje to miejsce, gdzie niegdyś biło pełne miłości serce.

I to nie tylko dzieci cierpią. Cierpią również rodzice. Im więcej rośnie małych "dorosłych w ciałach dzieci", tym bardziej w zapomnienie popadają dziecięce cechy - a przecież tak wiele z z nich warte jest podtrzymywania w dorosłym życiu.

Miłość, Panie i Panowie, to najcenniejsza spuścizna ludzkości, najbogatszy spadek, złote dziedzictwo. Skarb ten przekazywany jest z pokolenia na pokolenie. Poprzednie generacje nie cieszyły się być może takim dobrobytem, jak my. W ich domach być może brakowało prądu, musieli mieścić się z gromadkami dzieci w małych domkach, pozbawionych centralnego ogrzewania. Ale domy ich nie były jednak ani ciemne, ani zimne. Rozświetlał je blask miłości, zaś ogrzewało przytulnie ciepło płynące z bicia ludzkego serca. Rodzice nie gonili wtedy jeszcze za lususem, nie liczył się dla nich status społeczny - najwyższym priorytetem były ich dzieci.

Jak wszyscy wiecie, nasze dwa państwa podzieliło to, co Thomas Jefferson nazwał "oczywistymi niezbywalnymi prawami". I podczas gdy my Amerykanie oraz Brytyjczycy możemy kwestionować słuszność jego poglądów, czego nigdy nie poddano dyskusji to fakt, że dzieci posiadają niezbywalne prawa, zaś stopniowy ich rozpad doprowadził do tego, iż dziś wiele dzieci pozbawionych jest poczucia bezpieczeństwa, które gwarantowało dzieciństwo.

Dlatego dziś chciałbym zaproponować, aby w każdym domu wprowadzić uniwersalną, dziecięcą Kartę Praw, która obejmuje:

1. Prawo do bycia kochanym, bez konieczności zapracowania sobie na to

2. Prawo do bycia chronionym, bez konieczności zasłużenia sobie na to

3. Prawo do poczucia własnej wartości, nawet jeśli przychodzisz na ten świat z niczym

4. Prawo do bycia wysłuchanym, nawet jeśli nie jesteś interesującym

5. Prawo do bajki na dobranoc, bez konkurencji z wieczornym dziennikiem

6. Prawo do edukacji, w szkołach bez przemocy

7. Prawo, by czuć się uroczym [nawet jeśli tylko matka może to przyznać]



Drodzy Przyjaciele, podstawą naszej ludzkiej wiedzy, początkiem naszej ludzkiej świadomości musi być fakt, iż każdy z nas jest kochany. Jeszcze nim dowiesz się, czy twoje włosy są rude czy brązowe, nim dotrze do ciebie czy jesteś czarny czy biały, nim uświadomisz sobie, jaką religię wyznajesz - musisz najpierw wiedzieć, że jesteś kochany.



Jakieś 12 lat temu, kiedy miałem zacząć trasę "Bad", odwiedził mnie w moim domu w Kalifornii pewien mały chłopiec wraz ze swoimi rodzicami. Umierał na raka, powiedział mi, jak bardzo kocha moją muzykę i mnie samego. Jego rodzice mówili, że nie przeżyje, że każdy dzień może być jego ostatnim, powiedziałem mu: "Słuchaj, za trzy miesiące będę z koncertem w twoim mieście, w Kansas otwieram swoją trasę. Chcę, żebyś przyszedł na koncert. Dam ci swoją kurtkę, w której wystąpiłem w teledysku". W jego oczach pojawiły się iskierki, zapytał: "DASZ mi ją?" Odpowiedziałem: "Tak, ale musisz obiecać, że założysz ją na koncert". Chciałem podnieść go na duchu. Powiedziałem: "Na koncercie chcę cię widzieć w tej kurtce i w tej rękawiczce" - i dałem mu jedną z moich rękawiczek, wysadzanch kryształami - a zwykle nikomu ich nie oddaję. Był wniebowzięty.



Choć może właśnie był za blisko nieba, kiedy przyjechałem do jego miasta, on już nie żył, pochowano go w tej rękawiczce i kurtce. Miał zaledwie 10 lat. Bóg wie i ja wiem, że ze wszystkich sił starał się przeżyć. Ale przynajmniej kiedy umierał, wiedział, że był kochany - nie tylko przez swoich rodziców, ale także przeze mnie - niemal obcego. Ja też go kochałem. Dzięki tej miłości wiedział, że nie przyszedł na ten świat sam i z pewnością czuł że nie opuszcza go samotnie.

Jeśli przychodzisz na świat, wiedząc, że jesteś kochany i opuszczasz go z tą samą świadomością, wszystko z czym w międzyczasie przyszło ci się zmierzyć - jest do pokonania. Profesr może cię poniżać - ty nie poczujesz się poniżony, szef może cię dręczyć, ale ty cię nie zniszczy, wielka korporacja może cię pokonać, ale to ty wciąż będziesz triumfował. Bo jakże ktoś z nich mógłby cię naprawdę pokonać? Przecież wiesz, że jestś kochanym. Wszystko inne to sprawy drugorzędne, po prostu opakownanie.



Jeśli jednak wśród wspomnień brakuje ci tych o byciu kochanym, jesteś skazany w życiu na wieczne poszukiwania czegoś, co wypełni tę pustkę. Nieważne, ile bogactwa zgromadzisz, jak sławnym się staniesz, wciąż będziesz czuł pustkę. To, czego tak naprawdę szukasz, to bezwarunkowa miłość, całkowita akceptacja. To właśnie odebrano ci w chwili twoich urodzin.



Przyjaciele, pozwólcie mi naszkicować pewien obraz. Oto typowy dzień w Ameryce - sześciu młodych ludzi poniżej 20 roku życia popełnia samobójstwo, 12 dzieci poniżej 20 roku życia umiera od ran postrzałowych - pamiętajcie: to JEDEN DZIEŃ, nie rok - 399 dzieciaków zostaje aresztowanych za używanie narkotyków, nastoletnie matki rodzą 1,352 dzieci. To wszystko dzieje się w jednym z najbogatszych, najbardziej rozwiniętych krajów w dziejach świata.

Tak, w moim państwie panuje epidemia przemocy, która nie ma sobie równych w żadnym innym rozwiniętym kraju. W ten sposób młodzi Amerykanie wyrażają swój ból i swoją złość. Ale nie łudźcie się, że ten sam ból i udręka nie przypadają w udziale ich brytyjskim rówieśnikom. Badania w tym kraju dowodzą, że co godzinę, w Wielkiej Brytanii 3 nastolatków rani się, tnie, podpala, przedawkowuje. Oto ich sposób, jaki wybrali dla uporania się z bólem, zaniedbaniem i emocjonalną agonią.

W Wielkiej Brytanii 20 % rodzin raz w roku zasiada wspólnie do obiadu. Raz w roku! A co z tradycją czytania bajek na dobranoc? Badania z lat 80-tych pokazały, że dzieci, którym czytano są bardziej uzdolnione w czytaniu i pisaniu, dużo lepiej wypadają na tym polu w szkole niż ich rówieśnicy. A mimo to, tylo niespełna 33% małych Brytyjczyków, w wieku od 2 do 8 lat regularnie ktoś czyta do poduszki. To niby nic, ale zważcie na to, że 75% ich rodziców SŁUCHAŁO takich bajek, kiedy byli w ich wieku.



Oczywiście, nie musimy się zastanawiać, gdzie swoje źródło ma ten ból, gniew czy przemoc. To jasne, że dzieci buntują się przeciwko zaniedbadniom i obojętności i krzyczą, żeby w końcu ktoś ich zauważył. Przeróżne instytucje zajmujące się ochroną dzieci w USA wskazują, że miliony dzieci w ciągu roku staje się ofiarami znęcania się poprzez zaniedbanie. Tak, zaniedbania. W bogatych, uprzywilejowanych domach, kipiących wręcz od elektornicznych gadżetów. Domach, gdzie rodzice wracają "do domu", ale tak naprawdę nie są "w domu", gdyż myślami wciąż są w biurze. A ich dzieci? Cóż, ich dzieci muszą zadowolić się tymi co dla nich zostaje, okruchami uczuć. A z ciągłego przesiadywania przed telewizorem, gier komputerowych czy wideo wiele nie można otrzymać.

Te okrutne, zimne liczby, które osobiście ranią moją duszę i są wstrząsające dla ducha, powinny Państwu uświadomić, dlaczego zainwestowałem tak wiele czasu i środków w powodzenie naszej inicjatywy "Heal the Kids".

Nasz cel jest prosty - chcemy odtworzyć na nowo więź między dziećmi a rodzicami, odnowić ich obietnice, rozjaśnić przyszłość tych wszystkich tych pięknych dzieci, które kiedyś będą stąpać po tej ziemi.

Ponieważ jest to moje pierwsze publiczne wystąpienie, a tak ciepło i serdecznie zostałem tu przyjęty, czuję, że jestem Państwu winien więcej zaufania. Każdy z nas ma swoją historię, dzięki nim statystyki stają się osobiste.

Mówi się, że rodzicielstwo jest jak taniec. Robisz jeden krok, a twoje dziecko robi następny. Zauważyłem jednak, że wzbudzenie w rodzicach zainteresowania własnymi dziećmi to tylko połowa historii/sukcesu połowiczne załatwienie sprawy. Druga połowa to spowodowanie, żeby dzieci ponownie zaakceptowały swoich rodziców,

Pamiętam, kiedy byłem jeszcze bardzo mały, mięliśmy szalonego psa, Black Girl, mieszańca wilka i psa myśliwskiego. Black Girl była nie tylko kiepskim psem obronnym, ale była tak płochliwa i nerwowa, że chyba tylko cudem nie zdychała za każdym razem, gdy w pobliżu przejeżdżała ciężarówka albo kiedy nad Indianą przechodziła burza. Razem z siostrą Janet daliśmy jej wiele miłości, jednak nigdy nie udało nam się zdobyć jej zaufania, z którego ograbił ją poprzedni włąściciel. Wiedzieliśmy, że ją bił. Nie wiedzieliśmy czym. Ale cokolwiek to było wystarczyło, by pozbawić ją poczucia bezpieczeństwa.

Dziś mnóstwo dzieciaków jest jak zranione szczenięta, które odzwyczajono od miłości. Nie poświęcają uwagi rodzicom. Pozostawione same sobie, korzystają ze swojej niezależności. Idą naprzód, pozostawiając rodziców w tyle.

Są jeszcze inne, gorsze przypadki dzieci, wrogo nastawionych wobec swoich rodziców, żywiących do nich urazę, odrzucających każdą próbę zbliżenia się do nich.

Dziś, nie chcę, aby ktokolwiek z nas popełnił podobny błąd. Dlatego dziś wieczorem wzywam wszystkie dzieci świata, jeśli czują się zaniedbane - by wybaczyły swoim rodzicom. Wybaczcie im i nauczcie ich na nowo kochać.

Zapewne nie byliście Państwo zaskoczeni słysząc o tym, że moje dzieciństwo nie było idealne. Szeroko rozpisywano się o spięciach i nieporozumieniach z moim ojcem. Mój ojciec jest twardym człowiekiem, który już od wczesnego dzieciństwa robił wszystko, byśmy z braćmi stali się najlepszymi artystami, jakimi tylko mogliśmy zostać.

Nie umiał okazywać uczuć. Nigdy nie powiedział, że mnie kocha. Nigdy nie usłyszałem od niego komplementu. Po świetnym występie mówił, że był jedynie dobry. Zaś jeśli występ był dobry [łamiący sie głos] - nie mówił nic.

Wydawał się być zdeterminowany, byśmy - bez względu na koszta... Potrzbuję chusteczkę, przepraszam... wybaczcie mi...

Wydawał się być zdeterminowany, byśmy - bez względu na koszta - osiągnęli komercyjny sukces. Na tym polu był więcej niż ekspertem. Mój ojciec jako menager był geniuszem, moi bracia i ja zawdzięczamy nasz zawodowy sukces presji, z jaką na nas naciskał. Ćwiczył mnie na showmana, pod jego okiem nie mogłem pomylić kroków.

Ale to, czego chciałem, to tata. Chciałem ojca, który pokazałby mi, czym jest miłość. A mój ojciec nigdy tego nie uczynił. Nigdy nie powiedział, patrząc mi prosto w oczy "kocham cię", nigdy się ze mną nie bawił, nie wziął na barana, nie prowadziliśmy bitew na poduszki czy balony z wodą.

Ale pamiętam, kiedyś, kiedy miałem może 5 lat, przy okazji święta w mieście, podniósł mnie i wsadził na kucyka na karuzeli. Całkiem mały gest, o którym zapewne zapomniał pięć minut później. Ale właśnie dzięki tej jednej chwili ma swoje szczególne miejsce w moim sercu. Bo właśnie takie są dzieci - drobnostki znaczą dla nich tak wiele, a dla mnie ta chwila znaczyła wszystko. Doświadczyłem tego tylko ten jeden raz, ale obudziło to pozytywne uczucia wobec niego i wobec świata

Teraz sam jestem ojcem, zastanawiałem się kiedyś, jak chciałbym, żeby moje dzieci - Prince i Paris - myślały o mnie, kiedy dorosną. Z pewnością chciałbym, żeby pamiętały, że starałem się, żeby zawsze były ze mną, że stawiałem je ponad wszystko. Przed nimi też stoją wyzwania. Ponieważ moje dzieci są nękane przez paparazzi, nie mogą pójść ze mną do parku czy do kina.

Więc co jeśli podrosną i zarzucą mi, że moje decyzje zniszczyły ich młodość? Może zapytają o to, dlaczego nie miały zwyczajnego dzieciństwa, jak inni. Modlę się o ich wyrozumiałość w takiej chwili z ich strony. "Tatuś zrobił wszystko, co tylko mógł w obliczu tego, z czym przyszło mu się mierzyć. Może nie był idealnym ojcem, ale był ciepłym i oddanym człowiekiem, który starał się dać nam całą miłość świata."

Mam nadzieję, że zawsze będą się skupiać na rzeczach pozytywnych, na tym wszystkim, co chętnie dla nich poświęciłem, że nie będą narzekać na to, z czego same musiały zrezygnować, albo na błędy, które popełniłem i które z pewnością jeszcze popełnię, kiedy będą dorastały. Wszyscy jesteśmy czyimiś dziećmi i wiemy, że nawet pomimo najlepszych planów, popełniamy błędy. To ludzkie.

I kiedy myślę o tym, z nadzieją, że moje dzieci nie ocenią mnie w surowo i wybaczą moje słabości, zmuszony jestem myśleć i o własnym ojcu, mimo moich wcześniejszych przekonań zmuszony jestem przyznać, że musiał mnie kochać. Kochał mnie, wiem o tym.

Były pewne drobnostki, które to zdradzały. Kiedy byłem mały uwielbiałem słodycze - któż ich nie lubił? Najbardziej lubiłem lukrowane pączki, o czym mój ojciec wiedział. Co kilka tygodni schodziłem rano na dół, gdzie na kuchennej szafce czekała torebka lukrowanych pączków - bez żadnej karteczki, bez wyjaśnień - tylko pączki. Niczym Św. Mikołaj.

Czasem specjalnie chciałem jak najpóźniej pójść spać, żeby się przkonać, czy to on je tam zostawia, ale tak jak z Mikołajem - nie chciałem niszczyć tej magii, bałem się, że to się skończy. Mój ojciec musiał w tajemnicy kłaść je tam nocą, tak, by nikt nie przyłapał go bez tego swojego pancerza. Bał się ludzkich uczuć, nie rozumiał ich, albo nie wiedział, jak sobie z nimi radzić. Ale wiedział o pączkach.

A kiedy pozwalam sobie jeszcze bardziej na otwartość, są jeszcze inne wspomnienia - wspomnienia drobnych gestów, może i niedoskonałych, które jednak pokazują, że starał się, jak tylko mógł. Więc dzisiejszego wieczoru bardziej nad tym, czego mój ojciec nie zrobił, chcę skupić się na tym, czego dokonał oraz na jego osobistych zmaganiach. Chcę przestać go osądzać.

Zacząłem zastanawiać się nad tym, że mój ojciec dorastał na Południu, w bardzo biednej rodzinie. Dojrzewał w czasach gospodarczego kryzysu, zaś jego ojciec - który musiał się natrudzić, żeby wykarmić swoje dzieci - okazywał rodzinie mało zainteresowania. Mojego ojca i jego rodzeństwo wychowywał żelazną ręką. Któż może sobie nawet wyobrazić jak to jest, dorastać jako biedny czarny chłopak, na Południu, pozbawiony godności, ograbiony z nadziei, walczący o to, by stać się kimś w świecie, który traktował go jako osobę drugiej kategorii. Byłem pierwszym czarnym artystą, którego utwory grano w MTV i pamiętam, jak ważne było to wydarzenie, nawet wtedy. A były to już lata 80-te!

Mój ojciec przeniósł się do Indiany, sam założył wielką rodzinę, pracował długie godziny w hucie - praca niszczyła jego płuca, ale i jego ducha - wszystko to znosił dla swojej rodziny. Czy więc może dziwić, że miał trudności z okazywaniem uczuć? Czy to w ogóle jest jakaś tajemnica, że jego serce twardniało, że skrywał swoje uczucia za murem, który sam zbudował? A przede wszystkim, czy może dziwić, że tak bardzo naciskał na swoich synów, by odnieśli sukces jako artyści, by uniknęli losu, jaki on znał - życia bez godności i w biedzie?

Nawet jego szorstkość zacząłem odbierać jako rodzaj miłości, z pewnością niedoskonałej, ale mimo wszystko miłości. Naciskał na mnie, bo mnie kochał. Ponieważ nie chciał, żeby ktokolwiek patrzył na jego dzieci z góry.

Teraz, z czasem, bardziej niż gorycz wobec niego, czuję błogosławieństwo, zamiast złości - wybaczenie, zamiast zemsty - pojednanie. Złość, którą czułem wewnątrz ustąpiła miejsca wybaczeniu.

Niemal 10 lat temu założyłem fundację "Heal the World". Jej nazwa była wyrazem tego, co poczułem w środku. Nic jeszcze nie wiedziałem, kiedy Shmuley wskazał mi, że te dwa słowa to kamienie węgielne proroctwa Starego Testamentu. Czy ja naprawdę wierzę, że możemy uleczyć świat, który nawet dziś dręczony jest przez wojny i ludobójstwo? I czy naprawdę wierzę, że możemy uleczyć nasze dzieci - te same dzieci, które z bronią i nienawiścią idą do szkoły i z zminą krwią strzelają do kolegów, tak jak to było w szkole Columbine?*** Albo dzieci, które biją równieśników na śmierć, jak w przypadku Jamie'go Bulger'a?**** Oczywiście, że wierzę! Inaczej nie byłoby mnie tu dziś.

Jednak to wszystko zaczyna się od wybaczenia, bo, aby uzdrowić świat musimy najpierw musimy uleczyć samych siebie. A aby uzdrowić dzieciaki, najpierw musimy uzdrowić te dzieci, które tkwią w każdym z nas. Jako dorosły, jako rodzic zdaję sobie sprawę, że nie można być w pełni człowiekiem, ani rodzicem zdolnym do bezgranicznej miłości, jeśli nie pogrzebie się demonów własnego dzieciństwa.

I o to właśnie proszę dziś nas wszystkich. Żyjmy zgodnie z V przykazaniem! Szanujmy rodziców, nie osądzajmy ich. Obdarzmy ich kredytem zaufania.

Oto dlatego właśnie chcę wybaczyć mojemu ojcu i przestać go oceniać. Chcę mu wybaczyć, bo chcę mieć ojca, a tylko tego mam. Chcę zrzucić ciężar przeszłości i bez tego balastu odbudować z nim relacje na przyszłość, z dala od goblinów z przeszłości.

W świecie wypełnionym nienawiścią, nie wolno nam porzucić nadziei. W świecie wypełnionym gniewem, musimy dodawać sobie otuchy. W świecie wypełnionym rozpaczą, nie wolno nam porzucać marzeń. W świecie wypełnionym destrukcją, musimy wciąż wierzyć.

Wszystkich was, którzy czujecie się zawiedzeni przez swoich rodziców, proszę - porzućcie wasze rozczarowanie. Wszystkich was, którzy czujecie się oszukani przez waszych ojców i matki proszę - nie oszukujcie sami siebie. Wszystkich was, którzy chcecie odepchnąć swoich rodziców proszę, wyciągnijcie do nich rękę. Proszę was, proszę sam siebie - obdarzmy rodziców bezwzględną miłoścą, niech nauczą się od nas - dzieci, jak kochać. Niech miłość zagości na nowo w tym porzuconym i samotnym świecie.

Shmuley wspomniał kiedyś starożytne biblijne proroctwo, które mówi o nadejściu nowego świata, nowych czaów, kiedy to "serca rodziców zostaną odbudowane przez serca ich dzieci". Moi przyjaciele, to my tworzymy ten świat, to my jesteśmy tymi dziećmi.

Mahatma Ghandi powiedział: "Człowiek słaby nie potrafi wybaczać. Wybaczanie jest cechą mocnych" Dziś bądź silnym! Bądź więcej niż silnym, stań do największego wyzwania, jakie kiedykolwiek przed nami było - musimy na nowo zawrzeć zerwane przymierze.

Musimy wznieść się ponad wszystko - nawet ponad te najbardziej przerażające skutki, jakie na nasze życie miało dzieciństwo i za słowami Jesse Jackson'a - przebaczmy sobie, zbawmy się wzajemnie i do przodu!

To wezwanie do przebaczenia być może nie będzie skutkować tym, że Oprah zaprosi do swojego programu cały świat, gdzie tysiące dzieci będzie godzić się ze swoimi rodzicami, ale niech to będzie przynajmniej początek, zaś z rezultatów wszyscy będziemy mogli się cieszyć.

I tak, Panie i Panowie, kończę moje wystąpienie tego wieczoru z wiarą, radością i podekscytowaniem.

Od dziś, niech brzmi nowa pieśń

Niech tę nową pieśń tworzy śmiech dzieci

Niech tę nową pieśń tworzą bawiące się dzieci

Niech tę nową pieśń tworzą śpiewające dzieci

I niech tę nową pieść tworzą słuchający rodzice

Razem, stwórzmy symfonię serc, niech zaskoczy nas cud naszych dzieci, niech ogrzeje nas piękno miłości.

Uleczmy świat, zniweczmy jego ból

I twórzmy razem cudowne dźwięki

Niech Bóg was błogosławi, kocham was





----

* w marcu 2001 Michael złamał nogę

** pismo Świadków Jehowy

*** 20.04.1999 roku, w Columbine High School, dwaj nastoletni uczniowie zastrzelili dwunastu rówieśników i jednego nauczyciela, 24 osoby zostały ranne

**** dwulatek, skatowany na śmierć przez dwóch dziesięciolatków, w 1993 w Kirkby, w Wielkiej Brytanii

Autor tłumaczenia: anialim


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

06/11/16 22:20 gość
tylko tyle ze distrust to nieufność a nie destrukcja. pzdr i dziekuje

06/03/16 14:44 ♥ Jolanta ♥
Małe sprostowanie, to było 6-go marca 2001 http://www.billboard.com/articles/news/80419/michael-jackson-gives-emotional-speech-in-oxford http://www.finalcall.com/artman/publish/videos/Michael_Jackson_Oxford_Union_Speech_Video.shtml/savs96-1.html http://www.theguardian.com/uk/2001/mar/07/highereducation.education

03/02/12 14:41 Monika
Nie lubię długich przemów i to była moja pierwsza myśl. Ale potem płakałam i mam nadzieję po prostu nadzieję

31/01/11 15:54 hanna
przepraszam:zniszczony!

31/01/11 00:29 hanna
zawsze kiedy czytam to przemowienie przesladuje mnie jedna mysl,jak niebawem wielka niesprawiedliwosc na Nim sie dokonala.Co czul i jak musial strasznie cierpiec, prowadzony w kajdankach,na" oczach swiata"?Ten wielce wrazliwy,o przeogromnym sercu a jednoczesnie dumny czlowiek ,emanujacy miloscia,do chorych,glodnych,dreczonych dzieci,finansujacy pomoc dla tych dzieci i nie tylko dzieci w tak paradoksalny sposob oskarzony, shanbiony i zniszony!!!Czy to cena za Jego Geniusz ?Przeciez gazety do dzisiaj piszac o Nim zamieszczaja wzmianke "oskarzony o molestowanie..."Przeciez zostal oczyszczony z zarzutow i uznany niewinnym.To nie powinno sie juz nigdy pojawiac,a jednak sie pojawia!

29/01/11 02:44 marta
ja jestem slaba nie potrafie wybaczac jak ktos krzywdzi slabszych jak sie zneca.nie jestem doskonala ale duzo rozumiem czasem za duzo.moja dusza musi sie jeszcze duzo nauczyc by byc doskonala

26/11/10 10:40 IB
Jolanta ma rację. Michael nigdy nie śpiewał i nie mówił niczego,w czym nie miałby swojego własnego udziału. Zawsze osobiście nadzorował każde przedsięwzięcie i jestem pewna, że w przypadku przemówienia było tak samo. Shmulej Boteach napisał tylko to, co Michael mu powiedział.

25/11/10 21:19 Jolanta
-- gościu--- 16:23 przecież my o tym wiemy;Michael także miał udział w pisaniu tego tekstu

25/11/10 18:14 gość
no i co w związku z tym?

25/11/10 16:23 gość
Rozczaruję Was, ale tę przemowę napisał Shmuley Boteach.

26/02/10 00:58 Na-nA
Uderza mnie mądrość Michaela,jakby faktycznie miał wiedzę 80-cio letniego człowieka. I zadziwiająca przy tym wszystkim jest Jego skromność, przecież osiągnął najwyższe szczyty, a nigdy nie wywyższał się z tego powodu i nie dawał innym odczuć, że jest od nich lepszy, wręcz przeciwnie dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem. Można też w tym przemówieniu dostrzec jakie miał poczucie humoru:))Kochany Michael...

25/02/10 11:22 Marta
Fantastyczna przemowa, taka ciepła i wzruszająca i super, że ktoś dodał ten moment, gdy Michael poprosił o chusteczkę, bo naprawdę taka sytuacja miała miejsce.

25/02/10 09:36 MałgoŚ
A ja wszystkim znajomym ludziom, którzy mają dzieci przekazuję 7 Michaelowych praw dziecka. Jak patrzę na moje rodzicielstwo, to kiepsko wypadam i nie mam czasu na poprawę, bo dziecko dorosło(nie wiadomo kiedy).

25/02/10 08:12 marjol
Kochany Michael ma obiekcje do tego , czy był wystarczająco dobrym ojcem .?????? To nie samowite.Dzisiaj nikt się tym nie przejmuje, może i by chciał być dobrym rodzicem , ale czyni to okazjonalnie . Michael natomiast poświęcał cały swój wolny czas i dawał tyle ciepła i miłości ile płonęło w JEGO SERCU.

25/02/10 00:43 ola (admin)
fanka -> Masz rację, dziekuję. Dodałam ten fragment.

24/02/10 22:28 marjol
Michael nie dość ,że miał tak wiele zalet o których można by zapełnić nie jedną stronę ,oprócz tego , że był wielkoduszny , to również był dowcipny. Rzadko mówił , ale czasem wylewał z siebie cały żal, myślę, że jednak do ojca . Tak jak napisał "gość" ,wydaje mi się ,że nie wybaczył ojcu tak do końca.Zadra gdzieś tam w środku , głęboko tkwiła. Zdawał sobie sprawę z tego ,że dzięki temu osiągnął tak wiele, ale za jaką cenę nie zapomniał nigdy i podkreślał to WIELOKROTNIE . Nie zlinczujcie mnie . Wiecie jak kocham Michaela , ale może z racji wieku , nie jestem zaślepiona.Chociaż to nie prawda , bo jestem , ale czasem miewam przebłyski świadomości.

24/02/10 21:58 fanka
Mike w pewnym momencie poplakal się, pprzeprosil publicznosc, poprosil o chusteczki...to bardzo wzruszajacy moment, dlaczego tego nie napisaliście, te 2 słowa a mowią tak wiele...dodajcie to proszę... " I need a tissue, I'm sorry..."...(cisza pół minuty...) potem " exuse me"... dodajcie to proszę bo tak wlasnie było, Mike popłakał się i to powiedział. Należy wkleić między: : he seemed intent above all else.. I need a tissue, I'm sorry... ( cisza ) exuse me... He seemed intent itd Dziękuję

12/01/10 04:54 anialim
@Gość: transkrypt i tłumaczenie poprawione. Dziękuję

11/01/10 19:35 gość
coś tu się nie zgadza we fragmencie kiedy Michael mówi, że kiedy występ był dobry, ojciec mówił, że jest kiepski, on mówił, że jeżeli występ był dobry, ojciec nic nie mówił ("he would say nothing")

07/01/10 13:35 gość
ciezko mi sie to czyta bo płacze :(((( to pewnie trudne otworzyć serce przed ludźmi i mówić o smutnych dziejach swojego życia, ale on to zrobił by uzdrowić świat. Szkoda , ze go nie ma.