En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

My childhood, my sabbath, my freedom
Speech year: 2000 Rok wypowiedzi: 2000
Tekst, który w grudniu 2000 roku ukazał się na portalu beliefnet.com
Childhood

"Have you seen my childhood?

I'm searching for that wonder in my youth

Like pirates and adventurous dreams,

Of conquest and kings on the throne…"





In one of our conversations together, my friend Rabbi Shmuley told me that he had asked some of his colleagues–-writers, thinkers, and artists-–to pen their reflections on the Sabbath. He then suggested that I write down my own thoughts on the subject, a project I found intriguing and timely due to the recent death of Rose Fine, a Jewish woman who was my beloved childhood tutor and who traveled with me and my brothers when we were all in the Jackson Five.



Last Friday night I joined Rabbi Shmuley, his family, and their guests for the Sabbath dinner at their home. What I found especially moving was when Shmuley and his wife placed their hands on the heads of their young children, and blessed them to grow to be like Abraham and Sarah, which I understand is an ancient Jewish tradition. This led me to reminisce about my own childhood, and what the Sabbath meant to me growing up.





When people see the television appearances I made when I was a little boy--8 or 9 years old and just starting off my lifelong music career--they see a little boy with a big smile. They assume that this little boy is smiling because he is joyous, that he is singing his heart out because he is happy, and that he is dancing with an energy that never quits because he is carefree.



But while singing and dancing were, and undoubtedly remain, some of my greatest joys, at that time what I wanted more than anything else were the two things that make childhood the most wondrous years of life, namely, playtime and a feeling of freedom. The public at large has yet to really understand the pressures of childhood celebrity, which, while exciting, always exacts a very heavy price.



More than anything, I wished to be a normal little boy. I wanted to build tree houses and go to roller-skating parties. But very early on, this became impossible. I had to accept that my childhood would be different than most others. But that's what always made me wonder what an ordinary childhood would be like.





There was one day a week, however, that I was able to escape the stages of Hollywood and the crowds of the concert hall. That day was the Sabbath. In all religions, the Sabbath is a day that allows and requires the faithful to step away from the everyday and focus on the exceptional. I learned something about the Jewish Sabbath in particular early on from Rose, and my friend Shmuley further clarified for me how, on the Jewish Sabbath, the everyday life tasks of cooking dinner, grocery shopping, and mowing the lawn are forbidden so that humanity may make the ordinary extraordinary and the natural miraculous. Even things like shopping or turning on lights are forbidden. On this day, the Sabbath, everyone in the world gets to stop being ordinary.



But what I wanted more than anything was to be ordinary. So, in my world, the Sabbath was the day I was able to step away from my unique life and glimpse the everyday.





Sundays were my day for "Pioneering," the term used for the missionary work that Jehovah's Witnesses do. We would spend the day in the suburbs of Southern California, going door to door or making the rounds of a shopping mall, distributing our Watchtower magazine. I continued my pioneering work for years and years after my career had been launched.



Up to 1991, the time of my Dangerous tour, I would don my disguise of fat suit, wig, beard, and glasses and head off to live in the land of everyday America, visiting shopping plazas and tract homes in the suburbs. I loved to set foot in all those houses and catch sight of the shag rugs and La-Z-Boy armchairs with kids playing Monopoly and grandmas baby-sitting and all those wonderfully ordinary and, to me, magical scenes of life. Many, I know, would argue that these things seem like no big deal. But to me they were positively fascinating.



The funny thing is, no adults ever suspected who this strange bearded man was. But the children, with their extra intuition, knew right away. Like the Pied Piper of Hamlin, I would find myself trailed by eight or nine children by my second round of the shopping mall. They would follow and whisper and giggle, but they wouldn't reveal my secret to their parents. They were my little aides. Hey, maybe you bought a magazine from me. Now you're wondering, right?



Sundays were sacred for two other reasons as I was growing up. They were both the day that I attended church and the day that I spent rehearsing my hardest. This may seem against the idea of "rest on the Sabbath," but it was the most sacred way I could spend my time: developing the talents that God gave me. The best way I can imagine to show my thanks is to make the very most of the gift that God gave me.





Church was a treat in its own right. It was again a chance for me to be "normal." The church elders treated me the same as they treated everyone else. And they never became annoyed on the days that the back of the church filled with reporters who had discovered my whereabouts. They tried to welcome them in. After all, even reporters are the children of God.



When I was young, my whole family attended church together in Indiana. As we grew older, this became difficult, and my remarkable and truly saintly mother would sometimes end up there on her own. When circumstances made it increasingly complex for me to attend, I was comforted by the belief that God exists in my heart, and in music and in beauty, not only in a building. But I still miss the sense of community that I felt there--I miss the friends and the people who treated me like I was simply one of them. Simply human. Sharing a day with God.





When I became a father, my whole sense of God and the Sabbath was redefined. When I look into the eyes of my son, Prince, and daughter, Paris, I see miracles and I see beauty. Every single day becomes the Sabbath. Having children allows me to enter this magical and holy world every moment of every day. I see God through my children. I speak to God through my children. I am humbled for the blessings He has given me.





There have been times in my life when I, like everyone, has had to wonder about God's existence. When Prince smiles, when Paris giggles, I have no doubts. Children are God's gift to us. No--they are more than that-they are the very form of God's energy and creativity and love. He is to be found in their innocence, experienced in their playfulness.



My most precious days as a child were those Sundays when I was able to be free. That is what the Sabbath has always been for me. A day of freedom. Now I find this freedom and magic every day in my role as a father. The amazing thing is, we all have the ability to make every day the precious day that is the Sabbath. And we do this by rededicating ourselves to the wonders of childhood. We do this by giving over our entire heart and mind to the little people we call son and daughter. The time we spend with them is the Sabbath. The place we spend it is called Paradise.
(źródło)
Dzieciństwo

"Czy widzieliście moje dzieciństwo?

Poszukuję tych cudów mej młodości

Piratów i przygodowych snów

O podbojach i królach na tronie..."





W jednej z naszych rozmów mój przyjaciel Rabbi Shmuley opowiedział mi, że poprosił swoich kolegów - pisarzy, filozofów, artystów - by spisali swoje przemyślenia o tym, czym dla nich jest Szabat. Zasugerował również, bym i ja napisał, co myślę na ten temat - pomysł wydał mi się interesujący, zwłaszcza, że całkiem niedawno zmarła Rose Fine, Żydówka, moja ukochana nauczycielka z czasów dzieciństwa, która podróżowała ze mną i z moimi braćmi, kiedy występowaliśmy z Jackson Five.



W ostatni piątkowy wieczór towarzyszyłem Rabbiemu Shmuleyowi, jego rodzinie i gościom na kolacji szabatowej w ich domu. Szczególnie wzruszył mnie moment, kiedy Shmuley i jego żona położyli ręce na głowach trójki ich małych dzieci i błogosławili im, by rosły jak Abraham i Sara, co było dla mnie przejawem starożytnej tradycji żydowskiej. Widząc to sięgnąłem do czasów mojego własnego dzieciństwa, do tego, czym wtedy był dla mnie szabat.



Oglądając moje występy z czasu, gdy byłem małym chłopcem – w wieku ośmiu czy dziewięciu lat, kiedy dopiero zaczynała się moja życiowa muzyczna kariera – ludzie widzą małego chłopca z wielkim uśmiechem na twarzy. Myślą, że ten chłopiec uśmiecha się, bo jest radosny, że śpiewa całym sercem, bo jest szczęśliwy i że tańczy z niegasnącą energią, bo jest beztroski.



Jednak, podczas gdy śpiew i taniec były i bez wątpienia pozostaną jedną z moich radości, wtedy tym, czego pragnąłem bardziej niż czegokolwiek innego, były dwie rzeczy, które czynią dzieciństwo najwspanialszymi latami twojego życia, a mianowicie zabawy i poczucia wolności. Opinia publiczna musi zdać sobie sprawę z presji, jaka ciąży na małych clebrytach, którzy za sławę płacą wysoką cenę.



Bardziej, niż czegokolwiek innego, pragnąłem być normalnym małym chłopcem. Chciałem budować domki na drzewach, chodzić na przyjęcia, gdzie wszyscy jeździli na wrotkach. Jednak już bardzo wcześnie stało się to niemożliwe. Musiałem pogodzić się z tym, że moje dzieciństwo będzie inne. Dlatego właśnie zawsze zastanawiałem się, jak mogłoby wyglądać zwyczajne dzieciństwo.





Był jednak jeden dzień w tygodniu, w którym mogłem uciec od scen Hollywood i tłumów w salach koncertowych. Tym dniem był szabat. We wszystkich religiach szabat jest dniem, który pozwala, a jednocześnie wymaga od wierzących, by na chwilę zapomnieli o codzienności i skupili się na rzeczach wyjątkowych. O żydowskim szabacie nauczyłem się w szczególności od Rose, zaś mój przyjaciel Shmuley później wyjaśnił mi, że dla Żydów w szabat codzienne czynności, takie jak gotowanie, zakupy czy koszenie trawnika są zabronione, po to, by ludzie mogli zamienić zwykły czas w czas niecodzienny. Nawet rzeczy takie jak zakupy czy zapalanie światła są zabronione. W ten dzień, w szabat, cały świat przestaje być zwyczajnym, codziennym.



Jednak tym, czego sam chciałem, bardziej niż czegokolwiek innego, to bycie zwyczajnym. Więc w moim świecie, szabat był dniem, kiedy mogłem schować się przed moim wyjątkowym życiem i cieniem codzienności.



Niedziele były dla mnie dniem "Pionierowania" – czyli misjonarskiej działalności Świadków Jehowy. Spędzaliśmy ten dzień na przedmieściach Południowej Kalifornii, chodząc od domu do domu, albo po centrach handlowych, rozprowadzając nasz magazyn „Strażnicę”. Wciąż jeszcze pionierowałem, kiedy moja kariera już się rozwinęła.



Aż do roku 1991, do czasu trasy „Dangerous”, w przebraniu – w dużym garniturze, peruce, brodzie i w okularach – ruszałem w codzienne życie Ameryki, odwiedzając centra handlowe i domy na przedmieściach. Uwielbiałem przekraczać progi tych zwykłych domów na przedmieściach i choć popatrzeć na puszyste dywany, bujane fotele, na dzieciaki grające w Monopol, na babcie zajmujące się wnukami, na wszystkie te wspaniałe, całkiem zwyczajne, jasne sceny z życia codziennego. Wiem, dla wielu to wszystko, to nic wielkiego. Dla mnie było jednak fascynujące.



Zabawne, żaden dorosły nigdy nie podejrzewał, kim jest ten brodaty nieznajomy. Ale dzieci, z ich wspaniałą intuicją, od razu wiedziały. Niczym Flecista z Hamlin – otoczony gromadką ośmiu czy dziewięciu dzieciaków podczas mojej drugiej rundy przez centrum handlowe. Podążały za mną, szeptały, chichotały, jednak nie zdradziły mojego sekretu swoim rodzicom. Były moimi małymi pomocnikami. Hej, może kupi pan od nas magazyn. Ciekawe, prawda?



Kiedy dorastałem, niedziela była dniem świętym z dwóch innych powodów. Wtedy właśnie uczestniczyłem w nabożeństwie, wtedy także odbywałem najcięższe próby. Może się wydawać, że to wbrew idei „święcenia dnia świętego”, jednak to było najbardziej uświęconym sposobem na spędzenia tego dnia: rozwijanie talentu, który Bóg mi podarował. Najlepszym sposobem, by okazać swoją wdzięczność, jaki mogłem sobie wyobrazić, to rozwijanie tego daru, który otrzymałem od Boga.



Kościół był miejscem, który rządził się swoimi prawami. Był dla mnie szansą, by znów stać się „zwyczajnym”. Starsi traktowali mnie tam tak samo, jak każdego innego. I nigdy nie okazywali zdenerwowania w te dni, kiedy kościół wypełniał się reporterami, którzy odkryli, gdzie byłem. Starali się również i ich przyjąć. W końcu, nawet dziennikarze są dziećmi bożymi.



Kiedy bylem mały, całą rodziną wspólnie uczęszczaliśmy na nabożeństwa w Indianie. Kiedy dorośliśmy, stało się to już niemożliwe, moja wspaniała, prawdziwie święta matka, chodziła na nie sama. Kiedy okoliczności już całkowicie uniemożliwiały mi uczestnictwo w nabożeństwie, czułem się dobrze z tą wiarą, że Bóg jest w moim sercu, w muzyce, w pięknie, nie zaś tylko w budynku kościoła. Jednak wciąż tęsknię za poczuciem wspólnoty, którą tam czułem – tęsknię za przyjaciółmi, za ludźmi którzy traktowali mnie jak jednego z nich. Po prostu człowieka. Dzieląc dzień z Bogiem.



Kiedy sam stałem się ojcem, na nowo odnalazłem znaczenie Boga i Szabatu. Kiedy patrzę w oczy mojego syna Price i córki Paris, widzę w nich cuda i piękno. Każdy dzień staje się dla mnie Szabatem. Dzięki temu, że mam dzieci, w każdej chwili i każdego dnia mogę zanurzać się w ten magicznym i świętym świecie. Dzięki moim dzieciom widzę Boga. Dzięki moim dzieciom rozmawiam z Bogiem. Z pokorą dziękuję Bogu za błogosławieństwa, którymi mnie obdarzył.



Tak samo, jak w życiu wszystkich innych, również i w moim były takie chwile, kiedy zastanawiałem się, czy Bóg istnieje. Kiedy Prince się uśmiecha, a Paris chichocze - nie mam żadnych wątpliwości. Dzieci są darem Boga dla nas. Nie - są czymś więcej - są boską energią, stworzeniem, miłością. Można Go odnaleźć w ich niewinności, doświadczyć w ich radości.



Dla mnie najwspanialsze dni mojego dzieciństwa to te niedziele, kiedy mogłem cieszyć się wolnością. Tym właśnie zawsze był dla mnie Szabat. Dniem wolności. Teraz, tej wolności i magii doświadczam każdego dnia w swojej roli ojca. Najbardziej niesamowite jest to, że każdy dzień możemy uczynić tym świętym. Wystarczy, że na nowo odkryjemy cud dzieciństwa. Wystarczy, że całą miłość, wszystkie myśli ofiarujemy tym, których nazywamy synem i córką. Czas, który razem spędzamy jest święty. Miejsce, w którym razem jesteśmy - to Raj.

Autor tłumaczenia: anialim


Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!


Please leave following field blank:

Komentarze

29/01/11 02:28 marta
kim ty jestes michaelu jacksonie.takiej madrosc chyba nie ma zaden czlowiek!!!nie wierzycie?wsluchajcie sie w slowa jego skad on bierze te mysli.szacunek dla tlumaczy robicie kawal dobrej roboty!!!!

09/07/10 20:52 Dorota
Michael,byłeś jednym z najwspanialszych ojców na świecie.Mam nadzieję,że tam gdzie jesteś otaczasz swoje dzieci opieką i sprawujesz nad nimi pieczę ; Dziękuję za tłumaczenie -anialim-

09/07/10 18:55 Iwona
Wielkie dzieki i pozdrowienia dla tłumaczących te wszystkie teksty.

07/07/10 21:48 MałgoŚ
Dzięki Anialim za wyjaśnienie. Przemówienie z Oxfordu już dawno jest ( i jest jeszcze piękniejsze), a przykazania dla rodziców rozdaję wszystkim znajomym.

07/07/10 21:43 Baby Jane
A może by dać całe przemówienie z Oksfordu? ;)

07/07/10 21:28 anialim
@MałgoŚ: Michael napisał ten tekst w czasie, kiedy przyjaźnił się ze Shmuleyem. Zachęcał on Michaela do wypowiedzi na tematy życiowe i religijne,do udziału w imprezach dobroczynnych itp. - razem mieli pracować nad odbudowaniem wizerunku Michaela. Fragment tego tekstu Shmuley opublikował w swojej książce, całość ukazała się na stronie internetowej beliefnet.com, która jest typowo religijnym portalem.

07/07/10 21:16 Jolanta
Dzieciństwo,to wolność,szaleństwo,przyjaźnie,szalone wygłupy,to łażenie po drzewach,rozbite kolana;tajemnice szeptane do ucha,ile uciechy przy zabawie w chowanego;tego nie doświadczyłeś Michael i to odbiło się na całym Twoim życiu,chociaż i tak Cię podziwiam,za fantastyczne poczucie humoru i radość życia.KAŻDY DZIEŃ MOŻEMY UCZYNIĆ ŚWIĘTYM,CZAS SPĘDZONY Z DZIEĆMI JEST ŚWIĘTY,A MIEJSCE,W KTÓRYM Z NIMI JESTEŚMY TO RAJ-------jakże to mądre słowa.Kochałeś wszystkie dzieci i żli ludzie wiedzieli gdzie uderzyć,by Cię zranić,by bolało;to doprowadziło do dzisiejszego,bolesnego czasu bez Twojej fizycznej obecności na tej naszej Matce Ziemi.Tęsknię-------------------Dziękuję -anialim-

07/07/10 20:55 MałgoŚ
Piękna i mądra wypowiedź. Anialim, może wiesz z jakiej okazji napisana? I jak zwykle dziękuję za tłumaczenie.

07/07/10 20:35 marjol
Taaaak moje dzieciństwo odbiegało od Twojego skarbie . te podchody z chłopakami, granie w zbijaka lub dwa ognie , nocowanie pod gołym niebem w szałasie z gałązek. Dzieciństwo jest tak wspaniałą rzeczą,że nie wyobrażam sobie życia bez niego. Tak mi baaaardzo żal gołąbku kochany ,że nie mogłes brać udziału w takich zabawach. A ten Raj jest tu na ziemi, tak odbierają świat dzieci bez trosk, a później w dorosłym życiu doświadczamy piekła na ziemi.Kocham Cie SKARBEŃKU.

07/07/10 20:20 IS
Anialim, dziękuję Ci z całego serca:****